Share

บทที่ 2

Author: นกโรบินของคนสวน
โจวซื่อหรานคิดจะตามฉันไป

แต่เพื่อนสนิทตะโกนเรียกเขาจากด้านหลัง: "รีบกลับมาเร็ว เจินเจินร้องไห้แล้ว!"

สุดท้ายเขาก็แค่ทิ้งฉันไว้พร้อมร่มคันนั้น

"ฉันไม่หย่า เธอกลับไปเองก่อนเถอะ"

ฉันกางร่มคันนั้นออก ร่มนี้มีรูโหว่ เหมือนความสัมพันธ์ของฉันกับโจวซื่อหรานที่ผุพังแล้ว

ฝนที่โปรยลงมาและน้ำฝนที่ซึมเข้าไป

ไม่ถึงตาย แต่พอให้ใจเย็นชาและสิ้นหวัง

ขึ้นแท็กซี่แล้ว และฉันเลื่อนไปเจอบัญชีแพลตฟอร์มของเย่เจินเจิน เธออัปเดตวิดีโอล่าสุด

"ลูกเกิดแล้ว เป็นผู้หญิง สามีฉันตั้งชื่อให้ว่าโจวรุ่ยอัน"

ฉันกำมือแน่น ความเจ็บปวดทะลักเข้ามาในหัวใจเหมือนสึนามิ

โจวรุ่ยอัน คือชื่อที่ฉันเคยตั้งให้ลูกที่ตายไปแล้ว

ตอนนั้นบริษัทของโจวซื่อหรานถูกคนแก้แค้น จ้างนักเลงกลุ่มหนึ่งมาสร้างเรื่อง ฉันยืนหยัดแทนเขา ถูกตีจนแท้งคาที่

แต่ตอนนี้ชื่อนี้ เขากลับยกให้คนอื่น

ความเจ็บปวดของฉันและการตายของลูกเรา เขาลืมหมดสิ้น

น้ำตาที่ล้นออกมา ฉันมือสั่นแต่ก็ยังเลื่อนต่อ

วันที่ฉันประสบอุบัติเหตุรถชนขาหัก พวกเขาส่งข้อความห่วงใยฉันหลายร้อยข้อความ แต่กลับไปดูดอกไม้ไฟกับเย่เจินเจินทั้งคืน

ตอนที่ฉันแพ้ท้องอาเจียนจนหน้ามืด พวกเขาส่งคนส่งน้ำซุปมาให้ แต่กลับพาเย่เจินเจินเที่ยวยุโรปเจ็ดวัน ไปขอพรใต้แสงออโรร่า

คนที่อ้างว่าวันเกิดฉันไม่ว่างในวันนั้น แต่กลับไปปิกนิกดูดาวกับเย่เจินเจินบนยอดเขาได้

กว่าหกร้อยวิดีโอ ฉันดูซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนทรมานตัวเอง จนสุดท้ายด้านชาจนน้ำตาสักหยดก็ไม่ไหลออกมา

ฉันก็เคยสงสัย แต่ยังมีความหวังลมๆแล้งๆเหลืออยู่บ้าง

แต่ตอนนี้ความจริงอยู่ตรงหน้า ฉันต้องยอมรับมันให้ได้ พวกเขามองฉันเป็นคนโง่มาโดยตลอด

ฉันดึงความคิดกลับมา ฉันลูบท้องอย่างสงบ ปรับลมหายใจ

"ไม่ต้องห่วงนะลูก แม่จะพาหนูออกไปเดี๋ยวนี้"

ฉันกลับไปบ้านพ่อแม่ ตั้งใจจะเอาเอกสารทั้งหมดออกมา

เปิดประตู

สิ่งที่เห็นคือการจัดห้องที่ไม่คุ้นเคย

ของฉันถูกขนออกไปหมด แทนที่ด้วยห้องเจ้าหญิงแสนอบอุ่น

ฉันลูบโคมไฟเปลือกหอยบนโต๊ะ จู่ๆ ก็มีเสียงห้ามปรามเร่งรีบจากด้านหลัง: "อย่าแตะมั่วสิ!"

พ่อแม่ถือถุงกับข้าวยืนอยู่ที่หน้าประตู มองฉันด้วยสายตาตำหนิ

"เจินเจินไม่ชอบให้คนอื่นแตะของของเธอ เธอจะไม่พอใจเอาได้"

ฉันมองไป "แล้วของฉันล่ะ?"

"เอาไปไว้ห้องเก็บของแล้ว"

"นี่มันห้องฉันนะ"

แม่ถึงกับถลึงตาใส่ฉัน เดินไปห้องครัว "เจินเจินเป็นลูกบุญธรรมของแม่ เธอจะแย้งเรื่องนี้ด้วยเหรอ?"

ฉันถูกเบียดไปชิดกรอบประตู เสื้อผ้าที่เปียกเพราะถูกฝนชื้นติดตัว

แต่พวกเขาไม่ถามฉันสักคำ

ความขมขื่นทะลักเข้าจมูกจนถึงลูกตาที่แดงฉ่ำ "แล้วฉันล่ะ? ฉันไม่ใช่ลูกพวกคุณแล้วเหรอ?"

แม่ไม่เงยหน้าขึ้น: "เธอจะเทียบกับเจินเจินได้ยังไง? เธอทั้งกตัญญูทั้งใจดี อยู่ข้างๆ พ่อกับแม่เหมือนดวงอาทิตย์ดวงน้อยๆ แค่มองก็มีความสุขแล้ว"

"ไม่เหมือนเธอ ทำหน้าเหมือนคนตายทั้งวัน คิดว่าโลกทั้งใบเป็นหนี้เธอ"

เธอถอนหายใจ "ถ้าไม่มีเธอขวางอยู่ เจินเจินกับซื่อหรานคงคบกันไปนานแล้ว"

"ทั้งสองคนรักกันอยู่แล้ว แต่เพราะเกรงใจเธอ ต้องซ่อนมาตลอดหลายปี เธอช่วยเข้าใจหน่อยไม่ได้เหรอ?"

แม่แท้ๆ ของฉัน ให้ฉันเข้าใจสามีกับมือที่สาม

ฉันหัวเราะพลางเช็ดน้ำตา "งั้นต่อไป ก็ให้เธอเลี้ยงดูพวกคุณแทนแล้วกัน"

"ทำเรื่องอะไรอีก เธอจะไปไหน?"

พ่อฉันมองมาอย่างหงุดหงิด

"ฉันจะไปทำงานที่ไห่เฉิง ต่อไปจะไม่กลับมาอีก"

พูดจบ ฉันหยิบมือถือขึ้นมาดูใบตอบรับเข้าทำงาน

แต่กลับได้รับอีเมลแจ้งผลสอบไม่ผ่านจากโรงพยาบาลไห่เฉิง

【จากการถูกรายงาน คุณถูกสงสัยว่าปลอมแปลงประวัติ มีบันทึกการกระทำผิดหลายครั้งรวมถึงการทุจริตคอร์รัปชัน จึงไม่ผ่านการสอบและจะไม่ได้รับตลอดไป】

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เวลาที่ว่างเปล่า กับความรักที่จบสิ้น   บทที่ 9

    เจี่ยนปั๋วอวี้กลั้นมาตลอดทาง คราวนี้ทนไม่ไหวแล้วเขาม้วนแขนเสื้อ ถอดแว่นตาหมุนตัว ต่อยโจวซื่อหรานเข้าที่หน้าเต็มแรงโจวซื่อหรานเซถอยหลัง เขาเช็ดมุมปากที่มีเลือดซึมออกมา แล้วต่อยกลับอย่างไม่ยอมแพ้ทั้งสองคนฟัดเหวี่ยงกันอย่างรวดเร็ว หมัดต่อหมัดกระแทกเนื้อ"ไอ้สัตว์ แกยังมีหน้ามาตอแยจืออวี๋อีก!""ถ้ารู้ว่าแกจะทำร้ายเธอขนาดนี้ ตอนนั้นฉันควรพาเธอไปด้วย!""หยุดกันทั้งคู่! ตีกันกลางถนนแบบนี้ ไม่ละอายเหรอ?"ฉันวิ่งเข้าไป เตะโจวซื่อหรานเข้าที่ตัวไปเต็มแรง"จืออวี๋!"โจวซื่อหรานตาแดงก่ำ เขาคว้าขากางเกงฉันไว้แน่น"ฉันรู้ว่าฉันผิด ให้โอกาสฉันอีกครั้งนะ""โอกาสอะไร?"ฉันถอยหลังก้าวหนึ่ง สะบัดมือเขาออกด้วยสีหน้าเรียบเฉย"โอกาสนอกใจอีกครั้ง หรือโอกาสทำร้ายฉันอีกครั้ง?""ไม่ใช่หรอกจืออวี๋ ฉันรู้ว่าฉันเข้าใจเธอผิด ทำร้ายเธอ ซ้ำยังทรยศเธอ ฉันรู้ทั้งหมดนี้เป็นความผิดฉัน"เสียงเขาเต็มไปด้วยเสียงสะอื้น ใต้ตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดจากความสำนึกผิดถ้าเขาไม่ทำทั้งหมดนี้ ครอบครัวพวกเราก็คงยังมีความสุขเขายังจำได้เสมอ ครั้งแรกที่เจอหลินจืออวี๋ตอนมหาวิทยาลัยเธอเข้าร่วมนิทรรศการศิลปะของโรงเรียน

  • เวลาที่ว่างเปล่า กับความรักที่จบสิ้น   บทที่ 8

    "เย่เจินเจิน เธอกล้าแตะพี่ฉันเหรอ!"สวีเหยาหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ เธอพุ่งเข้าไปชกต่อยกับเย่เจินเจินอย่างบ้าคลั่ง"ถ้าไม่ใช่เพราะเธอท้องลูกพี่ฉัน ฉันจะช่วยเธอขนาดนี้ได้ยังไง!""ผู้หญิงชั่วคนนี้ ไม่เพียงเกือบฆ่าพี่ฉัน แต่ยังทำให้ฉันกับเพื่อนสนิทที่คบกันมายี่สิบปีแตกหักกันด้วย!"เย่เจินเจินทนไม่ไหว สะบัดมือตบสวีเหยาไปหนึ่งฉาด"พอเถอะ!""คิดว่าพวกเธอสองพี่น้องเป็นของดีอะไรนักเหรอ?""พี่เธอเที่ยวเล่นผู้หญิงไปทั่วไม่รับผิดชอบ ขนาดตอนนั้นยังให้ฉันเอาเด็กออก!""ส่วนเธอ เธออิจฉาที่หลินจืออวี๋เรียนเก่ง ฐานะดี ได้แต่งงานกับผู้ชายดีๆ เธอเองที่มาหาฉันก่อน บอกว่าอยากสนิทกับฉันมากกว่า ให้ฉันร่วมมือกับเธอแบ่งแยกหลินจืออวี๋!"เรื่องปิดบังทั้งหมดถูกกระชากออกจนหมดโจวซื่อหรานมองเด็กในอ้อมแขนที่ไม่ใช่ลูกตัวเอง ไม่รู้ทำไม เขากลับโล่งใจแบบนี้ เขาจะได้ไม่ต้องรับผิดชอบอีกระหว่างเขากับจืออวี๋ก็จะไม่มีใครมารบกวนได้อีกพ่อแม่ฉันเซถอยหลัง ตัวสั่นด้วยความโกรธพวกเขาถึงค่อยหันมองมาที่ฉัน เรียกเบาๆ"จืออวี๋""พ่อ แม่ นี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันเรียกพวกคุณ"ฉันหยิบหนังสือตัดความสัมพันธ์พ่อแม่ลู

  • เวลาที่ว่างเปล่า กับความรักที่จบสิ้น   บทที่ 7

    ฉันปรบมือเจี่ยนปั๋วอวี้พาพ่อของเย่เจินเจินขึ้นมาทันทีชายชราผมสองข้างขึ้นหงอก หลังค่อม เพราะรีบเดินทาง เสื้อผ้าเปื้อนโคลน แต่ถึงจะดูซอมซ่อขนาดนั้น ก็ยังปิดความเมตตาบนใบหน้าเขาไว้ไม่มิดเขาก้าวขึ้นมาอย่างสั่นเทา อยากจับมือเย่เจินเจิน"เจินเจิน เธอแต่งงานมีลูกแล้ว ทำไมไม่บอกพ่อสักคำ?""ครั้งก่อนที่เธอกลับมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย บอกจะตัดพ่อตัดลูก พ่อร้อนใจจะเข้าเมืองไปหาเธอ จนตกเขาขาหัก""บอกพ่อได้ไหม พ่อทำอะไรไม่ดีตรงไหน?"เย่เจินเจินเม้มปากถอยหลัง สีหน้าตื่นตระหนกสวีเหยารีบเข้ามาขวางหน้าเธอทันที "ยังมีหน้ามาถามอีกเหรอ? เจินเจินกว่าจะออกมาจากหมู่เขาได้ลำบากแค่ไหน เธอยังจะบังคับให้เธอกลับไปแต่งงานอีก"พ่อเย่เงยหน้าขึ้นอย่างทำอะไรไม่ถูก รีบแก้ตัว"พ่อไม่เคยพูดแบบนั้นเลยนะ พ่อยังเก็บเงินสองแสนห้ากว่าๆให้เจินเจินด้วย รอให้เธอแต่งงานแล้วจะให้"เขาหยิบถุงแดงยับๆ ออกมาจากกระเป๋า ข้างในมีเงินสดสองแสนห้ามัดเป็นปึกๆ มีทั้งแบงก์ใหญ่แบงก์ย่อยท่าทีถ่อมตัวของชายชรา ไม่มีแขกคนไหนเห็นแล้วไม่สะเทือนใจทั้งหมดเริ่มกระซิบกระซาบ"เย่เจินเจินหมายความว่ายังไง แต่งงานไม่บอกพ่อตัวเอง?""ก่อนหน้

  • เวลาที่ว่างเปล่า กับความรักที่จบสิ้น   บทที่ 6

    งานฉลองครบเดือนของลูกสาวพวกเขาเลือกจัดที่โรงแรมหรูที่สุดในเมืองการตกแต่งจัดวางเหมือนกับที่ฉันเคยวางแผนไว้ให้ลูกตัวเองทุกอย่างบนเวที เย่เจินเจินกำลังอุ้มลูกซบอยู่ในอ้อมแขนโจวซื่อหราน กล่าวคำอวยพรให้ลูกสาว"ขอบคุณทุกคนที่มาร่วมงานฉลองครบเดือนของลูกสาวเราวันนี้...""ไม่ขอบคุณฉันแยกสักหน่อยเหรอ?"ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน ฉันค่อยๆ เดินขึ้นเวที"ถ้าไม่มีฉัน พวกเธอจะได้อยู่ด้วยกันยังไง?""ตอนนี้เห็นพวกเธอมีความสุขขนาดนี้ ฉันก็ดีใจเหมือนกัน เลยเตรียมของขวัญมาให้สองชิ้น""โจวซื่อหราน ไม่อยากเปิดดูหน่อยเหรอ?"ฉันหยิบกล่องในกระเป๋าออกมา ผลักไปตรงหน้าโจวซื่อหราน"จืออวี๋!"เขาพุ่งมาหาฉัน สายตาตกใจปนดีใจมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะพูดต่อ: "เธอไปไหนมา เมื่อวานฉันหาทั่วแล้วก็ไม่เจอ""เมื่อวานเราเข้าใจเธอผิดไป ให้ฉันดูมือเธอหน่อย..."ฉันผลักเขาไป ยื่นกล่องให้ตรงหน้า"เปิดสิ""ได้"โจวซื่อหรานวางไมโครโฟน รับกล่องมา เปิดอย่างระมัดระวังแต่พอเขาเห็นของข้างในเท่านั้น สีหน้าซีดเผือดทันทีข้างในคือตัวอ่อนอายุ 8 เดือนของลูกเราสายสะดือยังลอยช้าๆ อยู่ในน้ำเขาเงยหน้าขึ้นมองฉันด้ว

  • เวลาที่ว่างเปล่า กับความรักที่จบสิ้น   บทที่ 5

    กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งรีบเร่งไปถึงสถานีตำรวจเด็กปลอดภัยอยู่ในอ้อมแขนพี่เลี้ยงตำรวจถลึงตาใส่โจวซื่อหรานอย่างไม่พอใจ "พวกคุณเป็นพ่อแม่ได้ยังไง? ส่งลูกไปศูนย์ดูแลหลังคลอด แล้วตัวเองก็ลืมหมด""สะเพร่าขนาดนี้ ต่อไปจะทำยังไง?""คุณหมายความว่าอันอันไม่ได้ถูกขโมยไป เธอแค่ถูกส่งไปศูนย์ดูแลหลังคลอด?"ตำรวจพยักหน้า ยื่นกล้องวงจรปิดให้โจวซื่อหรานดู"ภรรยาคุณเป็นคนส่งไปเองด้วยนะ"โจวซื่อหรานหันขวับไปมองเย่เจินเจินข้างๆ ทันทีผู้หญิงทำปากยื่นอย่างน้อยใจ ปลายตาเอ่อด้วยน้ำตา: "อาหราน ช่วงนี้ฉันแค่เหนื่อยเกินไป""พอเถอะ จะโทษเธอทำไม? ลูกไม่เป็นอะไรก็พอ"เพื่อนสนิทสวีเหยาตึงเครียด ดึงเย่เจินเจินไปหลบข้างหลังสีหน้าโจวซื่อหรานซีดเผือดทันที เขารีบเดินไปทางประตูอย่างร้อนรน: "รีบไปหาจืออวี๋ ฉันเหมือนเห็นเธอเลือดออกเมื่อกี้..."สวีเหยาสีหน้าเปลี่ยนตาม ขึ้นรถไปกับเขาโจวซื่อหรานขับรถเร็วมาก ฝ่าไฟแดงติดกันสามจุด ในหัวเขามีแต่ภาพตอนฉันเจ็บจนหน้าบิดเบี้ยว กับสายตาสิ้นหวังของฉันถ้าทั้งหมดนี้เป็นเรื่องเข้าใจผิด เขาเพิ่งทำอะไรลงไปบ้าง!คิดถึงตรงนี้ เขาเงื้อมมือตบหน้าตัวเองไปหนึ่งฉาดสวีเหยาพอเห็น ก็ปล

  • เวลาที่ว่างเปล่า กับความรักที่จบสิ้น   บทที่ 4

    ฉันเงยหน้าขึ้นอย่างมืดมน สบเข้ากับดวงตาของโจวซื่อหรานที่หลบเลี่ยงเพื่อนสนิทเข้ามาขวางหน้าเย่เจินเจิน ถลึงตาใส่ฉัน "หลินจืออวี๋ เธอเข้าใจให้ถูกด้วย เธอต่างหากที่เป็นมือที่สามมาทำลายความรักของคนอื่น!"แม่ฉันหยิบรายงานตรวจโรคจิตเวชออกมา ขอโทษนักข่าว "ขอโทษนะคะ ลูกสาวฉันเป็นโรคจิต เธอตามตอแยซื่อหรานมาตลอด ยังวางยาปีนขึ้นเตียง สร้างความเดือดร้อนให้เจินเจินมาก ฉันขอโทษแทนเธอด้วยค่ะ"ฉันมองแม่ด้วยความไม่อยากเชื่อ น้ำตาทะลักออกมาทันที"แม่? แม่บ้าไปแล้วเหรอ ชัดๆ ว่าเธอเป็น..."วินาทีต่อมา โจวซื่อหรานพากลุ่มคนเสื้อกาวน์ขาวมาถึงพวกเขารับรายงานโรคจิตจากมือแม่ ยังไม่ทันให้ฉันแก้ตัว ก็ฉีดยาระงับประสาทเข้าที่คอฉันสิ่งสุดท้ายที่เห็นคือโจวซื่อหรานกับเย่เจินเจินกุมมือกันแน่น ซบกันอยู่ไม่เหลือสายตาให้ฉันแม้แต่นิดเดียวพวกเขายึดมือถือฉัน ฉันถูกขังในห้องไม่ถึงสิบตารางเมตร ตลอดทั้งเดือนฉันดิ้นรน ต่อต้าน ขนาดเกือบขาหัก ก็หนีออกไปไม่ได้จนถึงท้องแปดเดือน โจวซื่อหรานก็ปรากฏตัวต่อหน้าฉันในที่สุดเขาถือไข่เค็มอบมา ซึ่งเป็นของโปรดฉันที่สุด ค่อยๆ เกลี่ยผมข้างหูฉันอย่างอ่อนโยน"ช่วงนี้ทำให้เธอลำบ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status