All Chapters of โดนไล่ออกจากบ้านแล้วไงข้าจะใช้เป้ข้ามมิติสร้างสวนปรุงรสให้ดู: Chapter 1 - Chapter 8

แสงไฟสีขาวนวลจากหลอดฟลูออเรสเซนต์ส่องลงบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เต็มไปด้วยตารางตัวเลขและรายงานยอดขาย นาฬิกามุมขวาของจอแสดงเวลา 21.15 น.สำนักงานใหญ่ใจกลางเมืองที่เคยเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยของพนักงานนับร้อย บัดนี้เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศกับเสียงปลายนิ้วกระทบแป้นพิมพ์เป็นระยะหลินอวี้กะพริบตาช้า ๆ ก่อนยกมือขึ้นนวดขมับ เธออายุยี่สิบแปดปี และใช้ชีวิตแบบนี้มาหลายปีแล้วตื่นเช้า เดินทางไปทำงาน นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ แก้รายงาน แก้ตัวเลข แก้สิ่งที่คนอื่นแก้แล้วให้แก้อีกครั้ง จากนั้นกลับห้องในเวลาที่ดึกเกินกว่าจะมีแรงทำอะไรนอกจากอาบน้ำแล้วนอน หน้าจออีเมลยังมีข้อความใหม่เด้งขึ้นมาอีกฉบับ ทั้งที่งานตรงหน้ายังไม่เสร็จ หลินอวี้เหลือบมองเพียงครู่เดียวก่อนถอนหายใจ แล้วก้มหน้าทำงานต่อเหมือนทุกวันที่ผ่านมาแต่สิ่งหนึ่งที่ยังทำให้เธอรู้สึกว่าชีวิตไม่ได้มีแค่การทำงาน คือสมุดเล่มเล็กที่วางอยู่ข้างคอมพิวเตอร์“อวี้ ยังไม่กลับอีกเหรอ?” เสียงของเมิ่งหลินดังขึ้นจากด้าน ข้าง เพื่อนร่วมแผนกวัยเดียวกันยืนสะพายกระเป๋าอยู่ข้างโต๊ะหลินอวี้เงยหน้า “ใกล้เสร็จแล้ว เธอกลับก่อนเลย”เมิ่งหลินมองกองเอกสารตรงหน้าแล้วถ

กลิ่นยาฆ่าเชื้อเป็นสิ่งแรกที่หลินอวี้ได้กลิ่นเมื่อฟื้นขึ้นมา เธอลืมตาช้า ๆ เพดานสีขาว ม่านสีขาว ผ้าปูเตียงสีขาว ทุกอย่างขาวไปหมด มีเพียงเสียงเครื่องตรวจวัดชีพจรที่ดังเป็นจังหวะอยู่ข้างเตียงติ๊ด...ติ๊ด...หลินอวี้หันหน้าไปทางหน้าต่าง ท้องฟ้าด้านนอกเป็นสีฟ้า จาง ๆ เธอจำได้ว่าก่อนหน้านี้กำลังรอผลตรวจเพิ่มเติม ประตูห้องเปิดออก แพทย์เจ้าของไข้เดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสาร สีหน้าของเขา ทำให้หลินอวี้รู้ทันทีว่า ข่าวนี้ไม่ใช่ข่าวดี“คุณหลินอวี้”“ค่ะ”แพทย์นั่งลงข้างเตียง “ผลตรวจยืนยันแล้วนะครับ”หลินอวี้กำผ้าห่มแน่นขึ้นเล็กน้อย “ฉันเป็นอะไรคะ?”แพทย์เงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบอย่างระมัดระวัง “คุณเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวเฉียบพลันครับ”หลินอวี้นิ่ง ไม่มีเสียงร้องไห้ ไม่มีน้ำตา มีเพียงความรู้สึกเหมือนคำพูดนั้นไม่ได้เกี่ยวข้องกับตัวเอง มะเร็ง...เม็ดเลือดขาว...เฉียบพลัน... เธอทวนคำเหล่านั้นอยู่ในใจก่อนถาม“รักษาได้ไหมคะ?”“เราจะเริ่มการรักษาโดยเร็วที่สุดครับ”“แล้วฉันจะหายไหม?”แพทย์ไม่ได้ให้คำตอบที่รับรองได้ว่าจะหาย เขาอธิบายว่าจำเป็นต้องรักษาอย่างจริงจังและติดตามการตอบสนองของโรคอย่างใกล้ชิด อาจต้องใช

เดินต่อมาอีกไม่นาน สองพี่น้องก็มาถึงจุดหมายปลายทาง เบื้องหน้าของพวกเขาคือกระท่อมไม้หลังเล็กเก่าคร่ำคร่าหลังหนึ่ง ตั้งโดดเดี่ยวอยู่ริมสุดของหมู่บ้าน ติดกับเชิงเขาที่แห้งแล้งหลังคามุงด้วยฟางข้าวที่ผุพังไปตามกาลเวลา ตัวผนังไม้ไผ่สานเริ่มผุกร่อนและมีร่องโหว่หลายจุด รอบตัวบ้านเต็มไปด้วยวัชพืช สีน้ำตาลที่แห้งตายแต่นั่นไม่ใช่สิ่งเดียวที่ดึงดูดสายตาของหลินอวี้ ด้านหลังกระท่อมคือพื้นที่ดินกว้างเกือบไร่ ซึ่งเคยเป็นสวนเก่าของบิดามารดา แม้ในยามนี้มันจะเต็มไปด้วยก้อนดินแข็งกระด้างและเศษหิน แต่ทันทีที่เท้าของเธอก้าวเหยียบลงบนผืนดินแปลงนั้น ความรู้สึกประหลาดบางอย่างก็แล่นพล่านไปทั่วร่างภาพความทรงจำสายหนึ่งไหลวาบเข้ามาในหัว ภาพเด็กหญิงตัวเล็กคนหนึ่งกำลังหัวเราะคิกคัก ขณะกำลังช่วยชายวัยกลางคนคนหนึ่งใช้เสียมขุดดินพรวนแปลงผักชายคนนั้นหันมาลูบหัวเธอด้วยความเอ็นดู รอยยิ้มอบอุ่นประดับบนใบหน้าคม พร้อมกับเสียงทุ้มนุ่มที่เอ่ยกระซิบข้างหู“หลินอวี้... จำไว้นะลูก เมล็ดพืชเล็ก ๆ แม้จะดูบอบบาง แต่มันก็คือชีวิต... ขอแค่เราเข้าใจดิน เข้าใจน้ำ และมีความอดทน ผืนดินก็จะอุดมสมบูรณ์”เสียงนั้น... คือเสียงของบิดาผู้

หลังจัดการกองปุ๋ยหมักกองแรกเสร็จเรียบร้อย หลินอวี้จึงกลับเข้าไปในกระท่อม เธอหยิบกระเป๋าเป้ใบเล็กสีดำที่ติดตัวข้ามมิติมาด้วย วางลงบนโต๊ะไม้เก่า ก่อนจะเปิดซิปออกอย่างระมัดระวังของภายในยังอยู่ครบ ถุงผ้าใบเล็ก ๆ หลายใบถูกจัดเก็บเอาไว้อย่างดีหัวใจของหลินอวี้เต้นแรงขึ้น สิ่งเหล่านี้คือของจากโลกเดิมที่มีค่ามากที่สุดสำหรับเธอ เธอลูบเนื้อผ้าไนลอนของกระเป๋าเป้ด้วยความรู้สึกอัศจรรย์ใจ ในคืนสุดท้ายที่โรงพยาบาล เมิ่งหลินเป็นคนส่งกระเป๋าใบนี้ให้เธอตามคำขอหลินอวี้กำมันแน่นด้วยปรารถนาอันแรงกล้าที่จะได้ปลูกเมล็ดพันธุ์เหล่านี้ลงบนผืนดินจริง ๆ สักครั้ง ไม่นึกเลยว่าแรงอธิษฐานบวกกับห้วงเวลาที่บิดเบี้ยวจะนำพาสิ่งของชิ้นเดียวจากโลกเดิมติดตามวิญญาณของเธอมายังยุคโบราณแห่งนี้ด้วยอย่างไรก็ตาม หลินอวี้รู้ดีว่าเมล็ดพันธุ์จากโลกอนาคตเหล่านี้มีจำนวนจำกัดและไม่อาจหาซื้อเพิ่มจากที่ใดในโลกนี้ได้อีกแล้วหากใช้หมดหรือปลูกล้มเหลวก็จบกัน เธอจึงต้องใช้อย่างระมัดระวังที่สุด และจำเป็นต้องเก็บเมล็ดพันธุ์รุ่นใหม่จากต้นที่ปลูกแล้วรอดเพื่อทำพันธุ์ต่อในโลกแห่งนี้ เมล็ดพันธุ์เหล่านี้เป็นทั้งความหวัง และเป็นความลับที่เธอไม่มีทา