Semua Bab ยั่วรักแม่ทัพต่างแดน: Bab 1 - Bab 10

ตอนที่1ถูกส่งตัวไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ณ แคว้น หลี่เฉิงองค์หญิงอันหนิงแห่งแคว้นหลี่เฉิงทรงสวมอาภรณ์สีแดงฉานราวกับอัคคีโชติช่วง ลวดลายปักดิ้นทองอันงามสง่านางก้าวขึ้นเกี้ยวอย่างสงบนิ่ง ดวงตาทอประกายยินดี ก่อนจะนั่งลงอย่างสง่างาม ม่านไหมโปร่งบางแผ่วไหวตามแรงลม ปลายนิ้วเรียวของนางค่อย ๆ เลิกม่านขึ้นดวงตาเหม่อมองออกไปยังประตูแคว้นอันสูงตระหง่านซึ่งกำลังค่อย ๆ เปิดออกฮ่องเต้แห่งแคว้นหลี่เฉิงมีองค์หญิงถึงสิบสามพระองค์ ทว่าเพราะมารดาของนางเป็นเพียงนางกำนัลต่ำต้อย องค์หญิงเช่นนางจึงไม่เคยได้รับความเมตตาจากผู้ใด ตั้งแต่เยาว์วัยนางถูกเหยียดหยาม กลั่นแกล้ง มาตลอดบัดนี้ ในที่สุด นางก็ได้หลุดพ้นจากวังหลังอันโสมมแห่งนี้แล้ว มิว่าหนทางเบื้องหน้าจะเป็นเช่นไร ล้วนขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของนางเองปลายนิ้วเรียวค่อย ๆ คลายออก ปล่อยให้ม่านไหมล่วงลงปิดบังภาพเบื้องนอก ขบวนเจ้าสาวเคลื่อนออกจากประตูแคว้นออกห่างไปเรื่อย ๆสายลมเย็นพัดพาไอแดดอ่อนของยามสนธยาให้ลอยคลุ้งทั่วชายแดน ที่รอยต่อระหว่างสองแคว้น ธงประจำแคว้นฉางหลงสะบัดพลิ้วเหนือศีรษะของเหล่าทหาร ชายหนุ่มผู้ยืนเด่นเป็นสง่า ท่ามกลางขบวนคุ้มกันคือ แม่ทัพ

ตอที่3ผ้าห่มองค์หญิงอันหนิงลุกขึ้นอย่างเงียบงัน นางรู้สึกถึงความร้อนวูบวาบที่ยังหลงเหลือบนใบหน้า หัวใจยังเต้นแรงด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ยากจะอธิบายนางจำต้องสูดหายใจลึก ข่มอารมณ์ให้สงบ ก่อนจะสาวเท้าเดินตรงไปยังแอ่งน้ำใสกลางถ้ำ นางก้มลงวักน้ำขึ้นล้างหน้า หวังให้ความเย็นปลุกสติของตนเองให้หลุดพ้นจากห้วงความคิดว้าวุ่น ทว่าภาพใบหน้าคมเข้มของบุรุษผู้นั้นยังคงแจ่มชัดในห้วงความคิดนางยืนขึ้นปลดอาภรณ์ที่เปียกชื้นออกจากกาย หยิบขึ้นตากไว้บนลานหินใกล้ ๆ แล้วก้าวลงสู่แอ่งน้ำใสสายน้ำเย็นแผ่ซ่านเข้าสู่ผิวกาย เมื่อร่างบางจมลงสู่ผิวน้ำ นางจึงค่อย ๆ หลับตาปล่อยให้ร่างกายไหลล่องไปกับกระแสน้ำเย็นฉ่ำ แผ่นหลังบอบบางเอนพิงขอบแอ่งหิน ปล่อยเส้นผมยาวสยายลอยละล่องตามสายน้ำบรรยากาศในถ้ำเงียบสงัด มีเพียงเสียงน้ำกระเพื่อมเบา ๆ แผ่วคลอ นางยกมือขึ้นวักน้ำลูบไล้ลำคอระหง ไล่ลงมายังลาดไหล่เนียนละเอียดกลิ่นอายของดอกไม้ป่าผสานกับความเย็นของน้ำ ทำให้นางรู้สึกผ่อนคลาย นานเท่าใดแล้วที่นางมิได้สัมผัสความสงบสุขเช่นนี้….สายลมเย็นโชยมากระทบร่างบาง นางเริ่มรู้สึกหนาว ก่อนจะก้าวเดินขึ้นจากสายน้ำ นางค่อย ๆ สวมใส่อาภรณ์แล

องค์หญิงอันหนิงครางหวาน ดวงตาหวานฉ่ำปรือขึ้นมองเขา“อื้ม…”เซี่ยหลงเว่ยครางต่ำในลำคอ ความอุ่นร้อนภายในรัดแน่นเสียจนเขาแทบคลั่งเขาเริ่มขยับเอวเข้าออกอย่างเชื่องช้า ค่อย ๆ เสพสุขจากร่างกายนางอย่างหลงใหล ทุกสัมผัสแนบแน่น ทุกครั้งที่แก่นกายกระแทกลึกเข้าไป องค์หญิงอันหนิงก็สะดุ้งเฮือก ปากเล็กเผยอครางเสียงหวานเซี่ยหลงเว่ยมองใบหน้างามที่บัดนี้แดงก่ำด้วยความเสียวซ่าน นางแอ่นกายรับสัมผัสของเขาอย่างลืมตัว มือเรียวจิกกำแผ่นหลังกว้างราวกับต้องการยึดเหนี่ยว“อื้มม…องค์หญิง…”เขาครางพร่า ก่อนจะก้มลงไปดูดเม้มยอดถันสีระเรื่อ พร้อมกับขยับสะโพกเร่งจังหวะขึ้น กระแทกเข้าออกถี่รัว เสียงเนื้อกระทบกันดังสะท้อนก้องไปทั่วถ้ำหิน“อื้มม…อืมม…”เขาคำรามเสียงต่ำ พลางจับเอวคอดแน่นก่อนจะกระแทกหนักขึ้น“อ๊ะ! อ๊ะ! อ๊ะ! อ๊า…!”นางกรีดร้องครวญครางไม่เป็นศัพท์ ทุกครั้งที่เขาสอดใส่ลึกสุดแรงเซี่ยหลงเว่ยจับขาเรียวพาดขึ้นสูง ก่อนจะเร่งจังหวะถี่กระชั้นขึ้น บดขยี้ความเสียวซ่าน“อ๊ะ อ๊ะ อ๊า…ข้า…ข้าจะ…!”ร่างบางสะท้านไหว เมื่อความเสียวซ่านพุ่งทะยาย สายน้ำอุ่นหลั่งไหลจากช่องทางแคบแน่น กลืนกินแก่นกายร้อนจนล้นทะลัก ทั้งสองร่างเ

ตอนที่7ข้ามิอาจลืมท่าน“อันหนิง!”เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นอย่างตกใจ ร่างสูงพุ่งเข้าหานางอย่างรวดเร็วราวสายลม ประคองกายบอบบางขึ้นอุ้มไว้แนบอกอย่างห่วงใย ทว่าทันทีที่หันมาสบตาเข้ากับดวงตาคู่งามที่ฉายแววขุ่นเคืองปะปนกับความน้อยใจ หัวใจของเซี่ยหลงเว่ยพลันกระตุกวูบ“เจ็บตรงไหนหรือไม่?”องค์หญิงอันหนิงเม้มริมฝีปากแน่น มิเอ่ยสิ่งใด เพียงเบือนหน้าหนีด้วยความน้อยใจ ก่อนจะดิ้นรนขันขืนหมายจะผลักไสเขาออก ทว่าแรงสะบัดของนางกลับทำให้ร่างทั้งสองเสียหลักล้มลงเซี่ยหลงเว่ยใช้แขนแกร่งโอบรัดร่างนางเอาไว้แน่นป้องกันมิให้ร่างบางได้รับบาดเจ็บ ทว่าเมื่อลืมตาขึ้น สายตาของทั้งสองกลับสบประสานกัน ร่างกายแนบชิด ลมหายใจอุ่นรินรดกันอย่างใกล้ชิดในดวงตาขององค์หญิงอันหนิงยังคงเต็มไปด้วยความเจ็บช้ำ นางหลบสายตาไปด้านข้าง มิอยากมองหน้าเขาอีกเซี่ยหลงเว่ยเอื้อมมือใหญ่จับคางมนของนาง หันกลับมาสบตาเขาอีกครั้ง“ข้าขอโทษ”น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงความอ่อนโยนลึกซึ้ง มิรอให้นางเอ่ยตอบ ริมฝีปากร้อนก็ประทับลงบนกลีบปากนุ่มละมุน จุมพิตแนบแน่นปลอบโยนและยืนยันถึงความรู้สึกที่มีต่อนางอย่างลึกซึ้งองค์หญิงอันหนิงเบิกตากว้าง หัวใจเต้นระรัว พลันคิด

แม่ทัพเซี่ยหลงเว้ยณ วังหลวงภายในห้องทรงอักษรอันโอ่อ่า กลิ่นกระดาษฝนหมึกจาง ๆ ลอยอบอวล แสงเทียนส่องสว่างทาบทับลงบนบุรุษสูงศักดิ์ที่ประทับอยู่เบื้องหลังโต๊ะไม้แกะสลักทองคำลวดลายมังกรฮ่องเต้ผู้มากบารมี แม้ล่วงเข้าวัยสี่สิบ แต่ยังคงสง่างามเปี่ยมไปด้วยอำนาจและรัศมีแห่งราชันย์ พระองค์ทอดพระเนตรฎีกาในมือเงียบ ๆเสียงฝีเท้าเบาก้าวเข้ามา ขันทีคนสนิทค้อมกายต่ำ กล่าวด้วยเสียงแผ่ว“ฝ่าบาท แม่ทัพเซี่ยมาขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้เงยหน้าขึ้น ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ“ให้เขาเข้ามา”ขันทีรับพระบัญชา ค้อมกายถอยออกไป พลันเปิดประตูห้องทรงอักษร เชื้อเชิญบุรุษที่ยืนรออยู่ด้านนอกแม่ทัพเซี่ยหล่งเว่ย ก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างาม เมื่อถึงหน้าพระพักตร์เขาคุกเข่าลงอย่านอบน้อม“กระหม่อมถวายบังคมฝ่าบาท”“ลุกขึ้นเถิด”ฮ่องเต้ตรัสเสียงเรียบพลางมองเขาก่อนจะเอ่ยต่อ“เรื่องที่เราสั่งให้ไปทำ…เป็นอย่างไรบ้าง?”เซี่ยหลงเว่ยลุกขึ้น ก่อนจะโค้งคำนับอีกครั้งแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“เสร็จสิ้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ”พูดจบ ก็หยิบหนังสือรายงานฉบับหนึ่งออกจากแขนเสื้อ แล้วยื่นให้ขันทีที่ยืนอยู่ข้างพระวรกาย“นี่เป็นรายงานเกี่ยวกับ ทรัพ