บทที่ 1 บทที่ข้าเขียนไว้ 1ปลายสารท รัชศกจิ่งเหอปีที่สิบสอง สายฝนเย็นจัดโปรยลงเหนือเมืองเซิ่งจิงตั้งแต่ยามเซิน กระเบื้องเคลือบสีดำบนหลังคาจวนสกุลเซี่ยวถูกชะจนวาววับ ใบอูถงซึ่งเหลืออยู่เพียงไม่กี่ใบบนกิ่งปลิดขั้วตกลงในแอ่งน้ำ ราวกับสิ่งสุดท้ายที่เคยยึดเกาะกำลังยอมปล่อยมือภายในศาลาอุ่นทางทิศตะวันออก กลิ่นกำยานไม้จันทน์ลอยคลออยู่กับไอชาร้อน ผู้คนรายล้อมโต๊ะกลมไม้หวงฮวาหลี บนโต๊ะมีอาหารประณีตวางเรียงอยู่หลายอย่าง ทว่าไม่มีผู้ใดแตะตะเกียบ บรรยากาศเงียบเสียจนเสียงหยดฝนกระทบชายคาฟังชัดกว่าลมหายใจคนอวี้เยวี่ยหนิงลืมตาขึ้นท่ามกลางความเงียบนั้นสิ่งแรกที่นางเห็นคือปิ่นหยกขาวในมือของเซี่ยวจื่อหานหยกเนื้อดีถูกแกะเป็นดอกไห่ถัง ปลายกลีบแต้มสีชมพูจาง ๆ เมื่อชายหนุ่มขยับมือ แสงจากโคมก็ไหลผ่านผิวหยกประหนึ่งหยดน้ำค้างบนดอกไม้แรกแย้ม เขายื่นปิ่นนั้นให้หญิงสาวในอาภรณ์สีจันทร์กระจ่างซึ่งนั่งอยู่ข้างฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยว ท่วงท่าของเขาไม่อ่อนโยนนัก หากแต่ความระมัดระวังที่ใช้ประคองกล่องไม้กลับเปิดเผยสิ่งซึ่งคำพูดไม่อาจปิดบังหญิงสาวผู้นั้นคืออวี้หมิงจู น้องสาวต่างมารดาของนาง“ปิ่นเดิมหักไปแล้วก็ทิ้งเสีย” เซ
Last Updated : 2026-11-14 Read more