All Chapters of เวลาที่ว่างเปล่า กับความรักที่จบสิ้น: Chapter 1 - Chapter 9

9 Chapters

บทที่ 1

โจวซื่อหรานยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ สีหน้าของเขาเผยถึงความตื่นตระหนกออกมาชั่วขณะ"จืออวี๋ เธอฟังฉันก่อน...""เสื้อผ้าพวกนี้เธอต้องซักไหม?"ฉันพูดขัดจังหวะเขาแล้วชี้ไปที่กองเสื้อผ้ากับกางเกงที่กองอยู่บนโซฟาหน้าของเขาซีดจนน่ากลัว เขารีบคว้ามือฉันไว้ "จืออวี๋ เธออย่าเป็นแบบนี้สิ ฟังฉันอธิบายก่อน""ฉันเป็นแบบไหน? ไม่รบกวนพวกเธอไม่ดีหรอกเหรอ?"ฉันมองเขา มุมปากยกขึ้นยิ้มบางๆเขาส่ายหน้า น้ำเสียงมีความลังเลที่ระมัดระวัง"เธอไม่โกรธเหรอ?"ฉันรู้ว่าทำไมเขาถึงประหลาดใจได้ขนาดนั้นครึ่งปีก่อนวันที่จับได้ว่าเขานอกใจกับเย่เจินเจิน ฉันเป็นเหมือนคนบ้าไม่เพียงแต่พิมพ์รูปบนเตียงของพวกเขาพันกว่าภาพไปแปะที่ประตูบริษัทยังแทงเขาไปสามครั้งตอนที่เขาขอหย่าแล้วปีนขึ้นไปบนดาดฟ้าวันนั้นพ่อแม่กับเพื่อนสนิทของฉันลากโจวซื่อหรานที่ตัวเปื้อนเลือด ให้เขาถือรายงานตรวจสุขภาพคุกเข่าตรงหน้าฉัน "จืออวี๋ เธอท้องแล้วนะ! ก็เห็นแก่เด็กเถอะ ยกโทษให้เขาสักครั้ง!"ตอนนั้นทุกคนคิดว่าฉันเป็นคนบ้าแต่ตอนนี้ ฉันแค่เงียบๆ ค่อยๆ แกะนิ้วเขาออกทีละนิ้ว"เพราะไม่จำเป็น"พอพูดจบ เด็กในอ้อมแขนเขาก็เริ่มกระสับกระส่าย เสี
Read more

บทที่ 2

โจวซื่อหรานคิดจะตามฉันไปแต่เพื่อนสนิทตะโกนเรียกเขาจากด้านหลัง: "รีบกลับมาเร็ว เจินเจินร้องไห้แล้ว!"สุดท้ายเขาก็แค่ทิ้งฉันไว้พร้อมร่มคันนั้น"ฉันไม่หย่า เธอกลับไปเองก่อนเถอะ"ฉันกางร่มคันนั้นออก ร่มนี้มีรูโหว่ เหมือนความสัมพันธ์ของฉันกับโจวซื่อหรานที่ผุพังแล้วฝนที่โปรยลงมาและน้ำฝนที่ซึมเข้าไปไม่ถึงตาย แต่พอให้ใจเย็นชาและสิ้นหวังขึ้นแท็กซี่แล้ว และฉันเลื่อนไปเจอบัญชีแพลตฟอร์มของเย่เจินเจิน เธออัปเดตวิดีโอล่าสุด"ลูกเกิดแล้ว เป็นผู้หญิง สามีฉันตั้งชื่อให้ว่าโจวรุ่ยอัน"ฉันกำมือแน่น ความเจ็บปวดทะลักเข้ามาในหัวใจเหมือนสึนามิโจวรุ่ยอัน คือชื่อที่ฉันเคยตั้งให้ลูกที่ตายไปแล้วตอนนั้นบริษัทของโจวซื่อหรานถูกคนแก้แค้น จ้างนักเลงกลุ่มหนึ่งมาสร้างเรื่อง ฉันยืนหยัดแทนเขา ถูกตีจนแท้งคาที่แต่ตอนนี้ชื่อนี้ เขากลับยกให้คนอื่นความเจ็บปวดของฉันและการตายของลูกเรา เขาลืมหมดสิ้นน้ำตาที่ล้นออกมา ฉันมือสั่นแต่ก็ยังเลื่อนต่อวันที่ฉันประสบอุบัติเหตุรถชนขาหัก พวกเขาส่งข้อความห่วงใยฉันหลายร้อยข้อความ แต่กลับไปดูดอกไม้ไฟกับเย่เจินเจินทั้งคืนตอนที่ฉันแพ้ท้องอาเจียนจนหน้ามืด พวกเขาส่งคนส่งน
Read more

บทที่ 3

ฉันรีบโทรหาผู้อำนวยการของโรงพยาบาลเพื่อสอบถามทันทีปลายสายเสียงเย็นชา: "เดิมทีฉันก็ค่อนข้างชื่นชมเธอ แต่ไม่คิดว่าแม้แต่วิทยานิพนธ์เธอก็ยังปลอมแปลงได้""ถ้าไม่ใช่เพราะโจวซื่อหรานเอาหลักฐานการกระทำผิดของเธอมารายงานฉัน เราคงโดนเธอหลอกกันหมดแล้ว"เป็นโจวซื่อหราน...ความโกรธพุ่งขึ้นทะยานถึงฟ้าทันที ตอนนี้ฉันไม่แม้แต่จะสนพ่อแม่ที่ห้ามปรามแล้ว ฉันวิ่งไปถึงโรงพยาบาลในห้องผู้ป่วย โจวซื่อหรานกำลังร้องเพลงกล่อมเย่เจินเจินนอนหลับประตูถูกฉันผลักเปิดดังปัง จนเด็กในเปลร้องไห้ออกมา"โจวซื่อหราน ทำไมเธอถึงรายงานฉันโดยเจตนาร้ายแบบนี้!""การเป็นหมอช่วยชีวิตคนเป็นความฝันของฉัน เธอรู้ดีว่าฉันทุ่มเทแค่ไหนเพื่อสิ่งนี้!"เขารีบปิดหูเย่เจินเจินทันที และมองฉันอย่างไม่พอใจ"ปีนี้โรงพยาบาลไห่เฉิงมีโควต้าแค่คนเดียว เจินเจินก็อยากไปเหมือนกัน พอดีเลยจะได้เสริมประวัติเจินเจินไง"ความโกรธและการซักถามของฉัน ในสายตาเขาเบาเหมือนลมพัดผ่านฉันโกรธจนหายใจลำบาก คว้าแขนเสื้อเขาไว้แน่น "เธอต้องไปอธิบายกับโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันฟ้องเธอข้อหาหมิ่นประมาท!""ลองดูสิ"มุมปากเขามีรอยยิ้มบางๆ "ฉันรับประกันได้ ทั่
Read more

บทที่ 4

ฉันเงยหน้าขึ้นอย่างมืดมน สบเข้ากับดวงตาของโจวซื่อหรานที่หลบเลี่ยงเพื่อนสนิทเข้ามาขวางหน้าเย่เจินเจิน ถลึงตาใส่ฉัน "หลินจืออวี๋ เธอเข้าใจให้ถูกด้วย เธอต่างหากที่เป็นมือที่สามมาทำลายความรักของคนอื่น!"แม่ฉันหยิบรายงานตรวจโรคจิตเวชออกมา ขอโทษนักข่าว "ขอโทษนะคะ ลูกสาวฉันเป็นโรคจิต เธอตามตอแยซื่อหรานมาตลอด ยังวางยาปีนขึ้นเตียง สร้างความเดือดร้อนให้เจินเจินมาก ฉันขอโทษแทนเธอด้วยค่ะ"ฉันมองแม่ด้วยความไม่อยากเชื่อ น้ำตาทะลักออกมาทันที"แม่? แม่บ้าไปแล้วเหรอ ชัดๆ ว่าเธอเป็น..."วินาทีต่อมา โจวซื่อหรานพากลุ่มคนเสื้อกาวน์ขาวมาถึงพวกเขารับรายงานโรคจิตจากมือแม่ ยังไม่ทันให้ฉันแก้ตัว ก็ฉีดยาระงับประสาทเข้าที่คอฉันสิ่งสุดท้ายที่เห็นคือโจวซื่อหรานกับเย่เจินเจินกุมมือกันแน่น ซบกันอยู่ไม่เหลือสายตาให้ฉันแม้แต่นิดเดียวพวกเขายึดมือถือฉัน ฉันถูกขังในห้องไม่ถึงสิบตารางเมตร ตลอดทั้งเดือนฉันดิ้นรน ต่อต้าน ขนาดเกือบขาหัก ก็หนีออกไปไม่ได้จนถึงท้องแปดเดือน โจวซื่อหรานก็ปรากฏตัวต่อหน้าฉันในที่สุดเขาถือไข่เค็มอบมา ซึ่งเป็นของโปรดฉันที่สุด ค่อยๆ เกลี่ยผมข้างหูฉันอย่างอ่อนโยน"ช่วงนี้ทำให้เธอลำบ
Read more

บทที่ 5

กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งรีบเร่งไปถึงสถานีตำรวจเด็กปลอดภัยอยู่ในอ้อมแขนพี่เลี้ยงตำรวจถลึงตาใส่โจวซื่อหรานอย่างไม่พอใจ "พวกคุณเป็นพ่อแม่ได้ยังไง? ส่งลูกไปศูนย์ดูแลหลังคลอด แล้วตัวเองก็ลืมหมด""สะเพร่าขนาดนี้ ต่อไปจะทำยังไง?""คุณหมายความว่าอันอันไม่ได้ถูกขโมยไป เธอแค่ถูกส่งไปศูนย์ดูแลหลังคลอด?"ตำรวจพยักหน้า ยื่นกล้องวงจรปิดให้โจวซื่อหรานดู"ภรรยาคุณเป็นคนส่งไปเองด้วยนะ"โจวซื่อหรานหันขวับไปมองเย่เจินเจินข้างๆ ทันทีผู้หญิงทำปากยื่นอย่างน้อยใจ ปลายตาเอ่อด้วยน้ำตา: "อาหราน ช่วงนี้ฉันแค่เหนื่อยเกินไป""พอเถอะ จะโทษเธอทำไม? ลูกไม่เป็นอะไรก็พอ"เพื่อนสนิทสวีเหยาตึงเครียด ดึงเย่เจินเจินไปหลบข้างหลังสีหน้าโจวซื่อหรานซีดเผือดทันที เขารีบเดินไปทางประตูอย่างร้อนรน: "รีบไปหาจืออวี๋ ฉันเหมือนเห็นเธอเลือดออกเมื่อกี้..."สวีเหยาสีหน้าเปลี่ยนตาม ขึ้นรถไปกับเขาโจวซื่อหรานขับรถเร็วมาก ฝ่าไฟแดงติดกันสามจุด ในหัวเขามีแต่ภาพตอนฉันเจ็บจนหน้าบิดเบี้ยว กับสายตาสิ้นหวังของฉันถ้าทั้งหมดนี้เป็นเรื่องเข้าใจผิด เขาเพิ่งทำอะไรลงไปบ้าง!คิดถึงตรงนี้ เขาเงื้อมมือตบหน้าตัวเองไปหนึ่งฉาดสวีเหยาพอเห็น ก็ปล
Read more

บทที่ 6

งานฉลองครบเดือนของลูกสาวพวกเขาเลือกจัดที่โรงแรมหรูที่สุดในเมืองการตกแต่งจัดวางเหมือนกับที่ฉันเคยวางแผนไว้ให้ลูกตัวเองทุกอย่างบนเวที เย่เจินเจินกำลังอุ้มลูกซบอยู่ในอ้อมแขนโจวซื่อหราน กล่าวคำอวยพรให้ลูกสาว"ขอบคุณทุกคนที่มาร่วมงานฉลองครบเดือนของลูกสาวเราวันนี้...""ไม่ขอบคุณฉันแยกสักหน่อยเหรอ?"ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน ฉันค่อยๆ เดินขึ้นเวที"ถ้าไม่มีฉัน พวกเธอจะได้อยู่ด้วยกันยังไง?""ตอนนี้เห็นพวกเธอมีความสุขขนาดนี้ ฉันก็ดีใจเหมือนกัน เลยเตรียมของขวัญมาให้สองชิ้น""โจวซื่อหราน ไม่อยากเปิดดูหน่อยเหรอ?"ฉันหยิบกล่องในกระเป๋าออกมา ผลักไปตรงหน้าโจวซื่อหราน"จืออวี๋!"เขาพุ่งมาหาฉัน สายตาตกใจปนดีใจมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะพูดต่อ: "เธอไปไหนมา เมื่อวานฉันหาทั่วแล้วก็ไม่เจอ""เมื่อวานเราเข้าใจเธอผิดไป ให้ฉันดูมือเธอหน่อย..."ฉันผลักเขาไป ยื่นกล่องให้ตรงหน้า"เปิดสิ""ได้"โจวซื่อหรานวางไมโครโฟน รับกล่องมา เปิดอย่างระมัดระวังแต่พอเขาเห็นของข้างในเท่านั้น สีหน้าซีดเผือดทันทีข้างในคือตัวอ่อนอายุ 8 เดือนของลูกเราสายสะดือยังลอยช้าๆ อยู่ในน้ำเขาเงยหน้าขึ้นมองฉันด้ว
Read more

บทที่ 7

ฉันปรบมือเจี่ยนปั๋วอวี้พาพ่อของเย่เจินเจินขึ้นมาทันทีชายชราผมสองข้างขึ้นหงอก หลังค่อม เพราะรีบเดินทาง เสื้อผ้าเปื้อนโคลน แต่ถึงจะดูซอมซ่อขนาดนั้น ก็ยังปิดความเมตตาบนใบหน้าเขาไว้ไม่มิดเขาก้าวขึ้นมาอย่างสั่นเทา อยากจับมือเย่เจินเจิน"เจินเจิน เธอแต่งงานมีลูกแล้ว ทำไมไม่บอกพ่อสักคำ?""ครั้งก่อนที่เธอกลับมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย บอกจะตัดพ่อตัดลูก พ่อร้อนใจจะเข้าเมืองไปหาเธอ จนตกเขาขาหัก""บอกพ่อได้ไหม พ่อทำอะไรไม่ดีตรงไหน?"เย่เจินเจินเม้มปากถอยหลัง สีหน้าตื่นตระหนกสวีเหยารีบเข้ามาขวางหน้าเธอทันที "ยังมีหน้ามาถามอีกเหรอ? เจินเจินกว่าจะออกมาจากหมู่เขาได้ลำบากแค่ไหน เธอยังจะบังคับให้เธอกลับไปแต่งงานอีก"พ่อเย่เงยหน้าขึ้นอย่างทำอะไรไม่ถูก รีบแก้ตัว"พ่อไม่เคยพูดแบบนั้นเลยนะ พ่อยังเก็บเงินสองแสนห้ากว่าๆให้เจินเจินด้วย รอให้เธอแต่งงานแล้วจะให้"เขาหยิบถุงแดงยับๆ ออกมาจากกระเป๋า ข้างในมีเงินสดสองแสนห้ามัดเป็นปึกๆ มีทั้งแบงก์ใหญ่แบงก์ย่อยท่าทีถ่อมตัวของชายชรา ไม่มีแขกคนไหนเห็นแล้วไม่สะเทือนใจทั้งหมดเริ่มกระซิบกระซาบ"เย่เจินเจินหมายความว่ายังไง แต่งงานไม่บอกพ่อตัวเอง?""ก่อนหน้
Read more

บทที่ 8

"เย่เจินเจิน เธอกล้าแตะพี่ฉันเหรอ!"สวีเหยาหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ เธอพุ่งเข้าไปชกต่อยกับเย่เจินเจินอย่างบ้าคลั่ง"ถ้าไม่ใช่เพราะเธอท้องลูกพี่ฉัน ฉันจะช่วยเธอขนาดนี้ได้ยังไง!""ผู้หญิงชั่วคนนี้ ไม่เพียงเกือบฆ่าพี่ฉัน แต่ยังทำให้ฉันกับเพื่อนสนิทที่คบกันมายี่สิบปีแตกหักกันด้วย!"เย่เจินเจินทนไม่ไหว สะบัดมือตบสวีเหยาไปหนึ่งฉาด"พอเถอะ!""คิดว่าพวกเธอสองพี่น้องเป็นของดีอะไรนักเหรอ?""พี่เธอเที่ยวเล่นผู้หญิงไปทั่วไม่รับผิดชอบ ขนาดตอนนั้นยังให้ฉันเอาเด็กออก!""ส่วนเธอ เธออิจฉาที่หลินจืออวี๋เรียนเก่ง ฐานะดี ได้แต่งงานกับผู้ชายดีๆ เธอเองที่มาหาฉันก่อน บอกว่าอยากสนิทกับฉันมากกว่า ให้ฉันร่วมมือกับเธอแบ่งแยกหลินจืออวี๋!"เรื่องปิดบังทั้งหมดถูกกระชากออกจนหมดโจวซื่อหรานมองเด็กในอ้อมแขนที่ไม่ใช่ลูกตัวเอง ไม่รู้ทำไม เขากลับโล่งใจแบบนี้ เขาจะได้ไม่ต้องรับผิดชอบอีกระหว่างเขากับจืออวี๋ก็จะไม่มีใครมารบกวนได้อีกพ่อแม่ฉันเซถอยหลัง ตัวสั่นด้วยความโกรธพวกเขาถึงค่อยหันมองมาที่ฉัน เรียกเบาๆ"จืออวี๋""พ่อ แม่ นี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันเรียกพวกคุณ"ฉันหยิบหนังสือตัดความสัมพันธ์พ่อแม่ลู
Read more

บทที่ 9

เจี่ยนปั๋วอวี้กลั้นมาตลอดทาง คราวนี้ทนไม่ไหวแล้วเขาม้วนแขนเสื้อ ถอดแว่นตาหมุนตัว ต่อยโจวซื่อหรานเข้าที่หน้าเต็มแรงโจวซื่อหรานเซถอยหลัง เขาเช็ดมุมปากที่มีเลือดซึมออกมา แล้วต่อยกลับอย่างไม่ยอมแพ้ทั้งสองคนฟัดเหวี่ยงกันอย่างรวดเร็ว หมัดต่อหมัดกระแทกเนื้อ"ไอ้สัตว์ แกยังมีหน้ามาตอแยจืออวี๋อีก!""ถ้ารู้ว่าแกจะทำร้ายเธอขนาดนี้ ตอนนั้นฉันควรพาเธอไปด้วย!""หยุดกันทั้งคู่! ตีกันกลางถนนแบบนี้ ไม่ละอายเหรอ?"ฉันวิ่งเข้าไป เตะโจวซื่อหรานเข้าที่ตัวไปเต็มแรง"จืออวี๋!"โจวซื่อหรานตาแดงก่ำ เขาคว้าขากางเกงฉันไว้แน่น"ฉันรู้ว่าฉันผิด ให้โอกาสฉันอีกครั้งนะ""โอกาสอะไร?"ฉันถอยหลังก้าวหนึ่ง สะบัดมือเขาออกด้วยสีหน้าเรียบเฉย"โอกาสนอกใจอีกครั้ง หรือโอกาสทำร้ายฉันอีกครั้ง?""ไม่ใช่หรอกจืออวี๋ ฉันรู้ว่าฉันเข้าใจเธอผิด ทำร้ายเธอ ซ้ำยังทรยศเธอ ฉันรู้ทั้งหมดนี้เป็นความผิดฉัน"เสียงเขาเต็มไปด้วยเสียงสะอื้น ใต้ตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดจากความสำนึกผิดถ้าเขาไม่ทำทั้งหมดนี้ ครอบครัวพวกเราก็คงยังมีความสุขเขายังจำได้เสมอ ครั้งแรกที่เจอหลินจืออวี๋ตอนมหาวิทยาลัยเธอเข้าร่วมนิทรรศการศิลปะของโรงเรียน
Read more
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status