12

Genesis University 🏫

ใต้ตึกคณะมนุษยศาสตร์เวลานี้เต็มไปด้วยนักศึกษาหลากหลายสาขาของคณะออกมานั่งรับประทานอาหารกลางวันรวมถึงสนทนาเรื่องราวทั้งของตัวเองและเรื่องคนอื่นอย่างออกรสออกชาติ

แต่มีหนึ่งคนที่กำลังเศร้าเพราะได้ทำหัวใจหลุดลอยไปตั้งแต่วันงานรับน้องของคณะวิศวกรรมศาสตร์ ใยไหมนอนฟุบหน้าลงโต๊ะหินอ่อน รู้สึกเหี่ยวเฉาไม่ร่าเริงมาเข้าหนึ่งสัปดาห์

เธอมั่นใจว่าผู้ชายที่เธอเห็นหน้าวันนั้นต้องเป็นคนที่ดูดวงว่าได้รับพรมาจากพระแม่ลักษมีแน่นอน ความรู้สึกมันบอกอย่างนั้น

“เฮ้ออ แย่จัง..”

“ทำไงจะได้เจอเขาอีกนะ”

“ฮืออ จะได้เจอกันอีกใช่ไหม” ส่ายหน้าไปมาอย่างน้อยใจในความอาภัพรักของตัวเอง เนื้อคู่โผล่มาอยู่ตรงหน้าเธอแล้วแท้ ๆ ก็ยังทำเขาหลุดมือไปอีก

“ใยไหมเป็นไร โอเคไหม?” เก็บดาวพึ่งมาถึงเห็นเพื่อนสนิททำท่าทางแปลก ๆ คล้ายกับคนอกหัก

“จำที่เล่าให้ฟังได้ไหมว่าวันนั้นที่บอกว่าเจอเนื้อคู่น่ะ” ใยไหมเงยหน้าขึ้นมาเล่าให้เก็บดาวฟังถึงเรื่องที่ทำให้ทุกข์ใจมาหลายวัน

“อ๋อวันที่ไปดูพวกสีน้ำวิ่งรับเกียร์ใช่ไหม”

“ใช่ นั่นแหละ”

“ทำไม ยังหาสุดหล่อคนนั้นไม่เจอเหรอ”

“อืม ทำไมไม่มีคนพูดถึงเขาเลย วันนั้นได้ยินคนพูดถึงเขาอยู่นะ”

“เขาหล่อมาก หรือว่าเราเห็นวิญญาณเหรอ แต่วิญญาณอะไรหล่อทะลุเสื้อช็อปสีแดง” ฟุบหน้าลงกับโต๊ะอีกครั้งอย่างหมดแรง เธอพยายามไปสอดส่องแถวอาคารเรียนของคณะวิศวกรรมศาสตร์มาหลายวันแต่ก็ไร้วี่แววจะเจอ

“ฮ่า ๆ จะบ้าเหรอ กลางวันผีที่ไหนจะออกมาได้ล่ะ” เก็บดาวหัวเราะเอ็นดูเพื่อนสนิท

“ก็นั่นสิ แต่ทำไมหาเขาไม่เจอล่ะ”

“วันนี้ก็ไปด้วยสิ ที่ชวนให้ไปคลับ”

“แต่ที่ไปมีแค่ภาคไฟฟ้ากับภาคเครื่องกลไม่ใช่เหรอ ถ้าเขาคนนั้นไม่ได้เรียนทั้งสองภาคล่ะ” ใยไหมยืดตัวนั่งหลังตรง

“ก็ไปเสี่ยงดวงดูไง ถ้าเจอก็แปลว่าเขาคือเนื้อคู่ทางพรหมลิขิตของใยไหม”

“เอางั้นเหรอดาว..”

“เอางั้นแหละ ไม่แน่อาจจะได้เจอคนอื่นนะ”

“ไม่เอา ต้องคนนี้เท่านั้น”

“จ้า ๆ ขอให้ได้ขอให้โดน”

Ryland Penthouse | ไรแลนด์ เพนท์เฮ้าส์

20:00

“Hallo my friend” นับหนึ่งกล่าวทักทายเพื่อนสนิทด้วยภาษาเยอรมันผสมกับภาษาอังกฤษ ถือวิสาสะเข้ามานั่งรอเพื่อนรัก ตั้งใจมารับไปงานปาร์ตี้

“มึงมาทำไม” อาร์เดลที่พึ่งอาบน้ำเสร็จเดินออกมาเจอคนที่ไม่ได้อยากต้อนรับที่สุด เพื่อนสนิทที่มีคีย์การ์ดและรหัสผ่านห้องของเขา คิดผิดจริง ๆ ที่ไม่ทวงเอาคืน

“เอ้า วันนี้ภาคเรามีปาร์ตี้นะเว้ยรุ่นพี่อย่างเราจะไม่ไปได้ไง ไปกับกูนะเพื่อน”

“ไม่”

“ไอ้สัตว์ คิดหน่อย”

“ขอร้องไปเถอะนะครับ สาว ๆ วันนี้ไปเยอะด้วย”

“ไม่”

“ไอ้ฝรั่งถ้ามึงไม่ไปกูจะร้องเพลงให้ฟัง”

“อย่า..” อาร์เดลกอดแขนพิงผนังห้อง ส่วนนับหนึ่งเตรียมเปิดปากร้องเพลง

“พูดแล้วอยากจะร้องไห้~ เมื่อมีคนถามถึงเธอ~”

“ไอ้นับหนึ่ง!”

“ไปไหม”

“ไม่ แล้วมึงก็หยุดร้องเพลงสักที”

“คนใจร้าย คนโกหก คนโลเลไม่เคยจำสัญญา~” นับหนึ่งไม่สนใจ ยังคงร้องเพลงตะเบ็งเสียงร้องสูงปรี๊ดลากยาวจนอาร์เดลแสบแก้วหู

“บอกว่ารักแค่เพียงลมปาก~”

“เออ! กูไป” อาร์เดลหลับตาขมวดคิ้วตอบตกลงไปงานปาร์ตี้กับเพื่อนสนิทเสียงเพี้ยน

“เสียงเหมือนหมาร้องขอชีวิต อุบาทว์”

“โอ๊ะ เจ็บมากครับพี่ฝรั่ง แต่ไม่เป็นไรให้อภัยที่มึงยอมไปปาร์ตี้ด้วย” นับหนึ่งดันหลังให้เพื่อนฝรั่งสุดหล่อของเขาไปแต่งตัวเพื่อไปงานปาร์ตี้รับน้อง

“เฮ้อ!!!”

อาร์เดลพ่นลมหายใจอย่างแรงเมื่อถูกบังคับให้ออกไปปาร์ตี้ทั้งที่ตัวเขาแค่อยากจะนอนอยู่ในห้องคนเดียวเงียบ ๆ ลำพัง แต่ถ้าไม่ไปคงต้องยอมทนฟังเสียงร้องเหมือนสุนัขของเพื่อนสนิทจนหูอักเสบอย่างแน่นอน