โดนไล่ออกจากบ้านแล้วไงข้าจะใช้เป้ข้ามมิติสร้างสวนปรุงรสให้ดู

แสงไฟสีขาวนวลจากหลอดฟลูออเรสเซนต์ส่องลงบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เต็มไปด้วยตารางตัวเลขและรายงานยอดขาย นาฬิกามุมขวาของจอแสดงเวลา 21.15 น.

สำนักงานใหญ่ใจกลางเมืองที่เคยเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยของพนักงานนับร้อย บัดนี้เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศกับเสียงปลายนิ้วกระทบแป้นพิมพ์เป็นระยะ

หลินอวี้กะพริบตาช้า ๆ ก่อนยกมือขึ้นนวดขมับ เธออายุยี่สิบแปดปี และใช้ชีวิตแบบนี้มาหลายปีแล้ว

ตื่นเช้า เดินทางไปทำงาน นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ แก้รายงาน แก้ตัวเลข แก้สิ่งที่คนอื่นแก้แล้วให้แก้อีกครั้ง จากนั้นกลับห้องในเวลาที่ดึกเกินกว่าจะมีแรงทำอะไรนอกจากอาบน้ำแล้วนอน หน้าจออีเมลยังมีข้อความใหม่เด้งขึ้นมาอีกฉบับ ทั้งที่งานตรงหน้ายังไม่เสร็จ หลินอวี้เหลือบมองเพียงครู่เดียวก่อนถอนหายใจ แล้วก้มหน้าทำงานต่อเหมือนทุกวันที่ผ่านมา

แต่สิ่งหนึ่งที่ยังทำให้เธอรู้สึกว่าชีวิตไม่ได้มีแค่การทำงาน คือสมุดเล่มเล็กที่วางอยู่ข้างคอมพิวเตอร์

“อวี้ ยังไม่กลับอีกเหรอ?” เสียงของเมิ่งหลินดังขึ้นจากด้าน ข้าง เพื่อนร่วมแผนกวัยเดียวกันยืนสะพายกระเป๋าอยู่ข้างโต๊ะ

หลินอวี้เงยหน้า “ใกล้เสร็จแล้ว เธอกลับก่อนเลย”

เมิ่งหลินมองกองเอกสารตรงหน้าแล้วถอนหายใจ “พรุ่งนี้เช้าก็ส่งทัน จะขยันอะไรขนาดนั้น หน้าเธอซีดหมดแล้ว”

“ฉันอยากเคลียร์ให้เรียบร้อย”

“เธอนี่จริง ๆ เลย”

เมิ่งหลินกำลังจะเดินออกไป แต่สายตากลับสะดุดเข้ากับสมุดปกหนังสีน้ำตาลที่วางอยู่ข้างคอมพิวเตอร์ บนหน้าปกเขียนด้วยลายมือเรียบร้อยว่า แผนชีวิตหลังลาออก

เมิ่งหลินชะงัก ก่อนหัวเราะออกมา “ยังเก็บไว้อีกเหรอ?”

หลินอวี้ยิ้ม “ก็ต้องเก็บสิ”

“ผ่านมาสองปีแล้วนะ ตั้งแต่เธอเริ่มเขียนสมุดเล่มนี้”

“เพราะฉันยังไม่ได้ทำตามแผนไง”

เมิ่งหลินหยิบสมุดขึ้นมาเปิดอย่างถือวิสาสะ หน้ากระดาษเต็มไปด้วยรายการที่ถูกขีดฆ่า แก้ไข และเขียนเพิ่มอยู่หลายครั้ง

ซื้อที่ดินแปลงเล็กนอกเมือง ต้องมีแหล่งน้ำ

สร้างบ้านชั้นเดียว มีชานไม้หน้าบ้าน ปลูกมะเขือเทศ พริก สมุนไพร เลี้ยงไก่ไข่ ทำปุ๋ยหมักเอง

เรียนรู้เรื่องดินเพิ่มเติม ทดลองทำแยม ผักดอง ซอส และอาหารแปรรูปเปิดร้านอาหารเล็ก ๆ

เมิ่งหลินอ่านจนถึงบรรทัดสุดท้ายแล้วหัวเราะ “เธอวางแผนละเอียดกว่าตอนทำโปรเจกต์บริษัทอีก”

“ก็เรื่องนี้สำคัญกว่านี่”

“คนอื่นเขาเก็บเงินซื้อคอนโด ซื้อรถ เธอกลับเก็บเงินเพื่อซื้อที่ดินไปขุดดิน”

หลินอวี้หัวเราะ “อย่างน้อยดินก็ไม่ส่งอีเมลตามงานตอนสามทุ่ม”

เมิ่งหลินหลุดหัวเราะ “แล้วเธอคิดจริง ๆ เหรอว่าจะเลี้ยงตัวเองด้วยการปลูกผัก?”

“ไม่ได้คิดว่าจะปลูกผักอย่างเดียว”

หลินอวี้ดึงสมุดกลับมา แล้วเปิดหน้าถัดไป ด้านในเต็มไปด้วยลายมือและภาพร่างอย่างง่ายของแปลงผัก

“ฉันอยากปลูกเอง ทำอาหารเอง แล้วก็แปรรูปของที่ปลูกได้”

“แปรรูป?”

“ถ้ามะเขือเทศเหลือก็ทำซอส ถ้าผลไม้เยอะก็ทำแยม ถ้าผักกินไม่หมดก็ทำผักดองหรืออบแห้ง” เธอพูดด้วยแววตาที่แตกต่างจากตอนนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์อย่างสิ้นเชิง

“ของที่เราปลูก ไม่จำเป็นต้องขายเป็นของสดทั้งหมดนี่”

เมิ่งหลินมองเพื่อนอยู่ครู่หนึ่ง “เธอเอาจริงสินะ”

“เอาจริง” คำตอบสั้น ๆ แต่มั่นคง หลินอวี้ปิดสมุด

“ฉันตั้งใจว่าจะทำงานอีกปีเดียว”

“อีกปี?”

“เก็บเงินให้พอ แล้วลาออก”

เมิ่งหลินทำหน้ากังวล “แล้วถ้าสุดท้ายมันไม่เป็นอย่างที่คิดล่ะ?”

หลินอวี้มองหน้าต่างกระจกที่สะท้อนแสงไฟของเมือง “อย่างน้อยฉันก็ได้ลอง”

เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อ “ฉันไม่อยากแก่แล้วค่อยนึกเสียดายว่าทำไมตอนมีแรงถึงไม่ทำ”

เมิ่งหลินมองเพื่อนแล้วถอนหายใจ “เอาเถอะ สาวนักเกษตร กลับบ้านได้แล้ว”

“เดินทางปลอดภัยนะ”

เมื่อเสียงฝีเท้าของเมิ่งหลินหายไป สำนักงานทั้งชั้นก็กลับมาเงียบอีกครั้ง

หลินอวี้เก็บเอกสาร ปิดคอมพิวเตอร์ แล้วหยิบสมุดเล่มนั้นใส่กระเป๋า

ก่อนเดินออกจากสำนักงาน เธอเหลือบมองหน้าจอ คอมพิวเตอร์เป็นครั้งสุดท้าย

ตารางยอดขายยังคงอยู่ตรงนั้น ตัวเลขยังคงต้องถูกตรวจสอบ งานพรุ่งนี้ยังรออยู่

แต่ในหัวของเธอกลับมีภาพอีกภาพหนึ่ง บ้านหลังเล็ก แปลงผักสีเขียว กลิ่นอาหารจากครัว และแสงแดดยามเช้าที่ไม่ต้องมองผ่านกระจกสำนักงาน

หลินอวี้ยิ้มบาง ๆ เธอเชื่อว่าตัวเองยังมีเวลา อีกหนึ่งปี

ขอเพียงอดทนอีกหนึ่งปี เธอจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่เสียที

แต่หลินอวี้ไม่รู้เลยว่า... บางครั้งสิ่งที่มนุษย์คิดว่าเป็น “วันพรุ่งนี้” อาจเป็นสิ่งที่โชคชะตาไม่เคยสัญญาว่าจะมอบให้