SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง

เช้าวันแรกของการเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยความวุ่นวายตั้งแต่หน้าประตูนักศึกษาใหม่ในชุดเรียบร้อยเดินสวนกันไปมา บางคนยืนเปิดแผนที่ในโทรศัพท์ บางคนลากเพื่อนตามหาตึกเรียน ส่วนใต้ต้นไม้ตามทางเดินก็มีรุ่นพี่จากหลายคณะยืนถือป้ายเรียกน้องปีหนึ่งกันเสียงดังท่ามกลางความคึกคักเหล่านั้น รถตู้สีดำคันหนึ่งค่อย ๆ แล่นเข้ามาจอดริมถนนหน้าอาคารภายในรถกลับเป็นอีกโลกหนึ่ง“แก อายไลเนอร์ฉันเท่ากันไหม”มีนาหันหน้าซ้ายขวาให้เพื่อนดู ทั้งที่ในมือยังถือกระจกบานเล็กเอมิปรายตามองเพียงครั้งเดียว“ข้างขวาหนาไปนิด”“จริงเหรอ”“อือ”“ไหน ฉันดู”ซัมเมอร์ชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ ก่อนจะเงียบไปครู่หนึ่ง“เท่ากันแล้ว อย่าไปเชื่อมัน”เอมิหันมามองทันที“ไม่เท่า”“ถ้าแกไม่พูดก็ไม่มีใครรู้”“แต่มันถาม”“ก็จริง”มีนามองเพื่อนสองคนสลับกัน ก่อนยกกระจกขึ้นดูเองอีกครั้ง“สรุปฉันต้องแก้ไหม”“ไม่ต้อง”“ต้อง”สองเสียงตอบพร้อมกันคนละคำมีนาถอนหายใจยาว“ฉันไม่น่าถามเลย”ซัมเมอร์หัวเราะ ก่อนยกมือจัดผมตัวเองต่ออย่างอารมณ์ดีเช้าวันนี้เธอใช้เวลาแต่งตัวนานกว่าปกติเล็กน้อย ทั้งที่ชุดนักศึกษาก็ไม่ได้ต่างจากคนอื่นมากนักอาจเพราะมันเป็

การเคลื่อนไหวของเธอไม่ได้ดูเหมือนคนถูกลากออกมาลงโทษแม้แต่น้อยซัมเมอร์เต้นตามจังหวะอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ได้พยายามทำท่าซับซ้อน แต่ทุกจังหวะกลับพอดีกับเพลงแสงแดดที่ลอดเข้ามาจากด้านข้างอาคารกระทบเส้นผมยาวของเธอเป็นระยะ เวลาหมุนตัว ปลายผมก็สะบัดตามแรงเคลื่อนไหวจนคนรอบข้างเริ่มส่งเสียงเชียร์ดังขึ้นกว่าเดิมยิ่งคนเชียร์ ซัมเมอร์ก็ยิ่งสนุกจากตอนแรกที่ทำเพียงเพราะไม่อยากเสียฟอร์ม กลายเป็นว่าเธอเริ่มลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าถูกเรียกออกมาทำโทษ“โห แก…”มีนาพูดทั้งที่ยังถือกล้องเอมิที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ หัวเราะ“มันเอาจริงทุกเรื่องนั่นแหละ”เพลงจบลงท่ามกลางเสียงปรบมือซัมเมอร์โค้งนิดหนึ่ง ก่อนยื่นไมค์คืนรุ่นพี่“พอแล้วนะคะ”“เก่งมากค่ะ!”เธอรีบเดินกลับมาหาเพื่อนมีนายื่นโทรศัพท์ให้ดูทันที“สวยมาก”ซัมเมอร์รับมาดูคลิป“ช่วงแรกมือสั่น”“ฉันตั้งตัวไม่ทัน”“ถ่ายใหม่ไหม”มีนามองหน้า“จะออกไปเต้นอีกรอบ?”“ไม่”“งั้นก็จบ”ซัมเมอร์หัวเราะ ก่อนคืนโทรศัพท์โดยไม่รู้เลยว่าเพียงไม่กี่นาทีเมื่อครู่ ทำให้หลายคนที่ยืนอยู่รอบลานเริ่มจำหน้าของเธอได้แล้วช่วงพักเที่ยง รุ่นพี่ปล่อยให้น้องปีหนึ่งแยกย้ายกันไปกินข้าวสามสา

กว่าทั้งสามคนจะกลับมาถึงคอนโด ท้องฟ้าด้านนอกก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อนแสงเย็นลอดผ่านกระจกตรงโถงทางเดิน ทอดเงายาวลงบนพื้น ขณะที่ซัมเมอร์ยืนรอลิฟต์พร้อมกระเป๋าที่พาดอยู่บนไหล่มีนายืนอยู่ข้าง ๆ ในสภาพเหมือนพลังงานทั้งหมดถูกทิ้งไว้ที่มหาวิทยาลัยแล้ว“พรุ่งนี้ฉันไม่เดินไปเรียนแล้วนะ”ซัมเมอร์หันมอง“เมื่อเช้าใครบอกว่าคอนโดใกล้ เดินไปได้สบาย”“ฉันตอนที่ยังไม่ต้องเดินจริง”เอมิหัวเราะเบา ๆ“แกอยู่กรุงเทพฯ มาตั้งนานแล้ว น่าจะรู้ว่าร้อนแค่ไหน”“รู้กับต้องเดินเองมันคนละเรื่องกัน”ซัมเมอร์ยิ้ม“เมื่อเช้าเดินหลงตั้งนานไม่เห็นบ่น”มีนาหันขวับ“ยังจะพูดเรื่องนี้อีก?”“ก็จริง”“ไม่ได้หลง”เอมิพยักหน้าอย่างจริงจัง“แค่เดินผ่านตึกเดิมสองรอบ”“เอมิ!”เสียงหัวเราะของซัมเมอร์ดังขึ้นพร้อมกับประตูลิฟต์ที่เปิดออกพอดีทั้งสามเดินเข้าไป ก่อนมีนาจะพิงผนังแล้วหลับตาราวกับหมดแรงจะเถียงต่อซัมเมอร์มองภาพนั้นแล้วอมยิ้มเหนื่อยก็จริงแต่เป็นความเหนื่อยที่ต่างจากหลายเดือนที่ผ่านมาอย่างประหลาดวันนี้มีเรื่องให้คิดตั้งแต่เช้าจนเย็น ทั้งเดินหลงตึก ถูกลากออกไปเต้นต่อหน้าคนทั้งลาน ได้รู้จักเพื่อนใหม่ และลงท้ายด้วยการต

Summer : เราเลิกกันแล้วเธอพิมพ์ต่อSummer : เลิกติดต่อมาสักทีคราวนี้ฝั่งตรงข้ามเงียบไปนานกว่าเดิมก่อนข้อความใหม่จะปรากฏLee Hyung : แต่พี่ยังรักซัมเมอร์นะแล้วตามมาด้วยอีกข้อความLee Hyung : เจอกันครับซัมเมอร์อ่านประโยคสุดท้ายอยู่ครู่หนึ่งก่อนกดดับหน้าจอ“จะมาทำไม…”เสียงของเธอเบาจนแทบกลืนหายไปกับเสียงเครื่องปรับอากาศเมื่อไม่มีข้อความใหม่เข้ามารบกวน ความทรงจำกลับเริ่มทำหน้าที่ของมันแทนเกาหลีงานเลี้ยงร้านอาหารที่ต้องคอยเลือกมุมที่ไม่มีคนสนใจการเดินห่างกันเวลามีผู้คนเยอะแสงแฟลชข่าวลือที่เกิดขึ้นได้เพียงเพราะรูปไม่กี่ใบรวมถึงตัวเธอที่ค่อย ๆ ปรับตัวเข้ากับโลกของลีฮยองทีละนิดตอนอยู่ในความสัมพันธ์ เธอไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองเปลี่ยนไปมากนักจนเมื่อออกมาจากตรงนั้นแล้วจึงค่อยเห็นว่า หลายอย่างที่ทำจนเคยชินไม่ใช่สิ่งที่ตัวเองชอบตั้งแต่แรกเลยด้วยซ้ำซัมเมอร์ลุกขึ้นจากพื้น ก่อนเดินเข้าห้องนอนกล่องหลายใบยังเปิดค้างอยู่เธอนั่งลงข้างกระเป๋าใบหนึ่งแล้วค้นอยู่พักใหญ่ จนพบซองบุหรี่ที่ถูกทิ้งไว้ตรงก้นกระเป๋านิ้วหยุดอยู่บนมันเล็กน้อยตั้งแต่กลับไทย เธอแทบไม่ได้แตะอีกจริง ๆ แล้วซัมเมอร์ไม่เค

ซัมเมอร์ยืนกอดอกมอง“เมื่อกี้เรียกตั้งสามรอบ”มีนาดันตัวเองขึ้นนั่ง“มันคนละเรื่อง”“ตรงไหน”“เมื่อกี้ไม่มีเหตุผลให้ตื่น”เอมิพยักหน้า“ตอนนี้มีผู้ชาย”“มีของกินด้วย”ซัมเมอร์หัวเราะ“อย่างน้อยก็พูดตรง”มีนาลุกขึ้น ก่อนเดินเข้าห้องตัวเอง“ขอห้านาที”“ล้างหน้าอย่างเดียวนะ”ซัมเมอร์รีบเตือนมีนาหันกลับมา“ทำไม”“ไปกินมาม่าห้องข้าง ๆ ไม่ได้ไปเดต”“First impression สำคัญ”เอมิถอนหายใจ“ตอนเช้าก็พูดแบบนี้”“เพราะมันจริง”ซัมเมอร์ไม่ได้คิดจะแต่งตัวเพิ่มตามเพื่อนก่อนเผลอหลับไป เธออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว ตอนนี้จึงอยู่ในเสื้อยืดตัวหลวมกับกางเกงขาสั้นสีดำ ผมยาวถูกรวบขึ้นง่าย ๆอีกอย่าง—บอสเพิ่งเห็นเธอยืนถือบุหรี่อยู่ที่ระเบียงจะกลับไปแต่งหน้าจัดเต็มเพื่อเดินไปห้องข้าง ๆ ตอนนี้ก็คงประหลาดเกินไปซัมเมอร์ทิ้งตัวลงบนโซฟาแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาข้อความใหม่เข้ามาพอดีBoss : เก็บห้องเสร็จแล้วครับBoss : มากันได้เลยเธอกำลังจะตอบก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูดังขึ้นเสียก่อนซัมเมอร์เลิกคิ้ว“ไหนบอกให้ไปเอง…”หรือบอสจะเดินมาเรียก?เธอลุกไปดูผ่านตาแมวพอเห็นคนที่ยืนอยู่ด้านนอกก็ถอนหายใจ“มาทำไมอีกเนี่ย…”