Todos los capítulos de หย่าแล้วแต่ยังหลง อดีตสามีขออยู่ด้วย : Capítulo 11 - Capítulo 20

การที่เงินเข้าบัญชีเป็นสัญญาณว่าความผูกพันระหว่างเธอกับจิ้นฉางอวี่ถูกตัดออกไปอีกส่วนหนึ่งแล้วตอนนี้เหลือเพียงรอรับใบหย่าในเดือนหน้า ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา... ก็จะสิ้นสุดลงอย่างสมบูรณ์ในวันต่อ ๆ มา ซางเฉี่ยนบังคับตัวเองให้ทุ่มเทเวลาและความสนใจทั้งหมดไปกับการสอนเยี่ยนกุยจือ โดยไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองคิดถึงเรื่องอื่นอีกไม่นานเวลาก็ผ่านไปกว่าครึ่งเดือน เทศกาลสารทจีนใกล้จะมาถึงแล้วตามธรรมเนียมของบ้านเกิดซางเฉี่ยน เมื่อถึงวันสารทจีนจะต้องเดินทางกลับบ้านเกิดเพื่อเซ่นไหว้บรรพบุรุษแม้ซางเฉี่ยนจะไม่อยากอยู่ร่วมกับครอบครัวของซางจื้อหมิงมากแค่ไหน แต่ในวันนั้นเธอก็ยังต้องกลับไปไหว้ปู่ย่าที่บ้านเกิดพร้อมกับพวกเขาและถือโอกาสกลับไปเยี่ยมซางจิ่งซาน อารองของเธอด้วยซางจิ่งซานเป็นจิตรกร เมื่อกว่ายี่สิบปีก่อน ภรรยาสุดที่รักของเขาเสียชีวิตระหว่างคลอดลูก หลังจากนั้นเขาก็ไม่คิดจะแต่งงานใหม่อีกตลอดชีวิต เขานำอัฐิของภรรยาและลูกกลับบ้านเกิด แล้วอยู่ดูแลปรนนิบัติพ่อแม่จนกระทั่งทั้งสองสิ้นอายุขัย และนับแต่นั้นเขาก็ไม่เคยย้ายออกจากชนบทอีกเลย*หนึ่งวันก่อนเทศกาลสารทจีน ซางเฉี่ยนขับรถกลับบ้านเกิดตามล

เธอยังไม่ได้รับใบหย่า จึงไม่อยากให้มีเรื่องยุ่งยากอะไรเกิดขึ้นอีกเมื่อเห็นท่าทีห่างเหินราวกับเป็นคนแปลกหน้าของเธอ จิ้นฉางอวี่ก็อดนึกถึงช่วงเวลาเดียวกันของปีที่แล้วไม่ได้...ตอนนั้นเขากลับมาไหว้บรรพบุรุษเป็นเพื่อนเธอ และเห็นได้ชัดว่าเธอมีความสุขและดีใจมากแค่ไหนวันรุ่งขึ้นหลังจากไหว้บรรพบุรุษเสร็จ เธอยังดึงเขาให้ไปตะลอนทั่วภูเขาด้วยความตื่นเต้น คอยแนะนำสถานที่ดี ๆ ที่เธอมักไปเล่นทุกครั้งที่กลับมาในช่วงปิดเทอมฤดูร้อน แถมยังพาเขาไปเก็บผลไม้อีกด้วยตอนนั้นเขาสวมชุดสูทกับรองเท้าหนัง เธอจึงหัวเราะแล้วบอกเขาว่า “ชุดที่คุณใส่มาไม่เหมาะเลย คราวหน้าใส่ชุดกีฬามานะ เราจะได้ปีนขึ้นไปเก็บผลไม้บนต้นไม้กันด้วย”ตอนนั้นดวงตาของเธอเป็นประกายสดใสอยู่ตลอดเวลา ต่างจากตอนนี้ที่เธอมองเขาด้วยแววตาเรียบเฉย ไม่มีความดีใจหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย ซ้ำยังดูไม่อยากให้เขามาที่นี่อีกด้วยนับตั้งแต่วันที่ออกจากสำนักงานทะเบียนสมรส ซางเฉี่ยนก็ไม่ได้พบหน้าจิ้นฉางอวี่อีกเลย พอจู่ ๆ เขามาปรากฏตัวตรงหน้าโดยไม่ทันตั้งตัว เธอจึงรู้สึกทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ“เอ่อ... คุณนั่งพักอยู่ตรงนี้ก่อนนะ ฉันมีธุระต้องไปหาอารองหน่อย”

เมื่อเข้ามาในโถงชั้นหนึ่ง ซางเฉี่ยนก็ตรงขึ้นไปชั้นสามทันทีโดยไม่หยุดพัก แต่สวี่ม่านหรงที่อยู่ด้านหลังกลับเรียกเธอไว้“พี่คะ ก่อนกินข้าวฉันเห็นพี่เอาสมุนไพรกล่องหนึ่งไปให้อารอง ข้างในเหมือนจะเป็น...บัวหิมะเทียนซานใช่ไหมคะ?”บัวหิมะเทียนซานงั้นเหรอ?ซางจื้อหมิงที่เดินเข้ามาทีหลังหันขวับไปมองซางเฉี่ยนทันทีซางเฉี่ยนหยุดเดิน ก่อนค่อย ๆ หันกลับมามองสวี่ม่านหรง “อย่า มา เสือก!”“…”สวี่ม่านหรงไม่คิดว่าซางเฉี่ยนจะกล้าพูดจาหยาบคายขนาดนี้แม้อยู่ต่อหน้าจิ้นฉางอวี่ โดยไม่สนใจภาพลักษณ์คุณนายสาวตระกูลมหาเศรษฐีเลยสักนิด เธออึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตั้งสติได้และกลับมาเผยรอยยิ้มบอบบางชวนให้สงสารอีกครั้ง“พี่คะ อย่าโกรธเลยนะคะ พอดีช่วงก่อนน้าเขยสุขภาพไม่ค่อยดี หมอบอกว่าบัวหิมะเทียนซานช่วยบำรุงร่างกายได้ พวกเราหาบัวหิมะเทียนซานคุณภาพดีมาตั้งนานก็ยังไม่เจอ เมื่อกี้ฉันได้ยินพี่บอกว่าบัวหิมะเทียนซานที่ให้อารองเป็นของชั้นยอด ก็เลยอดถามไม่ได้ค่ะ”ซางเฉี่ยนกอดอกมองสวี่ม่านหรงแสดงละคร ก่อนถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “แล้วไงต่อ?”“ซางเฉี่ยน ในเมื่อเธอมีสมุนไพรดี ๆ แบบนี้ ทำไมถึงไม่เอามาให้พ่อเธอบ้าง?” จางซ

ซางเฉี่ยนตอบว่า “ไม่เป็นไรจริง ๆ”“งั้นคุณออกไปนั่งพักก่อน ถ้ายังไม่ดีขึ้น เดี๋ยวผมไปขอยาที่อารองให้”ซางเฉี่ยนเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะแสงไฟสีส้มอุ่นในห้องน้ำหรือเปล่า ใบหน้าของชายหนุ่มในตอนนี้จึงดูอ่อนโยน ไม่เย็นชาเหมือนทุกที“อืม”ซางเฉี่ยนละสายตา ก้มหน้าเดินผ่านเขาออกไปพอเดินมาถึงห้องนอนและเห็นป้าเฉินวางกระเป๋าเดินทางของเธอกับจิ้นฉางอวี่ไว้ข้างกัน ซางเฉี่ยนก็นึกขึ้นได้ทันทีว่าคืนนี้จิ้นฉางอวี่ต้องนอนห้องเดียวกับเธอในสายตาคนอื่น ตอนนี้พวกเขายังเป็นสามีภรรยากันอยู่เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้จากด้านหลัง ซางเฉี่ยนก็พยายามปรับอารมณ์ตัวเองเงียบ ๆ พอหันกลับไป สีหน้าของเธอก็สงบนิ่งเป็นปกติแล้ว“ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ”พูดจบ เธอก็เดินไปหยิบชุดนอนจากตู้เสื้อผ้าเธอเหลือบมองชุดนอนสายเดี่ยวที่เหมาะกับอากาศช่วงนี้ ก่อนหยิบชุดนอนแขนยาวเนื้อผ้าเย็นลื่นมาชุดหนึ่ง แล้วเดินเข้าห้องน้ำพออาบน้ำเสร็จออกมา เธอก็เห็นจิ้นฉางอวี่นั่งขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่บนโซฟาตัวเล็ก ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่พอเห็นเขาเงยหน้าขึ้น ซางเฉี่ยนก็รีบหลบสายตาทันทีแต่ถึงอย่างนั้น เธอก

ซางเฉี่ยนรับหุ่นกระดาษจากมือซางจิ่งซานมาวางไว้ข้าง ๆ “เขายังไม่ลงมาเลยค่ะ”“แค่ก ๆ...”เสียงไอดังมาจากด้านหลัง ซางจิ่งซานหันไปเห็นซางจื้อหมิงกำลังกุมหน้าอก ขมวดคิ้วไออยู่“เฉี่ยนเฉี่ยน ในนี้ของเยอะ อากาศอับ หนูช่วยพยุงพ่อออกไปพักข้างนอกหน่อยสิ”ซางเฉี่ยนไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง “เขาก็มีขานี่คะ”“เด็กคนนี้นี่”ซางจิ่งซานเคาะหน้าผากเธอเบา ๆ ก่อนกระซิบว่า “ไปเรียกฉางอวี่ลงมากินมื้อเช้า แล้วช่วยพยุงพ่อออกไปด้วย”ซางเฉี่ยนเชื่อฟังอารองมาโดยตลอด เมื่อเขาเอ่ยปาก เธอก็ไม่อยากหักหน้าเขาเธอขานรับว่า “ค่ะ” ก่อนวางของในมือแล้วหันไปพยุงแขนซางจื้อหมิงพอออกจากบ้านหลังหลัก ซางเฉี่ยนก็พยุงเขาไปนั่งบนเก้าอี้หินด้านหน้า ก่อนรีบปล่อยมือแล้วเตรียมเดินจากไป“อาเฉี่ยน”ซางจื้อหมิงเรียกเธอไว้ซางเฉี่ยนหันกลับมามองเขาอย่างเฉยชา “มีอะไรอีกคะ?”ซางจื้อหมิงมีสีหน้ารู้สึกผิด “เมื่อก่อนพ่อ...ทำผิดต่อหนูไว้มาก พ่อรู้ว่าหนูยังคับแค้นใจเรื่องพ่ออยู่”ความจริงแล้ว เขาเองก็รู้สึกได้ว่าช่วงหลายปีมานี้ซางเฉี่ยนเริ่มห่างเหินและเย็นชากับเขามากขึ้นเรื่อย ๆลูกสาวที่ตอนเด็ก ๆ เคยตั้งใจประดิษฐ์ของขวัญอย่างประณี