Lahat ng Kabanata ng หลงกลรักเจ้าสัวปรัชกรณ์: Kabanata 21 - Kabanata 30

บทที่ 21เจ้าสัวปรัชกรณ์รีบกลับมาที่คอนโดของเอิงเอยอย่างเร่งรีบ เพราะว่าอีกคนจะตื่นมาแล้วไม่เจอตัวเอง เพราะก่อนหน้านี้ตัวเขาก็ไปจัดการกับบอดี้การ์ดที่สั่งไว้ว่าให้เฝ้าเอิงเอยไว้ไม่ให้คลาดสายตา แต่ทว่าสุดท้ายแล้วก็เกิดเรื่องจนได้เจ้าสัวปรัชกรณ์รู้สึกแปลก ๆ ไว้ก่อนหน้านี้แล้วเพราะว่าทุกครั้งที่เวลาเดินไปไหนมาไหนกับเอิงเอยจะต้องมีเหมือนกับว่าโดนสายตาจากทุกทิศทางจ้องไว้ แต่สุดท้ายพอสืบไปสืบมาก็ไม่ใช่คนจากพิพราวถึงแม้ว่าพิพราวเองดูเหมือนว่าจะมีส่วนที่จะทำให้เอิงเอยได้รับอันตรายที่สุดเจ้าสัวปรัชกรณ์ส่ายสีหน้าตัวเองให้มีความรู้สึกตื่นตัวอีกครั้งก่อนที่จะเดินไปเข้าห้องน้ำ เพื่อที่จะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เป็นชุดสบาย ๆ แต่ทว่าเจ้าสัวปรัชกรณ์เข้าห้องน้ำไปได้เพียงไม่นานนักก็ต้องรีบวิ่งออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูที่กำลังห่มปกปิดช่วงล่างของตัวเองไว้ เพราะคนที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงส่งเสียงกรี๊ดออกมา"กรี๊ด!"เอิงเอยส่งเสียงกรี๊ดมันออกมาก่อนที่จะกระเถิบให้หลังของตัวเองไปชิดกับหัวเตียงก่อนที่จะก้มหน้าสำรวจร่างกายของตัวเอง แต่ทว่าเมื่อสำรวจเสร็จเรียบร้อยแล้วก็พบว่าตัวเองได้ใส่ชุดนอนของตัวเองอยู่แล้ว แล

บทที่ 23 (NC)เอิงเอยอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วก็รีบเดินไปที่ห้องนอนของเจ้าสัวปรัชกรณ์ทันที ตัวเธอเคาะประตูอยู่สองสามครั้ง และเมื่อกำลังจะเคาะครั้งที่สี่เจ้าของห้องได้เปิดประตูออกมา เจ้าสัวปรัชกรณ์เปิดประตูด้วยร่างกายที่มีเพียงผ้าขนหนูห่มปกปิดช่วงล่างไว้เพียงชิ้นเดียวเท่านั้น เอิงเอยเห็นแบบนั้นก็รีบหันไปมองที่ทิศทางอื่นทันทีทำเอาคนตรงหน้าเธอส่งเสียง 'หึ' ในลำคอออกมาทันที"เข้ามาก่อน" เจ้าของห้องเอ่ยขึ้นมาเอิงเอยค่อย ๆ เดินตามอีกคนเข้าไปยังภายในห้อง ตัวเธอถือวิสาสะไปนั่งรออีกคนที่บนเตียงนอนทันทีโดยที่ไม่ได้เอ่ยขออนุญาตเจ้าของห้อง แต่แล้วเมื่ออีกคนออกมาเจอก็ไม่ได้ว่าอะไร เจ้าสัวปรัชกรณ์เดินอ้อมไปอีกฝั่งหนึ่งของเตียงก่อนที่จะใช้มือเลื่อนเปิดลิ้นชักออกมาและหยิบสิ่งของที่อยู่ภายในออกมาวางไว้บนเตียง เอิงเอยที่คอยมองทุกการกระทำเห็นว่าอีกคนวางอะไรบนเตียงก็ยิ่งมีความเขินอายขึ้นมาทันที เพราะว่าสิ่งที่เจ้าสัวปรัชกรณ์นำมาวางไว้บนเตียงคือ 'ถุงยางอนามัย'"ขึ้นมานอนเถอะ""คะ..?"เอิงเอยร้องเสียงหลงออกมา เพราะตัวเธอคิดว่าเขาจะทำอะไรแบบนั้นในตอนนี้ซะอีก แต่ทว่าเขากลับให้เธอนอนเฉย ๆ เนี่ยนะ"ไม่ต้องกลัวว่

บทที่ 25เจ้าสัวปรัชกรณ์ได้รับข่าวมาจากลูกน้องของตัวเองว่าตอนนี้พิพราวได้ติดหนี้การพนันของทางกาสิโนเขาเป็นจำนวนเงินหลายล้านบาทภายในระยะเวลาสามวัน เพราะฉะนั้นแล้วเขาต้องรีบจัดการเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด ไม่นั้นอีกคนคงจะหาข้ออ้างที่อ้างมาจนถึงลูกสาวของเขาได้"ปะป๊า...ปะป๊าขา" เสียงใส ๆ ของคุณหนูปริมที่เอ่ยเรียกบิดาของตัวเองก่อนที่เจ้าตัวจะวิ่งมาหาปะป๊าของตัวเองเจ้าสัวปรัชกรณ์รีบหันไปหาลูกสาวและย่อตัวลงให้เด็กน้อยได้เข้ามาที่อ้อมกอดของตัวเอง"ปะป๊าจะพาเอยกับหนูปริมไปต่างประเทศตอนไหนคะ"พูดถึงเอิงเอยเจ้าสัวปรัชกรณ์ก็เงยหน้าไปหาคนที่ยืนอยู่ด้านหลังลูกสาวของตัวเองทันที ในวันนี้ถ้าเกิดว่าคุณหนูปปริมไม่ได้เป็นคนที่โทรไปหาเอิงเอยเอง เจ้าสัวคงจะไม่ได้เห็นหน้าอีกคนเลย เพราะว่าทางด้านของเจ้าสัวเองก็ไม่ได้เรียกให้เอิงเอยเข้ามาหา ส่วนเอิงเอยเองก็รับรู้ดีว่าสถานะของตัวเองควรจะจุดไหนเลยไม่กล้าที่ก้าวก่ายเจ้าสัวปรัชกรณ์อีกต่อไป"พรุ่งนี้ดีไหมคะ" เจ้าสัวปรัชกรณ์ถามกลับก่อนที่จะลูกศีรษะลูกสาวเบา ๆ หลังจากนั้นก็โอบอุ้มลูกสาวขึ้นมาและพาเดินไปยังห้องนั่งเล่นของบ้าน"ดีค่ะ เอย..อะเอ้า..เอยล่ะ" สองคนพ่อลูกเดิ

บทที่ 27เอิงเอยโดนทิ้งให้อยู่กับคุณหนูปริม และมีพี่เลี้ยงของคุณหนูปริมอีกสองคน ส่วนเจ้าสัวปรัชกรณ์นั้นมีไปคุยงาน เอิงเอยอยากถามมากกว่านี้แต่แล้วก็เก็บมันไว้ในใจ“เอยหนูปริมอยากไปนอนแล้ว รอปะป๊าอาจจะเย็นไปกว่านี้"“ได้ค่ะ ไปกันไปนอน”เอิงเอยเดินจูงมือของเด็กน้อยไปยังเตียงกว้างก่อนที่จะปรับท่าทางให้คุณหนูปริมได้นอนสบายตัว เพียบไม่นานนักคุณหนูปริมเองก็หลับใหลไปเอิงเอยที่คอยมองใบหน้าของเด็กน้อยก็มีรอยยิ้มจาง ๆ โผล่ขึ้นมา แต่ทว่าเวลาผ่านไปนานนับหลายนาทีตัวเธอเองก็มีความง่วงนอนขึ้นมาจนเผลอไปพร้อม ๆ กับคุณหนูปริมเจ้าสัวปรัชกรณ์หลับอีกครั้งในช่วงประมาณหนึ่งทุ่ม ตัวเขาเดินก้าวมาภายในบ้านสุดหรู พร้อมทั้งหันมองซ้ายมองขวาเมื่อเห็นว่าไม่มีใครก็หันไปมองที่แม่บ้านทันที“หนูปริมกับเอิงเอยไปไหนกัน” เจ้าสัวเอ่ยถามกับแม่บ้านเป็นภาษาจีน ซึ่งทางแม่บ้านเองก็เอ่ยตอบกลับมาเป็นภาษาจีน“เจ้าสัวครับ เหมือนว่าคุณเอิงเอยจะตื่นแล้วครับให้ผมไปเรียกเธอให้ไหมครับ” แทนคุณที่สั่งให้คนไปดูบริเวณด้านบน เมื่อได้รับคำตอบก็รีบรายงานเจ้านายตัวเองทันที“ไม่ต้องปล่อยให้เธออยู่กับหนูปริมไป”“ครับ” แทนคุณเอ่ยออกมาแค่นั้น ก่อนท

บทที่ 29ช่วงสาย ๆ ของวันเดียวกันสถานที่ที่เจ้าสัวพาเอิงเอยและคุณหนูปริมมานั้นเป็นเหมือนร้านอาหารสุดหรู เป็นร้านอาหารจีนดูเพียงแค่ป้ายหน้าร้านก็ดูน่าทานไปเสียหมดเอิงเอยคอยจับมือคุณหนูปริมไว้แน่น เมื่อทั้งสองเดินลงไปรอเจ้าสัวที่ด้านล่างของรถก็มีพนักงานเข้ามาต้อนรับกันมากมาย แต่แล้วบอดี้การ์ดก็คอยจัดการให้ จนกระทั่งว่าเจ้าสัวเดินลงมาจากรถและเดินมาจับมืออีกข้างหนึ่งของหนูปริมกลายเป็นว่าคุณหนูปริมโดนจับมือทั้งซ้ายและขวาเลย“สวัสดีค่ะท่าน”ร้านแห่งนี้เป็นร้านอาหารจีนก็จริง แต่ทว่าเจ้าของร้านนั้นเป็นคนไทย เพราะได้แต่งงานกับชาวจีนจึงได้เปิดแห่งนี้ขึ้นมา“ภรรยาเหรอคะท่าน แต่งตัวเข้าลูกสาวเชียว” เจ้าของร้านยังคงเอ่ยขึ้น เจ้าสัวปรัชกรณ์ที่ได้ยินแบบนั้นทำเพียงแค่หันไปมองเอิงเอยเล็กน้อย ก่อนที่จะพยักหน้าให้กับเจ้าของร้าน” น่ารักทั้งคู่เลยค่ะท่าน”“เจ้าสัวคะ…” เอิงเอยหันไปมองที่เจ้าสัวปรัชกรณ์เล็กน้อย แต่ยังไม่ทันที่จะได้เอ่ยอะไรออกมาอีกคนก็พูดขึ้นมาก่อน“เดินตามฉันมาอย่างเดียวก็พอ”เจ้าสัวปรัชกรณ์คอยตักเมนูที่จำได้ว่าลูกสาวของตัวเองชอบให้กับเด็กน้อย ถัดจากนั้นก็ตักเมนูเดียวกันให้กับเอิงเอย“เม