All Chapters of รักกลมกลม (: ดารันต์ศิขร): Chapter 11 - Chapter 15

เช้าวันแรกของการฝึกงาน เงินยืนอยู่หน้าอาคารสำนักงานใหญ่ของบริษัทพ่อในชุดเครื่องแบบยามรักษาความปลอดภัย หมวกแก๊ปสีกรมถูกสวมอย่างเรียบร้อย แม้เสื้อผ้าจะไม่หรูหราเหมือนที่เคยใส่ แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น“มาแล้วเหรอคุณหนู เอ้ย! คุณเงิน” ชายวัยกลางคนท่าทางใจดีเดินเข้ามาหา เขาคือ ลุงนพ หัวหน้า รปภ. ของบริษัทที่พ่อสั่งให้คอยดูแลเงินเป็นพิเศษ“เรียกผมว่าเงินเฉย ๆ ก็ได้ครับ” เงินยิ้มบาง ๆ“โอ้ ได้เลย งั้นวันนี้เดี๋ยวลุงจะพาเดินรอบ ๆ บริษัทก่อน รู้ทาง รู้หน้าที่ก่อนนะ” ลุงนพพูดพลางตบไหล่เบา ๆตลอดทั้งวัน ลุงนพพาเงินเดินดูรอบบริษัท ตั้งแต่ประตูทางเข้า โรงจอดรถ ไปจนถึงคลังสินค้า คอยอธิบายขั้นตอนการตรวจสอบรถ พนักงาน และผู้มาติดต่อ และมุมลับตาที่มักจะมีคนแปลกหน้ามาหลบอยู่ “งานยามนี่ดูเหมือนไม่มีอะไร แต่จริง ๆ สำคัญนะ ต้องใช้ทั้งความจำ ความละเอียด และความรับผิดชอบ บางครั้งต้องใช้พละกำลังด้วย” ลุงนพพูดจริงจัง เงินตั้งใจฟังทุกคำ ตอบคำถามอย่างไม่ถือตัวแม้จะเป็นลูกเจ้าของบริษัท เขายืนตรวจบัตรพนักงาน รับโทรศัพท์แจ้งเหตุเล็ก ๆ และจดบันทึกการเข้าออกอย่างตั้งใจเวลาพักกลางวัน ลุงนพยื่นกล่องข้าวให้

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดลอดหน้าต่างเล็ก ๆ ของห้องพักคนงานเข้ามา เสียงนกที่เกาะอยู่บนสายไฟข้างนอกดังแว่ว ๆ เงินค่อย ๆ ลืมตาตื่น พลิกตัวอย่างงัวเงียทันทีที่มือสัมผัสกับพื้นเย็น ๆ ความรู้สึกว่างเปล่าก็แล่นเข้ามา เขาหันมองเตียงเหล็กที่เมื่อคืนกลมนอนอยู่ว่างเปล่า ไม่มีร่างของคนที่เขาเฝ้าคิดถึงทั้งคืนมีเพียงผ้าห่มที่พับเรียบร้อยและกลิ่นหอมสะอาดอ่อน ๆ ที่ยังคงติดอยู่ มันเป็นกลิ่นที่เงินจำได้ดี… กลิ่นที่ทำให้เขารู้สึกอุ่นใจตั้งแต่ครั้งแรกที่อยู่ใกล้กลมเงินนั่งนิ่งอยู่พักใหญ่ ยกมือแตะผ้าห่มเบา ๆ ราวกับพยายามเก็บความรู้สึกนั้นไว้ในใจ คุณไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ…เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะลุกขึ้นไปล้างหน้าแต่งตัวเพื่อเริ่มงานวันใหม่เช้าวันนี้เงินตั้งใจทำหน้าที่ รปภ. อย่างเต็มที่ แม้ในใจจะรู้สึกโหวงเหวง เขาตรวจบัตรพนักงาน จดบันทึกการเข้าออก และคอยเปิดปิดประตูอย่างเคร่งครัด“ดีมากเลยคุณเงิน แบบนี้แหละที่ลุงชอบ เห็นไหม งานยามไม่ใช่แค่ยืนเฉย ๆ” ลุงนพพูดพลางตบไหล่เบา ๆเงินยิ้มบาง ๆ “ครับผม”“ฮ่า ๆ ใช่สิ ต้องทำให้พ่อคุณเห็นว่าลูกชายเขาก็ทำได้ทุกอย่างเหมือนกัน”ระหว่างเดินตรวจรอบบริษัท ลุงนพยังคอยเล่าเทคนิค

เช้าวันนั้น อากาศสดชื่นกว่าทุกวัน ลมเย็นพัดผ่านใบไม้ทำให้เกิดเสียงกรอบแกรบ แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านกิ่งไม้เป็นลำ กลมเดินออกจากที่พักคนงานพร้อมกระเป๋าผ้าใบเล็ก เขาสูดลมหายใจลึก รู้สึกถึงความอุ่นในอกที่ยังคงอยู่ตั้งแต่เมื่อคืนที่ได้กอดเงินไว้จนหลับสนิทรู้สึกดีแปลก ๆ… เหมือนหัวใจไม่ว่างเปล่าอีกต่อไปแล้ว กลมคิดกับตัวเองพลางก้าวเดินไปยังป้ายรถสองแถววันนี้เขามีจุดหมายที่ โรงงานซ่อมเครื่องจักรของ “คิม” เพื่อนสนิทสมัยเรียนวิทยาลัยช่าง คิมเป็นคนเก่งเรื่องกลไก ตรวจสอบเครื่องจักรได้อย่างแม่นยำเพียงแค่มองหรือฟังเสียง กลมเชื่อมือคิมที่สุดเวลาเลือกเครื่องจักรสำคัญโรงงานตั้งอยู่ชานเมือง ตัวอาคารเป็นโกดังเหล็กสูงใหญ่ ลานด้านหน้ามีรถบรรทุกและเครื่องจักรเก่าจอดเรียง เสียงเครื่องเชื่อมดังแซ่บ ๆ ผสมกับเสียงโลหะกระทบกันเป็นจังหวะ กลิ่นน้ำมันและสนิมเหล็กคละคลุ้งในอากาศจนสัมผัสได้กลมเดินเข้าไปด้วยท่าทางคุ้นเคย ทักทายคนงานบางคนที่เคยเจอเมื่อก่อน“เฮ้ย! ไอ้กลม!” เสียงทุ้มดังลั่นพร้อมรอยยิ้มกว้างของคิม เจ้าของโรงงานกำลังเช็ดมือมัน ๆ ด้วยผ้าขี้ริ้ว“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะเว้ย” คิมเดินเข้ามาหาพร้อมตบไหล่แรง ๆ