Todos los capítulos de SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง: Capítulo 11 - Capítulo 20

พอเห็นว่ามีคนมาเพิ่มอีกหนึ่ง สายตาของเขาก็หยุดไปเล็กน้อย“มาแล้วเหรอ”“ค่ะ”ซัมเมอร์ยกถุงอาหารขึ้น“แล้วก็มีของกินเพิ่มด้วย”บอสมองถุงในมือเธอ“ไหนบอกจะมากินมาม่า คืนนี้พวกพี่ได้กำไรแล้วมั้ง”“มีคนเอามาให้ค่ะ”ซัมเมอร์ขยับตัวนิดหนึ่ง ก่อนหันไปทางคนด้านหลัง“นี่พี่กันต์ เพื่อนพี่ชายหนู”กันต์เหลือบมองเธอแวบหนึ่งคำว่า เพื่อนพี่ชาย เป็นคำอธิบายที่ถูกต้องที่สุดอยู่แล้วเขาจึงไม่ได้พูดอะไร“สวัสดีครับ”บอสพยักหน้า“สวัสดีครับ”ทั้งสองทักกันตามมารยาทบอสเปิดประตูให้กว้างขึ้น“เข้ามาก่อนครับ”เสียงเกมจากโทรทัศน์ดังอยู่ด้านในผู้ชายสองคนที่นั่งอยู่ตรงโซฟาหันมาตามเสียงคนเข้าหนึ่งในนั้นทำให้ซัมเมอร์จำได้ทันทีแม้วันนี้จะไม่ได้ใส่เสื้อแดง แต่ใบหน้าเธอยังจำได้จากช่วงพักเที่ยงมิกกี้ส่วนอีกคนคือวูล์ฟ รุ่นพี่ที่มีนาพูดถึงตั้งแต่มื้อกลางวันมิกกี้มองพวกเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกออก“อ้าว น้องที่เต้นเมื่อเช้า”ซัมเมอร์หยุดเดิน“อีกแล้ว…”เสียงพึมพำทำให้คนรอบตัวหัวเราะมิกกี้ยิ้ม“คนเชียร์ดังขนาดนั้น จะไม่เห็นได้ไง”“หนูนึกว่าเต้นเสร็จก็จบแล้ว”“เต้นดีออก จะอายทำไม”“ไม่ได้อายค่ะ แค่ไม่อยากให้ทุกคน

แสงแดดช่วงสายลอดผ่านช่องม่านเข้ามาเป็นริ้วบาง ๆ ทอดยาวลงบนพื้นห้องนอนซัมเมอร์ลืมตาขึ้นช้า ๆเพดานสีอ่อนเหนือศีรษะทำให้เธอนิ่งไปสองสามวินาที ก่อนความทรงจำของเมื่อวานจะค่อย ๆ กลับเข้าที่มหาวิทยาลัยคอนโดกล่องที่ยังจัดไม่เสร็จมาม่าห้องข้าง ๆแล้วก็มื้อเย็นที่จบลงด้วยการนั่งคุยกันจนดึกกว่าที่ตั้งใจนี่เป็นเช้าแรกที่เธอตื่นขึ้นมาในห้องซึ่งไม่ใช่บ้านของครอบครัวไม่มีเสียงฝีเท้าของแม่บ้านนอกประตูไม่มีใครมาเคาะเรียกให้ลงไปกินข้าวและที่สำคัญ ไม่มีพี่ออกัสส่งคนมาตามเพียงเพราะเธอตื่นสายความเงียบที่ไม่คุ้นเคยกลับให้ความรู้สึกสบายอย่างประหลาดซัมเมอร์ขยับตัวเข้าใต้ผ้าห่มอีกนิด ตั้งใจจะปล่อยตัวเองนอนต่อสักสิบนาทีโทรศัพท์ข้างหมอนกลับสั่นขึ้นเสียก่อนเธอควานมือไปหยิบอย่างไม่เต็มใจนักเกือบสิบโมงแล้วหน้าจอเต็มไปด้วยแจ้งเตือนจากกลุ่มคณะ มีนาส่งคลิปจากกิจกรรมเมื่อวานมาตั้งแต่เช้า ทั้งที่ห้องของเจ้าตัวอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าวซัมเมอร์เลื่อนผ่านไป ก่อนสายตาจะหยุดที่ชื่ออีกคนBossข้อความแรกถูกส่งมาตั้งแต่เก้าโมงกว่าBoss : ตื่นหรือยังต่อด้วยอีกสองข้อความBoss : วันนี้พวกพี่จะไปหาเซปประมาณบ่า

จริง ๆ เธอรู้ว่าทั้งคู่ไม่ได้คิดจะผลักให้เธอไปคบกับใครมันเป็นแค่การแซวของเพื่อนที่รู้จักกันมานานและถ้าวันไหนเธอบอกว่าไม่ชอบจริง ๆ พวกมันก็คงหยุดทันทีเกือบเที่ยง ทั้งสามคนจึงแยกย้ายกันไปเตรียมตัวซัมเมอร์เลือกเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์ทรงตรง รองเท้าผ้าใบคู่เรียบ ปล่อยผมยาวลงตามปกติเอมิออกมาในเสื้อเชิ้ตกับกางเกงผ้าส่วนมีนา—ยังยืนอยู่หน้ากระจกพร้อมต่างหูสองคู่ในมือซัมเมอร์พิงกรอบประตูมองอยู่พักหนึ่ง“นี่ไปโรงพยาบาลนะ”“รู้”“แล้วเลือกอะไรนานขนาดนั้น”“กำลังดูว่าอันไหนเข้ากับเสื้อ”เอมิที่นั่งรออยู่บนโซฟาเงยหน้าขึ้น“แกเลือกมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว”มีนาหันมา“ก็มันเลือกยาก”ซัมเมอร์มองของในมือเพื่อน“ใส่อันไหนก็ได้”“ไม่เหมือนกันนะ”“สำหรับฉันเหมือน”มีนาทำหน้ารับไม่ได้“เพราะแกไม่มีเซนส์”“อ้าว”เอมิหัวเราะ“รีบเถอะ เดี๋ยวสาย”มีนามองสองคู่สลับกันอีกครั้ง ก่อนเลือกคู่ในมือซ้ายในที่สุด“โอเค เสร็จ”ซัมเมอร์ถอนหายใจ“ในที่สุด”“ประชด?”“นิดหน่อย”ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูดังขึ้นพอดีมีนาเดินไปเปิด“มาแล้วค่ะ—”น้ำเสียงหยุดกลางทาง“อ้าว พี่มิกกี้”คนด้านนอกเลิกคิ้ว“ทำไมทำหน้าแบบนั้น”

เธอรับกลับ ก่อนถามอย่างขำ ๆ“สรุปจริงทุกข้อไหมคะ”“ข้อแรกจริง”เอมิหัวเราะ“ตอบเร็วมากนะคะ”“เรื่องจริงไม่ต้องคิด”มีนาพึมพำ“มั่นใจเหมือนใครบางคนเลย”ซัมเมอร์หันไปทันที“อย่ามองฉัน”“ฉันยังไม่ได้พูดชื่อแก”“ไม่ต้องพูดก็รู้”เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบห้องเซปมองทั้งสามคนอย่างสนใจ“สนิทกันมานานแล้ว?”“ตั้งแต่ม.ต้นค่ะ”มีนาตอบเอมิพูดต่อ“หนูกับซัมเมอร์รู้จักกันก่อน แล้วค่อยมาเจอมีนา”มีนาทำหน้ารับไม่ได้“พูดเหมือนฉันโผล่มาทีหลังแล้วเป็นภาระ”“ยังไม่มีใครพูดคำว่าภาระ”ซัมเมอร์แทรก“แต่แกคิดเองแล้ว”“พวกแกสองคนนี่…”บรรยากาศในห้องผ่อนคลายเร็วกว่าที่ซัมเมอร์คาดไว้เซปคุยง่าย แซวง่าย และไม่วางตัวเหมือนรุ่นพี่ที่ต้องให้คนอื่นเกรงใจอาจเพราะแบบนั้น เพียงไม่กี่นาที ความรู้สึกว่าเป็นการมาเยี่ยมคนแปลกหน้าก็หายไปเกือบหมด“เมื่อวานหาพี่นานไหม”เซปถามขึ้น“จนเกือบหกโมงค่ะ”เขาทำหน้ารู้สึกผิดขึ้นมาจริง ๆ“โทษที”ซัมเมอร์มองน้ำเสียงเมื่อครู่ต่างจากตอนแซวชัดเจน“พี่ไม่ได้ตั้งใจเบี้ยวกิจกรรมนะ”“รู้ค่ะ”“พี่ตั้งใจจะไป”“แล้วดันขับรถชนก่อน”เซปหันไปหาบอส“มึงเล่าแล้ว?”บอสพยักหน้า“น้องถาม”ซัมเมอร์พูดเสร

หลังออกจากห้อง ประตูก็ปิดลงด้านหลังทางเดินของโรงพยาบาลกลับมาเงียบอีกครั้งมีนาเดินได้ไม่ถึงสามก้าวก็ขยับเข้ามาใกล้ซัมเมอร์“ฉันถามจริง”ซัมเมอร์ถอนหายใจ“รู้แล้วว่าจะถามอะไร”“งั้นตอบมา”“ไม่ตอบ”เอมิเดินอยู่อีกด้าน“ฉันก็อยากรู้”ซัมเมอร์หันไป“แกด้วย?”“อือ”“ถามมา”เอมิพูดตรง ๆ“แกไม่รู้จริง ๆ หรือแกล้งไม่รู้ว่าพี่เซปกำลังจีบ”ซัมเมอร์ชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย“เพิ่งเจอกันเอง”มีนาตอบทันที“เพิ่งเจอก็จีบได้”“ฉันรู้”ซัมเมอร์ยักไหล่“แต่พี่เขาดูเป็นคนพูดแบบนี้กับผู้หญิงอยู่แล้ว”เอมิพยักหน้า“อันนี้ฉันก็คิด”มีนาหันไป“แล้วเมื่อกี้?”“แต่กับซัมเมอร์ก็ดูสนใจเป็นพิเศษเหมือนกัน”ซัมเมอร์มองทั้งสองคน“แล้วจะให้ฉันทำอะไร”“ไม่ต้องทำอะไร”เอมิตอบก่อนมีนาพยักหน้า“พวกฉันแค่บอก”“นึกว่าจะเริ่มจับคู่ให้อีก”“ฉันไม่ได้จับคู่ทุกคนให้แกสักหน่อย”มีนาทำหน้ารับไม่ได้เอมิพูดเรียบ ๆ“เมื่อคืนแกถามพี่วูล์ฟว่ามีแฟนหรือยัง”มีนาหันขวับ“แกจะพูดเรื่องนี้ไปอีกนานไหม”ซัมเมอร์หัวเราะ“ก็ถามจริง”“ฉันแค่ถามเฉย ๆ”“ถามทำไม”“ก็อยากรู้”“แล้วทำไมอยากรู้”มีนาเงียบไปก่อนถอนหายใจ“พอเลย”เอมิหัวเราะแต่มีนาเด