Todos os capítulos de ยั่วรักแม่ทัพต่างแดน: Capítulo 11 - Capítulo 20

ราชโองกาใหแม่ทัพพเซี่ยออกไปรบที่ชายแดนณ วังหลวงแสงตะวันยามบ่ายส่องลอดผ่านช่องหน้าต่าง กระทบลงบนโต๊ะทรงอักษร ที่วางระเกะระกะไปด้วยฎีกาจากหัวเมืองต่าง ๆ กลิ่นหมึกจาง ๆ ผสานกับกลิ่นกระดาษ ลอยอวลในอากาศฮ่องเต้ ทรงประทับอยู่หลังโต๊ะอย่างสง่างาม ใบหน้าสงบ ขณะทอดพระเนตรตรวจฎีกา ทีละฉบับ ท่านกลางความเงียบสงบทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังก้องจากภายนอก บรรยากาศสงบนิ่งพลันแปรเปลี่ยน ขันทีคนสนิทปรากฏกายขึ้น พร้อมกล่าวขึ้น“ฝ่าบาท ฝ่าบาท แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ”เมื่อก้าวเดินไปถึงหน้าพระพักตร์ก็ยื่นหนังสือรายงานของแม่ทัพหยาง ที่นำมาที่ด้วยม้าเร็วให้ฮ่องเต้ทันทีฮ่องเต้รับมาคลี่อ่านโดยมิกล่าววาจาใด เพียงไม่นาน ใบหน้าที่นิ่งเฉยก็ปรากฏแววดุดันขึ้น เมื่อได้รับรายงานสถานการณ์ชายแดนที่ติดกับแคว้นไป๋หูกำลังแย่พระองค์ทรงวางรายงานลง แล้วคว้าพู่กันจุ่มหมึกทรงจรดปลายพู่กันลงบนราชโองการ เขียนตัวอักษรเมื่อเขียนเสร็จจึงประทับตราแล้วส่งให้ขันทีพลางตรัสเสียงหนักแน่น“ให้แม่ทัพเซี่ย นำทัพสองหมื่นนาย มุ่งหน้าไปสมทบกับแม่ทัพหยางที่ชายแดนโดยเร็ว”ขันทีรีบประสานมือรับราชโองการ“พ่ะย่ะค่ะ!”ว่าแล้วก็ลุกขึ้นเร่งรุดอ

ตอนที่13สนามรบกลางสมรภูมิ ณ ชายแดนใต้ฟากฟ้าหม่นมัว ด้วยควันธูปจากสงคราม กลิ่นคาวโลหิตคลุ้งไปทั่ว พื้นดินที่ถูกย้อมด้วยสีแดงฉาน เสียงโล่กระทบหอก เสียงอาวุธปะทะอาวุธ เสียงกรีดร้องของผู้สิ้นชีพ ดังระงมท่ามกลางสนามรบแนวชายแดนที่เต็มไปด้วยหุบเหวแนวป่าเขา แม่ทัพหยางมู่เฉินในวัย40ปี ยังคงยืนหยันต่อกรกับข้าศึกอย่างองอาจ ทว่าทัพหน้ากลับตกอยู่ในวงล้อมมิอาจฝ่าฟันออกมาได้ณ เวลาคับขัน ทัพหนุของเซีี่ยหลงเว่ย ปรากฏขึ้นอย่างองอาจ เขานำทหารควบม้าเข้ากลางวงล้อม ฟาดฟันกับศัตรูด้วยดาบยาวในมือทันทีขณะกำลังต่อสู้อย่างกลางสมรภูมิ เซี่ยหลงเว่ยพลันเหลือบไปเห็นลูกธนูที่กำลังพุ่งเป้าไปยังกลางหลังของ แม่ทัพหยางโดยอีกฝ่ายนั้นไม่ทันระวัง“ท่านแม่ทัพ ระวัง”เขาตะโกนลั่น แล้วพุ่งเข้าไปช่วยสกัดไว้ทันที แม้ดอกแรกจะถูกยับยั้งไว้ได้แต่ก็ยังถูกลูกธนูอีกดอกเสียบตรงอกขวาเต็มแรง ด้วยแรงปะทะ ร่างของเซี่ยหลงเว้ยและแม่ทัพหยางกระเด็นตกจากหน้าผาก่อนร่างจะร่วงถึงเบื้องล่าง เซี่ยหลงเว่ยรีบควักเชือกผูกตะขอโยนฟาดขึ้นไปเกี่ยวกับหินริมผาไว้ได้ เขาใช้แรงเฮือกสุดท้ายคว้ามือแม่ทัพหยางมู่เฉินไว้ ร่างทั้งสองห้อยอยู่กลางอากาศ เหนือแม่

แผนทั้งหมด“อันหนิง…อันหนิง…”เสียงเรียกอันคุ้นเคยดังแว่วมา ทำให้สตินางค่อย ๆ คืนกลับ หญิงสาวกระพริบตาช้า ๆ ลืมตาขึ้นมองเบื้องหน้า พลันสายตาสบกับบุรุษผู้หนึ่ง เมื่อเห็นชัดเจนว่าเป็นผู้ใด น้ำตาก็เอ่อล้นออกมาอย่างมิอาจห้ามได้“เซี่ยหลงเว่ย…ใช่ท่านจริงหรือไม่ ท่านยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ หรือ?”เซี่ยหลงเว่ยยิ้มอ่อนโยน พยักหน้ารับโดยไม่ได้กล่าวสิ่งใด ดวงตาคมกริบนั้นเต็มไปด้วยความคะนึงหาอันหนิงรีบยันกายลุกขึ้น ซบเข้ากอดแผ่นอกกว้างของเขาแน่น น้ำตาหยาดหยดลงบนอกเสื้อ“ข้าได้ยินว่าท่านตายแล้ว…หากไม่มีท่านข้ามิอาจอยู่อย่างเดียวดายได้”เซี่ยหลงเว่ยผละออกเล็กน้อย มือใหญ่ยกขึ้นมาเช็ดน้ำตาบนแก้มนวลให้อย่างแผ่วเบา เอ่ยเสียงต่ำเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดที่ทำให้นางต้องเสียน้ำตา“ข้าผิดเองที่ทำให้เจ้าเป็นห่วง จากนี้ไปเราจะอยู่ด้วยกันไม่แยกจากกันอีก”อันหนิงพยักหน้าทั้งน้ำตา แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขเซี่ยหลงเว่ยยื่นมือหยาบไปลูบไล้แก้มนวลแผ่วเบา ก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมาอย่างมีความสุขเมื่อทุกอย่างที่เขาวางแผนมานั้นสำเร็จไปได้ด้วยดี เพื่อให้ได้ใช้ชีวิตกับนางอันเป็นที่รักเขายอมสละทุกอย่างแท้จริงแล้ว…แผนการทั้งห

ตอนที่2กลับกายร่างมนุษย์หวังเซิง ก้าวเข้ามาสู่เรือนเล็กของตน ประตูไม้ส่งเสียงแผ่วเบายามถูกผลักออก ด้านในเรียบง่าย หาได้มีสิ่งหรูหรา มีเพียงเตียงไม้ โต๊ะเก่า และชั้นวางหนังสือตำราเกี่ยวกับสมุนไพร มากมายเรียงกันเป็นปึกเขาค่อย ๆ วางกระต่ายน้อยลงบนฟูกนุ่มอย่างระมัดระวัง ร่างเล็กขดตัวแน่น ขนสีขาวบริสุทธิ์ยังคงเปรอะเปื้อนเลือด ทว่าลมหายใจของมันสม่ำเสมอ ใบหูเล็กกระตุกเป็นครั้งคราว ราวกับยังคงจำความหวาดกลัวในป่าลึกได้หวังเซิงมองดูมันครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจเบา ๆ “พักผ่อนเสีย”กล่าวจบ เขาหยิบผ้าผืนเล็กมาคลุมร่างบอบบาง ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไปเขาเดินมายังห้องเก็บสมุนไพร หวังเซิงวางตระกร้าลง มือแกร่งค่อย ๆ หยิบสมุนไพรที่ขุดออกมาจัดเรียงตามประเภท ใบแห้งม้วนใส่กล่อง รากไม้ห่อด้วยผ้าสะอาด ทุกการเคลื่อนไหวเงียบสงบ เป็นระเบียบสะท้อนถึงความคุ้นชินในการปรุงยา“คืนนี้คงต้องเตรียมยาเพิ่มอีก”เขาพึมพำกับตนเองพลางเหลือบมองไปทางห้องนอน ในใจครุ่นคิดถึงกระต่ายน้อยที่ยังคงหลับไหลอยู่บนเตียง‘หมู่บ้านชิงอวิ๋น หมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่เชิงเขา ถูกโอบล้อมด้วยแมกไม้เขียวชอุ่ม ตลอดปีมีสายหมอกบาง ๆ ลอยคลอเค

ตอนที่4ยังตราตรึงยามอรุณแรกมาเยือน แสงสุริยันอ่อนจางทอประกายลอดผ่านบานหน้าต่างไม้หวังเซิงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ไออุ่นของแสงแดดยามเช้าสัมผัสผิวกาย เสียงนกร้องแว่วดังจากนอกเรือนบอกให้รู้ว่าอีกวันได้เริ่มต้นขึ้นแล้วเขาขยับกายเล็กน้อย ก่อนสายตาจะก้มลงมองร่างตนเอง เสื้อผ้าหลวมรุ่ยเล็กน้อย ผิวเนื้อยังคงอบอุ่น รอยสัมผัสบางเบาเมื่อค่ำคืนยังตรึงอยู่ในความรู้สึกทันใดนั้น ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนพลันแจ่มชัดขึ้นในห้วงคำนึงความนุ่มละมุนแห่งเรือนร่างในอ้อมแขน กลิ่นหอมอ่อน ๆ ประหนึ่งดอกไม้แรกแย้ม ดวงตาคู่งามที่ทอดมองมาด้วยความอ่อนโยน ทุกสิ่งชัดเจนราวกับเป็นความจริงหวังเซิงถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองข้างกาย กระต่ายน้อยขนขาวดั่งหิมะยังคงนอนนิ่ง เขาขยับมือเข้าไปอุ้มมันขึ้นมา พลางใช้นิ้วลูบขนมันเบา ๆ ทันใดนั้นคิ้วเข้มพลันขมวดมุ่น รอยแผลที่เคยฉีกขาดบนไหล่กลับเลือนหายไปสิ้น ราวกับไม่เคยได้รับบาดเจ็บมาก่อน“เป็นไปได้อย่างไร”หวังเซิงพึมพำกับตนเอง ก่อนจะเพ่งพินิจอยู่ครู่หนึ่ง ความคิดในใจพลันวูบไหว ทว่ายังไม่ทันได้ขบคิดให้กระจ่าง เสียงเรียกจากหน้าบ้านก็ดังขึ้นขัดจังหวะ“หวังเซิง เจ้าอยู่หรือไม่?”เสียงหญิง