เข้าสู่ระบบวันที่หมออนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาล เถี่ยหงต๋าปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูห้องพักฟื้น วินาทีที่เผชิญหน้ากับผู้เป็นพ่อ ฝีเท้าของเถี่ยชินซินหยุดชะงัก ชายตรงหน้ายังคงดูภูมิฐาน แข็งแรง และแต่งกายด้วยชุดเนื้อดี แตกต่างจากชายชราซูบผอมสวมเสื้อผ้าขาดวิ่นในความทรงจำสุดท้ายอย่างสิ้นเชิง ความรู้สึกแปลกประหลาดตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอ เหมือนเนิ่นนานเหลือเกินที่ไม่ได้พบหน้า ในเวลาต่อมาความรู้สึกเหล่านั้นกลับถูกแทนที่ด้วยความด้านชาอย่างรวดเร็ว ไม่มีน้ำตา ไม่มีความดีใจ มีเพียงความว่างเปล่าที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ
การเดินทางออกจากโรงพยาบาลเต็มไปด้วยความอึดอัด ตลอดทางที่นั่งร่วมรถม้ากลับบ้านไม่มีบทสนทนาใดหลุดออกจากปากคนทั้งคู่ เถี่ยชินซินพิงหลังกับเบาะ ปล่อยให้ความเงียบโรยตัวลงมาจนกระทั่งรถม้าจอดเทียบหน้าบ้านอิฐสีเทาในตรอกเหยาหวา
เด็กหญิงพยุงร่างอันเชื่องช้าของตนเองลงมายืนบนพื้นดิน ไป๋หวั่นหรูยืนรออยู่ตรงโถงทางเดินด้านใน
คนเป็นแม่ไม่ได้ถลันเข้ามากอด หรือถามไถ่อาการป่วยเฉียดตาย ท่าทีของหล่อนเต็มไปด้วยความปั้นปึ่งเมื่อเห็นร่างบวมฉุของลูกสาว คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความไม่สบอารมณ์
"ทำไมถึงได้บวมฉุ น่าเกลียดขนาดนี้" น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความหงุดหงิดระคนรำคาญ "ไปอยู่โรงพยาบาลกินดีอยู่ดีเกินไปเหรอไง รู้ไหมว่าค่ารักษาของแกมันแพงหูฉี่ขนาดไหน!"
ร่างที่กำลังจะก้าวข้ามประตูหยุดอยู่กับที่ ถ้อยคำต้อนรับกลับบ้านทำหน้าที่ของมันได้อย่างซื่อตรง เถี่ยชินซินยืนนิ่งงัน รับฟังเสียงบ่นเรื่องเงินทองที่สูญเสียไปกับการรักษาชีวิตของเธอ สองขาที่บวมเป่งรู้สึกหนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม การได้ชีวิตใหม่กลับมา ไม่ได้หมายความว่าคนพวกนี้จะเห็นคุณค่าของเธอมากขึ้นเลยสักนิด
เมื่อก้าวพ้นความเย็นชาในห้องโถงมาได้ ชีวิตหลังจากนั้นก็ดำเนินไปอย่างเชื่องช้าและเลื่อนลอย ฤทธิ์ยาแผนตะวันตกที่ต้องกินควบคู่กับยาสมุนไพรจีนหม้อใหญ่ในแต่ละวัน ทำให้สมองของเถี่ยชินซินขุ่นมัวจนคิดเรื่องใดไม่ออก ความเจ็บปวดจากพิษไข้เพิ่งผ่านพ้นไป ทิ้งไว้เพียงร่างกายที่หนักอึ้ง เด็กหญิงทำได้เพียงฝืนกลืนยาขมปร่าลงคอ แล้วล้มตัวลงนอนหลับใหล ปล่อยให้วันเวลาไหลผ่านไปอย่างสูญเปล่า
ยามกลางวัน บ้านตระกูลเถี่ยเงียบสงัด เถี่ยหงต๋ากับไป๋หวั่นหรูออกจากบ้านไปตั้งแต่ฟ้าเพิ่งสางเพื่อดูแลกิจการของตระกูล
คฤหาสน์อิฐสีเทาหลังใหญ่ในตรอกเหยาหวาแห่งนี้ เป็นเพียงที่พำนักอาศัยของครอบครัว ไม่ใช่สถานที่จัดการกงสี กิจการร้านผ้าและธุรกิจของตระกูลตั้งอยู่ย่านการค้าซึ่งห่างออกไปอีกหลายช่วงถนน ดังนั้นเมื่อผู้ใหญ่ไม่อยู่ บ้านทั้งหลังจึงตกอยู่ในความเงียบเหงา
สถาปัตยกรรมของตัวบ้านสร้างตามแบบฉบับคหบดีเมืองกว่างโจว ผสมผสานความโอ่อ่าของจีนดั้งเดิมเข้ากับรายละเอียดบางอย่างจากตะวันตก ซุ้มประตูหินสลักลวดลายวิจิตรเปิดผ่านเข้าไปสู่โถงทางเดินลึก ลานกว้างกลางบ้านถูกออกแบบไว้เพื่อรับแสงแดดและระบายอากาศ พื้นปูด้วยหินแกรนิตสีเข้มเย็นเฉียบ เฟอร์นิเจอร์ไม้เนื้อแข็งฝังมุกถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบตามมุมห้อง แจกันกระเบื้องเคลือบใบใหญ่ตั้งประดับแสดงถึงฐานะอันมั่งคั่ง ทุกตารางนิ้วถูกบ่าวรับใช้ดูแลรักษาอย่างดีเยี่ยมไร้ฝุ่นผง
คนงานในบ้านต่างก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่ของตนเองอย่างเงียบเชียบ ไม่มีใครกล้าส่งเสียงพูดคุยรบกวนเวลาพักผ่อนของคุณหนูคนเล็ก
บนเตียงไม้แกะสลักหลังใหญ่ เถี่ยชินซินนอนฟังเสียงใบไม้ไหวแว่วมาจากลานกลางบ้าน ภายในห้องนอนกว้างขวางเต็มไปด้วยข้าวของราคาแพง แต่มันกลับให้ความรู้สึกเย็นเยือกและอ้างว้าง สติที่ยังคงเลื่อนลอยจากฤทธิ์ยาทำให้เธอรู้สึกราวกับว่า ตนเองยังคงเป็นเพียงดวงวิญญาณโปร่งแสงที่ถูกขังอยู่ในบ้านหลังใหญ่ที่ไร้ความอบอุ่นแห่งนี้... ไม่ได้แตกต่างจากความรู้สึกโดดเดี่ยวในชาติที่แล้วเลยแม้แต่น้อย
เวลาล่วงเลยไปจนกระทั่งฤทธิ์ยาเริ่มเจือจางลง ร่างกายที่เคยหนักอึ้งเริ่มขยับเขยื้อนได้คล่องตัวขึ้น อาการบวมน้ำลดลงไปบ้างแล้ว เถี่ยชินซินพยุงตัวเองลุกจากเตียงนอน เดินเชื่องช้าไปหยุดอยู่ริมหน้าต่างไม้แกะสลัก แสงแดดอุ่นจัดยามสายส่องกระทบใบหน้าซีดเซียว
"กลับมาเริ่มต้นใหม่ตอนอายุสิบสาม... เพื่ออะไรกันแน่"
เสียงแหบพร่าพึมพำแผ่วเบา อีกเพียงห้าวัน ภาคเรียนใหม่ก็จะเริ่มต้นขึ้น
ในวัยนี้ เธอเพิ่งจะอยู่แค่ชั้นมัธยม ชีวิตในรั้ววิทยาลัยซึ่งเป็นสถานที่ที่เธอได้พบกับแฟนคนแรกในชาติที่แล้ว ยังเป็นเรื่องของอนาคตที่ห่างไกลออกไปอีกหลายปี
ความแตกต่างอย่างหนึ่งในชีวิตของเถี่ยชินซินคือเรื่องการเรียน เถี่ยชินหย่าได้เข้าเรียนในโรงเรียนคริสเตียนสตรีชื่อดังที่มีแต่ลูกหลานคหบดี ส่วนตัวเธอต้องเรียนในโรงเรียนมัธยมธรรมดาใกล้บ้าน
ไป๋หวั่นหรูมักจะพูดกรอกหูญาติมิตรเสมอว่า 'ตอนเด็กเคยส่งชินซินไปเรียนโรงเรียนดีๆ แบบพี่สาวแล้ว แต่เจ้าตัวเอาแต่ร้องห่มร้องไห้ ไม่ยอมไปเรียน เลยต้องจำใจส่งเข้าโรงเรียนแถวบ้านแทน'
เถี่ยชินซินแค่นยิ้มหยันให้กับข้ออ้างเหล่านั้น เธอจำไม่ได้เลยสักนิดว่าตัวเองเคยร้องไห้งอแงไร้เหตุผล สิ่งที่ฝังรากลึกอยู่ในความทรงจำคือวันที่แม่จับเธอยัดเข้าไปในโรงเรียนเดียวกับพี่สาวต่างหาก
วันนั้น... กลุ่มเพื่อนของพี่สาวที่มักจะเดินเกาะกลุ่มกันมา หัวเราะเยาะเย้ยสภาพของเธอ พวกนั้นรวมหัวกันกลั่นแกล้งและพูดจาถากถางสารพัด โดยที่พี่สาวแท้ๆ ไม่เคยคิดจะห้ามปรามหรือออกหน้าปกป้องเลย ความอับอายและความหวาดกลัวบีบคั้นจนเด็กหญิงตัวเล็กๆ ไม่อยากทนอยู่ในสถานที่เดียวกับพี่สาวอีกต่อไป
การเรียนโรงเรียนใกล้บ้านไม่ได้แย่ สิ่งที่น่ารังเกียจคือการถูกครอบครัวบิดเบือนความจริง เพื่อสร้างภาพให้เธอดูเป็นเด็กดื้อรั้นไม่เอาไหน และยกย่องพี่สาวให้ดูเพียบพร้อมสมบูรณ์แบบอยู่ตลอดเวลาต่างหาก
เด็กหญิงถอนหายใจยาว หมุนตัวเดินตรงไปยังบานประตูไม้ บิดลูกบิดเปิดแง้มออกเล็กน้อยเพื่อเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวด้านนอก โถงทางเดินว่างเปล่า บ่าวรับใช้คงแยกย้ายไปทำงานส่วนอื่นกันหมดแล้ว
เถี่ยชินซินรีบดันประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา บ้านหลังนี้ไม่เคยมีคำว่าความลับหรือพื้นที่ส่วนตัวสำหรับเธอ ไป๋หวั่นหรูชอบถือวิสาสะเข้ามารื้อค้นข้าวของในห้องนี้เสมอ คนเป็นแม่มักอ้างคำว่า 'หวังดี' และ 'เป็นห่วง' บังหน้า
ห่วงบ้าอะไรกัน!
การกระทำไร้มารยาทพวกนั้นไม่เคยเกิดขึ้นกับห้องของเถี่ยชินหย่าเลยสักครั้ง มีเพียงห้องของเธอเท่านั้นที่ถูกรื้อค้นจนข้าวของผิดที่ผิดทางอยู่บ่อยๆ
สองเท้าก้าวไปหยุดอยู่หน้าโต๊ะไม้ตัวเล็กมุมห้อง ดึงลิ้นชักชั้นล่างสุดออกมาจนสุด ปลายนิ้วสอดเข้าไปใต้แผ่นไม้กระดานรองพื้นลิ้นชัก ออกแรงงัดเพียงเล็กน้อย แผ่นไม้ก็ขยับหลุดออก เผยให้เห็นช่องลับขนาดกะทัดรัดที่เธอแอบทำซ่อนเอาไว้ ด้านในมีสมุดบันทึกปกหนังสีเข้มซุกซ่อนอยู่
มันคือพื้นที่ลับซึ่งมีเพียงเธอคนเดียวในโลกที่รู้
สมุดบันทึกเล่มนี้คือสถานที่หลบภัยเดียวที่เหลืออยู่ เป็นสิ่งเดียวที่เธอสามารถขีดเขียนและระบายความอึดอัดใจออกมาได้ดั่งใจนึกโดยไม่ต้องเสแสร้ง มือเล็กซีดเซียวหยิบสมุดเล่มนั้นขึ้นมา เปิดกระดาษหน้าแรกออก พร้อมกับจรดปลายปากกาหมึกซึมลงไป เพื่อจดจารึกเรื่องราวบ้าบอที่เพิ่งพบเจอ ทั้งเรื่องความตายที่แสนโดดเดี่ยว และการหวนกลับมาใช้ชีวิตในสถานที่ซึ่งไร้คนรักใคร่แห่งนี้
วันนี้ก็เช่นกัน เรื่องน่าปวดหัวหล่นโครมลงมาตรงหน้า เมื่อครูหม่าประกาศหน้าชั้นเรียนว่าเขตการศึกษาจะจัดการประกวดเรียงความ โรงเรียนกำหนดให้แต่ละห้องต้องส่งตัวแทนหนึ่งคน แน่นอนว่าตำแหน่งนั้นจะออกที่ใครไปไม่ได้นอกจากเธอ ผู้เป็นความหวังของเพื่อนทั้งชั้นหัวข้อการประกวดคือ 'ความฝันอันสูงสุด'ให้ตายเถอะ... คนที่ตายไปแล้วชาติหนึ่งอย่างเธอ ยังจะเหลือความฝันอะไรให้ฝันถึงอีกครูหม่ายืนพูดจาฉะฉาน พยายามโน้มน้าวสารพัด ทั้งเรื่องเงินรางวัลและถ้วยเกียรติยศ เถี่ยชินซินฟังแล้วใบหน้าเต็มไปด้วยความเอือมระอา ทำท่าทางราวกับว่าส่งตัวแทนไปแล้วจะได้รางวัลชนะเลิศกลับมาอย่างแน่นอน โรงเรียนนี้มีชั้นปีละห้าห้อง แต่ละห้องมีสภาพความรู้ความสามารถไม่ได้แตกต่างกันเลยสักนิดชาติที่แล้วเธอก็จำใจส่งเรียงความเข้าประกวดแบบนี้ อย่าว่าแต่ผ่านเข้ารอบเลย ตอนเอากลับมาอ่านทบทวนผลงานของตัวเอง เธอยังนึกอยากหัวเราะเยาะความเรียงอันแสนกลวงโบ๋นั้นพอมองไปรอบตัว เห็นฟางลี่ลี่กับโหมวโหมวทำหน้าตาตื่นเต้นส่งกำลังใจมาให้ เด็กหญิงก็ทำได้เพียงพรูลมหายใจ ยอมรับชะตากรรม เอาเถอะ ถือเสียว่ายอมขายหน้าอีกสักรอบจะเป็นไรไปหลังเลิกเรียน เถี่ยชินซินแ
โหมวโหมวบ่นงึมงำตลอดทาง "ฉันล่ะไม่เข้าใจจริงๆ บ้านเธอออกจะรวย ทำไมถึงมาเรียนโรงเรียนธรรมดาแบบนี้ได้นะ" เด็กสาวถอนหายใจก่อนจะยักไหล่ "แต่เอาเถอะ แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ฉันจะได้คบเพื่อนที่ฉลาดๆ ไว้คอยพึ่งพาสักคน"เถี่ยชินซินเพียงแค่ยิ้มรับไม่ได้ตอบโต้อะไรพอเท้าก้าวพ้นประตูบ้าน ความรู้สึกกดดันก็โถมเข้าใส่ วันนี้ซวยจริงๆ ทำไมไป๋หวั่นหรูถึงกลับบ้านเร็วนัก เสียงถ้วยชากระแทกลงบนโต๊ะไม้ดังลั่นมาจากห้องนั่งเล่น ตามด้วยเสียงตะคอกตวาด เดาผิดเสียที่ไหน พ่อกับแม่กำลังเปิดฉากทะเลาะกันบ้านแตกด้วยเรื่องงี่เง่าเรื่องเดิม"โตป่านนี้แล้ว มีครอบครัวไปแล้ว ทำไมคุณยังต้องคอยส่งเงินไปเลี้ยงดูนางอยู่อีก!" เสียงของไป๋หวั่นหรูแหลมปรี๊ดจนแสบแก้วหู ร่างของหล่อนสั่นเทิ้มด้วยความโกรธจัด"นั่นน้องสาวฉัน! ฉันจะแบ่งเงินส่งไปจุนเจือบ้างมันจะเป็นอะไรไปฮะ!" เถี่ยหงต๋าสวนกลับเสียงแข็ง มือหนาตบลงบนพนักเก้าอี้ดังปัง"แล้วฉันล่ะ! ฉันทำงานงกๆ หัวซุกหัวซุนช่วยคุณดูแลบัญชี เงินใช้จ่ายในบ้านแต่ละเดือนคุณเคยให้ฉันพอบ้างไหม!" คนเป็นแม่แผดเสียงอย่างเหลืออด "ทีกับน้องสาวล่ะแอบส่งให้ไม่ขาดมือ ทีกับฉันกลับไม่เคยใส่ใจ!""อย่ามาทำตัวงี่เ
ข้อดีเพียงอย่างเดียวของการย้อนเวลากลับมาในวัยสิบสามปี คือการได้อยู่ห่างจากความวุ่นวายของคนในบ้านให้มากที่สุดเถี่ยหงต๋าต้องออกไปคุมกิจการกงสีตั้งแต่เช้าตรู่ ส่วนไป๋หวั่นหรูรับหน้าที่ดูแลบัญชีอยู่อีกที่หนึ่ง หล่อนจึงมักจะใช้เส้นทางผ่านเพื่อแวะรับเถี่ยชินหย่ากลับบ้านพร้อมกันในตอนค่ำ กว่าที่คนทั้งสามจะกลับมารวมตัวกันที่บ้านก็ปาเข้าไปดึกดื่นยามที่ครอบครัวอยู่พร้อมหน้า คนเป็นแม่มักจะพร่ำบ่นให้ทุกคนฟังเสมอว่าตนเองนั้นลำบากลำบนเพียงใด ต้องตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเพื่อไปส่งลูกสาวคนโต พี่สาวของเธอก็เหน็ดเหนื่อยแสนสาหัสที่ต้องเดินทางไกลไปโรงเรียนหลายครั้งที่เถี่ยชินซินนึกอยากจะตั้งคำถามออกไปตรงๆ ว่าแล้วจะแบกสังขารตื่นแต่เช้ามืด กลับเอาตอนตะวันลับฟ้าเพื่อไปเรียนที่นั่นทำไม ในเมื่อโรงเรียนในละแวกนี้ก็มีให้เลือกตั้งมากมายหากหลุดปากออกไป คำตอบที่ได้รับคงไม่พ้นการเชิดหน้าและประโยคเดิมๆ ที่ว่า 'ก็พี่เขารักดี รักการเรียน ใครจะเหมือนแกที่ไม่ได้เรื่อง'เอาเถอะ... ยอมเป็นคนไม่ได้เรื่องก็แล้วกัน ตื่นเช้ามืดแบบนั้นให้ตายก็ไม่เอาด้วยหรอก อีกอย่างหนึ่งคือจะตื่นเช้าไปทำไม หากตื่นมาแล้วต้องเผชิญหน้ากับแม่และ
วันที่หมออนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาล เถี่ยหงต๋าปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูห้องพักฟื้น วินาทีที่เผชิญหน้ากับผู้เป็นพ่อ ฝีเท้าของเถี่ยชินซินหยุดชะงัก ชายตรงหน้ายังคงดูภูมิฐาน แข็งแรง และแต่งกายด้วยชุดเนื้อดี แตกต่างจากชายชราซูบผอมสวมเสื้อผ้าขาดวิ่นในความทรงจำสุดท้ายอย่างสิ้นเชิง ความรู้สึกแปลกประหลาดตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอ เหมือนเนิ่นนานเหลือเกินที่ไม่ได้พบหน้า ในเวลาต่อมาความรู้สึกเหล่านั้นกลับถูกแทนที่ด้วยความด้านชาอย่างรวดเร็ว ไม่มีน้ำตา ไม่มีความดีใจ มีเพียงความว่างเปล่าที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆการเดินทางออกจากโรงพยาบาลเต็มไปด้วยความอึดอัด ตลอดทางที่นั่งร่วมรถม้ากลับบ้านไม่มีบทสนทนาใดหลุดออกจากปากคนทั้งคู่ เถี่ยชินซินพิงหลังกับเบาะ ปล่อยให้ความเงียบโรยตัวลงมาจนกระทั่งรถม้าจอดเทียบหน้าบ้านอิฐสีเทาในตรอกเหยาหวาเด็กหญิงพยุงร่างอันเชื่องช้าของตนเองลงมายืนบนพื้นดิน ไป๋หวั่นหรูยืนรออยู่ตรงโถงทางเดินด้านในคนเป็นแม่ไม่ได้ถลันเข้ามากอด หรือถามไถ่อาการป่วยเฉียดตาย ท่าทีของหล่อนเต็มไปด้วยความปั้นปึ่งเมื่อเห็นร่างบวมฉุของลูกสาว คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความไม่สบอารมณ์"ทำไมถึงได้บวมฉุ น่าเกลียดขนาดนี้
นครกว่างโจว ปี ค.ศ. 1889ความร้อนระอุแผดเผาจากภายในราวกับถูกโยนลงในเตาหลอม อาการปวดร้าวแทรกซึมลึกถึงกระดูกจนต้องขดตัวคู้เข้าหากัน เสียงฝีเท้าวิ่งวุ่นขวักไขว่ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท มันอื้ออึงและสับสนจนแยกไม่ออกว่าเป็นเรื่องจริงหรือความฝันภาพเบื้องหน้าพร่าเลือน เงาร่างในชุดสีขาวของหมอและพยาบาลเดินสวนกันไปมาด้วยความเร่งรีบ เถี่ยชินซินพยายามรวบรวมสติที่แตกซ่าน เธอจำได้ว่าตัวเองหัวฟาดมุมเสาหินจนเลือดอาบอยู่หน้าบ้านหลังนั้น มีใครบางคนทนเห็นความตายของเธอไม่ได้ แล้วพามาส่งโรงพยาบาลอย่างนั้นหรือกลิ่นยาฆ่าเชื้อและกลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึกเตะจมูก ข้าวของเครื่องใช้รอบตัวดูคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด โคมไฟบนเพดาน เตียงเหล็กสีขาว ทุกอย่างคล้ายกับเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นมาแล้วเนิ่นนาน เธอพยายามขยับปากเพื่อเปล่งเสียงถาม ภายในลำคอกลับแห้งผากและขมปร่าแสงไฟดวงเล็กถูกส่องเข้ามาใกล้ หมอฝรั่งคนหนึ่งกำลังโน้มตัวลงมาตรวจดูอาการ ความสว่างจ้าดึงสติสัมปชัญญะที่ล่องลอยให้กลับคืนมาบางส่วน อาการไข้สูงทะลุขีดจำกัดทำให้เรี่ยวแรงเหือดหายไปจนสิ้น ขยับเพียงปลายนิ้วยังทำได้ยากลำบากอาการปวดกระดูกอย่างรุนแรงเช่นนี้... ช่วง
คำพูดเหล่านั้นเสียดแทงทะลุร่างโปร่งแสง เถี่ยชินซินยืนนิ่งงันอยู่ริมโลงศพ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น ความคิดของคนครอบครัวนี้ช่างน่าสะอิดสะเอียน"ใครจะไปรู้ว่ามันจะเลวทรามแบบนี้" ผู้เป็นแม่เสริมพลางแค่นเสียง "ตอนมาคุยเรื่องธุรกิจก็เห็นพูดจาฉะฉาน ดูเป็นคนมีหัวการค้า แม่ถึงได้สนับสนุนให้มันหยิบยืมเงินกงสีไปหมุนเวียน ที่ไหนได้... คงโดนลูกสาวตัวดีของเรายุยงให้มาหลอกเอาเงินไปน่ะสิ ผัวเมียคู่นี้มันรวมหัวกันแทงข้างหลังตระกูลเราชัดๆ"ข้อกล่าวหาอันไร้ความยุติธรรมพรั่งพรูออกมาไม่หยุดหย่อน วิญญาณของเถี่ยชินซินสั่นสะท้าน เธอเคยห้ามปรามอย่างหนักแน่น เคยเตือนพ่อกับแม่หลายต่อหลายครั้งว่าอย่าให้ผู้ชายคนนั้นหยิบยืมเงินกงสีอีก สิ่งที่ได้รับกลับมาตอนนั้นคือการถูกชี้หน้าด่าทอ หาว่าเธออิจฉาสามีที่ทำงานเก่งกว่า หาว่าเธอป่วยจนสติฟั่นเฟือนพวกเขามอบความไว้วางใจให้สวีรุ่ยเจ๋อด้วยความโลภ หวังจะได้กำไรมหาศาลจากการลงทุนของลูกเขย พอทุกอย่างพังทลายลง ความผิดทั้งหมดกลับถูกโยนมาให้ลูกสาวที่ตายไปแล้วอย่างหน้าไม่อาย เพื่อล้างมลทินและความผิดพลาดของตนเอง พวกเขาสามารถยัดเยียดข้อหาให้คนตายกลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดได้อย่างง่







