ข้อกล่าวหา

คำพูดเหล่านั้นเสียดแทงทะลุร่างโปร่งแสง เถี่ยชินซินยืนนิ่งงันอยู่ริมโลงศพ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น ความคิดของคนครอบครัวนี้ช่างน่าสะอิดสะเอียน

"ใครจะไปรู้ว่ามันจะเลวทรามแบบนี้" ผู้เป็นแม่เสริมพลางแค่นเสียง "ตอนมาคุยเรื่องธุรกิจก็เห็นพูดจาฉะฉาน ดูเป็นคนมีหัวการค้า แม่ถึงได้สนับสนุนให้มันหยิบยืมเงินกงสีไปหมุนเวียน ที่ไหนได้... คงโดนลูกสาวตัวดีของเรายุยงให้มาหลอกเอาเงินไปน่ะสิ ผัวเมียคู่นี้มันรวมหัวกันแทงข้างหลังตระกูลเราชัดๆ"

ข้อกล่าวหาอันไร้ความยุติธรรมพรั่งพรูออกมาไม่หยุดหย่อน วิญญาณของเถี่ยชินซินสั่นสะท้าน เธอเคยห้ามปรามอย่างหนักแน่น เคยเตือนพ่อกับแม่หลายต่อหลายครั้งว่าอย่าให้ผู้ชายคนนั้นหยิบยืมเงินกงสีอีก สิ่งที่ได้รับกลับมาตอนนั้นคือการถูกชี้หน้าด่าทอ หาว่าเธออิจฉาสามีที่ทำงานเก่งกว่า หาว่าเธอป่วยจนสติฟั่นเฟือน

พวกเขามอบความไว้วางใจให้สวีรุ่ยเจ๋อด้วยความโลภ หวังจะได้กำไรมหาศาลจากการลงทุนของลูกเขย พอทุกอย่างพังทลายลง ความผิดทั้งหมดกลับถูกโยนมาให้ลูกสาวที่ตายไปแล้วอย่างหน้าไม่อาย เพื่อล้างมลทินและความผิดพลาดของตนเอง พวกเขาสามารถยัดเยียดข้อหาให้คนตายกลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดได้อย่างง่ายดาย

เถี่ยหงต๋าพยักหน้าเห็นด้วยกับภรรยาและลูกสาวคนโต "ถ้าฉันรู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้ สู้เอาเงินก้อนนั้นให้สามีของชินหย่าไปขยายกิจการเดินเรือเสียยังจะดีกว่า อย่างน้อยฝรั่งก็ยังมีหัวคิดและไว้ใจได้มากกว่าไอ้สวะนั่น"

"ถูกแล้วค่ะคุณพ่อ" พี่สาวยิ้มรับคำชม "สามีของฉันกำลังจะเปิดเส้นทางค้าขายใหม่ ถ้าได้เงินก้อนที่เสียไปคืนมา กิจการของเราต้องรุ่งเรืองแน่ๆ น่าเสียดายที่ต้องมาขาดทุนเพราะคนไม่ได้เรื่อง"

ไม่มีใครเอ่ยถึงสาเหตุการตาย ไม่มีใครคิดจะเรียกร้องความยุติธรรมให้กับชีวิตที่สูญเสียไป ทุกบทสนทนาวนเวียนอยู่เพียงเรื่องของตัวเลข หนี้สิน และผลประโยชน์ของตนเอง

พิธีฝังศพจบลงอย่างเงียบเชียบและเรียบง่าย ร่างของเธอถูกฝังกลบลงใต้ผืนดินชานเมือง ไร้ซึ่งป้ายหินสลักชื่ออันวิจิตร วิญญาณของเถี่ยชินซินยังคงไม่หลุดพ้นไปสู่ปรภพ ไม่รู้ด้วยเหตุผลอะไรจึงต้องวนเวียนอยู่เพียงแค่บ้านตระกูลเถี่ยและเรือนหอหลังเล็ก

เวลาผ่านพ้นไปเพียงหนึ่งเดือน รูปหน้าป้ายไม้วิญญาณถูกปล่อยปละละเลย ไม่มีแม้แต่น้ำสักจอกหรือควันธูปสักสายลอยขึ้นมาสักการะ ความรักความอบอุ่นของครอบครัวนี้เจือจางหายไปอย่างรวดเร็วจนน่าใจหาย พี่สาวกับพี่เขยต่างชาติเข้ามาครอบครองพื้นที่ทุกตารางนิ้วและย้ายกลับมาอยู่ถาวรแทนที่เธอ

วิญญาณโปร่งแสงมองความเปลี่ยนแปลงเหล่านั้นด้วยความรู้สึกว่างเปล่า ในใจลึกๆ กลับคิดว่าแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เธอคงรู้สึกแย่ที่ทำให้พ่อแม่ต้องเสียใจเรื่องความล้มเหลวของตนเอง ถึงพวกท่านจะทำไม่ดีและผลักไส ท้ายที่สุดแล้วเธอจะเอาอะไรมาโกรธเคือง ในเมื่อคำด่าทอเหล่านั้นคือความจริงทุกประการ เธอคือคนที่ล้มเหลวและรักษาอะไรไว้ไม่ได้เลยแม้แต่อย่างเดียว

สายลมพัดพาความเหน็บหนาวมาอีกระลอก ร่างไร้น้ำหนักถูกดึงดูดให้ล่องลอยออกไปไกลแสนไกล จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าวัดเก่าแก่แห่งหนึ่งซึ่งไม่คุ้นเคย แสงเทียนสว่างไสววูบวาบอยู่เต็มลานกว้าง เบื้องหน้ามีป้ายชื่อของเธอตั้งอยู่ ใครกันที่มาทำพิธีจุดเทียนสวดส่งวิญญาณให้มากมายขนาดนี้

ร่างซูบผอมคุกเข่าอยู่หน้ากองกระดาษเงินกระดาษทอง สวีรุ่ยเจ๋อ... ชายผู้ไม่เคยเหลียวแลหรือใส่ใจเธอเลยแม้แต่น้อยในยามที่ยังมีชีวิตอยู่ กลับมาปรากฏตัวเพื่อจุดธูปให้ในวันที่เธอจากโลกนี้ไปแล้ว สภาพของเขาเวลานี้ทรุดโทรมย่ำแย่ราวกับขอทานข้างถนน เนื้อตัวมอมแมมและเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ เขายังมีน้ำใจมาทำเรื่องแบบนี้ให้อีกเหรอ หรือว่านำเงินไปถลุงจนหมดเนื้อหมดตัวแล้วถึงได้ซมซานมาคุกเข่าอ้อนวอนคนตาย

ภาพเบื้องหน้าเริ่มบิดเบี้ยวและพร่ามัว เถี่ยชินซินล่องลอยไปตามกระแสเวลาอย่างไร้จุดหมาย ไม่รู้ว่าสิบปีหรือยี่สิบปีผ่านไป สภาพแวดล้อมทุกสิ่งแปรเปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้

เมื่อย้อนกลับมาเยือนตรอกเหยาหวาอีกครั้ง บ้านอิฐสีเทาหลังใหญ่ที่เคยมั่งคั่งกลับทรุดโทรมผุพัง กิจการกงสีล่มสลายไปนานแล้ว ชายหญิงชราคู่หนึ่งนั่งกอดเข่าอยู่ตรงมุมห้องซึ่งมีน้ำฝนหยดซึมจากหลังคา บิดามารดาแก่ชราลงมาก เนื้อตัวซูบผอมและสวมเสื้อผ้าเก่าขาด ทำไมพวกท่านถึงตกอยู่ในสภาพน่าเวทนาเช่นนี้ พี่สาวกับพี่เขยที่เคยโอ้อวดว่าจะทำให้ตระกูลรุ่งเรืองหายไปไหน เหตุใดจึงทอดทิ้งพวกท่านไว้ตามลำพัง บ้านที่เคยโอ่อ่ากว้างขวางทำไมถึงมีสภาพย่ำแย่ถึงเพียงนี้

วิญญาณที่บอบช้ำทำได้เพียงยืนนิ่ง เรื่องของคนเป็น คนตายอย่างเธอจะมีสิทธิ์เข้าไปก้าวก่ายหรือช่วยเหลืออะไรได้ เธอเฝ้ามองผู้ให้กำเนิดอยู่เงียบๆ ความผูกพันอันน้อยนิดที่เคยหลงเหลือขาดสะบั้นลงจนหมดสิ้น

หากชาติหน้ามีจริง... ขอเพียงชาตินี้ชาติเดียว อย่าได้มีดวงชะตาเกิดมาเป็นลูกของพวกท่านอีกเลย ปล่อยให้เธอได้ก้าวเดินไปตามเส้นทางของตัวเองเสียที เธอเหนื่อยล้าเหลือเกินแล้ว

………………………………………