Mag-log inหากบทเดิมกำหนดให้นางถูกพรากลูกในอีกเจ็ดวัน ทางเลือกก็มีอยู่เพียงอย่างเดียว ก่อนถึงวันนั้น นางจะพาอิ๋งเอ๋อร์หายไปจากจวนสกุลเซี่ยว ไม่แย่งสามี ไม่ร้องขอความรัก ไม่อยู่รอความตายที่ตนเคยเขียนไว้ ครั้งนี้ อวี้เยวี่ยหนิงขอเป็นเพียงปลาเค็มตัวหนึ่ง พาลูกไปนอนผึ่งแดดอย่างสงบก็พอ
view moreบทที่ 1 บทที่ข้าเขียนไว้ 1
ปลายสารท รัชศกจิ่งเหอปีที่สิบสอง สายฝนเย็นจัดโปรยลงเหนือเมืองเซิ่งจิงตั้งแต่ยามเซิน กระเบื้องเคลือบสีดำบนหลังคาจวนสกุลเซี่ยวถูกชะจนวาววับ ใบอูถงซึ่งเหลืออยู่เพียงไม่กี่ใบบนกิ่งปลิดขั้วตกลงในแอ่งน้ำ ราวกับสิ่งสุดท้ายที่เคยยึดเกาะกำลังยอมปล่อยมือ
ภายในศาลาอุ่นทางทิศตะวันออก กลิ่นกำยานไม้จันทน์ลอยคลออยู่กับไอชาร้อน ผู้คนรายล้อมโต๊ะกลมไม้หวงฮวาหลี บนโต๊ะมีอาหารประณีตวางเรียงอยู่หลายอย่าง ทว่าไม่มีผู้ใดแตะตะเกียบ บรรยากาศเงียบเสียจนเสียงหยดฝนกระทบชายคาฟังชัดกว่าลมหายใจคน
อวี้เยวี่ยหนิงลืมตาขึ้นท่ามกลางความเงียบนั้น
สิ่งแรกที่นางเห็นคือปิ่นหยกขาวในมือของเซี่ยวจื่อหาน
หยกเนื้อดีถูกแกะเป็นดอกไห่ถัง ปลายกลีบแต้มสีชมพูจาง ๆ เมื่อชายหนุ่มขยับมือ แสงจากโคมก็ไหลผ่านผิวหยกประหนึ่งหยดน้ำค้างบนดอกไม้แรกแย้ม เขายื่นปิ่นนั้นให้หญิงสาวในอาภรณ์สีจันทร์กระจ่างซึ่งนั่งอยู่ข้างฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยว ท่วงท่าของเขาไม่อ่อนโยนนัก หากแต่ความระมัดระวังที่ใช้ประคองกล่องไม้กลับเปิดเผยสิ่งซึ่งคำพูดไม่อาจปิดบัง
หญิงสาวผู้นั้นคืออวี้หมิงจู น้องสาวต่างมารดาของนาง
“ปิ่นเดิมหักไปแล้วก็ทิ้งเสีย” เซี่ยวจื่อหานเอ่ย น้ำเสียงราบเรียบ “ของชิ้นนี้ไม่ใช่ของล้ำค่าอะไร เจ้าเก็บไว้เถิด”
ประโยคเดียวกัน
ปิ่นดอกไห่ถังอันเดียวกัน
แม้แต่เม็ดฝนที่เกาะอยู่บนบานหน้าต่างยังเหมือนฉากที่นางเคยบรรยายไว้ไม่มีผิด
กลางศีรษะของเยวี่ยหนิงปวดแปลบ ความทรงจำสองสายกระแทกเข้าหากัน ภาพห้องเช่าในโลกเดิมซ้อนทับกับศาลาอุ่นตรงหน้า ก่อนหน้านี้นางยังนั่งอยู่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือ ถ้วยกาแฟเย็นชืดวางข้างมือ ต้นฉบับบทสุดท้ายเปิดค้างอยู่ นางฝืนทำงานติดต่อกันหลายคืนเพราะผู้ดูแลต้นฉบับเร่งทวงงาน ประโยคสุดท้ายที่พิมพ์ลงไปคือคำบรรยายความตายอันโดดเดี่ยวของอวี้เยวี่ยหนิง
จากนั้นภาพตรงหน้าก็ดับวูบ
ครั้นลืมตาอีกครั้ง นางกลับมาอยู่ในร่างของสตรีที่ตนเขียนให้ตาย
“พี่หญิง...” อวี้หมิงจูเรียกอย่างระมัดระวัง มือที่รับกล่องปิ่นชะงักอยู่กลางอากาศ “สีหน้าท่านไม่ดี ให้ตามหมอมาดูอีกครั้งดีหรือไม่เจ้าคะ”
เยวี่ยหนิงยังไม่ทันตอบ ชายเสื้อด้านล่างพลันถูกมือเล็กกำแน่น
เด็กหญิงวัยสามขวบยืนเบียดอยู่ข้างเก้าอี้ ดวงหน้าเล็กขาวซีด ดวงตากลมโตมีม่านน้ำคลออยู่ นางสวมเสื้อบุสำลีสีแดงอ่อน บนศีรษะมัดจุกคู่ ทว่าริบบิ้นข้างหนึ่งคลายจนห้อยลงมา เห็นได้ชัดว่าเมื่อครู่คงร้องไห้และพยายามวิ่งมาหามารดาโดยไม่มีผู้ใดจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย
“ท่านแม่” เด็กน้อยเรียกเสียงสั่น “ท่านแม่ไม่หลับแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ”
หัวใจของเยวี่ยหนิงคล้ายถูกมือที่มองไม่เห็นบีบแน่น
อิ๋งเอ๋อร์
ธิดาที่นางเคยเขียนไว้เพียงเพื่อทำให้ความพ่ายแพ้ของตัวละครรุนแรงขึ้น เด็กคนนี้ในต้นฉบับไม่เคยมีบทพูดยาวเกินสามบรรทัด หน้าที่ของนางมีเพียงถูกพรากจากอกมารดา ร้องไห้หน้าประตูเรือน แล้วหายไปจากเรื่องราวหลังจากนั้น
ตอนเขียน เยวี่ยหนิงเคยคิดว่าฉากดังกล่าวบีบคั้นหัวใจดี คนอ่านต้องสงสารนางเอกและเกลียดพระเอกมากพอจะติดตามตอนต่อไป
ทว่าเมื่อมือเล็กเย็นเฉียบกำชายเสื้อของนางอยู่จริง ๆ ความคิดเช่นนั้นกลับคมยิ่งกว่าปลายมีด
นางค่อย ๆ โน้มตัวลง อุ้มเด็กน้อยขึ้นนั่งบนตัก อิ๋งเอ๋อร์รีบซุกหน้าเข้าหาอกมารดา แขนสั้นโอบคอแน่นราวกับกลัวว่าเพียงคลายมือ คนตรงหน้าจะหายไปอีกครั้ง
ความอุ่นจากร่างเล็กซึมผ่านอาภรณ์เข้ามา เยวี่ยหนิงหลุบตา สูดกลิ่นน้ำนมจาง ๆ บนเส้นผมเด็ก แล้วจึงแน่ใจว่าทั้งหมดไม่ใช่ความฝัน
“แม่ตื่นแล้ว” นางกระซิบ “ไม่ต้องกลัว”
เซี่ยวจื่อหานขมวดคิ้ว เขาสวมอาภรณ์สีน้ำเงินเข้ม เรือนกายสูงตรง ใบหน้าคมคายไร้อารมณ์ ยามนั่งอยู่ใต้แสงโคมดูคล้ายหยกเย็นที่ถูกสลักอย่างประณีต งดงามแต่ไม่มีความอบอุ่นหลงเหลือ “เมื่อครู่เจ้าเป็นผู้ปัดกล่องปิ่นตกเอง พอล้มลงกลับทำราวกับทุกคนรังแกเจ้า เยวี่ยหนิง เจ้าจะสร้างเรื่องไปถึงเมื่อใด”
ถ้อยคำนี้ก็อยู่ในต้นฉบับ
นางจำได้แม่น หลังจากได้ยิน เซี่ยวเยวี่ยหนิงคนเดิมจะร้องไห้ กล่าวหาว่าอวี้หมิงจูแย่งสามี จากนั้นจะคว้าปิ่นโยนลงพื้น ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยวโกรธจัด เซี่ยวจื่อหานจึงยิ่งแน่ใจว่าภรรยามีจิตใจคับแคบ ไม่เหมาะเลี้ยงดูบุตร
อีกเจ็ดวัน หมอหลี่จะเขียนคำวินิจฉัยว่านางอารมณ์วิปลาส ชอบทำร้ายตนเองและผู้คน
อีกสิบวัน สิทธิดูแลอิ๋งเอ๋อร์จะถูกส่งให้ฮูหยินผู้เฒ่า
บทที่ 3 สินเดิมที่ยังเป็นของข้า 2คำว่า “วันนี้” ทำให้ชายบนพื้นตัวสั่น ทว่าเขาไม่มีทางเลือก พู่กันในมือสั่นจนหมึกหยดเปื้อนกระดาษหลายแห่งเยวี่ยหนิงไม่ได้คิดปล่อยคนผิด เพียงต้องการเก็บเรื่องไว้เงียบ ๆ จนกว่าจะออกจากจวน หากเวลานี้เกิดความวุ่นวาย เซี่ยวจื่อหานย่อมสั่งตรวจทุกหีบและควบคุมการเข้าออก นางจะนำเงินไปไม่ได้แม้แต่ตำลึงเดียวครั้นจัดการบัญชีเสร็จ แสงอ่อนของยามซื่อก็ลอดเข้ามาในห้อง บ่าวหน้าประตูเข้ามารายงานว่าเซี่ยวจื่อหยางมาขอพบก่อนให้คนเชิญเข้ามา เยวี่ยหนิงสั่งพ่อบ้านหวังยกสมุดบัญชีสามปีมาคัดใหม่ต่อหน้าคนของร้าน นางให้เขาเขียนจำนวนผ้า วันที่รับเงิน และผู้รับของทุกครั้ง หากรายการใดขาดแม้แต่อีแปะ ต้องนำทรัพย์สินส่วนตัวมาชดใช้ พ่อบ้านหวังเคยคิดว่านางเพียงรู้เรื่องใบรับเงินโดยบังเอิญ ครั้นถูกไล่ถามถึงเรือขนผ้าและชื่อคนกลางอีกหลายราย สีหน้าก็ยิ่งซีดเซียวความจริงเยวี่ยหนิงจำรายละเอียดไม่ได้ทั้งหมด นางเพียงตั้งคำถามจากรอยขูดแก้ในบัญชี แล้วปล่อยให้ความกลัวของคนผิดเติมช่องว่างเอง ภายในครึ่งชั่วยาม เขาสารภาพที่ซ่อนตั๋วเงินเพิ่มอีกสองแห่ง เงินสำหรับหลบหนีจึงมากขึ้นโดยไม่มีผู้ใดในเรือนใหญ่
บทที่ 3 สินเดิมที่ยังเป็นของข้า 1รุ่งเช้าหลังฝน ท้องฟ้าเหนือเซิ่งจิงเปิดกว้างแต่ไร้แสงแดด ลมหนาวพัดกลิ่นดินเปียกผ่านกำแพงสูงของจวนสกุลเซี่ยว ใบอูถงกองเต็มทางเดิน บ่าวกวาดใบไม้ตั้งแต่ยามเหม่า เสียงไม้กวาดครูดพื้นดังเป็นจังหวะยาว ประหนึ่งกำลังลบรอยของคืนที่ผ่านมาเรือนชิงเยว่กลับคึกคักกว่าทุกวันเยวี่ยหนิงสั่งให้ยกหีบบัญชีสินเดิมทั้งหมดออกจากห้องเก็บของ สมุดปกน้ำเงินวางซ้อนเต็มโต๊ะ กลิ่นกระดาษเก่ากับฝุ่นทำให้ม่านจูจามติดกันสองครั้ง บ่าวหญิงที่ดูแลคลังยืนก้มหน้าอยู่มุมห้อง สีหน้ากระวนกระวาย“บัญชีร้านผ้าไฉ่เสียของปีนี้อยู่ที่ใด” เยวี่ยหนิงถามพ่อบ้านหวังซึ่งถูกเรียกมาจากเรือนหน้ารีบประสานมือ “เรียนฮูหยินน้อย ร้านส่งบัญชีมาช้าขอรับ อีกสองสามวันข้าน้อยจะนำมาให้”“แล้วโฉนดที่นาสามร้อยหมู่”“เก็บอยู่ในคลังใหญ่ของจวน เพื่อความปลอดภัย...”“ที่นานั้นเป็นสินเดิมของข้า เหตุใดโฉนดจึงอยู่ในคลังสกุลเซี่ยว”พ่อบ้านหวังชะงักไปเพียงเสี้ยวลมหายใจ ก่อนก้มต่ำกว่าเดิม “เดิมทีคุณชายใหญ่เป็นผู้สั่งให้รวบรวมเอกสารสำคัญไว้ด้วยกันขอรับ ฮูหยินน้อยไม่เคยถาม ข้าน้อยจึง...”“ข้าไม่เคยถาม ไม่ได้หมายความว่าของเหล่าน
บทที่ 2 ก่อนถึงคิวถูกทิ้ง 2คำตอบชัดอยู่แล้วนางรอจนม่านจูกลับไปเฝ้าหน้าประตู จึงค่อย ๆ ดึงแขนเสื้อออกจากมืออิ๋งเอ๋อร์แล้วสอดชายผ้าผืนเล็กให้เด็กกำแทน จากนั้นหยิบกระดาษกับพู่กันมาวางบนโต๊ะเตี้ยนางรู้เหตุการณ์ล่วงหน้าเจ็ดวัน แต่สิ่งซึ่งมีอยู่ในมือกลับน้อยจนน่าใจหายสินเดิมของเจ้าของร่างเดิมมีร้านผ้าสองแห่ง ที่นาสามร้อยหมู่ เรือนนอกเมืองหนึ่งหลัง เครื่องประดับอีกหลายหีบ และเงินสดห้าพันตำลึง ทว่าเมื่อแต่งเข้าสกุลเซี่ยว บัญชีทั้งหมดถูกพ่อบ้านในเรือนรับช่วงดูแล หลายปีมานี้เยวี่ยหนิงเอาแต่เฝ้าสามี ไม่เคยตรวจบัญชี ของซึ่งควรเป็นของนางจึงถูกยักย้ายจนแทบเหลือแต่รายชื่อเงินในหีบส่วนตัวมีเพียงสองร้อยกว่าตำลึงพอสำหรับสามคนอยู่ได้ระยะหนึ่ง แต่ไม่พอซื้อความปลอดภัยนอกจากเงิน นางต้องมีทะเบียนเดินทาง เอกสารเกิดของอิ๋งเอ๋อร์ รถม้า คนขับ และเส้นทางซึ่งไม่อยู่ในความคาดหมายของสกุลเซี่ยวในต้นฉบับ หลังถูกขับออกจากจวน เยวี่ยหนิงเดินทางไปทางตะวันตกเพื่อกลับสกุลอวี้ ทุกคนจึงคิดว่านางย่อมมุ่งไปทางนั้น หากครั้งนี้นางไปทางตะวันออก ผ่านเมืองชิงเหอ แล้วอาศัยเรือสินค้าลงใต้ โอกาสรอดย่อมมากกว่าปลายพู่กันแตะลงบน
บทที่ 2 ก่อนถึงคิวถูกทิ้ง 1คืนนั้น ฝนเหนือเมืองเซิ่งจิงตกไม่หยุด กระทั่งล่วงเข้ายามจื่อ ลมจากทิศเหนือจึงพัดเมฆหนาเคลื่อนพ้นกำแพงเมือง ท้องฟ้าด้านนอกยังดำสนิท ทว่าในเรือนชิงเยว่ของจวนสกุลเซี่ยว เปลวตะเกียงกลับสว่างอยู่ตลอดคืนอิ๋งเอ๋อร์หลับไปแล้วเด็กน้อยนอนตะแคงอยู่ด้านในของเตียง มือข้างหนึ่งยังกำปลายแขนเสื้อมารดาแน่น ใบหน้าซึ่งเคยแดงเพราะพิษไข้ค่อย ๆ คืนสีหลังดื่มยา ม่านจูนั่งพิงเสาเตียงคอยเปลี่ยนผ้าชุบน้ำบนหน้าผาก ทุกครั้งที่นางขยับ อิ๋งเอ๋อร์จะครางในลำคอแล้วคว้าหาเยวี่ยหนิงราวกับคนตกน้ำคว้ากิ่งไม้เยวี่ยหนิงจึงไม่ลุกไปไหนนางนั่งอยู่ข้างลูก ปล่อยให้ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมไหลผ่านทีละฉากอวี้เยวี่ยหนิงเป็นธิดาคนโตที่เกิดจากภรรยาเอกของสกุลอวี้ มารดาสิ้นใจตอนนางอายุเก้าหนาว บิดายกอนุหลินขึ้นดูแลเรือนในปีถัดมา ต่อมาอนุหลินให้กำเนิดอวี้หมิงจู เด็กหญิงผู้อ่อนโยน ว่านอนสอนง่าย และรู้จักหลบอยู่หลังผู้อื่น ต่างจากเยวี่ยหนิงซึ่งถูกเลี้ยงให้เชิดหน้าในฐานะธิดาเอกนางกับเซี่ยวจื่อหานหมั้นหมายกันตั้งแต่วัยเยาว์หากเรื่องจบเพียงเท่านั้น บางทีทั้งสองอาจเป็นคู่สามีภรรยาที่ให้เกียรติกัน แม้ไร้คว











