การเล่าเรื่องมีทั้งช่วงเฮฮาและช่วงเงียบที่กินใจเหมือนงานชิ้นหนึ่งของ 'Natsume's Book of Friends' ในแง่ที่ใช้บรรยากาศเป็นตัวเล่า ฉันชอบที่มันไม่เร่งรีบและให้พื้นที่ให้ผู้ชมเติมสีความคิดเอง เมื่ออ่านจบมักรู้สึกอิ่มอกอิ่มใจแบบเงียบๆ มากกว่าคำตอบชัดเจน
การเล่าเรื่องแบบโฟกัสที่รายละเอียดประจำวันใน 'The Secret World of Arrietty' สอนให้เรารู้จักการหยิบฉากเล็ก ๆ มาขยายความจนมันกลายเป็นความหมายใหญ่ การเขียนของนักเขียนคนนั้นไม่จำเป็นต้องเป็นบทบรรยายยิ่งใหญ่ แต่การเลือกคำ ภาพ และจังหวะทำให้ผู้อ่านรู้สึกใกล้ชิดกับตัวละครอย่างไม่ตั้งใจ