All Chapters of ขอเป็นเพียงปลาเค็มตัวหนึ่ง พาลูกไปนอนผึ่งแดดอย่างสงบ: Chapter 1 - Chapter 6

6 Chapters

บทที่ 1 บทที่ข้าเขียนไว้ 1

บทที่ 1 บทที่ข้าเขียนไว้ 1ปลายสารท รัชศกจิ่งเหอปีที่สิบสอง สายฝนเย็นจัดโปรยลงเหนือเมืองเซิ่งจิงตั้งแต่ยามเซิน กระเบื้องเคลือบสีดำบนหลังคาจวนสกุลเซี่ยวถูกชะจนวาววับ ใบอูถงซึ่งเหลืออยู่เพียงไม่กี่ใบบนกิ่งปลิดขั้วตกลงในแอ่งน้ำ ราวกับสิ่งสุดท้ายที่เคยยึดเกาะกำลังยอมปล่อยมือภายในศาลาอุ่นทางทิศตะวันออก กลิ่นกำยานไม้จันทน์ลอยคลออยู่กับไอชาร้อน ผู้คนรายล้อมโต๊ะกลมไม้หวงฮวาหลี บนโต๊ะมีอาหารประณีตวางเรียงอยู่หลายอย่าง ทว่าไม่มีผู้ใดแตะตะเกียบ บรรยากาศเงียบเสียจนเสียงหยดฝนกระทบชายคาฟังชัดกว่าลมหายใจคนอวี้เยวี่ยหนิงลืมตาขึ้นท่ามกลางความเงียบนั้นสิ่งแรกที่นางเห็นคือปิ่นหยกขาวในมือของเซี่ยวจื่อหานหยกเนื้อดีถูกแกะเป็นดอกไห่ถัง ปลายกลีบแต้มสีชมพูจาง ๆ เมื่อชายหนุ่มขยับมือ แสงจากโคมก็ไหลผ่านผิวหยกประหนึ่งหยดน้ำค้างบนดอกไม้แรกแย้ม เขายื่นปิ่นนั้นให้หญิงสาวในอาภรณ์สีจันทร์กระจ่างซึ่งนั่งอยู่ข้างฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยว ท่วงท่าของเขาไม่อ่อนโยนนัก หากแต่ความระมัดระวังที่ใช้ประคองกล่องไม้กลับเปิดเผยสิ่งซึ่งคำพูดไม่อาจปิดบังหญิงสาวผู้นั้นคืออวี้หมิงจู น้องสาวต่างมารดาของนาง“ปิ่นเดิมหักไปแล้วก็ทิ้งเสีย” เซ
last updateLast Updated : 2026-11-14
Read more

บทที่ 1 บทที่ข้าเขียนไว้ 2

บทที่ 1 บทที่ข้าเขียนไว้ 2อีกหนึ่งเดือน หนังสือหย่าจะถูกวางตรงหน้า นางถูกส่งออกจากจวนพร้อมสินเดิมที่เหลือเพียงเปลือกนอก ครั้นพยายามกลับมาพบลูกก็ถูกขับไล่ สุดท้ายล้มป่วยและสิ้นใจในศาลาร้างนอกเมืองทุกก้าวของทางเส้นนั้น นางเป็นผู้เขียนเองกับมือเยวี่ยหนิงเงยหน้ามองเซี่ยวจื่อหาน ชายผู้นี้เคยเป็นตัวละครที่นางใช้เวลาสร้างขึ้นหลายเดือน นางรู้ว่าเขาชอบชาชนิดใด รู้ว่าเขาเคยตกน้ำเมื่ออายุแปดปี รู้ว่ารอยแผลใต้หัวไหล่ซ้ายเกิดจากลูกธนูในสนามรบ และรู้ด้วยว่าหัวใจของเขาไม่เคยมีที่สำหรับภรรยาคนนี้ความรักของเขาอยู่ที่อวี้หมิงจูมาตั้งแต่แรกเมื่อรู้ตอนจบอยู่แล้ว เหตุใดต้องยื้อแย่งให้ตนเองอัปลักษณ์ด้วยเล่า“ข้าปัดกล่องตกจริง” นางเอ่ยช้า ๆ “เรื่องนี้เป็นความผิดของข้า”ทุกคนในศาลาอุ่นนิ่งงันอวี้หมิงจูเบิกตาเล็กน้อย ฮูหยินผู้เฒ่าซึ่งกำลังจะตำหนิชะงักถ้วยชาอยู่ข้างริมฝีปาก แม้แต่เซี่ยวจื่อหานยังทอดสายตามองนางนานขึ้น คล้ายกำลังรอถ้อยคำประชดหรือการร้องไห้โวยวายตามมาแต่ไม่มีเยวี่ยหนิงหยิบกล่องปิ่นซึ่งตกอยู่ข้างเท้าขึ้นมา ใช้ผ้าเช็ดคราบน้ำชาออก ก่อนวางกลับตรงหน้าอวี้หมิงจู “ปิ่นไม่เสียหาย เจ้ารับไว้เถิด ส
last updateLast Updated : 2026-11-14
Read more

บทที่ 2 ก่อนถึงคิวถูกทิ้ง 1

บทที่ 2 ก่อนถึงคิวถูกทิ้ง 1คืนนั้น ฝนเหนือเมืองเซิ่งจิงตกไม่หยุด กระทั่งล่วงเข้ายามจื่อ ลมจากทิศเหนือจึงพัดเมฆหนาเคลื่อนพ้นกำแพงเมือง ท้องฟ้าด้านนอกยังดำสนิท ทว่าในเรือนชิงเยว่ของจวนสกุลเซี่ยว เปลวตะเกียงกลับสว่างอยู่ตลอดคืนอิ๋งเอ๋อร์หลับไปแล้วเด็กน้อยนอนตะแคงอยู่ด้านในของเตียง มือข้างหนึ่งยังกำปลายแขนเสื้อมารดาแน่น ใบหน้าซึ่งเคยแดงเพราะพิษไข้ค่อย ๆ คืนสีหลังดื่มยา ม่านจูนั่งพิงเสาเตียงคอยเปลี่ยนผ้าชุบน้ำบนหน้าผาก ทุกครั้งที่นางขยับ อิ๋งเอ๋อร์จะครางในลำคอแล้วคว้าหาเยวี่ยหนิงราวกับคนตกน้ำคว้ากิ่งไม้เยวี่ยหนิงจึงไม่ลุกไปไหนนางนั่งอยู่ข้างลูก ปล่อยให้ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมไหลผ่านทีละฉากอวี้เยวี่ยหนิงเป็นธิดาคนโตที่เกิดจากภรรยาเอกของสกุลอวี้ มารดาสิ้นใจตอนนางอายุเก้าหนาว บิดายกอนุหลินขึ้นดูแลเรือนในปีถัดมา ต่อมาอนุหลินให้กำเนิดอวี้หมิงจู เด็กหญิงผู้อ่อนโยน ว่านอนสอนง่าย และรู้จักหลบอยู่หลังผู้อื่น ต่างจากเยวี่ยหนิงซึ่งถูกเลี้ยงให้เชิดหน้าในฐานะธิดาเอกนางกับเซี่ยวจื่อหานหมั้นหมายกันตั้งแต่วัยเยาว์หากเรื่องจบเพียงเท่านั้น บางทีทั้งสองอาจเป็นคู่สามีภรรยาที่ให้เกียรติกัน แม้ไร้คว
last updateLast Updated : 2026-11-14
Read more

บทที่ 2 ก่อนถึงคิวถูกทิ้ง 2

บทที่ 2 ก่อนถึงคิวถูกทิ้ง 2คำตอบชัดอยู่แล้วนางรอจนม่านจูกลับไปเฝ้าหน้าประตู จึงค่อย ๆ ดึงแขนเสื้อออกจากมืออิ๋งเอ๋อร์แล้วสอดชายผ้าผืนเล็กให้เด็กกำแทน จากนั้นหยิบกระดาษกับพู่กันมาวางบนโต๊ะเตี้ยนางรู้เหตุการณ์ล่วงหน้าเจ็ดวัน แต่สิ่งซึ่งมีอยู่ในมือกลับน้อยจนน่าใจหายสินเดิมของเจ้าของร่างเดิมมีร้านผ้าสองแห่ง ที่นาสามร้อยหมู่ เรือนนอกเมืองหนึ่งหลัง เครื่องประดับอีกหลายหีบ และเงินสดห้าพันตำลึง ทว่าเมื่อแต่งเข้าสกุลเซี่ยว บัญชีทั้งหมดถูกพ่อบ้านในเรือนรับช่วงดูแล หลายปีมานี้เยวี่ยหนิงเอาแต่เฝ้าสามี ไม่เคยตรวจบัญชี ของซึ่งควรเป็นของนางจึงถูกยักย้ายจนแทบเหลือแต่รายชื่อเงินในหีบส่วนตัวมีเพียงสองร้อยกว่าตำลึงพอสำหรับสามคนอยู่ได้ระยะหนึ่ง แต่ไม่พอซื้อความปลอดภัยนอกจากเงิน นางต้องมีทะเบียนเดินทาง เอกสารเกิดของอิ๋งเอ๋อร์ รถม้า คนขับ และเส้นทางซึ่งไม่อยู่ในความคาดหมายของสกุลเซี่ยวในต้นฉบับ หลังถูกขับออกจากจวน เยวี่ยหนิงเดินทางไปทางตะวันตกเพื่อกลับสกุลอวี้ ทุกคนจึงคิดว่านางย่อมมุ่งไปทางนั้น หากครั้งนี้นางไปทางตะวันออก ผ่านเมืองชิงเหอ แล้วอาศัยเรือสินค้าลงใต้ โอกาสรอดย่อมมากกว่าปลายพู่กันแตะลงบน
last updateLast Updated : 2026-11-14
Read more

บทที่ 3 สินเดิมที่ยังเป็นของข้า 1

บทที่ 3 สินเดิมที่ยังเป็นของข้า 1รุ่งเช้าหลังฝน ท้องฟ้าเหนือเซิ่งจิงเปิดกว้างแต่ไร้แสงแดด ลมหนาวพัดกลิ่นดินเปียกผ่านกำแพงสูงของจวนสกุลเซี่ยว ใบอูถงกองเต็มทางเดิน บ่าวกวาดใบไม้ตั้งแต่ยามเหม่า เสียงไม้กวาดครูดพื้นดังเป็นจังหวะยาว ประหนึ่งกำลังลบรอยของคืนที่ผ่านมาเรือนชิงเยว่กลับคึกคักกว่าทุกวันเยวี่ยหนิงสั่งให้ยกหีบบัญชีสินเดิมทั้งหมดออกจากห้องเก็บของ สมุดปกน้ำเงินวางซ้อนเต็มโต๊ะ กลิ่นกระดาษเก่ากับฝุ่นทำให้ม่านจูจามติดกันสองครั้ง บ่าวหญิงที่ดูแลคลังยืนก้มหน้าอยู่มุมห้อง สีหน้ากระวนกระวาย“บัญชีร้านผ้าไฉ่เสียของปีนี้อยู่ที่ใด” เยวี่ยหนิงถามพ่อบ้านหวังซึ่งถูกเรียกมาจากเรือนหน้ารีบประสานมือ “เรียนฮูหยินน้อย ร้านส่งบัญชีมาช้าขอรับ อีกสองสามวันข้าน้อยจะนำมาให้”“แล้วโฉนดที่นาสามร้อยหมู่”“เก็บอยู่ในคลังใหญ่ของจวน เพื่อความปลอดภัย...”“ที่นานั้นเป็นสินเดิมของข้า เหตุใดโฉนดจึงอยู่ในคลังสกุลเซี่ยว”พ่อบ้านหวังชะงักไปเพียงเสี้ยวลมหายใจ ก่อนก้มต่ำกว่าเดิม “เดิมทีคุณชายใหญ่เป็นผู้สั่งให้รวบรวมเอกสารสำคัญไว้ด้วยกันขอรับ ฮูหยินน้อยไม่เคยถาม ข้าน้อยจึง...”“ข้าไม่เคยถาม ไม่ได้หมายความว่าของเหล่าน
last updateLast Updated : 2026-11-14
Read more

บทที่ 3 สินเดิมที่ยังเป็นของข้า 2

บทที่ 3 สินเดิมที่ยังเป็นของข้า 2คำว่า “วันนี้” ทำให้ชายบนพื้นตัวสั่น ทว่าเขาไม่มีทางเลือก พู่กันในมือสั่นจนหมึกหยดเปื้อนกระดาษหลายแห่งเยวี่ยหนิงไม่ได้คิดปล่อยคนผิด เพียงต้องการเก็บเรื่องไว้เงียบ ๆ จนกว่าจะออกจากจวน หากเวลานี้เกิดความวุ่นวาย เซี่ยวจื่อหานย่อมสั่งตรวจทุกหีบและควบคุมการเข้าออก นางจะนำเงินไปไม่ได้แม้แต่ตำลึงเดียวครั้นจัดการบัญชีเสร็จ แสงอ่อนของยามซื่อก็ลอดเข้ามาในห้อง บ่าวหน้าประตูเข้ามารายงานว่าเซี่ยวจื่อหยางมาขอพบก่อนให้คนเชิญเข้ามา เยวี่ยหนิงสั่งพ่อบ้านหวังยกสมุดบัญชีสามปีมาคัดใหม่ต่อหน้าคนของร้าน นางให้เขาเขียนจำนวนผ้า วันที่รับเงิน และผู้รับของทุกครั้ง หากรายการใดขาดแม้แต่อีแปะ ต้องนำทรัพย์สินส่วนตัวมาชดใช้ พ่อบ้านหวังเคยคิดว่านางเพียงรู้เรื่องใบรับเงินโดยบังเอิญ ครั้นถูกไล่ถามถึงเรือขนผ้าและชื่อคนกลางอีกหลายราย สีหน้าก็ยิ่งซีดเซียวความจริงเยวี่ยหนิงจำรายละเอียดไม่ได้ทั้งหมด นางเพียงตั้งคำถามจากรอยขูดแก้ในบัญชี แล้วปล่อยให้ความกลัวของคนผิดเติมช่องว่างเอง ภายในครึ่งชั่วยาม เขาสารภาพที่ซ่อนตั๋วเงินเพิ่มอีกสองแห่ง เงินสำหรับหลบหนีจึงมากขึ้นโดยไม่มีผู้ใดในเรือนใหญ่
last updateLast Updated : 2026-11-18
Read more
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status