Semua Bab เหมันต์แดนร้าง ผมจะไม่รอเธออีกแล้ว: Bab 1 - Bab 10

หลังจากวันนั้น พระเอกที่อยู่หน้ากล้องก็เปลี่ยนเป็นซ่งฮั่นแฟนคลับก็เข้าใจไปโดยปริยายว่า บทสนทนาคลุมเครือที่ผ่านมาก่อนหน้านี้ ฉากโรแมนติกที่ติดฮิตเป็นไวรัล ซ่งฮั่นเป็นคนเขียนออกมา คอมเมนต์นับหมื่นหลั่งไหลเข้ามาภายในวันเดียว “ที่แท้แฟนหนุ่มที่อยู่หลังกล้องก็หน้าตาแบบนี้นี่เอง มิน่าล่ะเผยจินถังถึงซ่อนเอาไว้นานขนาดนั้น”“นอกจากหล่อแล้วยังเขียนบทได้อีก เขามีทั้งพรสวรรค์และหน้าตา”“เขาเหมาะสมกับเผยจินถังมาก ทั้งหน้าตาและบรรยากาศดูเข้ากันไปหมด”ผมนั่งอ่านคอมเมนต์อยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ร่างกายหนาวสะท้าน ตัวแข็งทื่อเป็นเวลานาน พวกเขาไม่รู้ว่า ผมเป็นคนเขียนบทเหล่านั้นผมเป็นคนสอนเผยจินถังว่าควรหันกลับมามองกล้องในวินาทีที่เท่าไร เธอควรจะใช้สายตาแบบไหนมองกล้อง แต่เพราะซ่งฮั่นยืนอยู่หน้ากล้อง ดังนั้นความโรแมนติกทั้งหมดจึงกลายเป็นพรสวรรค์ของเขา ความพยายามทั้งหมดของผมกลับกลายเป็นแสงของเขา ผมก็เป็นแค่เงาไร้ชื่อ เป็นคนเขียนตัวเองลงไปในเรื่องราวความรักของพวกเขาด้วยมือตัวเอง ก่อนจะถูกพวกเขาลบออกจากเรื่องราวนั้นด้วยมือของตัวเองเช่นกันคืนนั้นเผยจินถังดูฉากจบอยู่หลายรอบเธอชี้ไปทางซ่งฮั

เมื่อกลับถึงบ้าน เผยจินถังเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ผมกำลังไม่พอใจเธออยู่ เธอกอดผมจากด้านหลัง น้ำเสียงนุ่มนวลลงอย่างมาก “จือหัน อย่าโกรธเลยนะ”“วันนี้ฉันไม่ได้ละเลยนายนะ”เธอวางมือลงบนเอวของผมอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนหน้านี้ขอเพียงแค่เธอกอดผมแบบนี้ ผมก็จะใจอ่อนเสมอ แต่ครั้งนี้ผมค่อย ๆ ผลักเธอออก“ผมเหนื่อยนิดหน่อย”เผยจินถังชะงักค้าง เธอจ้องมองผมอยู่หลายวินาที สุดท้ายก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ “ถ้าอย่างนั้นก็รีบไปนอนเถอะ”เมื่อพูดจบเธอก็ถือโทรศัพท์เดินเข้าไปในห้องน้ำ ตอนที่เสียงน้ำไหลดังขึ้น หน้าจอแท็บเล็ตที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงก็สว่างขึ้นเผยจินถังล็อกอินแอปพลิเคชันแชทไว้ในแท็บเล็ตซ่งฮั่นถามว่า “ง้อได้หรือยัง?” เผยจินถังตอบกลับอย่างรวดเร็ว “ยัง”“เมื่อกี้เขาเพิ่งผลักฉันออกมา”ซ่งฮั่นส่งสติกเกอร์หัวเราะกรุ้มกริ่ม “นี่เธอไม่รู้สึกเสียใจเลยเหรอ?”ไม่กี่วินาทีถัดมา เผยจินถังก็ตอบกลับ “ไม่ค่อย”“ยังดีที่เขาปฏิเสธฉัน”“คบกันมานานหลายปีขนาดนี้ อยู่ด้วยกันจนเลี่ยน”“ช่วงนี้ฉันก็เริ่มเบื่อเขาแล้ว”ผมจ้องบทสนทนาเหล่านั้น ปลายนิ้วเย็นเฉียบ ที่แท้แม้กระทั่งการ

ทันใดนั้นเผยจินถังก็รู้สึกลำคอตีบตัน ตลอดสามปีที่ผ่านมาเธอเคยชินกับการมีผมอยู่เคียงข้าง เคยชินกับการที่ผมเขียนบทไว้ล่วงหน้า วางสตอรี่บอร์ดอย่างละเอียด และกำหนดตำแหน่งแสงไว้อย่างชัดเจน เคยชินกับการที่เธอกับซ่งฮั่นเพียงยืนอยู่หน้ากล้อง ก็มีคนคอยจับภาพช่วงเวลาและจังหวะที่น่าดึงดูดใจที่สุดไว้ให้แล้วเธอคิดว่ามันเป็นขั้นตอนการทำงาน จนกระทั่งผมจากไปเธอถึงได้รู้ว่าช่วงเวลาหวั่นไหวอย่างเป็นธรรมชาตินั้นล้วนเป็นสิ่งที่ผมจัดวางให้พวกเขาทีละฉาก ตอนเช้าตรู่ ผมก็เดินทางมาถึงยุโรปเหนือด้านนอกสนามบินมีหิมะตก ทีมงานของกองถ่ายขับรถมารับผม คนขับรถเป็นผู้หญิงผมทอง เธอยิ้มแล้วช่วยผมยกกระเป๋าอุปกรณ์ขึ้นรถ จุดหมายแรกของพวกเราคือ เมืองติดชายทะเล ผมไปสำรวจสถานที่กับทีมงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ผมแบกกล้องเดินลุยหิมะ ทุกย่างก้าวจมลึกลงไปจนถึงครึ่งแข้ง ทำให้ขากางเกงเปียกโชกอย่างรวดเร็วกลางวันพวกเราถ่ายทำที่ท่าเรือประมง ส่วนกลางคืนถ่ายแสงเหนือตอนนี้เป็นเวลาตีสาม มือของทุกคนแข็งเพราะความหนาว ผมหมอบตัวอยู่ด้านหลังขาตั้งกล้อง รอให้แสงเหนือค่อย ๆ โผล่พ้นเมฆผู้กำกับยืนอยู่ข้าง ๆ ผม ก่อนจ

ตอนที่ซ่งฮั่นหาผมจนพบ ผมกำลังถ่ายภาพพระอาทิตย์ตกดินอยู่ที่ริมทะเล วันนั้นลมแรงมาก คลื่นลูกแล้วลูกเล่าสาดกระทบหินโสโครกสีดำ แสงไฟจากเรือประมงในระยะไกลสว่างขึ้น เหนือขอบฟ้ามีแสงอาทิตย์สีส้มจาง ๆ ผมย่อตัวลงข้างขาตั้งกล้อง เพื่อตั้งค่ากล้องเป็นครั้งสุดท้ายนิ้วมือของผมแข็งเพราะแรงลม แต่หัวใจกลับสงบนิ่ง ทันใดนั้นที่ด้านหลังก็มีเสียงอันคุ้นเคยดังขึ้น “จือหัน”มือของผมชะงักไปตอนที่หันกลับมามอง ผมก็เห็นว่าซ่งฮั่นกำลังยืนอยู่ไม่ไกล เขาสวมเสื้อกันหนาวสีอ่อน ผมเผ้ายุ่งเหยิงเพราะลมทะเล ใบหน้าซีดขาว เขาดูแตกต่างจากซ่งฮั่นคนเดิมที่เคยหล่อเหลา โดดเด่น และสะกดทุกสายตาได้ตั้งแต่แรกตอนนี้เขาดูหมดสภาพไม่น้อยดวงตาแดงก่ำ เขามองกล้องในมือของผม จากนั้นก็มองมาที่ผม “นายไม่คิดจะกลับไปจริง ๆ เหรอ?”ผมไม่ได้ตอบ เพียงก้มหน้าตรวจดูภาพบนหน้าจอกล้อง ซ่งฮั่นสาวเท้าเข้ามาอีกสองก้าว น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย “ช่วงนี้เผยจินถังไม่ค่อยดีเลย”“ช่องก็ไม่ได้อัปเดตแล้ว”“เธอเอาแต่ดูคลิปใหม่ของนายทุกวัน”เขาเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนกลัวว่าผมจะไม่เชื่อ ดังนั้นจึงกล่าวเสริมอีกว่า “เธอรู้สึกเสียใจจริง

ผมมองหน้าเธอ ผมเฝ้ารอคำพูดนี้มานานหลายปีแต่ตอนนี้คำพูดเหล่านั้นกลับปลิวหายไปตามสายลมคาดไม่ถึงว่าจะบางเบาไม่ต่างจากหิมะ ผมไม่ได้ร้องไห้ แต่กลับพูดขึ้นเสียงเรียบว่า “เผยจินถัง”“ทุกคำที่พูดในตอนนี้”“ก่อนหน้านี้เป็นสิ่งที่ผมอยากได้ยิน”ในดวงตาของเธอมีประกายความหวัง ผมพูดต่อว่า “แต่มันสายไปแล้ว”“ตอนนี้ผมไม่ต้องการมันอีกต่อไปแล้ว”เผยจินถังกำแหวนในมือแน่นขึ้น“จือหัน...”ผมมองแหวนในมือของเธอ “แหวนนี้เธอก็เก็บไปเถอะ”“ผมไม่อยากใส่มันแล้ว”“ภูเขาหิมะก็ไม่ต้องมาชดเชยแล้ว”“ผมเคยมาเองตั้งหลายครั้ง”ผมยกล้องขึ้น แสงสว่างระยะไกลของภูเขาหิมะปรากฏขึ้นในเลนส์ “ตอนนี้ผมเป็นพระเอกในเรื่องของตัวเองแล้ว”เมื่อพูดจบผมก็เดินอ้อมเธอเพื่อไปหาทีมงาน เผยจินถังยืนอยู่ที่เดิม เหมือนว่าในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้ว การที่ใครบางคนจากไป ไม่ได้หมายความว่าเขากำลังรอให้เธอตามกลับมาแต่เป็นเพราะเขาจะไม่หันกลับมาจริง ๆ หลังจากนั้นช่อง “ถังฮั่น” ก็หยุดอัปเดตคลิปแล้ว ซ่งฮั่นถอนตัวจากการถ่ายทำทั้งหมด เผยจินถังยังส่งข้อความมาหาผมเป็นครั้งคราว เธอส่งรูปหิมะที่เธอเห็นส่งคลิปวิดีโอเก