Lahat ng Kabanata ng รักกลมกลม (: ดารันต์ศิขร): Kabanata 1 - Kabanata 10

เงินยืนตัวแข็ง... เสียงหัวใจเต้นระรัวดังไม่เป็นจังหวะ เมื่อสายตาสบเข้า… เขารีบหลบสายตานั้นทันที มือข้างหนึ่งจับแขนตัวเองแน่น หัวใจดั่งคนเพิ่งหลุดจากวังน้ำวนที่หมุนกระหน่ำ ดวงตาคู่ที่เขาหลบคือดวงตาสีอ่อนสบายๆ ของชายแปลกหน้า เขายังประหม่า ทั้งเพราะมาที่ต่างจังหวัดไม่กี่ชั่วโมง และเพิ่งอกหักหมาดๆเงิน เพิ่งจบมหา’ลัยในเมืองกรุง แล้วอกหักรักครั้งแรกจนยับเยิน ตอนนั้นทุกอย่างในชีวิตเขาหมดสิ้น ทั้งอนาคต ครอบครัว เงินทอง เขาทำตัวเองจนเรียกว่าหลุดออกจากวงสังคมเดิม เขาช็อกและตัดสินใจ “หลบหนี” ไปพักใจยังหมู่บ้านเล็กๆ ต่างจังหวัดไม่ไกลจากกรุงเทพฯ มากนักหลังจากเดินทางมาไม่ทันข้ามวันรถยนต์ของเขาเกิดเสีย จนต้องจอดข้างหน้าร้านกาแฟเล็กๆ ท่ามกลางบ้านเรือนผู้คนเป็นมิตร ร้านกาแฟที่ชื่อว่า “กลม” อยู่ในหมู่บ้านสงบ ระหว่างที่รอช่างมาซ่อม เขาก้าวเท้าเข้าไปในร้าน ไออุ่นของกาแฟหอมชื่นใจ กลิ่นคั่วเองจากเมล็ดกาแฟปลูกเองในไร่ ส่งกลิ่นอบอวลชายเจ้าของร้าน หนุ่มใหญ่วัย 35 ปี ยืนหลังเคาน์เตอร์ จัดจานขนมปังให้ลูกค้า กลมไม่ได้ทำร้านใหญ่โต แต่เรียบง่าย อบอุ่น และมีเสน่ห์เฉพาะตัว ทั้งจากรอยยิ้มและท่วงท่าที่แสดงถึงความเป

แสงแดดยามเช้าสาดผ่านผ้าม่านผืนบางในห้องเล็ก ๆ ที่กลมจัดไว้ให้เงินนอนชั่วคราว เสียงนกร้องและไก่ขันดังแว่วมาแทนที่เสียงเครื่องยนต์และรถติดที่เงินคุ้นชินมาตลอดชีวิตเขาลืมตาช้า ๆ สูดลมหายใจลึก กลิ่นดินชื้นผสมกับกลิ่นกาแฟคั่วใหม่จากร้านด้านล่างลอยเข้ามาในจมูกอย่างชัดเจน ความรู้สึกแปลกใหม่นี้ทำให้หัวใจที่หนักอึ้งเมื่อวันก่อนเหมือนได้พักผ่อนจริง ๆเขาเห็นคุณแม่ของกลมนุ่งชุดขาวไปวัด ซึ่งมีเพื่อนรุ่นเดียวกันมารอที่หน้าบ้านและออกไปด้วยกัน กลมบอกว่าแม่อยู่วัดมากกว่าอยู่บ้านเสียอีกเงินลุกขึ้น ล้างหน้าอย่างช้า ๆ ก่อนเดินลงมาที่ร้าน กลมยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ในผ้ากันเปื้อนสีเดิม มือบดเมล็ดกาแฟด้วยจังหวะสม่ำเสมอ เสียงครืด ๆ ของเครื่องบดดังประสานกับเสียงหม้อไอน้ำเดือด“ตื่นแล้วเหรอครับ นอนสบายไหม” กลมเงยหน้าขึ้นถามด้วยรอยยิ้มอบอุ่นเงินพยักหน้า “ครับ… ขอบคุณนะครับที่ให้ที่พัก”“ไม่เป็นไรหรอกครับ ห้องเล็ก ๆ แต่หวังว่าจะพอช่วยให้พักใจได้บ้าง” กลมหันไปตักผงกาแฟลงในด้ามชง แล้วกดน้ำอย่างใจเย็นบรรยากาศร้านตอนเช้าเริ่มคึกคักขึ้น ชาวบ้านสองสามคนเข้ามานั่งโต๊ะหน้าต่าง พูดคุยกันถึงงานนาและเรื่องชีวิตประจำวัน

เช้าวันใหม่อากาศสดชื่น กลิ่นดินหลังฝนเมื่อคืนยังอบอวลอยู่ในอากาศ เงินตื่นขึ้นมาอย่างกระปรี้กระเปร่ากว่าทุกวัน เขาเดินลงมาที่ร้านกาแฟเล็ก ๆ ซึ่งกลมกำลังจัดเมล็ดกาแฟใส่โหลแก้วด้วยความตั้งใจ“ตื่นเช้าดีจังนะครับวันนี้” กลมหันมายิ้มให้ เสียงทุ้มนุ่มที่ฟังแล้วให้ความรู้สึกอบอุ่นเสมอ“ก็อยากมาช่วยคุณเร็ว ๆ น่ะครับ” เงินตอบอย่างไม่ลังเลกลมชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้ากลับไปจัดเมล็ดกาแฟต่อ “พูดอย่างนี้ผมจะเขินนะครับ”“ก็อยากเห็นคุณยิ้มตอนเช้านี่นา” เงินพูดอย่างจริงใจประโยคสั้น ๆ ทำให้กลมเผลอหยุดมือ ใบหน้าเริ่มร้อนขึ้นอย่างชัดเจน ถึงจะพยายามเก็บอาการ แต่ปลายหูกลับแดงจนสังเกตได้ช่วงเช้าผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทั้งคู่ช่วยกันทำงานในร้านอย่างคล่องแคล่ว เงินเริ่มชำนาญขึ้นกับงานง่าย ๆ ทั้งเสิร์ฟกาแฟและทำขนมปังง่าย ๆ ให้ลูกค้าระหว่างที่กลมกำลังบดกาแฟ เงินยืนพิงเคาน์เตอร์มองอยู่อย่างตั้งใจ“ทำไมมองผมแบบนั้นครับ?” กลมถามโดยไม่เงยหน้า“ผมว่า… ตอนคุณตั้งใจทำงาน ดูดีมากเลย” เงินพูดอย่างตรงไปตรงมามือของกลมหยุดชั่วครู่ ก่อนจะพูดเสียงเบา “อย่าพูดแบบนั้นสิครับ… ผมไม่ชินเลย”“ทำไมล่ะครับ? ความจริงนี่นา” เงินยิ

บ่ายวันหนึ่ง หลังจากร้านกาแฟเริ่มเงียบลง กลมนั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ มองออกไปยังไร่กาแฟบนพื้นที่ 3 ไร่ที่แบ่งสัดส่วนได้ดี มีบ้าน บ่อน้ำ สวนกาแฟ และร้านแห่งนี้ ความคิดวนเวียนถึงเหตุการณ์ที่นายหน้ามากดดันให้ขายที่ดินเงินเดินเข้ามาเช็ดมือกับผ้าขนหนู “คุณยังคิดมากอยู่เหรอครับ?”กลมเงยหน้าขึ้น ยิ้มบาง ๆ “ครับ… ผมไม่อยากให้คนแบบนั้นมารบกวนที่นี่อีก”เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เลื่อนรายชื่อจนหยุดอยู่ที่ชื่อหนึ่ง ก่อนกดโทรออก น้ำเสียงที่พูดออกมาเต็มไปด้วยความสุภาพและให้ความเคารพ“สวัสดีครับคุณลุง… ผมกลมเองครับ”เงินชะงัก มองกลมด้วยความสงสัย แต่ยังไม่ได้ถามอะไร“ครับ ผมมีเรื่องเล็กๆน้อยๆ จะรบกวนคุณนิดหน่อย… ใช่ครับ เรื่องที่นี่แหละ ผมขอใช้สัญญาที่คุณลุงเคยให้ไว้ครับ”ปลายสายตอบกลับด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง “ได้สิกลม เรื่องอะไรบอกมาเลย ลุงจะช่วยเต็มที่”กลมยิ้มบาง “ขอบคุณครับท่าน คุณลุงน่าจะรู้จักบริษัทอสังหาริมทรัพย์ชื่อ....”กลมใช้เวลาคุยโทรศัพท์อยู่ครู่ใหญ่ เมื่อวางสายลง เงินก็ถามทันที “เมื่อกี้… คุณโทรหาใครเหรอครับ?”กลมหันมายิ้ม “ผู้ใหญ่ที่ผมเคารพมากคนหนึ่งครับ ท่านเคยสัญญากับผมไว้ว่า ผมจะขออะไรก็ไ

เช้าวันหนึ่ง หลังจากร้านกาแฟปิดเงียบลง กลมมองสวนกาแฟที่ถูกแสงแดดยามเย็นส่องเป็นสีทองอ่อน “วันนี้เหนื่อยไหมครับ?” เขาหันไปถามเงินที่กำลังเช็ดเหงื่อ“ไม่เลยครับ สนุกมาก ผมไม่คิดเลยว่าชีวิตในร้านกาแฟจะเพลินขนาดนี้ ทั้งร้านแล้วก็สวน” เงินตอบยิ้ม ๆกลมหัวเราะเบา ๆ ก่อนนึกอะไรขึ้นมา “ถ้าพรุ่งนี้ไม่มีอะไร เราไปเที่ยวน้ำตกกันไหมครับ? อยู่ไม่ไกลจากที่นี่ เดินขึ้นเขานิดหน่อย แต่วิวสวยมาก”เงินตาโตทันที “จริงเหรอครับ! ผมไม่เคยไปน้ำตกแบบนี้มาก่อนเลย”“ไม่เคยเลย?” กลมเลิกคิ้ว“ก็… ปกติผมเที่ยวแต่ห้าง ร้านอาหาร สวนสัตว์บนดาดฟ้าน่ะครับ” เงินหัวเราะ “นี่จะเป็นครั้งแรกที่ได้เดินป่าจริงๆ ป่า!!”“งั้นพรุ่งนี้เตรียมตัวไว้เลยนะครับ” กลมยิ้ม “แต่อย่าลืมรองเท้าดี ๆ ทางมันอาจจะลื่นหน่อย”“ครับ! ผมจะเตรียมตัวให้พร้อมเลย” เงินตอบอย่างตื่นเต้น ที่หลังรถของเขาน่าจะมีรองเท้าแตะติดมาด้วย ทำให้กลมเผลอยิ้มกว้างโดยไม่รู้ตัว“ทำไมยิ้มแบบนั้นครับ?” เงินถาม“ก็เห็นคุณตื่นเต้นแล้วมันตลกดีครับ” กลมตอบเรียบ ๆ แต่แก้มขึ้นสีเล็กน้อย“งั้นพรุ่งนี้ผมจะทำให้คุณยิ้มเยอะกว่านี้อีก” เงินพูดมั่นใจ จนกลมส่ายหน้าเบา ๆ แต่หัวใจก็เต้นแ