All Chapters of หลงกลรักเจ้าสัวปรัชกรณ์: Chapter 1 - Chapter 10

บทที่ 1‘เอิงเอย’ ได้รับการช่วยเหลือจากเจ้าสัวปรัชกรณ์ แม้ว่าตัวเธอจะไม่เข้าใจว่าทำไมผู้ชายคนนั้นที่ชอบมองเธอมาช่วยเหลือเธอเอิงเอยปฏิเสธในการช่วยเหลือครั้งนี้ไปแล้วแต่ทว่าไม่เป็นผล เพราะในตอนนี้ตัวเธอได้รับการเคลื่อนย้ายมาให้พักผ่อนอยู่ในห้องพิเศษที่มีราคาค่าห้องสูงถึงคืนล่ะห้าหลักเลย เมื่อได้ยินถึงตัวเลขนั้นหัวใจเธอเต้นจนแทบจะหลุดออกมาอยู่แล้วตัวเธอไม่มีเงินมากมายขนาดนั้นที่จะมากพอจะจ่ายค่าห้องพิเศษให้กับตัวเอง แต่แล้วเหมือนกับว่าเจ้าสัวปรัชกรณ์และคนสนิทของเขารับรู้ได้ว่าหญิงสาวอย่างเอิงเอยคิดอะไรอยู่นั้น ด้านของเจ้าสัวเองไม่รอช้ารีบจัดการค่าใช้จ่ายให้อย่างเร่งด่วนเอิงเอยมีความกลัวผู้ชายตรงหน้ามากกว่าเดิม จากที่เคยสบตากันเมื่อนานมานี่ยิ่งการกระทำที่ทำตัวน่าสงสัยแบบนี้แล้วเธอยิ่งกลัวมากกว่าเดิม“พักผ่อนซะ อะไรที่เธอสงสัยทั้งหมดเดียวคนของฉันจะตอบให้” เจ้าสัวเอ่ยออกมาแค่นั้นก่อนที่ทั้งสองคนจะมองหน้ากัน และเป็นเอิงเอยเองที่หลบสายตาไปก่อน“เดี๋ยวคะ… เดี๋ยว” เอิงเอยเอ่ยเรียกอีกคนไว้แต่ทว่าก็ไม่ทัน เพราะในตอนนี้เจ้าสัวปรัชกรณ์ได้เดินออกไปจากห้องพักผู้ป่วยเรียบร้อยแล้ว ทิ้งไว้เพียงแทนคุณค

บทที่ 3“ให้เอยออกไปก่อนไหมคะ”เอิงเอยเธอชอบเด็กแต่แค่ในครั้งนี้… เธอรับมือไม่ถูกเสียงของเอิงเอยเอ่ยขึ้นมาเบา ๆ ก่อนที่หันไปมองใบหน้าของเจ้าสัวปรัชกรณ์อย่างรอคอยคำตอบ แต่กลับได้รับความเงียบกลับมาแทน'คุณหนูปริม' เปลี่ยนจากมองหน้าของเอิงเอยเปลี่ยนไปเป็นหันหน้าไปซบกับอกหนาของผู้เป็นพ่อแทน“ป๊าจะเอาคนนี้มาเป็นแม่ของหนูปริมเหรอคะ” เสียงใส ๆ ของเด็กน้อยเอ่ยขึ้นมาก่อนที่เงยหน้าไปมองที่เอิงเอยทีล่ะนิดเอิงเอยทำสีหน้าลำบากใจ แต่กระนั้นก็รู้ว่าสิ่งที่เด็กน้อยเอ่ยถามออกมามันไม่ใช่ความจริง ความจริงมีเพียงอย่างเดียวคือ ‘เอิงเอยเป็นเพียงแค่เด็กเลี้ยงของเจ้าสัวปรัชกรณ์เพียงแค่นั้น’เอิงเอยยอมรับสถานะของตัวเองดีในตอนนี้ เพราะอย่างไรเสียเธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นเลย“ไม่ค่ะ… ไม่มีใครมาแทนที่แม่ของหนูได้เลย”“จริงเหรอคะ… ไม่มีใครมาแทนที่ของแม่หนูปริมจริง ๆ นะคะ”“ค่ะ แม่ของหนูปริมก็คือของหนูปริมเท่านั้น ไม่ใช่คนอื่นค่ะ”เจ้าสัวปรัชกรณ์เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงชัดเจน ก่อนที่จะโอบกอดพลางลูบหลังของลูกสาวเบา ๆ เพียงไม่นานนักดูเหมือนว่าเด็กน้อยจะดีขึ้น แต่ทว่าสายตาที่ยังคอยมองเอิงเอยยังคงเป็นสายตาที่ไม่ชอบเช่นเด

บทที่ 5เสื้อผ้าของเอิงเอยหายไปกันการทำลายล้านเจ้าของที่ เพราะฉะนั้นแล้วเมื่อวานเป็นวันที่เจ้าสัวปรัชกรณ์ออกคำสั่งให้ตัวเธอไปเลือกซื้อชุดนักศึกษาใหม่ทั้งหมด แม้ว่าเธอจะบอกว่าซื้อเพียงสองชุดก็พอ แต่แล้วอีกคนกลับบอกว่าซื้อไปแล้วซื้อพอกับจำนวนวันที่ต้องเรียน จะได้ไม่ต้องเหนื่อยซักรีดอีกเรื่องการทำความสะอาดก็เช่น เอิงเอยแอบเถียงกับเจ้าสัวไปหลายครั้ง ตัวเธอยืนยันว่าอยากทำความสะอาดห้องพักเอง และอยากทำทุก ๆ อย่างด้วยตัวเอง ในคราแรกท่านเจ้าสัวเองก็ไม่พอใจ แต่สุดท้ายเองก็ยอมให้เอิงเอยทำตามใจ แต่มีข้อแม้ว่า จะให้แม่บ้านของที่บ้านใหญ่เจ้าสัวจะเข้ามาทำความสะอาดครั้งใหญ่อาทิตย์ล่ะสองครั้ง เอิงเอยอยากปฏิเสธไปแต่สุดท้ายก็ต้องยอม เพราะถือว่าคนล่ะครึ่งทางกริ้ง กริ้งเสียงโทรศัพท์ของเอิงเอยดังขึ้น ตัวเธอหันไปมองปรากฏชื่อของท่านเจ้าสัวเป็นคนโทรมา“สวัสดีค่ะ”“เสร็จหรือยัง”“เอยเสร็จแล้วค่ะ วันนี้พี่คุณจะมารับใช่ไหมคะ”ระหว่างที่คุยโทรศัพท์ไปด้วยตัวเธอก็เก็บกระเป๋าสตางค์และเอกสารต่าง ๆ เข้ากระเป๋าสะพายไหล่ใบโปรด“ฉันจะไปรับ”“คะ…?” เอิงเอยทำสีหน้างง ๆ ใส่โทรศัพท์ ก่อนที่เอ่ยถามกลับไปอีกครั้ง “พี่คุณบอก

บทที่ 7NCในการเดินห้างในครั้งนี้เอิงเอยทำเพียงแค่เดินตามหลังของสองพ่อลูกเท่านั้น แต่ทว่าเมื่อไหร่ที่เดินเข้าร้านเสื้อผ้าแล้ว ตัวเธอกลับต้องเป็นหุ่นจำลองให้กับท่านเจ้าสัวได้ลองชุด ถ้าถามว่าลองชุดอะไร แทนคุณผู้เป็นคนสนิทของเจ้าสัวปรัชกรณ์กลับบอกว่า เด็กเลี้ยงคนอื่น ๆ ของเจ้าสัวหุ่นและรูปร่างคล้ายกันกับเอิงเอยเป็นอย่างมากชั่งเป็นคำพูดที่ใจร้ายยิ่งนัก“เธอขึ้นไปรอฉันบนห้อง”“ห้องไหนคะ”“เดี๋ยวฉันให้แม่บ้านพาไป”“ค่ะ”เอิงเอยตอบเพียงแค่นั้นก่อนที่เดินตามหลังแม่บ้านไป สายตาของแม่บ้านที่มองมายังเธอ เป็นสายตาที่ใครต่อใครก็ดูออกว่าเป็นสายตาแบบใดเอิงเอยเข้าใจดีว่าทุกคนรู้สึกอย่างไรกับคำว่าเด็กเลี้ยง แต่ตัวเธอเลือกทางนี้อย่างไรเสียก็หันหลังกลับไปไม่ได้แม่บ้านเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องห้องหนึ่ง และเปิดประตูเข้าไปภายใน แต่ทว่าแม่บ้านทำเพียงแค่ผายมือให้เอิงเอยเท่านั้น“เดี๋ยวคะป้า… นี่ห้องนอนของเจ้าสัวเหรอคะ”“ไม่ใช่ค่ะ แต่ห้องนี้เป็นห้องรับรองของแขกค่ะ ท่านเจ้าสัวสั่งไว้ว่าให้จัดห้องนี้ให้กับคุณ”“ขอบคุณค่ะ”เอิงเอยไหว้ขอบคุณป้าแม่บ้างก่อนที่จะหันหน้ากลับเข้าไปภายในห้อง และเดินเข้าไปยังด้านในปราก

บทที่ 9เมื่อถึงเวลาพักเที่ยงแล้ว เอิงเอยรีบเก็บข้าวของเพื่อที่จะได้รีบกลับไปนอนพักผ่อนที่คอนโดอย่างสบายใจ ในสองสามวันที่ผ่านมาเอิงเอยได้ไปนอนคฤหาสน์หรูของเจ้าสัวปรัชกรณ์จนเกือบจะรีบทางกลับคอนโดแล้ว และในวันนี้อีกคนได้ส่งข้อความมาบอกไว้ก่อนแล้วว่าอาจจะไม่ได้มาหาสองสามวัน เพราะว่ามีธุระด่วนที่ต้องรีบบินไปต่างประเทศ เอิงเอยก็เข้าใจดี แต่ในระหว่างที่ตัวเขาไม่ได้อยู่ที่ประเทศไทย แต่ทว่าเจ้าสัวเองก็ยังทิ้งบอดี้การ์ดให้ดูแลเอิงเอยอีกด้วยกริ้ง กริ้งเสียงโทรศัพท์ของเอิงเอยดังขึ้น เมื่อตัวเธอก้มลงไปมองปรากฏชื่อว่าไม่ทราบชื่อ เอิงเอยชั่งใจเล็กน้อยก่อนที่เอ่ยสวัสดีไป“สวัสดีค่ะ”เหล่าเพื่อนทั้งสองคนของเอิงเอยมองอีกคนก่อนที่จะได้การพยักหน้าจากเอิงเอยเป็นการตอบกลับ“ใครนะคะ… แม่? ไม่ทราบว่าโทรจากที่ไหนคะ”เอิงเอยเอ่ยถามปรายสายขึ้นมา ก่อนที่จะหันไปมองเพื่อนทั้งสองคนอีกครั้ง แต่ทว่าในครั้งนี้เพื่อนทั้งสองคนเองก็หันกลับมายืนรอให้เอิงเอยพูดโทรศัพท์ให้เสร็จ แต่เมื่อได้ยินคำถามแบบนั้นจากเอิงเอย เพื่อนทั้งสองกลับมีสีหน้าเชิงสงสัยขึ้นมา“อ่า… ขอโทษนะคะพอดีเอยไม่ได้ติดต่อกับแม่นานแล้วค่ะ” เอิงเอยตอบกลับไ