Todos los capítulos de SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง: Capítulo 21 - Capítulo 30

เอมิมองเพื่อน“เหมือนอดข้าวมาสามวัน”มีนาเหลือบไปที่จานตรงหน้า“ถ้าแกไม่กินแซลมอนชิ้นนั้น ฉันขอนะ”“ฉันยังไม่ได้บอกว่าจะไม่กิน”“ถามไว้ก่อน”“ไม่ต้องถาม”“ใจแคบ”“อาหารฉัน”เสียงเถียงของสองสาวดังขึ้นท่ามกลางเสียงหัวเราะของคนอื่นซัมเมอร์เองก็เริ่มกินไปพร้อมกับฟังรุ่นพี่คุยเรื่องมหาวิทยาลัยจากเรื่องอาหาร บทสนทนาค่อย ๆ เปลี่ยนไปเป็นเรื่องอาจารย์ วิชาเรียน และกิจกรรมที่เด็กปีหนึ่งต้องเจอในช่วงเทอมแรกบอสเป็นคนอธิบายละเอียดที่สุดส่วนมิกกี้คอยแทรกเรื่องที่ควรรู้แบบไม่เป็นทางการ“ถ้าเจออาจารย์วิชานี้ อย่าเข้าช้านะ”มิกกี้พูดขึ้นซัมเมอร์เงยหน้า“ถ้าเข้าสายจะโดนไล่ออกเหรอคะ”“ไม่ถึงขนาดนั้น”เขาหัวเราะ“แต่ถ้าสายครั้งเดียว อาจารย์จะจำหน้าได้ทั้งเทอม”เอมิขมวดคิ้ว“ฟังดูน่ากลัวกว่าถูกไล่อีกนะคะ”“ใช่”วูล์ฟตอบสั้น ๆมิกกี้ชี้ไปหาเพื่อน“นี่เหยื่อ”วูล์ฟปรายตามอง“มึงก็โดน”“ตอนนี้กำลังเล่าเรื่องมึงอยู่”“ของมึงหนักกว่า”ซัมเมอร์หัวเราะ“สรุปหนูไม่ควรเชื่อใครในกลุ่มนี้เรื่องเข้าเรียนตรงเวลาสินะคะ”บอสพยักหน้าเข้าหาตัวเอง“เชื่อพี่ได้”มิกกี้รีบแทรก“อย่าเพิ่งเชื่อ คนนี้เคยลงวิชาแน่นจนแทบไม่ไ

เสียงพลาสติก เสียงน้ำจากซิงก์ และเสียงพูดคุยของทั้งสามดังสลับกันไปทั่วห้องของใช้ค่อย ๆ ถูกย้ายเข้าที่แก้วถูกวางเรียงบนชั้นตู้เย็นที่เมื่อคืนแทบว่างเปล่าเริ่มเต็มไปด้วยอาหารและเครื่องดื่มขนมของมีนายึดพื้นที่ไปหนึ่งช่องเต็ม ๆรองเท้าหลายคู่เริ่มวางไม่เป็นระเบียบตรงทางเข้าห้องที่เมื่อวานยังดูเหมือนพื้นที่เช่าซึ่งเต็มไปด้วยกล่อง ค่อย ๆ มีร่องรอยของคนสามคนเพิ่มขึ้นทีละนิดมันไม่เรียบร้อยเท่าบ้านไม่มีใครคอยตามเก็บของให้ไม่มีอาหารรออยู่บนโต๊ะทุกมื้อแต่กลับมีความรู้สึกบางอย่างที่บ้านหลังใหญ่ไม่เคยให้เหมือนกันที่นี่จะรกเพราะพวกเธอจะสะอาดเพราะพวกเธอและจะกลายเป็นบ้านแบบไหน ก็ขึ้นอยู่กับพวกเธอเองเกือบหนึ่งทุ่ม โทรศัพท์ของซัมเมอร์ที่วางอยู่บนโต๊ะก็สว่างขึ้นข้อความจากบอสBoss : ถึงห้องหรือยังเธอหยิบขึ้นมาตอบSummer : ถึงแล้วค่ะ กำลังจัดของอยู่Boss : ซื้อมาเยอะไหมซัมเมอร์มองถุงกับกล่องที่ยังกองอยู่รอบตัวSummer : เยอะกว่าที่คิดค่ะอีกฝ่ายตอบกลับมาไม่นานBoss : ถ้าขาดอะไรอีกก็มาถามได้ ห้องพี่น่าจะมีซัมเมอร์ยิ้ม ก่อนพิมพ์Summer : พูดแล้วนะคะ เดี๋ยวหนูไปเคาะจริงข้อความตอบกลับมาสั้น ๆ

เมื่อประตูปิดลง ซัมเมอร์ก็หันกลับมาคนแรกที่สบตาเธอคือมีนาสีหน้าของอีกฝ่ายชัดเจนจนแทบไม่ต้องเดาว่าอยากพูดอะไรซัมเมอร์ชี้หน้าไว้ก่อน“ไม่ต้อง”มีนากะพริบตา“ฉันยังไม่ได้พูดเลย”“ก็รู้ว่าจะพูดอะไร”เอมิหัวเราะ“เก็บไว้ก่อน”มีนาถอนหายใจ“ไม่มีใครให้ฉันพูดอะไรเลย”กันต์หยิบตัวล็อกขึ้นมาดู“ห้องข้าง ๆ ใจดีจังนะ”ซัมเมอร์หันไปน้ำเสียงไม่ได้ผิดปกติชัดเจน แต่กลับฟังแข็งกว่าปกตินิดหนึ่งเธอไม่ได้ใส่ใจนัก“พี่บอสก็ใจดีอยู่แล้ว”นิ้วของกันต์ที่กำลังพลิกดูอุปกรณ์หยุดไปเพียงเสี้ยววินาที“เหรอ”“อือ”ซัมเมอร์มองหน้าเขา“ทำไม”“เปล่า”เขาเดินไปทางระเบียง“ไขควงอยู่ไหน”ซัมเมอร์ยืนคิดอยู่ครู่หนึ่ง“น่าจะอยู่ในกล่องเครื่องมือ”“กล่องไหน”เธอหันไปมองกล่องหลายใบที่กองอยู่ใกล้ผนังแล้วก็เงียบกันต์มองตาม“อย่าบอกว่าไม่รู้”“ก็เพิ่งซื้อของมา”“แล้วไม่รู้ว่าเก็บอะไรไว้ไหน?”“เดี๋ยวก็หาเจอ”“นี่แหละที่พี่บอกให้จัดของให้เรียบร้อย”ซัมเมอร์หันกลับมา“อย่าเริ่มบ่น”“พี่ยังไม่ได้บ่น”“น้ำเสียงคือบ่นแล้ว”กันต์หัวเราะสุดท้ายเอมิเป็นคนหาไขควงเจอจากกล่องเล็กตรงครัวกันต์จึงถือของเดินออกไปที่ระเบียง โดยมีซัมเม

หลังมื้อเย็นจบลง ห้องครัวเล็ก ๆ ก็เต็มไปด้วยร่องรอยของการใช้งานกลิ่นกระเทียมกับอาหารผัดยังลอยจาง ๆ อยู่ในอากาศ จานชามใบใหม่ที่เพิ่งแกะกล่องเมื่อช่วงบ่ายถูกวางกองรออยู่ข้างอ่าง ส่วนบนโต๊ะอาหารก็ยังมีแก้วน้ำ ถุงขนม และกล่องของหวานที่มีนาเปิดค้างไว้เหมือนยังตัดสินใจไม่ได้ว่ามื้อเย็นจบแล้วหรือยังกันต์ยืนอยู่หน้าอ่างล้างจานเสียงน้ำไหลเบา ๆ สลับกับเสียงมีนากับเอมิที่กำลังเถียงกันว่าจะเก็บขนมไว้ตรงไหน เพราะชั้นในตู้ครัวเริ่มไม่พอตั้งแต่วันแรกที่ซื้อของเข้าห้องซัมเมอร์เดินผ่านมาพอดี ก่อนจะหยุดมองแผ่นหลังกว้างของคนที่กำลังล้างกระทะอยู่“พี่ทำอาหารแล้ว ยังต้องล้างเองอีกเหรอ”กันต์เหลือบมองข้ามไหล่“แล้วจะให้ใครล้าง”ซัมเมอร์ไม่ตอบ แต่หันไปทางโต๊ะอย่างมีเป้าหมายมีนาซึ่งกำลังตักพุดดิ้งเข้าปากชะงักทันที“มองฉันทำไม”“ก็แกกินเยอะสุด”“แล้ว?”“ล้างสิ”มีนาวางช้อนลงอย่างไม่ยอมแพ้“ตอนกินก็กินด้วยกันทั้งห้อง ทำไมตอนล้างเหลือฉันคนเดียว”เอมิที่กำลังรวบกล่องอาหารเข้าตู้เย็นหัวเราะเบา ๆ ก่อนหันไปหากันต์“เดี๋ยวหนูช่วยเก็บที่เหลือให้ก็ได้ค่ะพี่กันต์”“ไม่เป็นไรครับ เหลืออีกนิดเดียว”กันต์ปิดน้ำ ก่อนว

ไม่มีใครพาหลงอีกแล้วมีนาเดินนำอย่างภูมิใจตั้งแต่มาถึงทางแยกแรก“เห็นไหม ฉันจำทางได้แล้ว”เอมิเดินตามมาติด ๆ“ก็เมื่อวานเดินผิดจนจำได้ทุกทางแล้ว”“แกเลิกพูดเรื่องนี้ได้ไหม”ซัมเมอร์หัวเราะ“คงอีกนาน”“เพื่อนที่ดีควรลืมเรื่องน่าอายของเพื่อนบ้าง”“งั้นแกเลือกเพื่อนผิดแล้ว”“รู้ตัวช้าไปไหม”เสียงหัวเราะของทั้งสามดังไปตลอดทางเมื่อมาถึงหน้าคณะ บรรยากาศต่างจากวันกิจกรรมอย่างเห็นได้ชัดไม่มีเสียงเพลงไม่มีรุ่นพี่ยืนถือไมค์ไม่มีเด็กปีหนึ่งถูกลากออกไปทำกิจกรรมกลางลานเหลือเพียงเสียงฝีเท้า เสียงเปิดปิดประตูห้องเรียน กลิ่นกาแฟจากร้านใต้ตึก และนักศึกษาที่เดินสวนกันด้วยสีหน้าเหมือนยังตื่นไม่เต็มที่ซัมเมอร์กลับชอบภาพแบบนี้มากกว่ามันธรรมดาวุ่นวายและไม่มีใครสนใจชีวิตใครมากนักตรงนี้เธอไม่ต้องเป็นอดีตแฟนของนักแสดงชื่อดังไม่ต้องเป็นลูกสาวบ้านไหนไม่ต้องเป็นคนที่ใครรู้จักจากข่าวเป็นแค่นักศึกษาปีหนึ่งธรรมดาคนหนึ่งก็พอ“ซัมเมอร์!”เสียงเรียกดังมาจากอีกด้านฟ้าใสเดินเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟเย็นในมือ“วันนี้ไม่หลงแล้วใช่ไหม”มีนาหยุดทันที“ทำไมแกก็เอาด้วย”ฟ้าใสหัวเราะ“ก็เมื่อวานแกพาหลงจริง”“ฉันพาหาทาง