Ano Ang Mga Halimbawa Ng Paglabag Sa 'Ang Sampung Utos Ng Diyos'?

Tuwing nanonood ako ng mga serye na tumatalakay sa pananampalataya, hindi lang ako napapaisip tungkol sa Diyos mismo—napapaisip din ako sa mga tanong tungkol sa kabuluhan, kasalanan, at kung paano natin hinaharap ang kawalang-katiyakan. May ilang anime na malinaw na gumagawa ng relihiyosong diskurso sa tekstura ng kanilang mundo: halimbawa, ang 'Neon Genesis Evangelion' ay puno ng simbolohiya mula sa Judeo-Christian tradition at humaharap sa ideya ng isang 'malaking plano' kontra sa personal na krisis; hindi ito nagpapakita ng isang malinaw na Diyos na sumasagot, kundi nagpapalalim ng tanong kung ano ang ibig sabihin ng pagiging mapanagot sa sarili at sa iba. Isa naman sa mga palabas na tahimik pero malalim ang 'Haibane Renmei'—parang spiritual allegory ito tungkol sa pagsisisi, pagkikilala sa sarili, at paglaya. Hindi sinasabi ng palabas na may tradisyonal na diyos na umiiral, pero ramdam ang konsepto ng paghuhusga, pagliligtas, at ritual. Sa ibang spectrum, 'Devilman Crybaby' diretso ang pagharap sa ideya ng mabuti at masama at halos nag-i-scan ng papel na ginagampanan ng relihiyon sa paghuhubog ng moralidad ng lipunan; napakalakas ng apokaliptikong tema nito at nakakaantig sa kung paano natin tinitingnan ang Diyos sa gitna ng karahasan. May mga anime rin na mas light o iba ang tono ngunit naglalaro sa ideya ng diyos bilang karakter: ang 'Saint Young Men' ay nakakatawang slice-of-life na nagpapakita kina Jesus at Buddha bilang magkakalaro na nakikibagay sa modernong buhay—diyan ko napagtanto na ang pananampalataya ay pwedeng maging personal at nakakatawa, hindi puro solemn. Sa kabilang dulo, may 'Berserk' na nag-criticize ng relihiyosong institusyon at nagpapakita kung paano nagagamit ang pananampalataya para sa kapangyarihan. Panghuli, 'Mushishi' at 'Shinsekai yori' ay hindi laging tungkol sa Diyos, pero nagpapaalala na may mga puwersang espiritwal at paniniwala na umiiral sa loob ng kultura at ito ang nagtutulak sa kilos ng tao. Para sa akin, ang magandang bagay sa mga anime na ito ay hindi laging nagbibigay ng sagot—mas madalas nagbibigay sila ng espasyo para magmuni-muni. Minsan gusto ko ng seryo na bibigyan ako ng malinaw na pananaw, pero kadalasan mas lumalalim ang pag-unawa ko kapag iniwan akong nag-iisip tungkol sa tanong na nananatili: paano natin hahanapin ang pananampalataya sa gitna ng takot at pag-asa?

Tuwing nabubuksan ko ang paborito kong libro at napapansin ang tema ng pananampalataya, lagi kong naaalala kung paano mag-iba ang kilos ng may-akda pagdating sa diyos bilang sentrong ideya. May mga sumulat na halata ang pag-aalok ng teolohikal na argumento—halimbawa, si C.S. Lewis ay hindi nagtitiis ng pag-ikot-ikot: malinaw ang kanyang pananaw sa 'Mere Christianity' at nakatali rin ang mga piraso ng kanyang pananampalataya sa mga imaheng pampanitikan sa 'The Chronicles of Narnia'. Sa kabilang dako, may mga manunulat na hindi direktang sermonero kundi gumagamit ng pananampalataya bilang lens para tuklasin ang kahinaan at kabutihan ng tao. Si J.R.R. Tolkien, bagama't tumanggi sa literal na alegorya, bumubuo ng isang moral at espiritwal na kosmos sa 'The Lord of the Rings' na malinaw ang impluwensya ng kanyang pananampalatayang Katoliko. Gusto ko rin ang mga sumasagot sa malalim na krisis ng pananampalataya—si Dostoevsky ang perpektong halimbawa. Ang mga karakter niya sa 'The Brothers Karamazov' at 'Crime and Punishment' ay hindi simpleng mananampalataya o hindi mananampalataya; pinagdaraanan nila ang pasakit, pagdududa, at minsan ang malinaw na grasya. Nakakagulo ngunit totoo, at doon ko nakikita ang isang mas makatotohanang pagtrato sa diyos kaysa sa madaling kasagutan. Sa parehong tono pero kakaiba ang paraan, si Flannery O'Connor ay gumagamit ng pagkabigla at grotesko para ipakita ang grasya na dumadapo sa pinakamalabong pagkakataon—bawal ang pagiging kumbinsido na pulos moralizing ang pananampalataya niya. May mga modernong akdang sci-fi at nobela na naglalaro din ng relihiyosong tema: si Walter M. Miller Jr. sa 'A Canticle for Leibowitz' ay gawing paningin ang simbahan at paniniwala sa gitna ng pagkalimot ng sibilisasyon; si Madeleine L'Engle naman ay nagsanib ng agham at pananampalataya sa mas malambot at mapanlikhang paraan sa 'A Wrinkle in Time'. Sa huli, para sa akin ang may-akda na 'gumagamit' ng pananampalataya ay hindi laging nangangahulugang nagtuturo ng doktrina—kadalasan, ginagamit nila ito para ilantad ang mga kontradiksyon ng tao, magbigay ng pag-asa, o magtanong ng mga mahihirap na tanong. Mas gusto ko ang mga akdang nagbibigay ng espasyo para magduda at magtaka, dahil doon naiintindihan ko ang lalim ng pananampalataya, hindi lang bilang paniniwala kundi bilang karanasan.

Sobrang saya kapag pumasok ako sa mundo ng mga diyos sa mga libro; ang pinaka-nakatulong sa akin noong bata pa ako ay ‘D’Aulaires’ Book of Greek Myths’. Malinaw at nakakatuwang ilustrado ang bawat kwento—parang picture book pero hindi mababaw ang nilalaman. Ang presentasyon nila ng mga diyos at diyosa ay diretso: sinasabi kung sino silang anak nina sino, ano ang kapangyarihan nila, at anong mga kawili-wiling kwentong bumabalot sa kanila. Dahil dito, madaling tandaan ang mga personalidad at relasyon ng mga diyos—perfect kung gustong magsimula nang hindi nalilito sa dami ng pangalan at detalye. Bukod sa graphics, nagustuhan ko rin kung paano nila pinasimple ang komplikadong materyal. Hindi nila binabawasan ang lalim ng mitolohiya; binibigyan lang ng malinaw at accessible na lenggwahe. Madalas, kapag may nagtanong sa akin kung saan dapat magsimula ang kabataan o mga baguhan, nirerekomenda ko agad ito dahil naglalaman din ito ng mga buod ng epiko at mga sikat na mito na madaling basahin bilang mga short stories. Kapag nagbasa ako noon, parang sinamahan ako ng isang kaibigan na nagsasabing, ‘ito ang bida, ito ang kontrabida,’ kaya hindi ka nalulunod sa kalituhan. Kung hahanap ka ng libro na nagpapakilala ng mga diyos at diyosa sa pinakamadaling paraan—lalo na sa Griyegong panig—ito yung tipong bibigyan ka ng matibay na basehan para lumipat sa mas komplikadong bersyon ng mga mito. Para sa akin, malaking paborito ito dahil naging tulay siya mula sa cartoon-level curiosity patungo sa tunay na pagkagusto sa mitolohiya.

Nakakatuwang isipin kung gaano kadami ng modernong nobela ang tumatalakay sa mga diyos at diyosa—hindi na sila puro sinaunang epiko lang ngayon, nagsusulpot sila sa mga kalsada, bar, at mga social feed ng modernong mundo. Personal, sobrang naaliw ako sa paraan ng mga manunulat ngayon na binabaliktad ang mga mitolohiya: hindi lang paglalarawan ng kapangyarihan, kundi pag-usisa sa kalikasan ng pananampalataya, pagkakakilanlan, at trauma. Halimbawa, si Neil Gaiman sa 'American Gods' ay gumagawa ng mga diyos na migrante na kailangang makibagay sa isang banyagang kultura; para sa akin, nakakaintriga iyon dahil nagpapakita ito ng ugnayan ng pananampalataya at pagbabago ng lipunan. May mga modernong nobelang nagrerebolusyon din ng pananaw—si Madeline Miller sa 'Circe' ay binibigyan ng boses ang isang dating sekundaryang karakter at nagiging feminist retelling; habang si Joanne M. Harris sa 'The Gospel of Loki' ay nagpapakita ng diyos mula sa pananaw ng trickster, na nakakaaliw at nakakapagbukas ng bagong interpretasyon. Kung gusto mo ng mas magaan ngunit matalino, subukan ang 'Anansi Boys' para sa mas masayahing pagtrato sa diyos bilang personalidad na nasa gitna ng komunidad. Sa dulo, napapansin ko na ang mga nobelang ito ay hindi palaging naghahanap ng konkretong sagot tungkol sa diyos-diyosan—kadalasan naghihikayat sila ng tanong tungkol sa tao, kapangyarihan, at kwento. Kaya kung interesado ka sa modernong spin ng mitolohiya, marami kang mapipili: mula sa noir road story hanggang sa intimate mythic retelling, at palaging may bagong pananaw na naghihintay.

Sobrang saya ko kapag nakakakita ako ng merch na hindi lang maganda kundi may laman din ang mensahe—kaya pag naisip ko ang 'nasa diyos ang awa nasa tao ang gawa', agad kong naiimagine ang ilang piraso na parehong pormal at may puso. Una, tshirt o hoodie na may simple, classy na typography: puting teksto sa itim na damit o vice-versa, maliit lang sa dibdib pero may maliliit na detalye sa likod ng kuwelyo—parang lihim na paalala. Mahilig ako sa minimal designs kaya gusto ko yung may halong serif at handwritten font para parang lumang sulat-kamay na may modernong twist. Pangalawa, enamel pin o keychain na may simbolikong icon—tulad ng maliit na kamay na tumutulong o banggit ng araw at krus na hindi overtly religious. Maganda rin ang journal o notebook na may embossed na quote sa takip at magandang papel sa loob; perfect regalo para sa mga taong mahilig mag-reflect. Kung gusto mo ng charitable angle, mas bongga kapag may percentage ng kita pupunta sa community projects—may mas malalim na saysay 'yun, at mas magiging meaningful ang pagdadala ng mensahe sa araw-araw.

Parang nagyelo ako sa sandaling napagtanto ko kung gaano kadalom ang tanong na 'natutulog ba ang diyos'—at saka ako natuwa. May mga panahon kasi na ang pananampalataya ay parang kumot na nilalapitan mo kapag malamig ang mundo: hindi niya sinasagot agad ang lahat ng tanong, pero nagbibigay siya ng init para magpatuloy ka. Sa sarili kong karanasan, may mga pagkakataon na hindi malinaw ang mga sagot, pero sapat na ang pakiramdam na may kasama ako sa paglalakbay; isang presensya o paniniwala na sumasalo sa takot at pangungulila. Kapag sinubukan kong ilarawan ito sa mga kaibigan, madalas kong ikuwento kung paano ako tumayo mula sa pagkabigo, hindi dahil nag-iba ang lahat ng pangyayari, kundi dahil nagbago ang aking pananaw—at iyon ang magandang kapangyarihan ng pananampalataya. Masaya akong tandaan na hindi kailangan laging malutas ang mga mahiwaga. Sa maraming salita ng relihiyon at literatura, natutunan ko na ang pag-asa at pagtitiwala ay mabisang gamot sa kawalan ng katiyakan. Minsan, ang pananampalataya ay hindi isang sagot kundi isang paraan ng pamumuhay: pag-aalay ng oras para magdasal, magmuni-muni, o tumulong sa kapwa. Sa mga sandaling parang 'natutulog' ang Diyos, naroon ang pagpipilit na magtiwala pa rin — at sa proseso, natututunan nating maging mas malakas at mas mapagbigay. Hindi ko itinatanggi na may mga panahon ng pag-aalinlangan; natural iyon. Pero sa huli, ang pananampalataya para sa akin ay nagbibigay ng komportable at makatotohanang balangkas upang harapin ang mga tanong na hindi agarang nasasagot. Hindi lahat kailangang malinaw; minsan sapat na ang pagkakaroon ng liwanag kahit na mahinang sindi lamang ng pag-asa.

Nang una kong marinig ang tanong na 'natutulog ba ang diyos', parang tumigil ang mundo ko sandali. Hindi dahil natakot ako sa literal na imahe, kundi dahil biglang na-expose ang isang malalim na takot: sino ang nagbabantay kapag wala ang pinakamataas na tagapag-alaga? Sa psychological na lebel, nagdudulot ito ng existential na pangamba—ang ideya na baka walang constants sa mundong puno ng kawalan ng katiyakan. Para sa batang ako noon, nagiging dahilan ito ng insomnia at mga tanong habang nakatingin sa kisame; para sa iba naman, pumupukaw ito ng galak na filosofikal na pag-iisip. May tendency ang utak natin na i-anthropomorphize ang mga konsepto ng kapangyarihan at pagka-sagrado—binibigyan natin ng katauhan ang mga abstract na forces para mas madali nating maintindihan. Kapag sinabing 'natutulog' ang diyos, nagiging mas malapit at mas kahina-hinala ang Diyos: may kahinaan, may cycles, may periods ng hindi pag-akto. Psychologically, pwedeng magdulot ito ng cognitive dissonance—kung sanay kang may laging gabay, bigla mong mararamdaman ang abandonment o kawalan ng kontrol. Ngunit may ibang dulot din: nagbibigay ito ng kalayaan. Kung hindi palaging gising ang Diyos, mas may responsibilidad ang tao na gumawa ng moral na desisyon at magtulungan para sa seguridad. Sa personal na pananaw, natutuwa ako sa tanong na ito dahil pinipilit akong mag-reflect: ano ang pinagbabasehan ko sa pag-asa, at paano ako kumikilos kapag tila wala ang isang all-powerful na tagabantay? Sa huli, mas mahalaga sa akin ang kung paano tayo tumutugon sa kawalan ng katiyakan—doon nasusukat ang ating tapang at pagkatao.

Sorpresa — napaka-karaniwan pala ng linya na 'nasa Diyos ang awa, nasa tao ang gawa' sa maraming pelikulang Pilipino, kaya mahirap magturo ng iisang pamagat lang bilang sagot. Ako mismo, pagnanasa kong itanong iyon, agad kong naaalala ang mga eksenang drama kung saan tumitindig ang loob ng bida pagkatapos marinig o sabihin ang pariralang ito: isang matandang kapitbahay na nagbibigay payo, o lider na nag-uudyok sa mga tao na kumilos para sa kanilang kinabukasan. May mga pelikula na ginagawang turning point ang ganitong linya—isang simpleng usapan na nag-uudyok ng pagkilos: pag-ahon mula sa kahirapan, pagharap sa katiwalian, o pagwawakas ng pag-aalinlangan sa sarili. Sa katauhan ko, mas gusto kong isipin na hindi ito eksklusibo sa iisang pelikula kundi isang bahagi ng kultura na lumalabas sa iba't ibang genre: familia dramas, pulitikal na pelikula, at mga indie na may malalim na temang panlipunan. Kaya kung ang hinahanap mo ay eksaktong pelikula, mas malamang na madinig mo ang pariralang ito sa maraming pelikula kaysa sa isang natatanging titulo — at iyon ang nakakatuwang bahagi: parang kayang punuin ng linya ang maraming emosyon at konteksto depende sa pagkakagamit.