INICIAR SESIÓNCompartir
บทที่ 5
Último capítulo
เหมันต์แดนร้าง ผมจะไม่รอเธออีกแล้ว บทที่ 10
ผมมองหน้าเธอ ผมเฝ้ารอคำพูดนี้มานานหลายปีแต่ตอนนี้คำพูดเหล่านั้นกลับปลิวหายไปตามสายลมคาดไม่ถึงว่าจะบางเบาไม่ต่างจากหิมะ ผมไม่ได้ร้องไห้ แต่กลับพูดขึ้นเสียงเรียบว่า “เผยจินถัง”“ทุกคำที่พูดในตอนนี้”“ก่อนหน้านี้เป็นสิ่งที่ผมอยากได้ยิน”ในดวงตาของเธอมีประกายความหวัง ผมพูดต่อว่า “แต่มันสายไปแล้ว”“ตอนนี้ผมไม่ต้องการมันอีกต่อไปแล้ว”เผยจินถังกำแหวนในมือแน่นขึ้น“จือหัน...”ผมมองแหวนในมือของเธอ “แหวนนี้เธอก็เก็บไปเถอะ”“ผมไม่อยากใส่มันแล้ว”“ภูเขาหิมะก็ไม่ต้องมาชดเชยแล้ว”“ผมเคยมาเองตั้งหลายครั้ง”ผมยกล้องขึ้น แสงสว่างระยะไกลของภูเขาหิมะปรากฏขึ้นในเลนส์ “ตอนนี้ผมเป็นพระเอกในเรื่องของตัวเองแล้ว”เมื่อพูดจบผมก็เดินอ้อมเธอเพื่อไปหาทีมงาน เผยจินถังยืนอยู่ที่เดิม เหมือนว่าในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้ว การที่ใครบางคนจากไป ไม่ได้หมายความว่าเขากำลังรอให้เธอตามกลับมาแต่เป็นเพราะเขาจะไม่หันกลับมาจริง ๆ หลังจากนั้นช่อง “ถังฮั่น” ก็หยุดอัปเดตคลิปแล้ว ซ่งฮั่นถอนตัวจากการถ่ายทำทั้งหมด เผยจินถังยังส่งข้อความมาหาผมเป็นครั้งคราว เธอส่งรูปหิมะที่เธอเห็นส่งคลิปวิดีโอเก
เหมันต์แดนร้าง ผมจะไม่รอเธออีกแล้ว บทที่ 9
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ผมถูกนำไปเปรียบเทียบครั้งแล้วครั้งเล่า ถูกแทนที่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า และต้องฝืนพูดว่า “ไม่เป็นไร” อยู่ครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ในที่สุด ทุกอย่างก็ผ่านพ้นไปเสียทีผมเก็บขาตั้งกล้องขึ้น น้ำเสียงราบเรียบ “ซ่งฮั่น”“ฉันไม่ได้เกลียดนาย”เขาเงยหน้าขึ้น ในแววตามีประกายความหวังอันริบหรี่แต่วินาทีถัดมา ผมก็พูดว่า “แต่ฉันก็ไม่อยากมีเพื่อนแบบนายอีกแล้ว”ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงทันที “จือหัน...”ผมสะพายกระเป๋ากล้องขึ้นหลัง ก่อนเดินผ่านเขาไปซ่งฮั่นยืนอยู่ที่เดิม ไม่ได้ไล่ตามมา เมื่อเดินมาถึงชายฝั่ง ผมหันกลับไปมองอีกครั้งเขายังยืนอยู่ที่เดิม เสื้อโค้ตสีอ่อนของเขาปลิวไปตามแรงลม ทว่าผมยกกล้องขึ้น พร้อมโฟกัสไปยังแสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้า ผมกดชัตเตอร์ ในคืนนั้นผมเปิดช่องใหม่ วิดีโอแรกเป็นภาพหาดทรายสีดำ คลื่นทะเล และเสียงลมผมยืนอยู่หน้ากล้องแล้วพูดว่า “วันนี้ลมแรงมาก”“แต่ในที่สุดผมก็ไม่ต้องยืนอยู่ข้างหลังคนอื่นอีกแล้ว”ตอนโพสต์วิดีโอนี้ ผมไม่ได้คาดหวังว่ามันจะได้รับความนิยมแต่ตอนที่ตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น จำนวนความคิดเห็นก็ทะลุหนึ่งหมื่นข้อความแ
เหมันต์แดนร้าง ผมจะไม่รอเธออีกแล้ว บทที่ 8
ตอนที่ซ่งฮั่นหาผมจนพบ ผมกำลังถ่ายภาพพระอาทิตย์ตกดินอยู่ที่ริมทะเล วันนั้นลมแรงมาก คลื่นลูกแล้วลูกเล่าสาดกระทบหินโสโครกสีดำ แสงไฟจากเรือประมงในระยะไกลสว่างขึ้น เหนือขอบฟ้ามีแสงอาทิตย์สีส้มจาง ๆ ผมย่อตัวลงข้างขาตั้งกล้อง เพื่อตั้งค่ากล้องเป็นครั้งสุดท้ายนิ้วมือของผมแข็งเพราะแรงลม แต่หัวใจกลับสงบนิ่ง ทันใดนั้นที่ด้านหลังก็มีเสียงอันคุ้นเคยดังขึ้น “จือหัน”มือของผมชะงักไปตอนที่หันกลับมามอง ผมก็เห็นว่าซ่งฮั่นกำลังยืนอยู่ไม่ไกล เขาสวมเสื้อกันหนาวสีอ่อน ผมเผ้ายุ่งเหยิงเพราะลมทะเล ใบหน้าซีดขาว เขาดูแตกต่างจากซ่งฮั่นคนเดิมที่เคยหล่อเหลา โดดเด่น และสะกดทุกสายตาได้ตั้งแต่แรกตอนนี้เขาดูหมดสภาพไม่น้อยดวงตาแดงก่ำ เขามองกล้องในมือของผม จากนั้นก็มองมาที่ผม “นายไม่คิดจะกลับไปจริง ๆ เหรอ?”ผมไม่ได้ตอบ เพียงก้มหน้าตรวจดูภาพบนหน้าจอกล้อง ซ่งฮั่นสาวเท้าเข้ามาอีกสองก้าว น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย “ช่วงนี้เผยจินถังไม่ค่อยดีเลย”“ช่องก็ไม่ได้อัปเดตแล้ว”“เธอเอาแต่ดูคลิปใหม่ของนายทุกวัน”เขาเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนกลัวว่าผมจะไม่เชื่อ ดังนั้นจึงกล่าวเสริมอีกว่า “เธอรู้สึกเสียใจจริง
เหมันต์แดนร้าง ผมจะไม่รอเธออีกแล้ว บทที่ 7
ทางฝั่งจีนช่อง “ถังฮั่น” เกิดปัญหาขึ้นอย่างรวดเร็ว เผยจินถังยังคงถ่ายคลิปกับซ่งฮั่นตามปกติแต่เมื่อไม่มีบทที่ผมเขียนให้ พวกเขาก็ไม่สามารถพูดคุยต่อหน้ากล้องได้อย่างเป็นธรรมชาติอีกเลยซ่งฮั่นพยายามยิ้มอย่างมั่นใจเหมือนที่เคยทำแต่เผยจินถังกลับส่งอารมณ์ช้าไปครึ่งจังหวะหลังตัดต่อคลิปและเผยแพร่ออกไป เสียงวิจารณ์ก็ตามมาในช่องคอมเมนต์“ทำไมถึงรู้สึกแปลก ๆ แบบนี้ล่ะ?”“ความใส่ใจในรายละเอียดก่อนหน้านี้ไปไหนหมดแล้ว”“บทพูดดูฝืนมาก แสดงแข็งสุด ๆ”“เปลี่ยนทีมหรือเปล่าเนี่ย?”ฝ่ายผู้จัดการเริ่มกดดัน “พี่ถัง บทของอาทิตย์หน้าเมื่อไหร่จะส่ง?”เผยจินถังนั่งเปิดดูฮาร์ดดิสก์ที่ผมทิ้งเอาไว้อยู่ในออฟฟิศ โฟลเดอร์ต่าง ๆ ถูกจัดเรียงตามปีอย่างเป็นระเบียบ“ต้นฉบับแรก ถังหัน”“ถ่ายวิวหิมะครั้งแรก”“แผนงานวันเกิดสุดพิเศษของเผยจินถัง”“แบบร่างบทขอแต่งงาน”เธอคลิกเปิดโฟลเดอร์สุดท้ายข้างในเป็นเอกสารเก่ามาก หัวข้อ: “คำขอแต่งงานที่ภูเขาหิมะสำหรับผมคนเดียว”เมื่อเปิดไฟล์ขึ้นมา บรรทัดแรกก็ปรากฏข้อความว่า“คนไม่ต้องเยอะ”“ไม่มีไลฟ์สด”“ไม่ต้องให้แฟนคลับมากรี๊ด”“ขอเพียงเผยจินถังมองผมท่ามกลา
เหมันต์แดนร้าง ผมจะไม่รอเธออีกแล้ว บทที่ 6
ทันใดนั้นเผยจินถังก็รู้สึกลำคอตีบตัน ตลอดสามปีที่ผ่านมาเธอเคยชินกับการมีผมอยู่เคียงข้าง เคยชินกับการที่ผมเขียนบทไว้ล่วงหน้า วางสตอรี่บอร์ดอย่างละเอียด และกำหนดตำแหน่งแสงไว้อย่างชัดเจน เคยชินกับการที่เธอกับซ่งฮั่นเพียงยืนอยู่หน้ากล้อง ก็มีคนคอยจับภาพช่วงเวลาและจังหวะที่น่าดึงดูดใจที่สุดไว้ให้แล้วเธอคิดว่ามันเป็นขั้นตอนการทำงาน จนกระทั่งผมจากไปเธอถึงได้รู้ว่าช่วงเวลาหวั่นไหวอย่างเป็นธรรมชาตินั้นล้วนเป็นสิ่งที่ผมจัดวางให้พวกเขาทีละฉาก ตอนเช้าตรู่ ผมก็เดินทางมาถึงยุโรปเหนือด้านนอกสนามบินมีหิมะตก ทีมงานของกองถ่ายขับรถมารับผม คนขับรถเป็นผู้หญิงผมทอง เธอยิ้มแล้วช่วยผมยกกระเป๋าอุปกรณ์ขึ้นรถ จุดหมายแรกของพวกเราคือ เมืองติดชายทะเล ผมไปสำรวจสถานที่กับทีมงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ผมแบกกล้องเดินลุยหิมะ ทุกย่างก้าวจมลึกลงไปจนถึงครึ่งแข้ง ทำให้ขากางเกงเปียกโชกอย่างรวดเร็วกลางวันพวกเราถ่ายทำที่ท่าเรือประมง ส่วนกลางคืนถ่ายแสงเหนือตอนนี้เป็นเวลาตีสาม มือของทุกคนแข็งเพราะความหนาว ผมหมอบตัวอยู่ด้านหลังขาตั้งกล้อง รอให้แสงเหนือค่อย ๆ โผล่พ้นเมฆผู้กำกับยืนอยู่ข้าง ๆ ผม ก่อนจ
เหมันต์แดนร้าง ผมจะไม่รอเธออีกแล้ว บทที่ 5
ผมยืนมองภาพที่พวกเขากอดกันอยู่หลังจอมอนิเตอร์ผมเป็นเหมือนตัวตลกที่คอยแอบมองผู้คนที่กำลังมีความสุขอยู่ในมุมมืดเสมอ หลังจากถ่ายเสร็จแล้ว ทุกคนก็มายืนล้อมที่หน้าจอมอนิเตอร์ ฉากที่ปกคลุมด้วยหิมะ ชุดสูทสีขาว และแหวนแต่งงานภาพที่เผยจินถังกับซ่งฮั่นกอดกันสวยงามและสมจริงมากทันใดนั้นเผยจินถังก็เดินมาหาผมเธอค่อย ๆ จับมือผม เหมือนกลัวว่าคนอื่นจะเห็น หลังจากนั้นก็หยิบแหวนอีกวงออกมาจากในกระเป๋า ก่อนจะพูดกระซิบว่า “จือหัน”“เมื่อกี้แค่การแสดง”“อันนี้คือเรื่องจริง”ผมรอคอยช่วงเวลานี้มานานแสนนาน รอให้เธอเลือกผมในช่วงเวลาที่อยู่หลังกล้อง ตอนนี้ผมก้มหน้ามองแหวนที่อยู่บนนิ้วนางของตัวเอง หัวใจของผมกลับราบเรียบ ไร้คลื่นอารมณ์ เพราะแหวนวงนี้หลวมเกินไป ไม่พอดีกับนิ้วของผมมันใหญ่กว่านิ้วผมหนึ่งเบอร์แต่ขนาดของมันพอดีกับนิ้วซ่งฮั่นเผยจินถังชะงักไปเล็กน้อยแล้วอธิบายเสียงเบาว่า “อาจจะซื้อผิดไซซ์น่ะ”“เดี๋ยวฉันจะกลับไปเปลี่ยนให้”ผมมองแหวนที่ไม่พอดีนิ้วของตัวเอง ในตอนนั้นแค่จะยิ้มก็รู้สึกเหนื่อย ทันใดนั้นก็มีคนตะโกนขึ้นมาจากในระยะไกล “พี่ถัง ไปงานเลี้ยงฉลองปิดกล้องกัน!”เ
También te puede gustar
เมื่อรักวันวานไม่อาจหวนคืน
ทานตะวัน7.0K vistasเมื่อดอกวสันต์ผลิบานอีกครั้ง
น้ำค้างแข็งตก9.5K vistasสิ้นสุดกันที ไม่ว่าชาตินี้ชาติไหน
ยูคาลิปตัสแดนใต้6.9K vistasแสงจันทร์ที่ลับไปในตาเธอ
ดาวตก8.2K vistasสารจากฤดูใบไม้ผลิที่สายไป
ซานจิน2.6K vistasกว่าจะคิดถึงฉัน ฉันก็จากไปแล้ว
มิเชลล์1.6K vistasเลื่อนจดทะเบียน 18 ครั้ง แล้วจะร้องไห้ทำไม
อู๋เปี๋ยซื่อ4.2K vistasเมื่อเกล็ดน้ำแข็งเริ่มละลาย
ลีร่า1.7K vistas
