จดหมายเหตุ ลา ลู แบร์

นี่คือเรื่องราวที่ทำให้ฉันยิ้มแบบอ่อนหวานทุกครั้งที่เปิดอ่าน ถึงแม้หน้าตาของตัวเอกจะเป็นตุ๊กตาหมีแปลกๆ ก็ตาม

เราอ่าน 'จดหมายเหตุ ลา ลู แบร์' เหมือนอ่านกล่องจดหมายเก่าๆ ที่มีทั้งจารึกความหลังและคำปลอบโยนในตัวเดียวกัน เรื่องเล่าแบ่งเป็นฉบับจดหมายหรือบันทึกของตัวละครหลัก—หมีแปลกชื่อลา ลู—ที่เขียนถึงคนที่จากไปและถึงดวงจันทร์เป็นผู้ฟัง คอนเซ็ปต์ทำให้ทุกตอนรู้สึกเหมือนบทเพลงช้าๆ ที่ค่อยๆ คลี่คลายความหมายของความเหงา การค้นหา และการยอมรับ

โครงเรื่องไม่ได้ยึดติดกับพล็อตแอ็กชัน แต่น้ำหนักจะอยู่ที่ความสัมพันธ์ระหว่างลา ลู กับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่เคยช่วยเย็บแผลให้ แล้วก็กับชุมชนเล็กๆ ที่มีตำนานพื้นบ้านสอดแทรก มีฉากที่ฉันชอบเป็นพิเศษคือเทศกาลโคมไฟกลางทะเลสาบ—ตรงนั้นความทรงจำเก่าๆ ถูกปล่อยลอยไปพร้อมแสงไฟ และรายละเอียดเล็กๆ เช่นกลิ่นแป้งขนมปังอบหรือเสียงจักรเย็บผ้าทำให้โลกนั้นมีเนื้อสัมผัส

ถ้าต้องเทียบสไตล์ เล็กๆ น้อยๆ มันชวนให้นึกถึงบรรยากาศอบอุ่นแบบ 'My Neighbor Totoro' แต่บทสนทนาแฝงความคิดถึงและการรับรู้ความสูญเสียลึกกว่า ตอนจบไม่ได้เลือกทางง่ายๆ แต่ยังคงความอบอุ่นในแบบที่ทำให้ฉันยิ้มทั้งน้ำตา นี่เป็นงานที่ถ้าใครอยากอ่านเรื่องของการเติบโตแบบนุ่มนวลและเต็มไปด้วยสัญลักษณ์ ถือว่าเป็นการเดินทางที่คุ้มค่า

แหล่งข้อมูลดั้งเดิมที่ผู้คนมักอ้างถึงบอกชัดว่า Simon de La Loubère เป็นผู้เขียนจดหมายเหตุฉบับแรกที่เรียกกันว่า 'จดหมายเหตุ ลา ลู แบร์' หรือในภาษาต้นฉบับมักอ้างถึงผลงานของเขาในชื่อ 'Du Royaume de Siam' ฉบับที่รวบรวมบันทึกการทูตและการสังเกตต่าง ๆ ระหว่างภารกิจของเขาไปยังสยามในปลายศตวรรษที่ 17

ผมมองว่าการรู้จักชื่อผู้เขียนคนแรกของเอกสารชิ้นนี้ช่วยเปิดมุมมองด้านแหล่งข้อมูลได้เยอะ เพราะ La Loubère ไม่ได้เป็นเพียงนักเดินทางธรรมดา แต่ทำงานในฐานะทูตและบันทึกสิ่งที่เห็นอย่างเป็นระบบ การเขียนของเขาผสมทั้งบันทึกเชิงภูมิรัฐศาสตร์และความสนใจด้านวัฒนธรรม ทำให้ผลงานกลายเป็นหนึ่งในแหล่งอ้างอิงสำคัญสำหรับผู้ที่ศึกษาประวัติศาสตร์อยุธยาและความสัมพันธ์ระหว่างยุโรปกับเอเชีย

ความประทับใจส่วนตัวคือการอ่าน 'Du Royaume de Siam' ให้ความรู้สึกเหมือนได้ยืนอยู่ข้างนักสังเกตคนนั้น ลายมือของ La Loubère เปิดเผยทั้งความพิถีพิถันและมุมมองแบบตะวันตกยุคนั้น ทำให้คนอ่านสมัยใหม่ต้องตีความเอกสารด้วยความระมัดระวัง แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเขาเป็นผู้เขียนฉบับแรกที่วางรากฐานให้กับจดหมายเหตุชิ้นนี้อย่างแท้จริง

เราเพิ่งดำน้ำลงไปในชั้นของ 'ลา ลูแบร์' แล้วรู้สึกเหมือนเปิดกล่องสมบัติที่เต็มไปด้วยจดหมาย วารสาร และภาพสเก็ตช์จากคนหลากช่วงเวลา

คอลเลกชันหลักใน 'ลา ลูแบร์' ประกอบด้วยบันทึกการเดินเรือของชาวประมงที่เล่าถึงปรากฏการณ์ดวงจันทร์แปลก ๆ จดหมายรักที่ค่อย ๆ เผยมุมมืดของชุมชน บันทึกการทดลองทางวิทยาศาสตร์ที่เชื่อมโยงกับการแปรสภาพของสัตว์ และบันทึกคำให้การจากผู้เฒ่าผู้แก่ที่เล่าถึงตำนานพื้นบ้าน บางชิ้นเป็นแผนที่เก่าที่มีรอยหมึกบรรยายเส้นทางลับ สเก็ตช์สิ่งมีชีวิตที่ไม่มีในพจนานุกรมทางชีววิทยา และภาพถ่ายกระจกที่จับแสงจันทร์เป็นลักษณะผิดปกติ

สิ่งที่ผมชอบเป็นการผสมผสานโทนระหว่างความจริงจังและเรื่องเล่าพื้นบ้าน—เหมือนช็อตซีนใน 'Fullmetal Alchemist' ที่บอกเล่าอดีตผ่านวัตถุและเอกสาร การอ่านแต่ละชิ้นทำให้ฉันรู้สึกว่าเราไม่ได้ดูแค่ข้อมูล แต่กำลังประกอบชิ้นส่วนของเหตุการณ์หนึ่งขึ้นมาใหม่ เอกสารบางฉบับเขียนด้วยลายมือสั่นคลอน แต่ตรงนั้นเองที่ให้ชีวิตกับชุมชนในบันทึก ช่วยให้ภาพรวมของ 'ลา ลูแบร์' ไม่ใช่แค่คดีวิทยาศาสตร์ แต่เป็นมรดกทางอารมณ์ของเมืองหนึ่งที่ถูกพระจันทร์กำกับไว้

นี่เป็นเรื่องที่ผมค่อนข้างอยากตอบให้ชัดเจนเพราะเห็นหลายคนถามบ่อย: ณ ตอนนี้ยังไม่มีฉบับแปลไทยของ 'จดหมายเหตุ ลา ลู แบร์' ออกวางขายอย่างเป็นทางการ

ฉันติดตามข่าวสารและวงการแปลอยู่พอสมควร ดังนั้นมองเห็นภาพว่าเหตุผลที่งานบางชิ้นยังไม่ได้แปลเป็นไทยมักมาจากเรื่องลิขสิทธิ์และความต้องการตลาดที่ไม่แน่นอน งานบางเรื่องต้องรอให้สำนักพิมพ์ใหญ่ในต่างประเทศปล่อยสิทธิ์ก่อน แล้วสำนักพิมพ์ในไทยถึงจะต่อรองนำมาพิมพ์ ซึ่งกระบวนการนี้ใช้เวลาเป็นปี ๆ ได้ ถ้ามองเปรียบเทียบกับผลงานแนวเดียวกันที่ฉันติดตาม เช่น 'Mushishi' บางประเทศก็ใช้เวลาหลายปีจนกว่าจะมีฉบับแปลหลายภาษาออกมา

ในฐานะแฟน ฉันเข้าใจความหงุดหงิดของคนที่รออ่าน เพราะสำนวนและบริบทบางอย่างของต้นฉบับมักสูญหายไปถ้าแปลไม่ละเอียด แต่ยังมีความหวังเสมอว่าถ้า 'จดหมายเหตุ ลา ลู แบร์' มีฐานแฟนในไทยเพิ่มขึ้น หรือมีสำนักพิมพ์สนใจจริงจัง เราอาจได้เห็นประกาศลิขสิทธิ์และกำหนดวางขายในอนาคตอันไม่ไกลนัก

เริ่มจากตรงนี้ก่อนเลย: ถ้าคุณกำลังมองหาฉบับแปลไทยของ 'จดหมายเหตุ ลา ลูแบร์' สิ่งแรกที่ฉันจะแนะนำคือมองที่ห้องสมุดใหญ่ๆ และศูนย์ทรัพยากรทางประวัติศาสตร์ภายในมหาวิทยาลัยในไทย เพราะงานประเภทจดหมายเหตุหรือพงศาวดารเก่าๆ มักจะถูกเก็บไว้ในห้องสมุดวิชาการหรือหอสมุดแห่งชาติก่อนที่จะมีการแปลเป็นภาษาท้องถิ่น ฉันมักจะเริ่มจากเช็คลิสต์ห้องสมุดอย่างหอสมุดแห่งชาติ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยจุฬาลงกรณ์ และห้องสมุดของคณะมนุษยศาสตร์ที่มีภาควิชาประวัติศาสตร์หรือภาษาต่างประเทศใหญ่ๆ ในสังกัด เพราะถ้ามีการแปลไทยอย่างเป็นทางการหรือมีสำเนาที่เคยตีพิมพ์ ก็มีโอกาสสูงที่จะพบที่นั่น

ไอเดียที่ฉันใช้ต่อมาคือสำรวจคลังหนังสือออนไลน์และห้างหนังสือทั้งในและต่างประเทศ ที่มักมีข้อมูลว่าหนังสือเล่มใดมีฉบับแปลภาษาใดบ้าง เช่น ฐานข้อมูลระดับนานาชาติหรือเว็บไซต์ขายหนังสือใหญ่ๆ จะช่วยให้รู้ว่ามีฉบับแปลไทยหรือไม่ ถ้าไม่พบฉบับแปลไทย การมองหาต้นฉบับภาษาต้นฉบับ (ฝรั่งเศสหรืออังกฤษถ้ามีแปลกลาง) จะเป็นทางเลือกที่ดี แหล่งที่มักมีต้นฉบับสแกนหรือข้อมูลบอกรายละเอียดได้แก่หอสมุดดิจิทัลของประเทศต้นฉบับหรือคลังเอกสารสาธารณะ ซึ่งหากอ่านภาษาต้นฉบับไม่ถนัด ฉันมักจะแนะนำให้หาเวอร์ชันภาษาอังกฤษหรือใช้เครื่องมือช่วยแปลควบคู่กับคำอธิบายจากงานวิจัยของนักวิชาการที่อ้างอิงงานนั้นไว้

อีกทางที่ค่อนข้างได้ผลคือการติดต่อหน่วยงานทางวัฒนธรรม เช่น สถานทูต ฝรั่งเศสในไทย หรือสถาบันอัลลิอองซ์ฝรั่งเศส เพราะบางครั้งจะมีข้อมูลเกี่ยวกับงานแปลทางประวัติศาสตร์และวรรณกรรมที่ถูกตีพิมพ์เป็นภาษาท้องถิ่น นอกจากนี้ ชุมชนออนไลน์ของคนรักหนังสือและนักประวัติศาสตร์เล็กๆ ในเฟซบุ๊กหรือกลุ่มคนรักหนังสือเก่า มักมีสมาชิกที่เก็บสำเนาหรือนำเสนอข้อมูลว่าฉบับแปลมีวางจำหน่ายหรือถูกทำเป็นสำเนาโดยสถาบันใดบ้าง ส่วนถ้าต้องการเก็บเป็นเล่ม ฉันมักชอบสำรวจร้านหนังสือใหญ่อย่าง Kinokuniya หรือร้านหนังสือออนไลน์ที่มีมูลนิธิ/ร้านค้าเฉพาะทาง เพราะถ้ามีฉบับแปลไทยจริงๆ ร้านเหล่านี้จะเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี

สรุปการชี้ทางแบบตรงๆ: เริ่มจากห้องสมุดมหาวิทยาลัยและหอสมุดแห่งชาติ ตรวจสอบฐานข้อมูลหนังสือระดับนานาชาติและคลังดิจิทัลของประเทศผู้แต่ง ติดต่อหน่วยงานวัฒนธรรมที่เกี่ยวข้อง และสำรวจชุมชนคนรักหนังสือ ถ้าทุกช่องทางนี้แล้วพบว่าไม่มีฉบับแปลไทย แปลว่าอาจยังไม่มีการแปลเป็นทางการ ซึ่งก็เปิดโอกาสให้ชุมชนคนอ่านร่วมกันผลักดันการแปลหรือแชร์คำแนะนำในการอ่านฉบับภาษาต้นฉบับได้ แอบตื่นเต้นกับความเป็นไปได้ที่งานคลาสสิคบางชิ้นจะได้มีฉบับแปลไทยในอนาคต—นึกภาพมีวงอ่านและถกเถียงกันในชุมชนแล้วก็ยิ้มได้แบบบ้าบออย่างบอกไม่ถูก

ย้อนกลับไปในศตวรรษที่สิบเจ็ด ฉันเคยหลงใหลกับบันทึกการเดินทางของคนยุโรปที่มาเยือนกรุงศรีอยุธยา และชื่อที่ผมเจอบ่อยก็คือซิมง เดอ ลา ลูแบร์ (Simon de La Loubère) ผู้เขียนจดหมายเหตุฉบับที่คนไทยมักเรียกสั้นๆ ว่า ‘จดหมายเหตุ ลา ลูแบร์’ ซึ่งในฝรั่งเศสตีพิมพ์ภายใต้ชื่อต้นฉบับว่า 'Du Royaume de Siam' งานชิ้นนี้เกิดขึ้นจากการที่เขาเดินทางมาเป็นทูตในคณะทูตของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ไปยังกรุงศรีอยุธยาในปี ค.ศ. 1687

เนื้อหาในจดหมายเหตุของลา ลูแบร์เต็มไปด้วยบรรยายเหตุการณ์ในราชสำนักของสมเด็จพระนารายณ์ ความประทับใจต่อพิธีกรรม วัฒนธรรมการปกครอง และรายละเอียดที่เขาเห็นกับตา รวมทั้งข้อมูลเชิงภูมิปัญญาและกฎระเบียบต่างๆ ที่ได้รับจากคนในราชสำนักและผู้แปลที่เดินทางไปด้วย งานชิ้นนี้จึงไม่ได้เป็นแค่บันทึกการทูตเท่านั้น แต่มันกลายเป็นแหล่งข้อมูลสำคัญของยุโรปเกี่ยวกับสยามในยุคนั้น ซึ่งยังถูกอ้างถึงบ่อยครั้งโดยนักประวัติศาสตร์ต่อมา

หนังสือ 'จดหมายเหตุลาลูแบร์' นำเสนอเรื่องราวในรูปแบบของเอกสารที่แตกต่างหลากหลาย—จดหมาย บันทึกเหตุการณ์ รายงานทางการ และบันทึกความทรงจำ ซึ่งรวมกันเป็นพอร์ทเทรตของชุมชนเล็ก ๆ ที่มีความลับฝังลึกไว้ ฉันรู้สึกว่าการอ่านเหมือนได้ขุดหลุมเวลา: แต่ละชิ้นเอกสารพาเราไปยังช่วงเวลาหนึ่ง ทั้งช่วงสงบและช่วงวุ่นวาย แล้วค่อย ๆ เผยเงื่อนปมของตัวละครสำคัญและประวัติศาสตร์ที่ถูกปิดบัง

งานเล่มนี้เล่นกับแนวคิดเรื่องความน่าเชื่อถือของเอกสารอย่างเฉียบขาด เอกสารบางชิ้นก่อให้เกิดความสงสัย—ผู้เขียนอาจมีจุดประสงค์ซ่อนเร้นหรือความทรงจำอาจถูกบิดเบือนจากมุมมองส่วนตัว ฉันชอบตอนที่ชิ้นหนึ่งคือบันทึกการประชุมของคณะกรรมการท้องถิ่นที่อ่านแล้วรู้สึกหนาว เพราะสำเนียงการเขียนเย็นชาจนแทบไม่บอกอะไร แต่มีช่องว่างที่ทำให้จินตนาการเติมเต็มได้เอง เหมือนฉากเปิดของนิยายสืบสวนคลาสสิกอย่าง 'The Name of the Rose' ที่ใช้เอกสารเป็นตัวลากผู้อ่านเข้าไปในปม

นอกจากโครงเรื่องที่เป็นปริศนาแล้ว ประเด็นเรื่องอำนาจ ความทรงจำของชุมชน และการสืบทอดความเจ็บปวดรุ่นต่อรุ่นถูกผสานอย่างแนบเนียน ตัวละครเด่นบางคนปรากฏผ่านจดหมายรักที่อ่อนโยน ขัดกับรายงานทางการที่เย็นยะเยือก ทำให้เกิดความขัดแย้งระหว่างภาพลักษณ์ต่อสาธารณะและความจริงส่วนตัว ฉันมักจะหยุดอ่านแล้วคิดถึงตอนหนึ่งที่ตัวเอกพบกล่องเอกสารเก่า—ลุ้นแล้วลุ้นอีกว่าจดหมายฉบับไหนจะเปลี่ยนเกม และฉากนั้นก็กลายเป็นจุดเปลี่ยนของทั้งเรื่อง

สรุปไม่ใช่วิธีเล่าแบบตรงไปตรงมาที่ให้คำตอบครบทุกข้อ แต่เป็นการร้อยเรียงชั้นความทรงจำจนผู้อ่านต้องเลือกเชื่อหรือไม่เชื่อเอง ซึ่งให้ความพึงพอใจแบบลึกลับและค้างคา เหมือนการเดินออกจากบ้านเก่าแล้วยังได้กลิ่นไม้เก่า ๆ ติดอยู่ในเสื้อ—ไม่น่าจะลืมได้ง่าย ๆ

นี่เป็นเรื่องที่ฉันชอบคุยบ่อยเวลาเจอคนรักหนังสือแบบเดียวกัน: ฉบับพิเศษของ 'ลา ลู แบร์' มักจะไม่ได้หาซื้อได้ตามร้านหนังสือธรรมดาทั่วไปเสมอไป แต่มีช่องทางหลักๆ ที่มักจะปรากฏเสมอ ฉบับพิเศษมักจะวางขายที่ร้านหนังสือเฉพาะทางที่นำเข้าสินค้าจากต่างประเทศหรือมีแผนกนิยาย-การ์ตูนพิเศษ เช่น ร้านนำเข้าใหญ่ๆ ที่คนชอบของสะสมมักไปแวะกัน นอกจากนั้น สำนักพิมพ์ที่จัดพิมพ์หรือสตูดิโอที่ดูแลผลงานมักเปิดขายผ่านเว็บไซต์ของตัวเองหรือให้พรีออเดอร์ล่วงหน้า ซึ่งถ้าต้องการของแท้และบรรจุภัณฑ์พิเศษ วิธีนี้มักได้ความแน่นอนที่สุด

งานอีเวนท์แบบบูธ ไม่ว่าจะเป็นงานคอมิก งานหนังสือสเปเชียล หรืองานแฟนมีตติ้งเฉพาะกิจ มักเป็นที่ปล่อยฉบับพิเศษออกสู่ตลาดครั้งแรก และบางครั้งมีสิทธิ์พิเศษเช่นของแถม ลายเซ็น หรือบัตรสะสม ฉันเองเคยเห็นฉบับพิเศษที่หมดจากชั้นในร้านทั่วไปแล้วกลับมาปรากฏตัวอีกครั้งที่บูธงานเล็กๆ หรือร้านรวบรวมของสะสม นอกจากนี้ตลาดมือสองออนไลน์จากต่างประเทศก็เป็นทางเลือก—แต่ต้องตรวจเช็กสภาพสินค้ากับความน่าเชื่อถือของผู้ขายให้ละเอียด

ถ้าจะให้สรุปแนวทางแบบตรงไปตรงมา: ติดตามประกาศจากผู้ดูแลผลงาน, เช็กร้านนำเข้าและร้านเฉพาะทาง, และดูบูธงานอีเวนท์เป็นหลัก ฉันมักเลือกสำรองจากช่องทางของผู้ผลิตถ้ามี เพราะโอกาสได้ครบแบบพิเศษสูงกว่า แต่การได้ไปเจอของที่งานและเห็นรายละเอียดจริงๆ ก็ให้ความสุขแบบแฟนเจอของหายากไม่เหมือนกัน

หลังจากดูจดหมายเหตุ 'ลา ลู แบร์' ผมรู้สึกว่าความพยายามในการรวบรวมฟุตเทจเก่า ๆ และการจัดตัดต่อเพื่อนำเสนอภาพรวมของยุคหนึ่งนั้นชัดเจนมาก

นักวิจารณ์ไทยหลายคนยกย่องงานฝีมือนี้ในด้านความละเอียดของการคัดเลือกภาพและการฟื้นฟูสภาพฟิล์มที่ทำให้ภาพเก่า ๆ มีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง การใส่ใจในมู้ดและโทนทำให้ผู้ชมสามารถเดินทางย้อนเวลาไปสู่ช่วงเวลาที่จดหมายเหตุบันทึกได้อย่างมีเสน่ห์ หลายคนชี้ว่าฉากบางฉากมีพลังทางอารมณ์ที่เทียบได้กับฉากที่ยิ่งใหญ่ในสารคดีอย่าง 'The Act of Killing' ในแง่ของการสร้างความไม่สบายใจและความทรงจำที่ยังไม่จาง

ในทางกลับกัน คำวิจารณ์ที่ได้ยินบ่อยคือจังหวะการเล่าเรื่องบางช่วงลากยาวเกินไปจนคนทั่วไปอาจหลุดจากจุดโฟกัสได้ และนักวิชาการบางรายเรียกร้องความชัดเจนในบริบทเชิงประวัติศาสตร์มากขึ้น แต่โดยรวมผมคิดว่างานชิ้นนี้ทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมระหว่างมุมมองของผู้เชี่ยวชาญและสาธารณชนได้ดี มันไม่ใช่แค่การโชว์ฟุตเทจเก่า แต่ยังเป็นการชวนคิด ชวนโต้แย้ง และชวนตั้งคำถาม ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่จดหมายเหตุที่ดีควรทำได้

ชื่อ 'ลาลูแบร์' อาจฟังดูเป็นชื่อแปลก ๆ แต่ถ้าบอกว่าเป็นการทับศัพท์จากภาษาฝรั่งเศส คุณจะเริ่มนึกภาพค่ายทูตยุคบารอกกับเรือใบขึ้นฝั่งอยุธยาได้ชัดขึ้นมากเลย

ผมพูดถึงซิเมง เดอ ลาลูแบร์ (Simon de La Loubère)—ชายชาวฝรั่งเศสที่ถูกส่งมาเป็นหนึ่งในคณะทูตของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ไปยังกรุงสยามในปี ค.ศ. 1687 เขากลับมาเขียนบันทึกการเดินทางและการสังเกตสังคมสยามในเล่มที่โด่งดังในชื่อฝรั่งเศสว่า 'Du Royaume de Siam' ซึ่งหลายภาษาก็แปลกันไปต่าง ๆ รวมทั้งที่คนไทยรู้จักกันในนาม 'จดหมายเหตุลาลูแบร์' เล่มนี้ไม่ได้เป็นแค่บันทึกทริปธรรมดา แต่เป็นการรวบรวมความรู้ด้านการปกครอง ศาสนา ประเพณี วิถีชีวิตในวังและนอกวัง รวมถึงรายละเอียดที่คนยุโรปสมัยนั้นอยากรู้ เช่น ธรรมเนียมการถวาย การจัดแบ่งชนชั้น และภาพรวมการเมืองของอาณาจักรอยุธยา

การอ่านบันทึกของเขาทำให้ฉันรู้สึกเหมือนยืนมองเมืองจากมุมมองคนนอกที่พยายามตีความสิ่งที่เห็นด้วยกรอบความคิดของตนเอง—บางช่วงชัดเจนว่ามีมุมมองแบบยุโรปศตวรรษที่ 17 แต่ในเวลาเดียวกันก็มีพยานหลักฐานเชิงรายละเอียดที่หายากมาก เช่น การบรรยายพิธีกรรมต่าง ๆ หรือการสังเกตระบบราชการที่ช่วยให้นักประวัติศาสตร์รุ่นหลังสามารถเทียบเคียงข้อมูลได้ อีกเหตุผลที่เล่มนี้ยังคงถูกพูดถึงคือมันสะท้อนทั้งความอยากรู้อยากเห็น การแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรม และความไม่เข้าใจบางอย่างไปพร้อมกัน ทำให้เป็นแหล่งข้อมูลที่น่าสนใจและต้องอ่านด้วยสายตาที่วิจารณ์ไปด้วย

ถ้าจะบอกความประทับใจส่วนตัว ฉันมักหยิบ 'Du Royaume de Siam' มาอ่านเวลาต้องการเห็นภาพอดีตอย่างละเอียด มันเหมือนแผนที่ที่มีทั้งจุดชัดและจุดหมอก ซึ่งทำให้การอ่านมีชีวิตมากกว่าการอ่านเอกสารทางการแห้ง ๆ และนั่นแหละคือเสน่ห์ของบันทึกชนิดนี้