Lahat ng Kabanata ng ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูผู้ฉาวโฉ่: Kabanata 1 - Kabanata 8

บทนำ อุณหภูมิระดับสี่สิบห้าองศาเซลเซียสไม่ได้แผดเผาเพียงแค่ผิวหนัง แต่มันกำลังสูบกลืนความชื้นทุกหยดออกไปจากโพรงจมูกและหลอดลม หลินอันกระชับผ้าฝ้ายสีซีดที่พันคลุมใบหน้าจนเหลือเพียงดวงตาเรียวรีคมกริบ เหงื่อกาฬที่ผุดซึมตามไรผมระเหยแห้งไปในอากาศแทบจะในวินาทีเดียวกัน ทิ้งไว้เพียงคราบเกลือขาวสากระคายผิว สองมือใต้ถุงมือหนังหนาเตอะกำลังง่วนอยู่กับการปรับสเกลของเครื่องตรวจคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าเพื่อวัดระดับน้ำใต้ผิวดิน เสียงหวีดแหลมของเครื่องมือดังเป็นจังหวะสะท้อนก้องอยู่ในซอกหุบเขาหินทรายอันแห้งผาก ในฐานะนักธรณีวิทยาชำนาญการด้านอุทกวิทยาและครูฝึกเอาชีวิตรอดในถิ่นทุรกันดาร หลินอันรู้จักผืนทรายดียิ่งกว่าห้องนอนของตนเอง เธอรู้ว่าเม็ดทรายที่มีความชื้นจะจับตัวเป็นก้อนเล็ก ๆ ใต้เงาหินผา เธอรู้วิธีสังเกตรอยเลื้อยของสัตว์เลื้อยคลานเพื่อเลี่ยงจุดทรายดูด และเธอรู้ดีว่าท้องฟ้าสีส้มตุ่นที่ปราศจากร่องรอยของนกบินในเวลานี้ คือสัญญาณเตือนของมัจจุราช "หัวหน้าครับ! ค่าความกดอากาศทางตอนเหนือตกฮวบ เซนเซอร์ตรวจจับมวลน้ำในร่องน้ำแล้งแจ้งเตือนระดับสีแดง!"

กลิ่นสุราหมักชั้นเลิศผสมผสานกับกลิ่นเนื้อย่างหอมกรุ่นและแป้งประทินโฉมของสตรีนับร้อย ลอยอบอวลไปทั่วโถงใหญ่สามชั้นของหอจุ้ยฮวา โคมไฟกระดาษสีแดงและสีทองนับพันดวงถูกจุดขึ้นสว่างไสวดั่งเวลากลางวัน แสงไฟสะท้อนกับผิวน้ำในสระบัวจำลองกลางโถง เกิดเป็นระลอกคลื่นสีทองระยิบระยับ รอบสระบัวถูกจัดเป็นโต๊ะเสวยไม้ชิงชันสำหรับแขกระดับสูง ขุนนางฝ่ายบุ๋นและบู๊ในชุดผ้าไหมหรูหรา พ่อค้าคหบดีผู้มั่งคั่งจากต่างแดน ไปจนถึงบัณฑิตผู้มีชื่อเสียง ต่างพากันจับจองที่นั่งจนแน่นขนัด เสียงสนทนา เสียงสรวลเสเฮฮา และเสียงชนจอกสุราดังกึกก้องประชันกับเสียงซออู้และขลุ่ยผิวที่บรรเลงคลออยู่เบื้องหลัง บนชั้นสองและชั้นสามถูกกั้นด้วยม่านมัสลินสีเข้มเพื่อความเป็นส่วนตัวของเหล่าเชื้อพระวงศ์และเสนาบดีชั้นผู้ใหญ่ ทว่า สายตาทุกคู่ในโถงใหญ่คืนนี้ ไม่ได้จับจ้องอยู่ที่จอกสุราหรือระบำรำฟ้อนของเหล่านางคณิการุ่นเยาว์ที่กำลังกรีดกรายอยู่บนเวทีกลางน้ำ ทุกคนต่างกำลังรอคอยสิ่งเดียวกันการปรากฏตัวของดาวเด่นอันดับหนึ่งแห่งหอจุ้ยฮวา "ได้ยินว่าคืนนี้แม่นางอันหรูจะบรรเลงผีผาด้วยเพล

ยามดึกสงัด ลมราตรีพัดกรูผ่านช่องหน้าต่างไม้ฉลุของหอจุ้ยฮวา เสียงดนตรีและการละเล่นรื่นเริงที่ชั้นล่างเริ่มซาลง เหลือเพียงเสียงกิ่งหลิวเสียดสีกับชายคาเรือน บนระเบียงชั้นสาม หลินอันหรูในชุดคลุมผ้าฝ้ายสีครามตัวหลวมยืนพิงเสาไม้ มือเรียวถือถ้วยชากระเบื้องเคลือบ ปลายนิ้วสัมผัสไออุ่นที่แผ่ออกมาเบา ๆ สายตาคมกริบของเธอกวาดมองลงไปยังเรือนพักปีกตะวันออกด้านหลังหอนางโลม ซึ่งเป็นที่พักส่วนตัวของไป๋หลิงเอ๋อร์ ความเงียบสงัดถูกทำลายลงด้วยเงาดำสายหนึ่งที่เคลื่อนไหววูบวาบดุจภูตพราย องครักษ์เงาสองนายแทรกตัวผ่านแนวพุ่มไผ่เขียว กระโดดข้ามกำแพงเตี้ยเข้าสู่หน้าต่างห้องนอนของไป๋หลิงเอ๋อร์อย่างไร้เสียง ไร้ซึ่งการจุดคบเพลิง ไร้ซึ่งเสียงเตือนภัยใด ๆ เพียงชั่วเวลาไม่ถึงหนึ่งถ้วยชา เงาดำทั้งสองก็ทะยานย้อนกลับออกมา ในมือของหัวหน้าเงาถือหีบไม้จันทน์ขนาดเล็กที่ปิดผนึกด้วยกุญแจเหล็กทองเหลือง ก่อนจะอันตรธานหายไปในความมืดมิดของตรอกด้านนอกอย่างรวดเร็ว หลินอันหรูยกชาขึ้นจิบช้า ๆ รอยยิ้มบางเบาเหยียดยิ้มที่มุมปาก หมากตาที่สอง ถูกหยิบขึ้นมาจา

ช่องแคบหุบเขาพยัคฆ์หมอบลึกและชันดั่งรอยขวานผ่าแยกผืนปฐพี สองข้างทางคือหน้าผาหินปูนสีเทาหม่นสูงชันกว่าสามสิบจั้ง แดดยามบ่ายส่องลงมาไม่ถึงก้นหุบเขา อากาศเบื้องล่างจึงเย็นเยียบและชื้นแฉะไปด้วยไอหมอก กลิ่นตะไคร่น้ำและกลิ่นดินโป่งโชยแตะจมูก เสียงเกือกม้าศึกกระทบเศษหินกรวดดังก้องสะท้อนไปมาระหว่างผนังหินแคบ ๆ ที่กว้างพอให้ม้าเดินเรียงเดี่ยวได้เพียงสองตัว เซวียนหยวนจิ้งควบม้าศึกสีดำนำหน้า แผ่นหลังกว้างเหยียดตรงดั่งทวนเหล็กกล้า ปลอกแขนหนังม้าศึกและกระบี่ข้างเอวสะท้อนแสงสลัวเป็นประกายเย็นยะเยือก หลินอันหรูควบม้าสีขาวตามประกบติดอยู่ด้านหลัง ดวงตาหงส์ไม่ได้มองตามรอยเท้าของกวางเผือกที่มุ่งหน้าลึกเข้าไปในช่องแคบ แต่สายตาของเธอกวาดมองรอยแยกบนหน้าผาหินปูนด้านบนอย่างเงียบเชียบ ครืนนนน! ทันใดนั้น เสียงลั่นเปรี๊ยะของคานไม้และเสียงกระแทกของหินก้อนมหึมาก็ดังสนั่นขึ้นมาจากปากทางเข้าด้านหลัง! ท่อนซุงขนาดสามคนโอบนับสิบท่อนผูกโยงด้วยโซ่เหล็ก พร้อมด้วยก้อนหินทรายขนาดใหญ่ พังถล่มลงมาจากยอดผา ปิดตายทางเข้าหุบเขาไว้จนมิดชิด ฝุ่นผงสี