เส้นทางชีวิตที่แผดเผา ถักทอความฝันดั่งสายรุ้ง

นครกว่างโจว ปี ค.ศ. 1915

ความเบาหวิวอันเยียบเย็นแทรกซึมเข้ามาแทนที่ความเจ็บปวด เถี่ยชินซินก้มมองเบื้องล่าง ร่างของเธอนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นหน้าเรือนหอหลังเล็ก เลือดสีเข้มค่อยๆ ทะลักซึมจากรอยแตกบนศีรษะซึ่งกระแทกเข้ากับมุมเสาหินอย่างแรง มันไหลนองแผ่ขยายเป็นวงกว้าง เธอเพิ่งตระหนักในวินาทีนี้เองว่าวิญญาณได้หลุดออกจากร่างมาแล้ว

ภาพเหตุการณ์สุดท้ายก่อนสิ้นลมหายใจยังคงฉายชัด กลุ่มชายแปลกหน้าบุกเข้ามาประกาศยึดทรัพย์สินทุกชิ้นในบ้าน กระดาษสัญญาเงินกู้หลายแผ่นถูกปาใส่หน้า ลายเซ็นบนเอกสารเหล่านั้นไม่มีเค้าโครงลายมือของเธอเลยแม้นิดเดียว สวีรุ่ยเจ๋อแอบนำบ้านและทุกสิ่งทุกอย่างไปค้ำประกันหนี้สิน คนทวงหนี้ผลักไสไล่ส่งอย่างหยาบคาย ร่างที่อ่อนแอทรุดโทรมถูกกระชากและเหวี่ยงให้พ้นทาง ศีรษะฟาดเข้ากับมุมเสาอย่างจัง เลือดสาดกระเซ็น พวกเขาล็อกแม่กุญแจประตูบ้าน ปล่อยให้เธอนอนจมกองเลือดรอคอยความตายอย่างคลุ้มคลั่ง

ความวุ่นวายระลอกใหม่ก่อตัวขึ้นเมื่อกลุ่มคนงานของกงสีตระกูลเถี่ยผ่านมาพบเข้า สีหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ชายวัยกลางคนคนหนึ่งยื่นมือสั่นเทาไปอังใต้จมูกร่างที่นอนจมกองเลือด ลมหายใจนั้นยังคงรวยริน เถี่ยชินซินรู้ดีว่าหากมีใครสักคนรีบอุ้มร่างเธอส่งโรงพยาบาล ชีวิตนี้ย่อมรักษาไว้ได้

สิ่งที่เกิดขึ้นกลับกลายเป็นความลังเลและการเกี่ยงงอน

"ใครจะกล้าพาไปล่ะ เดี๋ยวโรงพยาบาลก็มาเก็บเงินที่เราหรอก!"

"นั่นสิ เถ้าแก่เถี่ยยังค้างค่าแรงพวกเรามาตั้งหลายเดือน ขืนออกค่าหมอให้คุณหนูรองไปก่อน ชาตินี้จะได้คืนรึเปล่าก็ไม่รู้"

"อย่าแกว่งเท้าหาเสี้ยนเลย รีบไปตามคนบ้านใหญ่มาจัดการเองดีกว่า พวกเราถอยออกมาก่อน เลือดเปื้อนตัวไปเดี๋ยวจะซวยไปด้วย"

เสียงถกเถียงดังข้ามไปมาอย่างไร้เยื่อใย ไม่มีใครกล้ายื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ ทุกคนต่างถอยร่นและผลักภาระให้พ้นตัว ปล่อยเวลาให้เดินผ่านไปพร้อมกับเลือดที่ไหลริน หยดสุดท้ายของลมหายใจขาดห้วงลงท่ามกลางความหวาดระแวงและความขัดสนเหล่านั้น ร่างบนพื้นหยุดนิ่งสนิทไปตลอดกาล

ความมืดเริ่มโรยตัวลงมาปกคลุมเรือนหอหลังเล็ก วิญญาณโปร่งแสงที่ยังคงล่องลอยอยู่เหนือร่างไร้วิญญาณ พลันมองเห็นเงาของคนคุ้นเคยปีนป่ายเข้ามาทางบานหน้าต่างซึ่งแตกหัก สวีรุ่ยเจ๋อไม่ได้ปรากฏตัวในตอนที่พวกทวงหนี้บุกเข้ามาทำร้ายเธอ เขาเพิ่งซมซานกลับมา ชายหนุ่มรื้อค้นลิ้นชักและงัดแผ่นไม้กระดานด้านในอย่างบ้าคลั่ง สองมือตะกุยคุ้ยหาของมีค่าราวกับสุนัขจนตรอก ไม่เหลือเศษเสี้ยวของคุณชายผู้สง่างามที่ใครๆ เคยยกย่อง

เถี่ยชินซินมองการกระทำนั้นด้วยความว่างเปล่า ชายหนุ่มยกยิ้มกริ่มเมื่อค้นเจอแหวนทองวงเล็กที่เธอแอบซ่อนไว้ในรอยแยกผนัง เขาหยิบมันยัดลงกระเป๋าอย่างรวดเร็ว รีบปีนหน้าต่างหนีออกไปโดยไม่แม้แต่จะปรายตาชำเลืองมองรอยเลือด หรือร่างที่นอนสิ้นใจอยู่หน้าประตูเลยสักนิดเดียว

เมื่อรัตติกาลมาเยือน ควันธูปสายหนึ่งพัดพาวิญญาณของเถี่ยชินซินให้ล่องลอยห่างจากเรือนหอ กลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นเถ้ากระดาษเงินกระดาษทองนำพาเธอมาหยุดยืนอยู่ภายใน ‘อี้จวง’ ศาลาพักศพท้ายเมือง

โลงไม้กระดานแผ่นบางราคาถูกตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว แขกเหรื่อและญาติมิตรที่มาร่วมงานต่างจับกลุ่มพูดคุยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ตายเสียได้ก็ดี อยู่ไปก็เป็นภาระ"

"คนอะไรไม่รู้จักทำมาหากิน เอาแต่นอนป่วยให้คนอื่นคอยดูแล สิ้นบุญไปแบบนี้ถือว่าหมดกรรม"

"โง่เขลาแถมยังขี้เกียจ ตายไปน่าจะสบายกว่าอยู่"

ถ้อยคำเหยียดหยามกรีดลึกลงกลางใจ วาดภาพผู้หญิงคนหนึ่งที่แสนเกียจคร้านและเป็นตัวถ่วง ทั้งที่ตลอดชีวิตเธอคือคนที่ทุ่มเททำงานให้กงสีตั้งแต่เช้าจรดค่ำจนร่างกายทรุดโทรม คือผู้หญิงที่ต้องฝืนทนกลืนข้าวลงคอทั้งที่หวาดผวาคนในบ้านจนตัวสั่น คนเหล่านั้นกลับพากันลบเลือนความจริงไปจนหมดสิ้น

คล้อยหลังงานศพอันแสนจืดชืดในวันแรกจบลง สายลมเย็นเยียบหอบเอาดวงวิญญาณที่บอบช้ำล่องลอยกลับมายังบ้านอิฐสีเทาหลังใหญ่ในตรอกเหยาหวาอีกครั้ง

รุ่งขึ้นของวันที่สอง เสียงล้อรถม้าบดถนนดังแทรกความเงียบขึ้นมาจากหน้าประตูบ้าน ตามด้วยเสียงเอะอะของบ่าวรับใช้ เถี่ยชินหย่าก้าวเข้ามาด้านในพร้อมกับชายชาวต่างชาติผู้เป็นสามีและเด็กชายหน้าตาลูกครึ่งอีกสองคน คราวนี้เป็นการหอบข้าวของย้ายกลับมาอยู่อย่างถาวร

น้ำเสียงของไป๋หวั่นหรูเต็มไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ ร่างที่เคยอ้างว่าเจ็บป่วยออดแอดผุดลุกขึ้นพุ่งตรงไปโอบกอดหลานชายแน่น เสียงหัวเราะชอบใจดังแว่วออกมา

เถี่ยหงต๋าลูบศีรษะหลานด้วยความเอ็นดู ความตายของลูกสาวคนเล็กถูกปัดทิ้งไว้เบื้องหลังอย่างสมบูรณ์แบบ "เดินทางมาข้ามน้ำข้ามทะเลคงจะเหนื่อยแย่ พาเด็กๆ ขึ้นไปพักผ่อนก่อนเถอะ ห้องหับพวกเราให้คนเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว"

คนเป็นแม่รีบจูงมือหลานชายเดินนำขึ้นบันไดไปชั้นบนอย่างกระตือรือร้น วิญญาณของเถี่ยชินซินลอยตามขึ้นไปอย่างเงียบงัน บานประตูห้องพักถูกผลักออก เผยให้เห็นการตกแต่งใหม่ที่สะอาดสะอ้าน ข้าวของเครื่องใช้แปลกตาถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ เตียงนอนหนานุ่มฟูฟ่องปูด้วยผ้าแพรผืนใหม่เอี่ยม

สถานที่แห่งนี้ไม่ใช่ห้องรับแขกทั่วไป มันคือห้องนอนเดิมของเธอสมัยที่ยังไม่ได้ออกเรือน

ร่องรอยการมีชีวิตถูกเก็บกวาดทิ้งไปจนไม่เหลือ พื้นที่ซึ่งเคยเต็มไปด้วยความอึดอัด บัดนี้กลายเป็นห้องแสนอบอุ่นสำหรับหลานรัก การเตรียมพร้อมทุกอย่างถูกจัดการไว้ล่วงหน้าอย่างรวดเร็วและหมดจด ราวกับว่าตัวตนของเธอถูกลบหายไปตั้งแต่ก่อนที่ลมหายใจสุดท้ายจะสิ้นสุดลงเสียอีก

ล่วงเข้าสู่ช่วงหัวค่ำของวันที่สอง ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีหม่นหมอง เถี่ยหงต๋าและไป๋หวั่นหรูพาเถี่ยชินหย่าเดินทางมายังอี้จวงเพื่อเคารพศพ วิญญาณโปร่งแสงล่องลอยตามคนทั้งสามมาอย่างเงียบงัน

รอบโลงไม้ราคาถูกไม่ได้มีความอาลัยอาวรณ์เจือปนอยู่เลย เสียงถกเถียงเรื่องเงินกงสียังคงดังก้องสะท้อนไปทั่วศาลาพักศพอันเย็นเยียบ เถี่ยหงต๋ายกมือขึ้นคลึงขมับ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดเมื่อนึกถึงตัวเลขในบัญชีที่สูญหาย

"ร้านผ้าฝั่งตะวันออกกับตั๋วแลกเงินก้อนนั้น ถ้าตามตัวไอ้สวีรุ่ยเจ๋อกลับมาไม่ได้ กงสีตระกูลเถี่ยคงต้องสะเทือนแน่ มันเอาโฉนดไปค้ำประกันหนี้ก้อนโตขนาดนั้น พวกหน้าเลือดต้องตามมายึดถึงที่แน่"

ไป๋หวั่นหรูปัดฝุ่นบนเสื้อผ้าชั้นดีของตนเองอย่างหงุดหงิด น้ำเสียงที่เปล่งออกมาไร้ซึ่งความเวทนาต่อร่างที่นอนนิ่งอยู่ในโลง "นั่นน่ะสิ แค่จัดพิธีศพให้ จ้างคนมาเฝ้าอี้จวง ก็ต้องควักเนื้อไปตั้งเท่าไหร่ ตายไปแล้วยังทิ้งหนี้กองโตไว้ให้พวกเราตามเช็ดตามล้างอีก"

เถี่ยชินหย่ายกพัดขึ้นกระพือเบาๆ ใบหน้าเชิดขึ้นเล็กน้อย "ก็เพราะน้องสาวคนนี้มันโง่เขลาไงคะ วันๆ เอาแต่อมโรค ทำงานก็ไม่คุ้มข้าวสุก แล้วยังมีหน้าไปสมรู้ร่วมคิดกับสามีมาสูบเลือดสูบเนื้อกงสีเราอีก"