ท่านพี่เจ้าขา ได้โปรดอย่าเอาแต่กินข้า のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 8

ท่านพี่เจ้าขา ได้โปรดอย่าเอาแต่กินข้า โดยมาวิญญานางยอมแต่งงานแทนพี่สาวด้วยรู้ดีว่าไม่อาจหลีกเลี่ยง ไหนเลยจะรู้ว่าเจ้าบ่าวซึ่งได้ชื่อว่าพิการจะเอาแต่หิวโหยกลืนกินนางทั้งวันทั้งคืนเช่นนี้----------------------------------อวี้หลันเจียว คุณหนูรองสกุลอวี้โดนท่านพ่อและพี่สาวต่างมารดายัดเยียดเจ้าบ่าวซึ่งร่ำลือว่าพิการมาให้โดยไม่อาจหลีกหนีคืนเข้าหอซึ่งคิดว่าคงได้แต่ปลอบโยนชายคนนั้นหรือไม่ก็ถูกปล่อยให้นอนเดียวดาย กลับกลายเป็นคืนเร่าร้อนดุเดือดอย่างไม่คาดฝัน ทั้งหลังจากนั้นนางยังถูกพาตัวไปยังชายแดนโดยไม่ทันตั้งตัว แล้วยังโดนเจ้าบ่าวผู้ได้ชื่อว่าพิการกลืนกันไม่มีเว้นว่างพิการหรือ ส่วนใดของเขาที่พิการกันเหตุใดจึงดุดันหนักหน่วงไม่มีออมแรงเช่นนี้-----------------------ติดตามอ่านได้ใน เรื่อง "ท่านพี่เจ้าขา ได้โปรดอย่าเอาแต่กินข้า"แนวเรื่องสุดฟินซาบซ่านน้ำสาดกระจาย เริ่มต้นด้วยความไม่เข้าใจแต่กินแซ่บเกือบทุกตอนตัวอย่างบางช่วงบางตอนด้วยท่วงท่าที่ลอยละล่องอยู่กลางน้ำ อวี้หลันเจียวจึงไม่กล้าดิ้นรนให้มากนัก ได้แต่ปล่อยให้ร่างสูงจัดแจงคลึงเคล้นลูบคลำสร้างความซ่านสยิวไปทั่ว ทั้งๆ ที่เสื้อผ้า

ตอนที่หนึ่ง คืนเข้าหอ ปลายลิ้นที่ร้อนผ่าวตวัดเลียละเลงไล้ยอดปทุมถันอันชูช่อ สลับกับริมฝีปากชุ่มชื้นซึ่งขบเม้มอมดูดจนดอกบัวคู่งามสั่นสะเทิ้น“อ้า...” เสียงครางแผ่วดังออกมาจากริมฝีปากสีแดงสดอีกครา ยามร่างบางโดนรุกเร้าจนสองก้อนเต้าสะท้านไหวครั้นเม็ดบัวทั้งสองข้างฉ่ำแฉะตึงแน่นจนกดไม่ลงแล้ว มือหนาจึงค่อยๆ เลื่อนผ่านหน้าท้องแบนราบมุ่งไปหยอกเย้าติ่งเกสรกลางร่องบุปผางาม“อื้อ...อ้า...”คราวนี้เสียงครางกระเส่าจากปากบางกลับดังขึ้น ด้วยนิ้วมือหนาช่างซุกซนทั้งลูบลากแหวกร่องกลีบสีหวานแล้ววนเวียนบดคลึงติ่งตรงกลางจนแข็งแน่นเจ้าสาวผู้ไร้เดียงสาย่อมไม่อาจหักห้ามความซ่านกระสันจากการเล้าโลมอันช่ำชอง ได้แต่บิดเร้าเคลิบเคลิ้มไปกับตัณหาราคะที่ถูกปลุกขึ้นจนส่วนเร้นลับตรงกลางกายเปียกชุ่มฉ่ำชื้นเห็นร่างบางอ่อนระทวยสั่นสะท้าน เจ้าบ่าวผู้เชี่ยวชาญยังคงบรรจงบรรเลงทั้งปลายลิ้นและปลายนิ้วจู่โจมส่วนงดงามของสตรีเพื่อเพิ่มแรงเสน่หาให้พวยพุ่งเจ้าสาวคนงามถูกจุมพิตจนตัวอ่อนพับ โอนอ่อนคล้อยตามล่องลอยไปกับความซ่านกระสัน โดยหลงลืมไปว่ามีส่วนแข็งขืนอันร้อนผะผ่าวซึ่งกำลังจดจ่ออยู่กลางความอ่อนนุ่มชุ่มชื้นกลางหว่างขากระ

ตอนที่สอง อ่อนโยน‘อวี้หลันเจียว’ เจ้าสาวคนงามคิดขณะนอนนิ่งไม่กล้าขยับ เพียงค่อยๆ ผ่อนคลายและรับสัมผัสจากของเหลวที่หลั่งไหลออกมาโดยมีแท่งกายแข็งที่ยังคงค้างคาไม่ยอมถอนออกจากร่องรูของนาง รวมทั้งร่างสูงใหญ่ของเจ้าบ่าวหนุ่มที่ยังคงทาบทับอยู่ด้านบนด้วยแสงจากเปลวเทียนที่ริบหรี่เต็มที หญิงสาวจึงไม่อาจมองใบหน้าของเจ้าบ่าวสกุลฟู่ได้ชัดถนัดตานักในใจได้แต่คิดไปถึงพิธีแต่งงานอันรวบรัดเมื่อตอนบ่าย ด้วยข้ออ้างว่าคุณชายใหญ่สกุลฟู่ยังคงบาดเจ็บอยู่พิธีสำคัญในชีวิตของนางจึงมีเพียงการยกเกี้ยวเจ้าสาวซึ่งมีสินเดิมเพียงเล็กน้อยออกจากจวนสกุลอวี้แล้วเข้าประตูจวนสกุลฟู่อย่างเรียบง่ายก่อนที่เจ้าสาวจะต้องเดินมายังห้องโถงกลางเพียงลำพังแล้วคุกเข่ายกน้ำชาให้กับมารดาของ ‘ฟู่ชิงฟง’ ผู้เป็นเจ้าบ่าวของนางเมื่อนับว่าเสร็จพิธีการแล้ว นางผู้เป็นเจ้าสาวจึงถูกพามายังห้องหอและได้แต่นั่งรอคอยอยู่เนิ่นนานจนเผลอหลับไป ก่อนจะรู้สึกตัวตื่นขึ้นเมื่อรู้สึกหนาวเย็นแล้วพบว่าโดนถอดชุดเจ้าสาวออกจนร่างเปลือยเปล่าแล้วเมื่อคิดไปถึงว่านางและเจ้าบ่าวยังไม่ทันได้ดื่มสุรามงคลหรือเอ่ยวาจาทักทายกันสักคำ กลับถูกการทักทายด้วยการเล้าโลมเร

ตอนที่สาม เบาลงอีกหน่อยได้หรือไม่ระหว่างใคร่ครวญ ใบหน้างามที่โดนแรงโยกขย่มจนแทบจมกับเตียงนอน จำต้องเงยหน้าขึ้นส่งเสียงครวญครางพลางประคองทรวงอกเต่งตึงให้แอ่นขึ้นเพื่อกระเพื่อมไหวไปตามแรงถาโถมโดยไม่บี้แบนจมหายไปกับเตียงตามแรงโหมกระหน่ำ“อื้อ...อู้ววว...”เสียงครางกระเส่าพร้อมเสียงหายใจหอบเร็วของหญิงสาว ราวเป็นการเร่งเร้าความปรารถนาแห่งกามา ชักพาให้แท่งเนื้อด้านล่างซึ่งฝากฝังอยู่ในส่วนกลางกายอันอ่อนนุ่มเร่งการขยับเข้าเคลื่อนออกกระแทกก้นกลมกลึงจนสั่นกระเพื่อมป๊าบ ป๊าบ ป๊าบเมื่อมองเห็นหญิงสาวยกเต้าทรวงขึ้นจนเกิดช่องว่างให้สอดมือเข้าไป ชายหนุ่มย่อมไม่รอช้าเอื้อมมือเข้ากอบกุม บีบขยำบดขยี้จนสองก้อนเนื้อบิดเบี้ยวไปตามแรงราคะที่ร้อนแรง แทบหลงลืมคำว่าทะนุถนอมอ่อนโยนไปทีเดียวยิ่งแท่งกายของเจ้าบ่าวหนุ่มนั้นช่างแข็งขันมุ่งมั่นนัก นั่นก็เพื่อให้เจ้าสาวของเขาได้เห็นว่าแม้จะได้รับบาดเจ็บจากการตกม้า แต่ส่วนกลางกายอันสำคัญนี้ยังคงความสามารถในการร่วมสวาทไม่ว่าจะกี่ครั้งกี่คราก็ตามเสียงกระแทกตอกอัดดังขึ้นไปตามจังหวะหฤหรรษ์โดยไม่ได้สื่อถึงความอ่อนโยนแม้แต่น้อย ทั้งริมฝีปากอุ่นร้อนยังไล่จุมพิตดอมดมหวั