เหมันต์แดนร้าง ผมจะไม่รอเธออีกแล้ว

หลังไลฟ์สดจบลง เสียงเชียร์ก็กู่ร้องดังไปทั่วหลังเวที

“ผู้ติดตามเจ็ดสิบล้านคน!”

“สุขสันต์วันครบรอบสามปี ถังฮั่น!”

พนักงานถือเค้กเดินเข้ามา

บนเค้กก้อนนั้นมีรูปของเผยจินถังกับซ่งฮั่น ด้านข้างยังเขียนชื่อของพวกเขาเอาไว้ด้วย

ดวงตาของซ่งฮั่นเปล่งประกายเป็นรอยยิ้ม

เผยจินถังที่ยืนอยู่ด้านข้างก็ช่วยปัดเศษริบบิ้นบนเสื้อแจ็กเกตของเขาออก

“หยุดเล่นได้แล้ว อย่าทำให้เสื้อผ้าของเขาเลอะ”

น้ำเสียงของเธอไม่ได้แข็งกร้าว แต่กลับดูเป็นธรรมชาติมาก

การปกป้องอย่างเป็นธรรมชาติแบบนี้เคยเกิดมานานแล้ว และเกิดขึ้นนับครั้งไม่ถ้วน

ผมนั่งสวมหูฟังอยู่หลังจอมอนิเตอร์

ภาพสุดท้ายของการไลฟ์สดค้างอยู่บนหน้าจอ

เผยจินถังหันมองทางซ่งฮั่น

ซ่งฮั่นก็หันไปยิ้มให้เธอเช่นเดียวกัน

แสงไฟสาดกระทบดวงตาของพวกเขาอย่างพอดิบพอดี เหมือนกับความหวั่นไหวที่ถูกกำหนดเอาไว้ล่วงหน้านานแล้ว

มีคนเดินผ่านด้านหลังของผม แล้วตบไหล่ผมเบา ๆ

“จือหัน ฉากเมื่อกี้สุดยอดมาก”

“คืนนี้หลังตัดต่อเสร็จ มันจะต้องดังระเบิดแน่นอน”

ผมพยักหน้า

“ครับ”

ตลอดสามปีที่ผ่านมา คำพูดที่ผมพูดบ่อยที่สุดน่าจะเป็นคำว่า

“ได้ครับ เดี๋ยวผมเขียนบทเอง”

“ได้ครับ เดี๋ยวผมตัดฉากหลุดเอง”

“ได้ครับ เดี๋ยวผมจะถ่ายให้พวกเขาดูเหมือนรักกันมากขึ้น”

ตอนตัดเค้ก ทุกคนก็ยุให้เผยจินถังกับซ่งฮั่นตัดเค้กด้วยกัน

ซ่งฮั่นยิ้มแล้วหันไปมองทางเผยจินถัง “ได้หรือเปล่า?”

เผยจินถังยื่นมือออกไปวางบนหลังมือของเขาอย่างไม่ลังเล

ทั้งสองคนจับมีดเล่มเดียวกัน

เสียงกรีดร้องและเสียงตบมือดังขึ้นทั่วห้อง

ผมก้มหน้าจัดการสายเคเบิล ทำให้ส่วนแหลมของมันข่วนปลายนิ้วของผม

มันเจ็บนิดหน่อย

แต่ความเจ็บปวดก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว ทว่าความรู้สึกน้อยใจกลับเข้ามาแทนที่

เดิมทีช่องนี้ไม่ได้ชื่อ “ถังฮั่น” แต่เป็น “ถังหัน”

ซึ่งเป็นช่องที่ผมกับเผยจินถังสร้างมาด้วยกัน

ตอนนั้นเธอจะรู้สึกประหม่ามากเมื่ออยู่ต่อหน้ากล้อง

แค่คำพูดเปิดรายการง่าย ๆ เธอก็ยังพูดผิดไปสิบกว่ารอบ

ผมที่นั่งอยู่หลังกล้องก็คอยเตือนเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“เผยจินถัง หันมายิ้มให้กล้องหน่อย”

“น้ำเสียงของประโยคนี้ต้องเบาลงอีกหน่อย”

เธอมักจะลูบศีรษะด้วยท่าทางเก้อกระดาก

“จือหัน ฉันโง่มากเลยใช่ไหม?”

ผมยกกล้องขึ้นแล้วยิ้ม

“ไม่หรอก เธอสวยที่สุดแล้ว”

ตอนที่เธอมองกล้องก็เหมือนกำลังมองผม

“ถ้าอย่างนั้นหลังจากช่องนี้ดังแล้ว นายก็มาออกกล้องกับฉันนะ”

“ฉันจะทำให้ทุกคนรู้ว่า นายคือพระเอกของฉัน”

ผมเชื่อแบบนั้น

ตลอดสามปีที่ผ่านมา แฟนคลับต่างถามว่า ผู้ชายที่อยู่หลังกล้องหน้าตาเป็นอย่างไร

ผมก็ไม่เคยรู้สึกร้อนใจเลย

ผมคิดว่า สักวันหนึ่งเธอจะต้องเปิดตัวผมต่อหน้ากล้องแน่นอน

แต่ในวันที่มีผู้ติดตามถึงสามสิบล้านคน

เผยจินถังก็มองมาทางผมที่ตั้งใจแต่งตัวอย่างพิถีพิถัน จากนั้นก็พูดว่า

“จือหัน ให้ซ่งฮั่นออกกล้องแล้วกัน”

“เขาขึ้นกล้องมากกว่า”

ความจริงแล้วไม่ใช่แค่เผยจินถังคนเดียวที่พูดแบบนั้น

ตั้งแต่ได้รู้จักกับซ่งฮั่น ผมก็ต้องใช้ชีวิตอยู่ใต้เงาเขามาโดยตลอด

ตอนเรียน เพื่อนร่วมห้องก็พูดว่า “ซ่งฮั่นนั้นโดดเด่นมากท่ามกลางกลุ่มคน ส่วนจือหันก็ไม่ค่อยสะดุดตาเท่าไหร่”

แม้กระทั่งแม่ของผมหลังจากเธอได้เจอซ่งฮั่น เธอก็ถอนหายใจแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า

“เด็กคนนั้นหล่อจริง ๆ”

“ถ้าซ่งฮั่นเป็นลูกของฉันก็คงจะดี”

แต่ซ่งฮั่นกลับรีบโอบไหล่ของผม แล้วพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มว่า

“คุณป้าครับ ไม่ค่อยชอบฟังคำพูดนั้นเลย”

“จือหันดีกว่าผมเป็นร้อยเท่า”

“เขาทั้งกตัญญูและเชื่อฟัง ผมต่างหากที่อิจฉาป้ามากเลย”

แม่ถูกเขาหยอกล้อจนหัวเราะออกมา ผมเองก็ก้มหน้ายิ้มตาม

ในตอนนั้นผมก็คิดว่าซ่งฮั่นเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของผม

เพราะตอนที่ทุกคนเอาผมไปเปรียบเทียบกับเขา มีเพียงแค่เขาคนเดียวที่ออกมาปกป้องผม

จากนั้นผมก็เล่าเรื่องเหล่านั้นให้เผยจินถังฟัง

ตอนนั้นเธอกอดผมเอาไว้ คิ้วก็ขมวดแน่นขึ้น

“จือหัน ไม่ต้องไปฟังพวกเขาพูดแล้ว”

“นายไม่ใช่ตัวประกอบของใครทั้งนั้น”

“สำหรับฉันแล้ว นายเป็นคนที่ดีที่สุดเสมอ”

ในตอนนั้นผมก็เชื่อแบบนั้นจริง ๆ

ผมเชื่อว่าเผยจินถังจะมองเห็นตัวตนที่แท้จริงของผมออกเสมอ

แต่หลังจากนั้น เธอกลับพูดว่าซ่งฮั่นขึ้นกล้องมากกว่า

เธอรู้ดีที่สุดว่าผมกลัวการถูกนำไปเปรียบเทียบกับซ่งฮั่นมากแค่ไหน

แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ผลักผมให้เข้าไปอยู่ใต้เงาของซ่งฮั่นด้วยมือของเธอเอง