Todos los capítulos de สายลมวสันต์พัดผ่านปีแล้วปีเล่า: Capítulo 1 - Capítulo 9

“จะ...จริงเหรอ”แม่มองฉันด้วยความเคลือบแคลงใจตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันแทบไม่เคยห่างจากกู้หนานถิงแม้แต่นาทีเดียวแม้แต่วันนี้ที่เขาไปแต่งงานก็ยังต้องอยู่กับฉันตลอดทั้งสัปดาห์ถึงจะมีเวลาหายใจหายคอได้สักพักฉันยิ้มขมขื่น“ในเมื่อใจเขาไม่ได้อยู่ที่ฉันแล้ว จะยื้อไว้ทำไมอีก”สีหน้าแม่ผ่อนคลายลง เธอกอดฉันไว้พลางร้องไห้อย่างเสียสติไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร แม่ถึงได้เอ่ยขึ้นอย่างอึกอักด้วยความลำบากใจ“ถ้าอย่างนั้นลูกอยู่ที่นี่คนเดียวได้ไหม แม่...หนานถิงยังต้องให้แม่เป็นผู้กล่าวคำรับรองในพิธีแต่งงานด้วย”ตอนนั้นเองฉันถึงได้รู้ว่าเจ้าสาวเป็นคนที่แม่แนะนำให้กู้หนานถิงรู้จักด้วยตัวเองฉันพยักหน้าอย่างเหม่อลอยฉันเข้าใจแม่ดี ญาติพี่น้องทั้งตระกูลเฉียว ไม่ว่าจะใกล้หรือไกล ต่างก็ทำงานอยู่ในบริษัทกู้สำหรับแม่แล้ว บางที กู้หนานถิงอาจสำคัญกว่าลูกสาวอย่างฉันเสียอีกแม่จากไปอย่างโล่งอกแต่เพราะความผูกพันที่มีมานานหลายปี ฉันจึงเผลอเดินตามแม่ไปถึงสถานที่จัดงานแต่งงานราวกับถูกมนตร์สะกดดอกลิลลี่สีขาว ลูกโป่งสีฟ้าทุกอย่างล้วนเป็นรูปแบบงานแต่งงานที่ฉันกับกู้หนานถิงเคยวางแผนไว้ด้วยกัน“เฉี

ในวินาทีที่ประตูกระแทกปิดลงความรักเฮือกสุดท้ายที่ฉันมีต่อกู้หนานถิงก็พลันมอดดับไปแต่ฉันยังไม่มีเวลาแม้แต่จะเสียใจให้ตัวเองกู้หนานถิงก็พาเจียงอี้บุกมาถึงบ้านเพื่อเอาเรื่องฉัน“เฉียวซุ่ยซุ่ย ผมบอกแล้วไงว่าผมกับเจียงอี้แค่แต่งงานเพื่อรักษาหน้าเท่านั้น นอกจากเธอจะไปงานแต่งของผมแล้ว ยังคิดจะทำลายเจียงอี้อีกหรือไง”ฉันงุนงงไปหมดซ่งสืออวี่ที่ตามมาสอบถามเรื่องราวด้วย กระแทกโทรศัพท์ลงตรงหน้าฉันอย่างแรง“ดูสิว่าเธอทำเรื่องอะไรไว้ ใครกันแน่ที่เป็นมือที่สาม คนที่ไม่มีแม้แต่ทะเบียนสมรส แต่ยังตามตื๊อหนานถิงไม่เลิกอย่างเธอต่างหากที่เป็นมือที่สาม”ตอนนั้นเองฉันถึงได้รู้ว่าเมื่อวานมีคนเอาคลิปที่ฉันไปงานแต่งงานโพสต์ลงอินเทอร์เน็ตเรื่องราวในอดีตระหว่างฉันกับกู้หนานถิงก็ถูกขุดคุ้ยออกมาด้วยเรื่องที่เจียงอี้กลายเป็นมือที่สามจึงกลายเป็นหัวข้อที่คนพูดถึงกันมากที่สุด“ฉันไม่ได้...”ฉันกำลังจะโต้แย้งตามสัญชาตญาณ แต่เจียงอี้กลับพูดแทรกขึ้นมาทั้งน้ำตา ใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตาจนดูน่าสงสาร“หนานถิง สืออวี่ พวกคุณอย่าตำหนิคุณหนูเฉียวเลยค่ะ สภาพจิตใจของเธอค่อนข้าง...ฉันกลัวว่าถ้าปล่อยให้เธออยู่ต่อไป

ช่วงหลายวันมานี้ กู้หนานถิงรู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุเขารู้สึกอยู่ตลอดว่ามีบางสิ่งที่สำคัญกำลังค่อย ๆ ห่างไกลจากตัวเองไปตอนที่แม่ของฉันแนะนำเจียงอี้ให้เขารู้จัก กู้หนานถิงไม่เต็มใจอย่างยิ่งถึงขั้นรู้สึกจนปัญญาอยู่บ้าง“คุณน้าครับ ทำไมถึงจะหาหมวกเขียวมาให้ลูกสาวตัวเองล่ะครับ”แต่แม่ของฉันเพียงถอนหายใจ“สภาพของลูกเป็นแบบนั้น น้าเองก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ถึงจะหาย หนานถิง หลายปีมานี้สิ่งที่เธอทำให้ตระกูลเฉียว น้าเห็นมาตลอด น้ามองเธอเป็นเหมือนลูกชายคนหนึ่งไปนานแล้ว”“น้าอยากให้เธอมีภรรยาที่ปกติสักคน”กู้หนานถิงชะงักไปเล็กน้อยบาดแผลจากการถูกฉันกัดจนเลือดอาบในอดีต จู่ ๆ ก็กลับมาเจ็บปวดอย่างรุนแรงในตอนนั้นราวกับถูกบางสิ่งชักนำ เขาจึงตอบตกลงที่จะไปพบเจียงอี้เป็นอย่างที่แม่ของฉันพูดจริง ๆเจียงอี้เป็นเหมือนดวงอาทิตย์ดวงน้อย ๆ เมื่ออยู่กับเธอ เขาไม่ต้องคอยกังวลว่าจะถูกกัดเมื่อไหร่ทีละน้อยเขากับเจียงอี้ก็เริ่มติดต่อกันมากขึ้นเรื่อย ๆไม่นาน ซ่งสืออวี่ เพื่อนสนิทของฉัน ก็สังเกตเห็นความผิดปกติเช่นกันตอนแรกกู้หนานถิงตื่นตระหนกมากถึงขั้นรู้สึกเสียใจและคิดจะยุติคว

หลังจากนั้น แม่ของฉันก็อยู่ที่บ้านเกิดตลอดมาแม่กลับเข้าไปในห้องนอนเล็กๆ ห้องนั้นอีกครั้งห้องที่ฉันขดตัวไอเป็นเลือดอยู่ในช่วงสุดท้ายของชีวิตแม่ใช้เวลาทำความสะอาดอยู่ทั้งวันเก็บกระดาษทิชชูเปื้อนเลือดไปทิ้งใช้สีโป๊วอุดรอยข่วนบนผนังให้เรียบพับเสื้อผ้าเก่าๆ ของฉันเก็บใส่ตู้ให้เรียบร้อยหลังจากทำทุกอย่างเสร็จ แม่ก็นั่งลงข้างเตียงจ้องมองคราบสีน้ำตาลที่ซักไม่ออกตรงใต้หมอนอยู่นานนั่นเป็นคราบเลือดกำเดาที่ฉันไหลตอนกลางดึกระหว่างทำเคมีบำบัด เลือดซึมลงไปตรงนั้น แต่ฉันไม่เคยบอกใครเลยแม่เริ่มค้นหาสิ่งของที่ฉันทิ้งไว้ใต้เตียงมีกล่องกระดาษอยู่ใบหนึ่งข้างในเต็มไปด้วยสำเนาประวัติการรักษา ใบเสร็จค่ารักษาพยาบาล และคำสั่งการรักษาที่เขียนด้วยลายมือแม่หยิบขึ้นมาอ่านทีละแผ่น พออ่านถึงแผ่นที่สาม มือของแม่ก็เริ่มสั่นบนนั้นเขียนไว้ว่า ผู้ป่วยมีอาการปวดท้องต่อเนื่องมานานกว่าสามเดือน น้ำหนักลดลงสิบสองกิโลกรัมแนะนำให้เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลทันทีวันที่ระบุไว้คือฤดูใบไม้ร่วงของปีที่แล้วช่วงเวลานั้น ฉันกลับบ้านมากินข้าวทุกสัปดาห์แม่บ่นว่าฉันผอมลง ฉันบอกว่ากำลังลดน้ำหนัก แม่ยังชมด้ว

ในวันที่ฝังศพ แม่ของฉันก็มาด้วยเธอสวมชุดสีดำทั้งตัว ผมขาวโพลนไปหมดแล้ว ร่างกายผอมจนเสื้อผ้าดูหลวมโคร่งแม่ยืนอยู่หน้าหลุมศพ เทบะหมี่หนึ่งชามลงบนดินหน้าป้ายหลุมศพของกู้หนานถิงขณะที่ไอร้อนลอยขึ้นมา เธอก็เอ่ยขึ้นว่า"หนานถิง ซุ่ยซุ่ยชอบกินบะหมี่ พวกเธอสองคนกินด้วยกันนะ"ซ่งสืออวี่ยืนอยู่ข้างๆตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา เธอช่วยกู้หนานถิงติดตามความคืบหน้าคดีของเจียงอี้มาโดยตลอดเจียงอี้ไม่ได้มาเธอยังถูกคุมขังอยู่ในสถานกักกัน คดียังคงดำเนินไปตามขั้นตอนภายหลังได้ยินมาว่าพ่อของเธอฝากทนายความส่งข้อความมา อยากให้ตระกูลกู้ออกหนังสือให้อภัยกู้หนานถิงจากไปแล้ว ตระกูลกู้จึงระบายความโกรธแค้นทั้งหมดไปที่เจียงอี้โทษจำคุกห้าปี เจียงอี้ไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้ซ่งสืออวี่มาบอกข่าวนี้ให้ฉันฟังที่หน้าหลุมศพลมพัดแรงมาก จนช่อดอกพลาทิโคดอนสีขาวที่วางอยู่หน้าป้ายหลุมศพของฉันกระจัดกระจายเธอก้มลงเก็บดอกไม้ทีละดอก แล้วนำกลับมาจัดใส่ไว้ใหม่ให้เรียบร้อย เมื่อจัดเสร็จ เธอก็ย่อตัวลง"ซุ่ยซุ่ย ฝ่ามือนั้นฉันชดใช้คืนให้เธอไม่ได้แล้ว""แต่ฉันจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต ทุกวันที่ตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่ฉันนึกถึงก