Todos los capítulos de เส้นทางชีวิตที่แผดเผา ถักทอความฝันดั่งสายรุ้ง: Capítulo 1 - Capítulo 7

7 Capítulos

อย่าแกว่งเท้าหาเสี้ยน

นครกว่างโจว ปี ค.ศ. 1915ความเบาหวิวอันเยียบเย็นแทรกซึมเข้ามาแทนที่ความเจ็บปวด เถี่ยชินซินก้มมองเบื้องล่าง ร่างของเธอนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นหน้าเรือนหอหลังเล็ก เลือดสีเข้มค่อยๆ ทะลักซึมจากรอยแตกบนศีรษะซึ่งกระแทกเข้ากับมุมเสาหินอย่างแรง มันไหลนองแผ่ขยายเป็นวงกว้าง เธอเพิ่งตระหนักในวินาทีนี้เองว่าวิญญาณได้หลุดออกจากร่างมาแล้วภาพเหตุการณ์สุดท้ายก่อนสิ้นลมหายใจยังคงฉายชัด กลุ่มชายแปลกหน้าบุกเข้ามาประกาศยึดทรัพย์สินทุกชิ้นในบ้าน กระดาษสัญญาเงินกู้หลายแผ่นถูกปาใส่หน้า ลายเซ็นบนเอกสารเหล่านั้นไม่มีเค้าโครงลายมือของเธอเลยแม้นิดเดียว สวีรุ่ยเจ๋อแอบนำบ้านและทุกสิ่งทุกอย่างไปค้ำประกันหนี้สิน คนทวงหนี้ผลักไสไล่ส่งอย่างหยาบคาย ร่างที่อ่อนแอทรุดโทรมถูกกระชากและเหวี่ยงให้พ้นทาง ศีรษะฟาดเข้ากับมุมเสาอย่างจัง เลือดสาดกระเซ็น พวกเขาล็อกแม่กุญแจประตูบ้าน ปล่อยให้เธอนอนจมกองเลือดรอคอยความตายอย่างคลุ้มคลั่งความวุ่นวายระลอกใหม่ก่อตัวขึ้นเมื่อกลุ่มคนงานของกงสีตระกูลเถี่ยผ่านมาพบเข้า สีหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ชายวัยกลางคนคนหนึ่งยื่นมือสั่นเทาไปอังใต้จมูกร่างที่นอนจมกองเลือด ลมหายใจนั้นยังคงรวยร
last updateÚltima actualización : 2026-11-07
Leer más

ข้อกล่าวหา

คำพูดเหล่านั้นเสียดแทงทะลุร่างโปร่งแสง เถี่ยชินซินยืนนิ่งงันอยู่ริมโลงศพ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น ความคิดของคนครอบครัวนี้ช่างน่าสะอิดสะเอียน"ใครจะไปรู้ว่ามันจะเลวทรามแบบนี้" ผู้เป็นแม่เสริมพลางแค่นเสียง "ตอนมาคุยเรื่องธุรกิจก็เห็นพูดจาฉะฉาน ดูเป็นคนมีหัวการค้า แม่ถึงได้สนับสนุนให้มันหยิบยืมเงินกงสีไปหมุนเวียน ที่ไหนได้... คงโดนลูกสาวตัวดีของเรายุยงให้มาหลอกเอาเงินไปน่ะสิ ผัวเมียคู่นี้มันรวมหัวกันแทงข้างหลังตระกูลเราชัดๆ"ข้อกล่าวหาอันไร้ความยุติธรรมพรั่งพรูออกมาไม่หยุดหย่อน วิญญาณของเถี่ยชินซินสั่นสะท้าน เธอเคยห้ามปรามอย่างหนักแน่น เคยเตือนพ่อกับแม่หลายต่อหลายครั้งว่าอย่าให้ผู้ชายคนนั้นหยิบยืมเงินกงสีอีก สิ่งที่ได้รับกลับมาตอนนั้นคือการถูกชี้หน้าด่าทอ หาว่าเธออิจฉาสามีที่ทำงานเก่งกว่า หาว่าเธอป่วยจนสติฟั่นเฟือนพวกเขามอบความไว้วางใจให้สวีรุ่ยเจ๋อด้วยความโลภ หวังจะได้กำไรมหาศาลจากการลงทุนของลูกเขย พอทุกอย่างพังทลายลง ความผิดทั้งหมดกลับถูกโยนมาให้ลูกสาวที่ตายไปแล้วอย่างหน้าไม่อาย เพื่อล้างมลทินและความผิดพลาดของตนเอง พวกเขาสามารถยัดเยียดข้อหาให้คนตายกลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดได้อย่างง่
last updateÚltima actualización : 2026-11-07
Leer más

ไข้เลือดออก

นครกว่างโจว ปี ค.ศ. 1889ความร้อนระอุแผดเผาจากภายในราวกับถูกโยนลงในเตาหลอม อาการปวดร้าวแทรกซึมลึกถึงกระดูกจนต้องขดตัวคู้เข้าหากัน เสียงฝีเท้าวิ่งวุ่นขวักไขว่ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท มันอื้ออึงและสับสนจนแยกไม่ออกว่าเป็นเรื่องจริงหรือความฝันภาพเบื้องหน้าพร่าเลือน เงาร่างในชุดสีขาวของหมอและพยาบาลเดินสวนกันไปมาด้วยความเร่งรีบ เถี่ยชินซินพยายามรวบรวมสติที่แตกซ่าน เธอจำได้ว่าตัวเองหัวฟาดมุมเสาหินจนเลือดอาบอยู่หน้าบ้านหลังนั้น มีใครบางคนทนเห็นความตายของเธอไม่ได้ แล้วพามาส่งโรงพยาบาลอย่างนั้นหรือกลิ่นยาฆ่าเชื้อและกลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึกเตะจมูก ข้าวของเครื่องใช้รอบตัวดูคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด โคมไฟบนเพดาน เตียงเหล็กสีขาว ทุกอย่างคล้ายกับเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นมาแล้วเนิ่นนาน เธอพยายามขยับปากเพื่อเปล่งเสียงถาม ภายในลำคอกลับแห้งผากและขมปร่าแสงไฟดวงเล็กถูกส่องเข้ามาใกล้ หมอฝรั่งคนหนึ่งกำลังโน้มตัวลงมาตรวจดูอาการ ความสว่างจ้าดึงสติสัมปชัญญะที่ล่องลอยให้กลับคืนมาบางส่วน อาการไข้สูงทะลุขีดจำกัดทำให้เรี่ยวแรงเหือดหายไปจนสิ้น ขยับเพียงปลายนิ้วยังทำได้ยากลำบากอาการปวดกระดูกอย่างรุนแรงเช่นนี้... ช่วง
last updateÚltima actualización : 2026-11-07
Leer más

เพื่ออะไรกันแน่

วันที่หมออนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาล เถี่ยหงต๋าปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูห้องพักฟื้น วินาทีที่เผชิญหน้ากับผู้เป็นพ่อ ฝีเท้าของเถี่ยชินซินหยุดชะงัก ชายตรงหน้ายังคงดูภูมิฐาน แข็งแรง และแต่งกายด้วยชุดเนื้อดี แตกต่างจากชายชราซูบผอมสวมเสื้อผ้าขาดวิ่นในความทรงจำสุดท้ายอย่างสิ้นเชิง ความรู้สึกแปลกประหลาดตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอ เหมือนเนิ่นนานเหลือเกินที่ไม่ได้พบหน้า ในเวลาต่อมาความรู้สึกเหล่านั้นกลับถูกแทนที่ด้วยความด้านชาอย่างรวดเร็ว ไม่มีน้ำตา ไม่มีความดีใจ มีเพียงความว่างเปล่าที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆการเดินทางออกจากโรงพยาบาลเต็มไปด้วยความอึดอัด ตลอดทางที่นั่งร่วมรถม้ากลับบ้านไม่มีบทสนทนาใดหลุดออกจากปากคนทั้งคู่ เถี่ยชินซินพิงหลังกับเบาะ ปล่อยให้ความเงียบโรยตัวลงมาจนกระทั่งรถม้าจอดเทียบหน้าบ้านอิฐสีเทาในตรอกเหยาหวาเด็กหญิงพยุงร่างอันเชื่องช้าของตนเองลงมายืนบนพื้นดิน ไป๋หวั่นหรูยืนรออยู่ตรงโถงทางเดินด้านในคนเป็นแม่ไม่ได้ถลันเข้ามากอด หรือถามไถ่อาการป่วยเฉียดตาย ท่าทีของหล่อนเต็มไปด้วยความปั้นปึ่งเมื่อเห็นร่างบวมฉุของลูกสาว คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความไม่สบอารมณ์"ทำไมถึงได้บวมฉุ น่าเกลียดขนาดนี้
last updateÚltima actualización : 2026-11-07
Leer más

ใครจะเหมือนแกที่ไม่ได้เรื่อง

ข้อดีเพียงอย่างเดียวของการย้อนเวลากลับมาในวัยสิบสามปี คือการได้อยู่ห่างจากความวุ่นวายของคนในบ้านให้มากที่สุดเถี่ยหงต๋าต้องออกไปคุมกิจการกงสีตั้งแต่เช้าตรู่ ส่วนไป๋หวั่นหรูรับหน้าที่ดูแลบัญชีอยู่อีกที่หนึ่ง หล่อนจึงมักจะใช้เส้นทางผ่านเพื่อแวะรับเถี่ยชินหย่ากลับบ้านพร้อมกันในตอนค่ำ กว่าที่คนทั้งสามจะกลับมารวมตัวกันที่บ้านก็ปาเข้าไปดึกดื่นยามที่ครอบครัวอยู่พร้อมหน้า คนเป็นแม่มักจะพร่ำบ่นให้ทุกคนฟังเสมอว่าตนเองนั้นลำบากลำบนเพียงใด ต้องตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเพื่อไปส่งลูกสาวคนโต พี่สาวของเธอก็เหน็ดเหนื่อยแสนสาหัสที่ต้องเดินทางไกลไปโรงเรียนหลายครั้งที่เถี่ยชินซินนึกอยากจะตั้งคำถามออกไปตรงๆ ว่าแล้วจะแบกสังขารตื่นแต่เช้ามืด กลับเอาตอนตะวันลับฟ้าเพื่อไปเรียนที่นั่นทำไม ในเมื่อโรงเรียนในละแวกนี้ก็มีให้เลือกตั้งมากมายหากหลุดปากออกไป คำตอบที่ได้รับคงไม่พ้นการเชิดหน้าและประโยคเดิมๆ ที่ว่า 'ก็พี่เขารักดี รักการเรียน ใครจะเหมือนแกที่ไม่ได้เรื่อง'เอาเถอะ... ยอมเป็นคนไม่ได้เรื่องก็แล้วกัน ตื่นเช้ามืดแบบนั้นให้ตายก็ไม่เอาด้วยหรอก อีกอย่างหนึ่งคือจะตื่นเช้าไปทำไม หากตื่นมาแล้วต้องเผชิญหน้ากับแม่และ
last updateÚltima actualización : 2026-11-07
Leer más

นั่นน้องสาวฉัน!

โหมวโหมวบ่นงึมงำตลอดทาง "ฉันล่ะไม่เข้าใจจริงๆ บ้านเธอออกจะรวย ทำไมถึงมาเรียนโรงเรียนธรรมดาแบบนี้ได้นะ" เด็กสาวถอนหายใจก่อนจะยักไหล่ "แต่เอาเถอะ แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ฉันจะได้คบเพื่อนที่ฉลาดๆ ไว้คอยพึ่งพาสักคน"เถี่ยชินซินเพียงแค่ยิ้มรับไม่ได้ตอบโต้อะไรพอเท้าก้าวพ้นประตูบ้าน ความรู้สึกกดดันก็โถมเข้าใส่ วันนี้ซวยจริงๆ ทำไมไป๋หวั่นหรูถึงกลับบ้านเร็วนัก เสียงถ้วยชากระแทกลงบนโต๊ะไม้ดังลั่นมาจากห้องนั่งเล่น ตามด้วยเสียงตะคอกตวาด เดาผิดเสียที่ไหน พ่อกับแม่กำลังเปิดฉากทะเลาะกันบ้านแตกด้วยเรื่องงี่เง่าเรื่องเดิม"โตป่านนี้แล้ว มีครอบครัวไปแล้ว ทำไมคุณยังต้องคอยส่งเงินไปเลี้ยงดูนางอยู่อีก!" เสียงของไป๋หวั่นหรูแหลมปรี๊ดจนแสบแก้วหู ร่างของหล่อนสั่นเทิ้มด้วยความโกรธจัด"นั่นน้องสาวฉัน! ฉันจะแบ่งเงินส่งไปจุนเจือบ้างมันจะเป็นอะไรไปฮะ!" เถี่ยหงต๋าสวนกลับเสียงแข็ง มือหนาตบลงบนพนักเก้าอี้ดังปัง"แล้วฉันล่ะ! ฉันทำงานงกๆ หัวซุกหัวซุนช่วยคุณดูแลบัญชี เงินใช้จ่ายในบ้านแต่ละเดือนคุณเคยให้ฉันพอบ้างไหม!" คนเป็นแม่แผดเสียงอย่างเหลืออด "ทีกับน้องสาวล่ะแอบส่งให้ไม่ขาดมือ ทีกับฉันกลับไม่เคยใส่ใจ!""อย่ามาทำตัวงี่เ
last updateÚltima actualización : 2026-11-07
Leer más

'ความฝันอันสูงสุด'

วันนี้ก็เช่นกัน เรื่องน่าปวดหัวหล่นโครมลงมาตรงหน้า เมื่อครูหม่าประกาศหน้าชั้นเรียนว่าเขตการศึกษาจะจัดการประกวดเรียงความ โรงเรียนกำหนดให้แต่ละห้องต้องส่งตัวแทนหนึ่งคน แน่นอนว่าตำแหน่งนั้นจะออกที่ใครไปไม่ได้นอกจากเธอ ผู้เป็นความหวังของเพื่อนทั้งชั้นหัวข้อการประกวดคือ 'ความฝันอันสูงสุด'ให้ตายเถอะ... คนที่ตายไปแล้วชาติหนึ่งอย่างเธอ ยังจะเหลือความฝันอะไรให้ฝันถึงอีกครูหม่ายืนพูดจาฉะฉาน พยายามโน้มน้าวสารพัด ทั้งเรื่องเงินรางวัลและถ้วยเกียรติยศ เถี่ยชินซินฟังแล้วใบหน้าเต็มไปด้วยความเอือมระอา ทำท่าทางราวกับว่าส่งตัวแทนไปแล้วจะได้รางวัลชนะเลิศกลับมาอย่างแน่นอน โรงเรียนนี้มีชั้นปีละห้าห้อง แต่ละห้องมีสภาพความรู้ความสามารถไม่ได้แตกต่างกันเลยสักนิดชาติที่แล้วเธอก็จำใจส่งเรียงความเข้าประกวดแบบนี้ อย่าว่าแต่ผ่านเข้ารอบเลย ตอนเอากลับมาอ่านทบทวนผลงานของตัวเอง เธอยังนึกอยากหัวเราะเยาะความเรียงอันแสนกลวงโบ๋นั้นพอมองไปรอบตัว เห็นฟางลี่ลี่กับโหมวโหมวทำหน้าตาตื่นเต้นส่งกำลังใจมาให้ เด็กหญิงก็ทำได้เพียงพรูลมหายใจ ยอมรับชะตากรรม เอาเถอะ ถือเสียว่ายอมขายหน้าอีกสักรอบจะเป็นไรไปหลังเลิกเรียน เถี่ยชินซินแ
last updateÚltima actualización : 2026-11-07
Leer más
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP
DMCA.com Protection Status