LOGINShare
บทที่ 3
Latest chapter
สายลมวสันต์พัดผ่านปีแล้วปีเล่า บทที่ 9
ในวันที่ฝังศพ แม่ของฉันก็มาด้วยเธอสวมชุดสีดำทั้งตัว ผมขาวโพลนไปหมดแล้ว ร่างกายผอมจนเสื้อผ้าดูหลวมโคร่งแม่ยืนอยู่หน้าหลุมศพ เทบะหมี่หนึ่งชามลงบนดินหน้าป้ายหลุมศพของกู้หนานถิงขณะที่ไอร้อนลอยขึ้นมา เธอก็เอ่ยขึ้นว่า"หนานถิง ซุ่ยซุ่ยชอบกินบะหมี่ พวกเธอสองคนกินด้วยกันนะ"ซ่งสืออวี่ยืนอยู่ข้างๆตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา เธอช่วยกู้หนานถิงติดตามความคืบหน้าคดีของเจียงอี้มาโดยตลอดเจียงอี้ไม่ได้มาเธอยังถูกคุมขังอยู่ในสถานกักกัน คดียังคงดำเนินไปตามขั้นตอนภายหลังได้ยินมาว่าพ่อของเธอฝากทนายความส่งข้อความมา อยากให้ตระกูลกู้ออกหนังสือให้อภัยกู้หนานถิงจากไปแล้ว ตระกูลกู้จึงระบายความโกรธแค้นทั้งหมดไปที่เจียงอี้โทษจำคุกห้าปี เจียงอี้ไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้ซ่งสืออวี่มาบอกข่าวนี้ให้ฉันฟังที่หน้าหลุมศพลมพัดแรงมาก จนช่อดอกพลาทิโคดอนสีขาวที่วางอยู่หน้าป้ายหลุมศพของฉันกระจัดกระจายเธอก้มลงเก็บดอกไม้ทีละดอก แล้วนำกลับมาจัดใส่ไว้ใหม่ให้เรียบร้อย เมื่อจัดเสร็จ เธอก็ย่อตัวลง"ซุ่ยซุ่ย ฝ่ามือนั้นฉันชดใช้คืนให้เธอไม่ได้แล้ว""แต่ฉันจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต ทุกวันที่ตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่ฉันนึกถึงก
สายลมวสันต์พัดผ่านปีแล้วปีเล่า บทที่ 8
กู้หนานถิงเก็บตัวอยู่ในบ้าน ไม่ยอมออกมาจากห้องของพวกเราไม่ว่าจะอย่างไรก็ตามเขาบังคับหย่ากับเจียงอี้มอบหมายให้ผู้จัดการมืออาชีพดูแลบริษัทแทนทุกวันเขาทำอยู่เพียงสองอย่างอย่างแรกคือเขียนบันทึกตั้งแต่วันที่ฉันได้รับการวินิจฉัยโรค จนถึงวันที่เขาค้นพบความจริงในแต่ละวันเขาทำอะไร พูดอะไรกับฉัน และตอนนั้นสภาพร่างกายของฉันเป็นอย่างไรพอเขียนถึงหน้าที่สาม เขาก็หยุดปากกาเพราะในวันที่ฉันได้รับการวินิจฉัยโรคเขากำลังพาเจียงอี้ไปเที่ยวพักผ่อนที่ซานย่ารายการจองตั๋วเครื่องบินกับรายงานผลการตัดชิ้นเนื้อของฉันเป็นวันที่เดียวกันเขาเขียนข้อความสองบรรทัดนั้นลงบนกระดาษวางขนานกัน แล้วขีดเส้นคั่น ก่อนจะวาดกากบาทขนาดใหญ่ไว้บนเส้นนั้นเขาปิดสมุดลง คืนนั้นไม่ได้หลับเลยนั่งอยู่บนโซฟา เปิดโทรทัศน์โดยปรับเสียงให้เบาที่สุดในโทรทัศน์กำลังออกข่าว นักข่าวยืนล้อมอยู่หน้าสถานีตำรวจ ถ่ายภาพตอนเจียงอี้ถูกพาตัวไปเธอใช้มือบังใบหน้า แต่หน้าท้องยังคงนูนอยู่กู้หนานถิงมองเพียงแวบเดียว ก่อนจะเปลี่ยนช่องอย่างที่สองคือการจัดห้องว่างในบ้านให้เป็นห้องเด็กอ่อนเขาลงมือทำทุกอย่างด้วยตัวเองบางครั้งยังพึมพ
สายลมวสันต์พัดผ่านปีแล้วปีเล่า บทที่ 7
หลังจากนั้น แม่ของฉันก็อยู่ที่บ้านเกิดตลอดมาแม่กลับเข้าไปในห้องนอนเล็กๆ ห้องนั้นอีกครั้งห้องที่ฉันขดตัวไอเป็นเลือดอยู่ในช่วงสุดท้ายของชีวิตแม่ใช้เวลาทำความสะอาดอยู่ทั้งวันเก็บกระดาษทิชชูเปื้อนเลือดไปทิ้งใช้สีโป๊วอุดรอยข่วนบนผนังให้เรียบพับเสื้อผ้าเก่าๆ ของฉันเก็บใส่ตู้ให้เรียบร้อยหลังจากทำทุกอย่างเสร็จ แม่ก็นั่งลงข้างเตียงจ้องมองคราบสีน้ำตาลที่ซักไม่ออกตรงใต้หมอนอยู่นานนั่นเป็นคราบเลือดกำเดาที่ฉันไหลตอนกลางดึกระหว่างทำเคมีบำบัด เลือดซึมลงไปตรงนั้น แต่ฉันไม่เคยบอกใครเลยแม่เริ่มค้นหาสิ่งของที่ฉันทิ้งไว้ใต้เตียงมีกล่องกระดาษอยู่ใบหนึ่งข้างในเต็มไปด้วยสำเนาประวัติการรักษา ใบเสร็จค่ารักษาพยาบาล และคำสั่งการรักษาที่เขียนด้วยลายมือแม่หยิบขึ้นมาอ่านทีละแผ่น พออ่านถึงแผ่นที่สาม มือของแม่ก็เริ่มสั่นบนนั้นเขียนไว้ว่า ผู้ป่วยมีอาการปวดท้องต่อเนื่องมานานกว่าสามเดือน น้ำหนักลดลงสิบสองกิโลกรัมแนะนำให้เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลทันทีวันที่ระบุไว้คือฤดูใบไม้ร่วงของปีที่แล้วช่วงเวลานั้น ฉันกลับบ้านมากินข้าวทุกสัปดาห์แม่บ่นว่าฉันผอมลง ฉันบอกว่ากำลังลดน้ำหนัก แม่ยังชมด้ว
สายลมวสันต์พัดผ่านปีแล้วปีเล่า บทที่ 6
กู้หนานถิงยืนนิ่งอยู่กับที่ฝ่ามือยังคงแนบอยู่บนหน้าท้องนูนเล็กน้อยของเจียงอี้คำพูดของเจียงอี้ราวกับก้อนสำลีที่อุดอยู่ในหูของเขาแต่เขากลับฟังไม่รู้เรื่องคำพูดของผู้ช่วยที่ว่า “เกี่ยวข้องกับคุณนาย” วนเวียนอยู่ในหัวของเขาไม่หยุด"อะไรนะ"เขาถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่าผู้ช่วยเหลือบมองเจียงอี้ ก่อนจะก้มหน้าลงอีกครั้ง แล้วยื่นแท็บเล็ตเครื่องหนึ่งให้"ภาพจากกล้องวงจรปิดตรงทางเดินในวันแต่งงานถูกใครบางคนลบไปช่วงหนึ่งครับ แต่กล้องหน้าร้านขายยาข้างๆ บันทึกภาพจากอีกมุมหนึ่งไว้ได้ คุณหนูเฉียวไม่ได้ผลักใครในวันนั้นครับ เป็นคุณนายที่คว้ามือคุณหนูเฉียวไว้เอง แล้วเอนตัวหงายไปด้านหลัง"กู้หนานถิงรับแท็บเล็ตมาภายในภาพฉันสวมชุดผู้ป่วยตัวใหญ่ ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ ร่างกายโงนเงนไปมาเจียงอี้อุ้มท้องเดินเข้ามา ร่างกายของฉันหดถอยไปด้านหลังตามสัญชาตญาณวินาทีถัดมา เจียงอี้ยกมือขึ้นคว้าข้อมือฉันไปแนบกับหน้าท้องของตัวเองจากนั้นเธอก็คลายแรงมือ แล้วเอนตัวหงายไปด้านหลังทั้งร่างฉันถูกดึงจนเซถลาไปข้างหน้า มือยังค้างอยู่กลางอากาศใต้ภาพหน้าจอมีการระบุเวลาไว้ ซึ่งเร็วกว่าตอนที่ฉันถูกนักข่าวรุมล้อ
สายลมวสันต์พัดผ่านปีแล้วปีเล่า บทที่ 5
ช่วงหลายวันมานี้ กู้หนานถิงรู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุเขารู้สึกอยู่ตลอดว่ามีบางสิ่งที่สำคัญกำลังค่อย ๆ ห่างไกลจากตัวเองไปตอนที่แม่ของฉันแนะนำเจียงอี้ให้เขารู้จัก กู้หนานถิงไม่เต็มใจอย่างยิ่งถึงขั้นรู้สึกจนปัญญาอยู่บ้าง“คุณน้าครับ ทำไมถึงจะหาหมวกเขียวมาให้ลูกสาวตัวเองล่ะครับ”แต่แม่ของฉันเพียงถอนหายใจ“สภาพของลูกเป็นแบบนั้น น้าเองก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ถึงจะหาย หนานถิง หลายปีมานี้สิ่งที่เธอทำให้ตระกูลเฉียว น้าเห็นมาตลอด น้ามองเธอเป็นเหมือนลูกชายคนหนึ่งไปนานแล้ว”“น้าอยากให้เธอมีภรรยาที่ปกติสักคน”กู้หนานถิงชะงักไปเล็กน้อยบาดแผลจากการถูกฉันกัดจนเลือดอาบในอดีต จู่ ๆ ก็กลับมาเจ็บปวดอย่างรุนแรงในตอนนั้นราวกับถูกบางสิ่งชักนำ เขาจึงตอบตกลงที่จะไปพบเจียงอี้เป็นอย่างที่แม่ของฉันพูดจริง ๆเจียงอี้เป็นเหมือนดวงอาทิตย์ดวงน้อย ๆ เมื่ออยู่กับเธอ เขาไม่ต้องคอยกังวลว่าจะถูกกัดเมื่อไหร่ทีละน้อยเขากับเจียงอี้ก็เริ่มติดต่อกันมากขึ้นเรื่อย ๆไม่นาน ซ่งสืออวี่ เพื่อนสนิทของฉัน ก็สังเกตเห็นความผิดปกติเช่นกันตอนแรกกู้หนานถิงตื่นตระหนกมากถึงขั้นรู้สึกเสียใจและคิดจะยุติคว
สายลมวสันต์พัดผ่านปีแล้วปีเล่า บทที่ 4
“คุณหนูเฉียว ฉันเคยบอกคุณหรือยังว่าถ้ายังทรมานตัวเองแบบนี้ คุณอาจมีชีวิตอยู่ไม่ถึงหนึ่งเดือนด้วยซ้ำ”“คุณยังตั้งครรภ์อีกด้วย แต่ด้วยสภาพร่างกายแบบนี้ เด็กคง...”กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฉุนจมูกจนฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาฉันชะงักไป น้ำตาไหลลงมาเงียบ ๆชีวิตน้อย ๆ นี้ ทำไมถึงต้องมาเกิดเป็นลูกของฉันด้วยนะหมอถอนหายใจ“จะไม่บอกคุณกู้กับคนในครอบครัวจริง ๆ เหรอ อย่างน้อยพวกเขาก็ต้องเซ็นยินยอมให้ผ่าตัด”“บอกไปแล้วจะมีประโยชน์อะไร ถ้าพวกเขาใส่ใจฉันจริง ตอนนี้คงไม่ปล่อยให้ฉันอยู่ที่นี่คนเดียวหรอก”หมอไม่พูดอะไรอีก เพียงกำชับให้ฉันพักผ่อนและเตรียมตัวเข้ารับการผ่าตัดในโทรศัพท์มีข้อความจากกู้หนานถิงส่งมาทิ้งไว้“เจียงอี้สงสารคุณ กลัวว่าคุณจะอาการกำเริบต่อหน้านักข่าว เลยไม่อยากให้คุณไปงานแถลงข่าว ช่วงนี้ผมจะอยู่เป็นเพื่อนเธอ ถือเป็นการขอโทษแล้วกัน”“ช่วยทำให้ผมสบายใจหน่อยได้ไหม”ส่วนข้อความจากแม่กับซ่งสืออวี่ที่ส่งมาพูดเกลี้ยกล่อมฉันก็มีมากมายจนเลื่อนอ่านได้เป็นหน้า ๆฉันคร้านจะสนใจฉันไม่อยากอยู่ในเมืองนี้อีกต่อไป กำลังเตรียมตัวออกเดินทางแต่กลับเดินชนใครบางคนเข้าอย่างจัง เจียงอี้นั่นเอง“คุณ
You May Also Like
แฟนหนุ่มที่เป็นทนายหนีงานแต่ง 52 ครั้ง ฉันก็หมดรักในที่สุด
ไม่ประสงค์จะออกนาม6.3K viewsเพียงเธอในราตรี
เฉียวเฉียว68.6K viewsก็แค่มีลูกกับคนอื่น ถึงขั้นต้องหย่าเลยเหรอ?
หวังหนิวตุ้น13.6K viewsจากกันแล้วไม่มีวันหวนคืน
กัมมี่6.7K viewsสายลมที่ถูกลืม
เหมียวเดือนหก580 viewsการแต่งงานที่ไม่ต้องหย่า
ฝนพรำ1.8K viewsลมพัดวันวาน ถวิลหาคนเก่า
อวิ๋นชุย1.1K viewsรักพังกลายเป็นเถ้า
กินมะเขือเทศกัน64 views
