Lahat ng Kabanata ng หลงกลรักเจ้าสัวปรัชกรณ์: Kabanata 11 - Kabanata 20

บทที่ 11ผลั๊วะ“พวกมึงทำงานกันยังไงถึงปล่อยให้อันตรายเข้าใกล้ตัวลูกกู” เจ้าสัวปรัชกรณ์เอ่ยขึ้นมาอย่างเสียงดัง ก่อนที่ต่อยเข้าไปที่ใบหน้าของบอดี้การ์ดที่ทำหน้าที่ดูแลลูกสาวและเอิงเอยในวันนี้อีกครั้ง“ไสหัวไป” เจ้าสัวปรัชกรณ์เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าที่ใครเข้าหน้าก็ไม่ติด“ครับ ๆ เจ้าสัวพวกผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้”บอดี้การ์ดตรงหน้ายกมือไหว้และรีบเพ่นออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด“ไปหาคนให้กูใหม่”“ครับเจ้าสัว แล้วเรื่องคุณเอิงเอยจะว่ายังไงต่อครับ?”“ไปหาตัวมันมา”“ครับ”เจ้าสัวปรัชกรณ์เสยผมขึ้นเล็กน้อยก่อนที่หยิบบุหรี่ที่วางไว้ที่โต๊ะขึ้นมาจุด ควันบุหรี่ลอยขึ้นกลิ่นฟุ้งไปทั่วทั้งห้อง แต่เจ้าสัวปรัชกรณ์ไม่ได้สนใจอะไรเพราะอย่างไรเสียในตอนนี้ห้องทำงานแห่งนี้กมีเพียงแค่เขาคนเดียวเท่านั้นตัวเขาก้มไปมองโทรศัพท์มือถือของตัวเองที่ในตอนนี้มีสายเข้าหน้าจอปรากฏชื่อของคนของตัวเองที่มีนามว่าเอิงเอย“ว่าไง” ตัดสินใจเพียงชั่วครู่เจ้าสัวปรัชกรณ์ก็รับสาย ก่อนที่จะเอ่ยออกไป‘เจ้าสัวยังอยู่ที่ห้องทำงานเหรอคะ’ ปลายสายเอ่ยถามขึ้นมา“ใช่ เธอมีอะไรหรือเปล่า”‘งั้นเอยไปหาได้หรือเปล่าคะ’“รอให้แทนคุณไปรับแล้วกัน หนูปริมล่ะ

บทที่ 13เอิงเอยตื่นมาด้วยเสียงที่มันกำลังดังอยู่ที่ด้านล่างของบ้าน ตัวเธอบิดขี้เกียจเพียงเล็กน้อยก่อนที่จะลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อย ตัวเธอใช้เวลาภายในห้องน้ำไม่นานนัก เมื่อเสร็จภารกิจในห้องน้ำก็ออกมาแต่งตัวและทาครีมทันที กว่าครีมจะแห้งกว่าจะสวยพร้อมออกจากก็ใช้เวลาไปเกือบครึ่งชั่วโมง แต่ทว่าก็ถือว่าใช้เวลาไม่นานนัก เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นเรียบร้อยแล้วตัวเธอก็รีบเดินออกจากห้องไปทันทีเอิงเอยเดินลงบันไดไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเดินมาสุดทางบันไดก็ได้ยินเสียงดังมาจากห้องนั่งเล่นของบ้านตัวเธอเดินไปที่ยังห้องนั้น เมื่อมองเข้าไปภายในปรากฏให้เห็นหญิงสาวคนแปลกหน้าที่กำลังนั่งกอดคุณหนูปริมอยู่ เอิงเอยแสดงสีหน้าสงสัย ณ ตอนนี้ภายในห้องนั่งเล่นแห่งนี้เหมือนกับว่าเธอเป็นคนไร้ตัวตนเสียอย่างนั้น จนกระทั่งว่าคุณหนูปริมเป็นคนที่หันมาเจอเธอเป็นคนแรก“เอย… เอยตื่นแล้วเหรอ” เสียงของคุณหนูปริมเอ่ยเรียกชื่อเธอดังขึ้น“ค่ะคุณหนู” เอิงเอยไม่ได้เดินเข้าไปหาคุณหนู“มานี่สิ” เด็กน้อยกวักมือเรียกให้ตัวเธอเข้าไปหา เอิงเอยปฏิเสธไม่ได้เลยจำใจต้องเดินเข้าไปหา“ใครกันน่ะลูก” เสียงสดใสของหญิงสาวที่เอิงเอยไม่คุ้นหน้า

บทที่ 15เอิงเอยนั่งกอดเข่าหันหน้ามองวิวนอกหน้าต่าง ใบหน้าของเธอเองก็คราบน้ำตาไหลรินอยู่ ตัวเธอยกมือมาปานน้ำตาเบา ๆ“ฮึก เอยไม่ชอบแบบนี้เลย” ตัวเธอสะอื้นออกมาก่อนที่พูดกับตัวเองเบา ๆเอิงเอยใช้เวลากับตัวเองจนปิดเครื่องโทรศัพท์ไม่ได้สนใจว่าใครจะโทรหาตัวเองหรือเปล่า แต่ทางกลับกันในขณะนี้มีคนโทรหาเธอมากมาย และคนที่สำคัญที่สุดก็คงจะเป็น เจ้าสัวปรัชกรณ์ทางด้านของเจ้าสัวปรัชกรณ์“ติดต่อเธอได้หรือยัง” เจ้านายของพวกเขาเอ่ยถามขึ้นขณะที่กำลังนั่งรถไปไหนสักที่หนึ่ง ภายในมือของเขาเองก็มีเอกสารมากมายหลายหน้าที่เขาต้องอ่าน และต้องเซ็นภายในเวลาเดียวกัน“ยังเลยครับ คุณเอิงเอยปิดเครื่องโทรศัพท์ไปครับ”“ติดต่อเธออีก”“ครับเจ้าสัว แล้วเรื่องของคุณพิมประภาวันนี้ท่านยังจะไปคุยกับเขาอยู่ไหมครับ”“คุย ไม่มีเหตุผลอะไรที่ไม่ต้องคุย”เจ้าสัวเอ่ยออกมาแค่นั้นก่อนที่พับปิดเอกสารและยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเล่นแทนเมื่อเวลาผ่านไปก็มาถึงห้างสรรพสินค้าสุดหรู ที่ทางด้านของเจ้าสัวปรัชกรณ์และพิมประภาได้นัดคุยงานกัน ตัวเขาเดินลงจากรถไปช้า ๆ จัดชุดสูทให้เข้าที่ และเดินตรงไปยังห้องอาหารที่อยู่ชั้นบนสุดของห้างสรรพสินค้าแห่งน

บทที่ 17เอิงเอยหันไปมองที่อีกคนช้า ๆ ทางด้านของเจ้าสัวปรัชกรณ์กลับหันไปมองผู้คนตรงหน้าโดยไม่ได้สนใจเธอเลย เอิงเอยเลยทำได้แต่เดินตามอีกคนไปแบบนั้น และค่อย ๆ หันมองเจ้าสัวเป็นระยะ“ไปนั่งที่ตรงนั้น” เจ้าสัวปรัชกรณ์หันบอกกับหญิงสาวของตัวเอง“ค่ะ”“สวัสดีค่ะท่านเจ้าสัว” หญิงสาวที่ดูมีอายุเอ่ยทักทายขึ้นมาก่อนที่ทั้งหญิงชายจะยกมือไหว้คนที่อายุน้อยกว่าอย่างเจ้าสัวปรัชกรณ์“ครับ”“เอ่อ… วันนี้ท่านเจ้าสัวอยากคุยกับทางเราเรื่องอะไรเหรอคะ แล้วนั้น…”“คนของผมครับ” เจ้าสัวปรัชกรณ์เอ่ยตอบขึ้นมาก่อนที่จะปรายสายตามองผู้ใหญ่ทั้งสองท่าน“ครับ… แล้วลูกสาวของเราล่ะครับ” เสียงผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นบิดาของหญิงสาวที่มีเรื่องกับเอิงเอยเอ่ยขึ้น ก่อนที่จะหันมาทำสีหน้าเข้มใส่เอิงเอย คล้ายกับว่าไม่ชอบใจ“ลูกสาวของพวกคุณยังไม่ได้บอกอีกเหรอครับ ว่าผมตัดขาดเขาไปนานแล้วนะครับ”“ตัดขาด! ตัดขาดไปได้ยังไงครับ”“ก็ตัดขาดครับ ผมต้องมีเหตุผลอื่นด้วยเหรอ อีกอย่างในวงการนี้ใครต่อใครก็รับรู้กันดีว่าผมเป็นคนเบื่อง่าย” เจ้าสัวปรัชกรณ์เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ แต่ทว่าด้วยน้ำเสียงเหล่านั้นกลับแฝงความข่มไปด้วย“ไม่ได้นะครับ

บทที่ 19แทนคุณโทรหาเอิงเอยตั้งแต่เมื่อวานตอนเย็น ๆ ว่าท่านเจ้าสัวปรัชกรณ์จะมีเดินทางไปต่างประเทศและในครั้งนี้คุณหนูปริมจะไปด้วย เมื่อได้ยินแบบนั้นเอิงเอยก็นึกไปถึงตอนนี้ภรรยาเก่าของเจ้าสัวพูดขึ้นว่าครั้งนี้เธอจะหาเวลาว่างเพื่อไปเที่ยวกับลูกสาว และในตอนนั้นเองคุณหนูปริมก็เคยเอ่ยว่าอยากให้เธอไปด้วย แต่ทว่าเมื่อถึงวันจริง ๆ แล้วเธอกลับไม่ได้ไป ในใจเริ่มรู้สึกเสียใจขึ้นได้แต่ก็พยายามที่ไม่รู้สึกน้อยเหมือนอย่างที่เป็นเอิงเอยรู้สึกตัวตื่นเช้าเหมือนอย่างทุกวัน แต่ทว่าในวันนี้กลับรู้สึกหงอย ๆ เหมือนไม่อย่างไม่เคยเป็น ตัวเธอคิดไปว่าอาจจะเพราะว่ารอบเดือนของเธอใกล้จะมาแล้วเป็นแน่ เมื่อคิดได้แบบนั้นเอิงเอยก็เดินกลับไปยังห้องแต่งตัวทันทีเพื่อที่จะไปเปลี่ยนกางเกงและใส่แผ่นผ้าอนามัยกันไว้ล่วงหน้าเสียก่อน มันเป็นเพียงความรู้สึที่ว่ารอบเดือนใกล้จะมาเฉย ๆ เท่านั้นเองเอิงเอยเปิดประตูออกไปด้านนอกก็ต้องตกใจเพราะว่าบริเวณหน้าห้องของเธอมีบอดี้การ์ดยืนเฝ้าอยู่สองสามคน คราแรกตัวเธอนึกว่าบอดี้การ์ดเหล่านี้จะกลับไปเสียแล้ว“คุณเอิงเอยจะไปไหนครับ”“เอยจะไปซื้อของที่มินิมาร์ทใต้คอนโดค่ะ”“เดี๋ยวพวกผมไปซื้อให้ค