Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

“กูรู้สึกชอบภูเมฆมากจังเลย Badboy ที่ถูกต้องมาก”โซดากรี๊ดเอามือปิดหน้า ตอนนี้เธอได้เข้าใกล้เขามากขึ้น ต่อให้จะอยู่ในฐานะอะไรก็ขอแค่ได้ไปอยู่ข้างเขาก็พอ แค่อยากเป็นคนโปรดของเขา“แต่นี่ว่าหน้านิ่งแบบขอบฟ้าก็ดีนะพี่สาว” แพรที่แอบชอบขอบฟ้าตั้งแต่สมัยเรียนอยู่โรงเรียนสาธิตเจเนซิส เขาคือนักฟุตบอลตัว Top ของโรงเรียนเลยละ“พวกเขาหล่อทั้งแก๊งเลยเนอะ”ปูเป้พูดเสริม วันนี้พวกเธอตั้งใจมาดูหนุ่มวิศวะ ได้ยินว่าคืนนี้พวกเขาจะไปฉลองต่อไม่แน่คืนนี้เธออาจไม่ต้องนอนคนเดียวก็ได้...“ถูก”“อุ๊ย ได้ยินว่าสีน้ำวิ่งเสร็จก็จะมาหาแกใช่ปะ เดินมานั่นแล้ว”ฟองแก้วสายตาเฉียบแหลมมองเห็นสีน้ำจากที่ไกล ๆ เธอพยายามซ่อนความอิจฉาเมื่อรู้ว่าแยมมี่ได้คุยกับสีน้ำ แต่ที่ต้องพูดแบบนี้เพราะอยากให้เก็บดาวรู้สึกเสียใจ“เขาจะมาหามึงใช่ปะ ได้ยินว่ากำลังคุยกันไม่ใช่เหรอ” ปูเป้พูดเสริม“อย่าพูดดังไปสิมึง ยังไม่ค่อยมีใครรู้เรื่องกูกับสีน้ำ เดี๋ยวคนแถวนี้จะเสียใจเพราะเป็นได้แค่เพื่อนสนิท ฮะฮ่า ๆ”“เหอะ !” เก็บดาวแค่นหัวเราะแสยะยิ้มกับคำพูดของแยมมี่ ทั้งที่เธอนั้นป่าวประกาศไปขนาดนั้น เอาจริง คนไม่รู้เลยสิแปลก“พูดดังขนาดนี

Genesis University 🏫 ใต้ตึกคณะมนุษยศาสตร์เวลานี้เต็มไปด้วยนักศึกษาหลากหลายสาขาของคณะออกมานั่งรับประทานอาหารกลางวันรวมถึงสนทนาเรื่องราวทั้งของตัวเองและเรื่องคนอื่นอย่างออกรสออกชาติ แต่มีหนึ่งคนที่กำลังเศร้าเพราะได้ทำหัวใจหลุดลอยไปตั้งแต่วันงานรับน้องของคณะวิศวกรรมศาสตร์ ใยไหมนอนฟุบหน้าลงโต๊ะหินอ่อน รู้สึกเหี่ยวเฉาไม่ร่าเริงมาเข้าหนึ่งสัปดาห์ เธอมั่นใจว่าผู้ชายที่เธอเห็นหน้าวันนั้นต้องเป็นคนที่ดูดวงว่าได้รับพรมาจากพระแม่ลักษมีแน่นอน ความรู้สึกมันบอกอย่างนั้น “เฮ้ออ แย่จัง..” “ทำไงจะได้เจอเขาอีกนะ” “ฮืออ จะได้เจอกันอีกใช่ไหม” ส่ายหน้าไปมาอย่างน้อยใจในความอาภัพรักของตัวเอง เนื้อคู่โผล่มาอยู่ตรงหน้าเธอแล้วแท้ ๆ ก็ยังทำเขาหลุดมือไปอีก “ใยไหมเป็นไร โอเคไหม?” เก็บดาวพึ่งมาถึงเห็นเพื่อนสนิททำท่าทางแปลก ๆ คล้ายกับคนอกหัก “จำที่เล่าให้ฟังได้ไหมว่าวันนั้นที่บอกว่าเจอเนื้อคู่น่ะ” ใยไหมเงยหน้าขึ้นมาเล่าให้เก็บดาวฟังถึงเรื่องที่ทำให้ทุกข์ใจมาหลายวัน “อ๋อวันที่ไปดูพวกสีน้ำวิ่งรับเกียร์ใช่ไหม” “ใช่ นั่นแหละ” “ทำไม ยังหาสุดหล่อคนนั้นไม่เจอเหรอ” “อืม ทำไมไม่มีคนพูดถึงเขาเลย วันนั้นได้ยินค

นับหนึ่งไม่ปฏิเสธคำชวนของรุ่นน้อง เพื่อนในกลุ่มไม่มาสักคนมีแค่อาร์เดล ซึ่งถูกเขาลากมาอีกที เขาตามไปก่อกวนมันถึงเพนท์เฮาส์ส่วนตัว มันคงจำใจยอมมาด้วยการตัดความรำคาญจากนั้นสองหนุ่มรุ่นพี่ก็เริ่มแนะนำตัวเพื่อทำความรู้จักกับบางคนที่ยังไม่รู้จักกัน แต่คนที่ดูตื่นเต้นคงหนีไม่พ้นใยไหมเพื่อนสนิทเก็บดาว กลายเป็นว่าตอนนี้เธอเกร็งจนแทบหายใจยังลำบากก็อาร์เดลที่นั่งตรงข้ามกันเล่นจ้องมาแบบให้รู้ว่ากำลังมอง หรือเขาไม่พอใจเรื่องก่อนหน้านี้ที่เธอไปจ้องเขา มันมากไปเหรอ เขาเลยเอาคืนด้วยการจ้องเธอคืน อาการเธอชัดไปเหรอว่าสนใจเขาน่ะ...“ดาว ดาว” ใยไหมหันไปกระซิบเรียกเก็บดาว“ฮะ ว่าไง”“ไปเข้าห้องน้ำกัน”“เข้าห้องน้ำ ?”“นะ พาไปหน่อย” แววตาแบบว่าต้องการความช่วยเหลือ“โอเค ๆ เดี๋ยวเราพาใยไหมไปห้องน้ำก่อนนะ” เก็บดาวเอ่ยบอกสีน้ำที่นั่งข้างเธอห้องน้ำคลับ“เป็นไรเหรอใยไหม” เมื่อสองสาวเดินเข้ามาในห้องน้ำเก็บดาวก็เปิดประเด็นถามทันที โดยที่รู้ว่าเพื่อนไม่ได้ปวดฉี่หรอกแต่มีเรื่องอยากคุยเสียมากกว่า“คนนั้น พี่อาร์เดล คนที่ไหมเห็นเมื่ออาทิตย์ก่อนวันงานวิ่งรับเกียร์”“จริงปะ ! ไม่ได้จำผิดใช่ไหม”“ไม่มีทา

00:55เวลาผ่านไปนานเกือบชั่วโมงนับจากที่อาร์เดลทิ้งท้ายคำพูดนั้นไว้เขาก็นั่งมองคนตัวเล็กเพลิดเพลินกับเสียงดนตรีจนเธอหมดแรง อาร์เดลยกแก้วเหล้าที่มีปริมาณเหลือเพียงก้นแก้วขึ้นมาดื่มเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเอ่ยถามคนตัวเล็กที่ดื่มไม่มากกว่าสิบแก้ว จากที่เธอมีอาการเคอะเขินไม่กล้าเข้าใกล้เขาเกินไป กลับกำลังนั่งพิงที่ไหล่เขา ซึ่งอาร์เดลไม่ได้ต่อว่าหรือผลักออก แต่รู้สึกชอบด้วยซ้ำ“ได้คำตอบหรือยังครับ”“ได้แล้วค่ะ ใยไหมจะกลับไปกับพี่อาร์เดล”“เป็นคำตอบที่พี่พอใจมากเลยครับ”ระหว่างนั้นใยไหมก็เดินออกมาเพราะคำชวนของอาร์เดล... มาเจอเพื่อนสนิทกำลังนั่งก้มหน้ารัวแชต ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าใครคือผู้รับข้อความพวกนั้น“ยัยดาว” ใยไหมเอ่ยเรียกชื่อเพื่อนสนิทเบา ๆ“จะกลับแล้วเหรอ” “ใช่...”“ดาว โอเคไหม” ใยไหมถามแววตาบ่งบอกว่าสงสารเพื่อน“ยังไหว รู้แค่ว่าจะต้องไม่ยอม”เงยหน้าตอบเพื่อน แต่เมื่อเห็นว่ามีคนเดินออกมาด้วยก็รู้เลยว่าวันนี้ใยไหมคงไม่กลับไปนอนกับเธอแล้ว“ให้อยู่เป็นเพื่อนไหม”ใยไหมสองจิตสองใจไม่รู้ว่าจะต้องเลือกเดินออกไปเลยไหมเพราะอาร์เดลก็ยืนรอ แต่ก็เป็นห่วงความรู้สึกเพื่อนมากเช่นกัน‘เพื่อนกับแฟนในอนา

“ไม่ต้องเขินหรอก ยังไงก็ต้องเห็นทั้งหมดอยู่แล้ว”“พี่อาร์เดลละลายพฤติกรรมเร็วไปไหมคะ!?”“แล้วมันไม่ดีเหรอครับ แบบนั้นยิ่งทำให้เราสนิทกันมากขึ้น” มือหนาลูบไล้ต้นแขนเลื่อนลงมากุมมือและยกมือน้อยขึ้นมาแล้วก้มไปจูบลงบนหลังมือของใยไหม อาร์เดลจูงมือเธอเดินเข้าไปในเพนท์เฮาส์ที่ตั้งตระหง่านอยู่ชั้นบนสุดของคอนโดมิเนียมไรแลนด์ ราวกับที่นี่ถูกแยกตัวออกจากโลกด้านล่างภายในเงียบงันไม่มีใคร มีเพียงแสงไฟสีขาวนวลที่ซ่อนตัวอยู่ตามเพดาน และมีแชนเดอเลียร์เพชรสะท้อนกับพื้นหินอ่อนขาวลายเทา โถงกลางเปิดโล่งสูงถึงสองชั้น โซฟาหนังสีดำทรงใหญ่เรียงตัวอย่างเป็นระเบียบ โต๊ะกลางผิวเงาวางแก้วคริสตัลข้างขวดแชมเปญ บันไดลอยทำขึ้นมาจากหินอ่อนสีดำส่วนราวจับเป็นกระจกทอดตัวยาวขึ้นไปชั้นบน การตกแต่งที่ดูเรียบหรูไม่ต้องใช้ลูกเล่นเกินจำเป็น เพราะอำนาจไม่จำเป็นต้องอธิบายตัวเอง..“ได้มองเมืองหลวงจากข้างบนสวยขนาดนี้เลยเหรอคะ” กระจกใสเผยให้เห็นแสงไฟของเมืองยามค่ำคืนที่กะพริบอยู่ไกลลิบ โลกภายนอกที่ใยไหมเห็นตอนนี้ดูเล็กลงเมื่อเธอได้ยืนมองจากจุดที่สูงสุดของเมือง“พี่อาร์เดลอยู่ที่นี่คงไม่รู้สึกเบื่อเลยใช่ไหม..”“ใครว่าล่ะ ออกจะเหงาด