All Chapters of เกิดใหม่เป็นสาวใช้อุ่นเตียงที่ท่านอ๋องไม่มีวันรัก: Chapter 1 - Chapter 7

แสงแรกของวันค่อย ๆ ไล่หมอกบางออกจากยอดสนในจวนอ๋อง หลังฝนตกตลอดคืน อากาศเย็นกว่าปกติ ลานหินถูกชะล้างจนสะอาด ริมทางเดินมีสาวใช้หลายคนก้มหน้ากวาดใบไม้เปียกฝน บ้างขัดราวระเบียง บ้างเช็ดโคมแดง ทุกคนเร่งมือกว่าทุกวัน เสียงแม่บ้านใหญ่ดังขึ้นจากลานกลาง "ตำหนักชิงเฟิงต้องเปลี่ยนม่านใหม่ทั้งหมด เครื่องเรือนในตำหนักรับรองให้ตรวจอีกครั้ง ห้องบรรทมของว่าที่ชายาต้องหอมด้วยกำยานทุกยาม" คำสั่งดังต่อเนื่องจนบ่าวรับใช้ต่างรีบแยกย้าย ลู่จินยกถังน้ำเดินผ่านลานหิน ปลายแขนเสื้อถูกพับขึ้นเหนือข้อมือ เผยรอยแดงจาง ๆ จากการซักผ้าเมื่อวันก่อน นางก้มหน้าทำงานของตนเอง มิได้สนใจสายตาที่ทอดมาจากรอบด้าน "ดูสิ" เสียงกระซิบดังขึ้นจากเรือนซักผ้า "เมื่อคืนออกจากตำหนักท่านอ๋องเร็วนัก คงถูกไล่ออกมากระมัง" หญิงอีกคนหัวเราะเบา ๆ "ก็สมควรแล้ว คนอย่างนางยังคิดใฝ่สูง" ลู่จินได้ยินทุกถ้อยคำ หากฝีเท้ายังคงจังหวะเดิม นางนำถังน้ำไปวางข้างโอ่ง ก่อนยกผ้าผืนใหญ่ขึ้นซักต่อ ฟองสบู่ค่อย ๆ ลอยตามแรงมือ น้ำเย็นจัดจนปลายนิ้วซีดขาว แต

แสงอรุณรุ่งของวันใหม่ยังไม่ทันจับขอบฟ้า ท้องฟ้าเหนือจวนชินอ๋องยังคงถูกคลุมด้วยผ้าม่านหมอกสีเทาทึบ สายลมยามเช้าโชยเอากลิ่นไอชื้นของหยาดฝนที่ตกค้างตลอดทั้งคืน พัดผ่านทิวสนสูงใหญ่และระเบียงคดเคี้ยวรอบจวน ใบไม้เปียกชื้นร่วงกราวลงบนพื้นหินสีหมึก เสียงไม้กวาดทางมะพร้าวของเหล่าบ่าวรับใช้ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ หากทว่าบรรยากาศในเช้าวันนี้กลับเงียบสงัดและตึงเครียดยิ่งกว่าวันใดที่ผ่านมา ข่าวคราวเรื่องรับสั่งอันประหลาดของชินอ๋องเฟิ่งอี้เมื่อรุ่งสาง ได้แพร่สะพัดไปทั่วทุกเรือนบ่าวรับใช้ราวกับไฟลามป่าบนทุ่งหญ้าแห้ง สาวใช้อุ่นเตียงผู้ถูกย้ายไปตกต่ำยังเรือนซักล้าง หากทว่าทุกค่ำคืนกลับยังต้องถูกเรียกตัวเข้าปรนนิบัติอ๋องผู้สูงส่งในตำหนักหลัก เรื่องราวอันน่ากังขาและซับซ้อนเช่นนี้ ย่อมไม่อาจหลบเลี่ยงสายตาของคนในจวน และไม่อาจรอดพ้นสายสืบของขุนนางฝั่งตระกูลหลิ่วไปได้ เพียงยามเจินคำเล่าลือเรื่องความสัมพันธ์ลึกซึ้งอันมิเหมาะสมระหว่างชินอ๋องกับสาวใช้ไร้หัวนอนปลายเท้า ก็ส่งผ่านปากต่อปาก จากเรือนครัวไปสู่เรือนข้าหลวง จากจวนอ๋องกระจายออกไปตามถนนสายหลักของเมืองหลวง จน

โคมไฟผ้าไหมสีแดงฉานนับร้อยดวงถูกจุดสว่างไสวตลอดแนวระเบียงคดเคี้ยวของตำหนักหลัก แสงไฟสีส้มอบอุ่นทอดสะท้อนลงบนพื้นหินขัดเงาจนเกิดเงาโคมไหวระริกตามแรงลม ราวกับเปลวเพลิงนับร้อยสายกำลังทอดตัวจากประตูใหญ่เข้าสู่โถงรับรองกลางจวน ทุกย่างก้าวของบ่าวรับใช้ที่เดินผ่านทำให้เงาแสงสั่นไหว คล้ายคลื่นไฟที่เคลื่อนตัวอย่างเงียบงัน เหนือชายคา กระดิ่งสำริดเล็ก ๆ แขวนเรียงตามมุมหลังคาส่งเสียงกระทบกันแผ่วเบา ละลายไปกับสายลมต้นฤดูใบไม้ร่วง เสียงนั้นบางเบา หากยิ่งทำให้ความเงียบที่แฝงอยู่รอบจวนเด่นชัดขึ้นกว่าเดิม สายลมเย็นยามค่ำคืนพัดผ่านยอดสนสูงใหญ่ พาเอากลิ่นไอชื้นของหยาดฝนเมื่อวันก่อนมาปะปนกับกลิ่นสุรานกกระจอกเทศหอมหวานที่เพิ่งเปิดไหใหม่ อบอวลไปทั่วบริเวณ เมื่อผ่านม่านแพรสีแดง กลิ่นกำยานดอกกุ้ยฮวาก็ค่อย ๆ ซ้อนทับขึ้นมาอย่างแผ่วจาง ควันกำยานสีขาวลอยอ้อยอิ่งเหนือเชิงเทียนทองเหลือง ค่อย ๆ แทรกตัวผ่านคานไม้แกะสลักลวดลายเมฆมงคล ก่อนเลือนหายใต้เพดานสูง ความหอมละมุนช่วยแต่งแต้มงานเลี้ยงให้ดูหรูหรา ทว่าเบื้องหลังกลับซ่อนแรงกดดันทางการเมืองไว้แน่นหนา ราวกับ