สายลมวสันต์พัดผ่านปีแล้วปีเล่า

“จะ...จริงเหรอ”

แม่มองฉันด้วยความเคลือบแคลงใจ

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันแทบไม่เคยห่างจากกู้หนานถิงแม้แต่นาทีเดียว

แม้แต่วันนี้ที่เขาไปแต่งงาน

ก็ยังต้องอยู่กับฉันตลอดทั้งสัปดาห์ถึงจะมีเวลาหายใจหายคอได้สักพัก

ฉันยิ้มขมขื่น

“ในเมื่อใจเขาไม่ได้อยู่ที่ฉันแล้ว จะยื้อไว้ทำไมอีก”

สีหน้าแม่ผ่อนคลายลง เธอกอดฉันไว้พลางร้องไห้อย่างเสียสติ

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร แม่ถึงได้เอ่ยขึ้นอย่างอึกอักด้วยความลำบากใจ

“ถ้าอย่างนั้นลูกอยู่ที่นี่คนเดียวได้ไหม แม่...หนานถิงยังต้องให้แม่เป็นผู้กล่าวคำรับรองในพิธีแต่งงานด้วย”

ตอนนั้นเองฉันถึงได้รู้ว่า

เจ้าสาวเป็นคนที่แม่แนะนำให้กู้หนานถิงรู้จักด้วยตัวเอง

ฉันพยักหน้าอย่างเหม่อลอย

ฉันเข้าใจแม่ดี ญาติพี่น้องทั้งตระกูลเฉียว ไม่ว่าจะใกล้หรือไกล ต่างก็ทำงานอยู่ในบริษัทกู้

สำหรับแม่แล้ว บางที กู้หนานถิงอาจสำคัญกว่าลูกสาวอย่างฉันเสียอีก

แม่จากไปอย่างโล่งอก

แต่เพราะความผูกพันที่มีมานานหลายปี ฉันจึงเผลอเดินตามแม่ไปถึงสถานที่จัดงานแต่งงานราวกับถูกมนตร์สะกด

ดอกลิลลี่สีขาว ลูกโป่งสีฟ้า

ทุกอย่างล้วนเป็นรูปแบบงานแต่งงานที่ฉันกับกู้หนานถิงเคยวางแผนไว้ด้วยกัน

“เฉียวซุ่ย”

เพื่อนสนิทเป็นคนแรกที่เห็นฉัน

ฉันกำชายเสื้อแน่น ท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมาย ไม่รู้จะหลบไปที่ไหน

กู้หนานถิงที่กำลังจะจูบเจ้าสาวชะงักและรีบผละออกมาโดยสัญชาตญาณ

เขาหันกลับมาอย่างแข็งทื่อ ก่อนจะเค้นคำพูดออกมาได้เพียงไม่กี่คำ

“ที่ระ...ซุ่ยซุ่ย เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”

ภายในงานเต็มไปด้วยสายตาดูแคลนและเหยียดหยาม

เขารีบเดินโซเซเข้ามาหาฉัน พูดจาตะกุกตะกักอย่างร้อนรน

“ซุ่ยซุ่ย ฟังผมก่อน นี่เป็นแค่อุบัติเหตุ...ผม...”

ฉันยังไม่ทันได้พูดอะไร แม่ก็ร้องเสียงหลงแล้วพุ่งเข้ามาบิดเนื้อตรงต้นแขนฉันอย่างแรง

“ลูกรับปากแม่แล้วว่าจะไม่มา ทำไมถึงยังมาอีก”

ฉันเจ็บจนสูดปากเสียงดัง

“แม่...คุณน้า อย่ารังแกซุ่ยซุ่ยเลย”

กู้หนานถิงปกป้องฉันโดยไม่รู้ตัว

แต่ซ่งสืออวี่ เพื่อนสนิทของฉัน กลับขมวดคิ้ว

“นายยังถูกเธอถ่วงชีวิตไม่พออีกเหรอ สามปีแล้วนะ นายเคยนอนหลับสบายสักคืนไหม ต้องมาคอยรับมือกับโรคซึมเศร้าของเธอทุกวัน”

เธอชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพึมพำต่ออีกสองสามประโยค

“ของมือสองที่ถูกคนอื่นข่มขืนมาแล้ว ยังกล้ามาทำให้พิธีแต่งงานแปดเปื้อนอีก”

ปลายนิ้วของฉันเย็นเฉียบจนซีดขาวในพริบตา

เมื่อสามปีก่อน ฉันเสี่ยงอันตรายเพียงลำพังเพื่อช่วยกู้หนานถิงที่ถูกคู่แข่งทางธุรกิจลักพาตัวไป

ฉันถูกล่วงละเมิด

นับแต่นั้นมา ฉันก็ฝันร้ายแทบทุกคืน

ทุกครั้งที่ฉันกัดมือของกู้หนานถิงจนเลือดไหลอาบ

พอได้สติกลับมาและรู้สึกเจ็บปวดใจอย่างยิ่ง เขาก็เพียงส่ายหน้าแล้วบอกว่าเขาติดค้างฉันอยู่

“หุบปาก”

กู้หนานถิงตวาดเสียงเข้ม แต่แล้วเสียงหวานนุ่มเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

ทำให้เขาหมดแรงที่จะช่วยแก้ต่างให้ฉันต่อ

“คุณคงเป็นคุณหนูเฉียวสินะคะ ยินดีต้อนรับที่มาร่วมงานแต่งของฉันกับหนานถิงค่ะ”

เธอยื่นแก้วเหล้ามงคลให้ฉันอย่างสง่างามและเปิดเผย

ชุดแต่งงานแสนงดงามขับเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งของเอวเธอได้อย่างพอดี

เมื่อหันกลับมามองตัวเองที่ผอมโซจนเหลือแต่กระดูกเพราะถูกโรคมะเร็งกัดกิน

ฉันก็อดถอยหลังไปสองสามก้าวไม่ได้

มือของเจียงอี้ค้างอยู่กลางอากาศ เธอหันไปมองกู้หนานถิงโดยไม่รู้ตัว

เขาขมวดคิ้ว

ก่อนจะดึงฉันไปยังอีกด้านหนึ่ง

“เธอกลับไปก่อน รอให้เรื่องนี้จบแล้วผมจะอธิบายให้ฟัง อย่าทำให้ทุกคนต้องลำบากใจกันไปหมด”

“ได้”

เมื่อเห็นฉันตอบตกลงอย่างง่ายดาย กู้หนานถิงกลับชะงักไปเสียเอง

แต่ในตอนนั้นเอง ความเจ็บปวดก็พลันปั่นป่วนขึ้นในท้องของฉัน

ใบหน้าของฉันซีดเผือดลงทันที ร่างก้มงอลงเพราะความเจ็บปวด

สีหน้ากู้หนานถิงเปลี่ยนไป

ก่อนจะรีบดึงฉันไปยังมุมห้องอย่างรวดเร็ว

“ผมขอร้องล่ะ อย่ามาก่อเรื่องที่นี่ได้ไหม ถ้าเธอก่อเรื่องขึ้นมา ต่อไปตระกูลกู้จะไม่ยอมให้เราคบกันอีก”

ซ่งสืออวี่เดินฉับ ๆ เข้ามา ก่อนจะก้าวมาขวางกู้หนานถิงไว้ด้านหลัง

ก่อนจะจ้องฉันด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร

“เธอรับปากฉันแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะไม่เล่นละครอีก นี่โรคซึมเศร้ากำเริบอีกแล้วหรือไง”

ฉันไม่กล้าพูดอะไร เพราะกลัวว่ารสชาติคล้ายสนิมเหล็กในลำคอจะทะลักออกมา

เมื่อเห็นท่าทางของฉัน ซ่งสืออวี่ก็ยิ่งโมโห เธอผลักฉันออกจากห้องจัดเลี้ยงอย่างแรง

“เธอรับปากฉันแล้ว อย่าใช้โรคซึมเศร้ามาเรียกร้องความเห็นใจอีก”

“เฉียวซุ่ยซุ่ย ฉันเสียใจจริง ๆ ที่เคยเป็นเพื่อนกับเธอ”

กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นอบอวลอยู่ในปาก ฉันทำได้เพียงกลืนหยดน้ำตาลงไป ก่อนจะรีบหันหลังเดินจากมา

ในเมื่อทุกคนต่างผิดหวังในตัวฉันกันหมดแล้ว

ก็คงไม่มีความจำเป็นต้องกล่าวคำอำลากับใครอีก

ฉันซื้อตั๋วเดินทางกลับบ้านเกิด

ในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต ฉันไม่อยากเป็นภาระของใครอีกต่อไป