Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

เสียงสัญญาณตัดสายดังขึ้น แต่ซางเฉี่ยนยังคงถือโทรศัพท์แนบหูอยู่ในท่าเดิมผ่านไปพักใหญ่ เธอถึงค่อย ๆ ลดมือลง ขณะที่ความคิดย้อนกลับไปยังเหตุการณ์เมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อนวันนั้นเธอกับจิ้นฉางอวี่กลับไปกินมื้อเที่ยงที่คฤหาสน์ตระกูลจิ้น เนื่องจากรู้สึกไม่ค่อยสบาย หลังกินข้าวเสร็จเธอจึงขึ้นห้องไปนอนพักหลังจากตื่นนอนและเดินลงมาชั้นล่าง เธอกลับบังเอิญได้แอบฟังบทสนทนาระหว่างจิ้นฉางอวี่กับน้องสาวและแม่ของเขาในห้องนั่งเล่น“พี่ แค่ตอบคำถามฉันมาก็พอ”จิ้นหนิงซีถามจิ้นฉางอวี่ว่า “ถ้าพี่สะใภ้กับโจวอวิ๋นซวงมายืนอยู่ตรงหน้าพี่พร้อมกัน แล้วให้พี่เลือกคนหนึ่งมาเป็นภรรยา พี่จะเลือกใคร?”“ห้ามโกหกนะ ตอบมาตามความจริง”จิ้นฉางอวี่ตอบว่า “โจวอวิ๋นซวง”ทันทีที่ได้ยินคำตอบนั้น ซางเฉี่ยนที่ยืนอยู่หลังตู้เก็บไวน์ก็รู้สึกเหมือนเลือดทั่วร่างเย็นเยียบลงในพริบตาหัวใจของเธอยิ่งเย็นเยียบราวกับตกลงไปในห้วงน้ำแข็ง“ไม่จริงน่า พี่…”จิ้นหนิงซีกำลังจะพูดอะไรต่อ แต่โทรศัพท์ของจิ้นฉางอวี่กลับดังขึ้นเสียก่อนจากนั้นก็ได้ยินเสียงเขารับโทรศัพท์ “มีอะไร… อืม ฉันจะกลับไปเดี๋ยวนี้”“ที่บริษัทมีเรื่องต้องจัดการ พี่ไปก่อ

กว่าซางเฉี่ยนจะมาถึงงานประมูลก็สองทุ่มแล้วเธอเดินไปยังจุดตรวจบัตรเข้างาน พลางก้มหน้าค้นหาบัตรเชิญในกระเป๋าเมื่อหยิบบัตรเชิญออกมาถือไว้ในมือ เธอก็เงยหน้าขึ้นและเห็นรถรับรองผู้บริหารสีดำคันหนึ่งจอดตรงพรมแดงหน้าทางเข้า มีคนท่าทางเหมือนผู้บริหารหลายคนยืนรออยู่ข้าง ๆ อย่างเป็นระเบียบ ทันทีที่รถจอด ชายที่ดูเป็นหัวหน้าก็รีบเดินเข้าไปเปิดประตูหลังด้วยตัวเองคนเหล่านี้น่าจะเป็นผู้บริหารระดับสูงของผู้จัดงานประมูล ดูจากการต้อนรับที่เอิกเกริกขนาดนี้ ก็เดาได้ไม่ยากว่าคนในรถต้องเป็นบุคคลสำคัญอย่างแน่นอนขณะที่ซางเฉี่ยนกำลังคิดเช่นนั้น ประตูรถก็เปิดออก รองเท้าหนังสีดำขัดมันวาวคู่หนึ่งก้าวลงมาอย่างคล่องแคล่ว ตามด้วยชายหนุ่มท่าทางสุภาพสง่างามที่ก้าวลงจากรถ ก่อนยื่นมือไปจับมือกับผู้บริหารคนนั้นทุกอิริยาบถของเขาล้วนเปี่ยมด้วยความสุขุมเยือกเย็นและบารมีของผู้มีอำนาจทันทีที่สายตาเลื่อนไปเห็นใบหน้าหล่อเหลาสุขุมของชายคนนั้น ซางเฉี่ยนก็ตกตะลึงจนยืนนิ่งอยู่กับที่จิ้นฉางอวี่เหรอ?เขาบอกว่าไปทำงานต่างเมืองที่เมืองกั่งเฉิงไม่ใช่เหรอ?แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่เมืองจิงได้?ยังไม่ทันที่เธอจะคิดอะไรต่อ ประตู

ช่วงบ่าย ซางเฉี่ยนไปที่คอนโดเพื่อเตรียมของใช้ในชีวิตประจำวัน ตอนที่ป้าหลี่โทรมา เธอเพิ่งลงมาจากตึกและกำลังจะไปร้านก๋วยเตี๋ยวเส้นหมี่ใกล้ ๆ เพื่อหาอะไรกินง่าย ๆ สักหน่อยไม่คิดเลยว่าวันนี้คนบ้างานที่ออกจากบ้านแต่เช้าและกลับดึกเป็นประจำจะกลับมากินข้าวเย็นที่บ้านพอวางสาย เธอก็รีบกลับคฤหาสน์อวี้ถิงวานทันทีเมื่อกลับถึงบ้าน เธอก็เห็นจิ้นฉางอวี่นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารตั้งแต่แรกเห็นวันนี้เขาตั้งใจกลับบ้านเร็วเป็นพิเศษ ดูท่าคงแทบรอไม่ไหวที่จะคุยเรื่องหย่ากับเธอเหมือนกันเมื่อคิดได้ดังนั้น ซางเฉี่ยนก็เดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามเขา พอเห็นป้าหลี่กำลังจะยกอาหารมาเสิร์ฟ เธอก็บอกว่า “ป้าหลี่คะ เรามีเรื่องต้องคุยกัน ขอคุยกันก่อน ยังไม่กินข้าวค่ะ”ป้าหลี่ยืนถือจานผัดจานโปรดของซางเฉี่ยนอยู่ตรงนั้น ก่อนหันไปมองจิ้นฉางอวี่ด้วยความงุนงงจิ้นฉางอวี่เหลือบมองซางเฉี่ยน ก่อนพยักหน้าให้ป้าหลี่เป็นสัญญาณให้เธอออกไปก่อนเมื่อเหลือกันเพียงสองคนที่โต๊ะอาหาร ซางเฉี่ยนก็เข้าเรื่องทันที “พรุ่งนี้เช้าเราไปสำนักงานทะเบียนสมรสกันไหม?”จิ้นฉางอวี่ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด ก่อนขมวดคิ้วถาม “ผมให้โครงการคาบสมุทรใต้กับบริษัทซ

ซางเฉี่ยนถามด้วยความไม่เข้าใจ “มีปัญหาอะไรเหรอ?”“ซางเฉี่ยน รูปแต่งงานพวกนั้นก็เป็นรูปของเราสองคนนะ คุณไม่ถามผมสักคำ ก็เอาไปทำลายทิ้งเลยงั้นเหรอ?”“แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ?” ซางเฉี่ยนพูด “เราหย่ากันแล้วนะ ถ้าไม่เอารูปพวกนั้นไปทิ้ง จะเก็บไว้ให้ภรรยาคนต่อไปของคุณเห็นแล้วรู้สึกไม่สบายใจหรือไง?”“คุณนี่มัน...”จิ้นฉางอวี่สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนพูดว่า “พูดอะไรไร้สาระ”ซางเฉี่ยนสวนกลับว่า “คุณนั่นแหละที่ทำตัวไม่มีเหตุผล”จิ้นฉางอวี่พูดว่า “ยังไงคุณก็ไม่ควรทำแบบนี้”จู่ ๆ ก็ถูกตำหนิอย่างไม่มีเหตุผล ซางเฉี่ยนเองก็เริ่มโมโหขึ้นมาเหมือนกัน“ฉันทำอะไรผิดตรงไหน?”พอนึกถึงสีหน้าท่าทางของเขาในรูปแต่งงาน เธอก็ยิ่งโมโหขึ้นมา“ดูสีหน้าคุณในรูปแต่งงานสิ ทำหน้าเหมือนถูกบังคับให้แต่งงานอย่างนั้นแหละ ฉันน่าจะโยนมันทิ้งไปตั้งนานแล้ว”“ซางเฉี่ยน”ไม่รู้ทำไม ชายหนุ่มที่ปกติควบคุมอารมณ์ได้ดีมาตลอด ถึงได้พูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด“คุณจะมาขึ้นเสียงใส่ฉันทำไม?”ตอนแบ่งทรัพย์สินเขายังไม่คัดค้านอะไรสักคำ แต่ตอนนี้กลับมาหาเรื่องทะเลาะกับเธอเพราะรูปแต่งงานเนี่ยนะ?ไม่รู้ว่าเขาเป็นบ้าอะไรขึ้นมา

“ไม่คิดเลยว่าคุณจะเป็นสาวอายุน้อยขนาดนี้… อ้อ ไม่สิ คุณเป็นศิษย์น้องเล็กของอาจารย์ผม งั้นต่อไปผมต้องเรียกคุณว่า…?”“สำนักเราไม่ได้เคร่งครัดเรื่องพวกนี้ อีกอย่าง งานที่อาจารย์กับคนอื่น ๆ ทำก็ต้องเซ็นสัญญารักษาความลับกันทั้งนั้น เพื่อไม่ให้คนที่มีเจตนาแอบแฝงจับตามอง เวลาอยู่ข้างนอกพวกเราจึงมักไม่เปิดเผยว่าทำงานอะไร ฉันชื่อซางเฉี่ยน เรียกชื่อฉันตรง ๆ ก็พอ”เยี่ยนกุยจือมองหญิงสาวตรงหน้าที่มีบุคลิกอ่อนโยนสง่างาม ใบหน้าสวยละมุนราวกับภาพวาด เขารู้สึกว่าเธอดูอ่อนเยาว์และมีผิวพรรณเนียนนุ่มกว่าเขาเสียอีก“ขออนุญาตถามอะไรหน่อยนะครับ คุณอายุเท่าไหร่เหรอ?”ซางเฉี่ยนตอบว่า “ยี่สิบห้าปี”“คุณอายุมากกว่าผมสามปี งั้นต่อไปผมเรียกคุณว่าพี่ซางเฉี่ยนดีไหมครับ?” เยี่ยนกุยจือยิ้มกว้าง “ถ้าเรียกชื่อคุณตรง ๆ ก็ดูไม่ค่อยสุภาพเท่าไหร่”ซางเฉี่ยนพยักหน้า “เอาอย่างนั้นก็ได้”เยี่ยนกุยจือยกแก้วกาแฟที่วางอยู่ข้างมือขึ้นอย่างอารมณ์ดี “งั้นตลอดหนึ่งเดือนต่อจากนี้ ผมคงต้องรบกวนพี่ซางเฉี่ยนช่วยสอนผมด้วยนะครับ”ซางเฉี่ยนยกแก้วกาแฟขึ้นชนกับแก้วของเขาเบา ๆ “หวังว่าเราจะร่วมงานกันอย่างราบรื่นนะ”วันรุ่งขึ้น ซางเฉี่