ตราบฟ้ามีตะวัน ตอนที่ 113

จางอวิ๋นซี เป็นแพทย์นิติเวชที่ย้อนเวลามาในอดีตนับพันปี ตามคำร้องขอของดวงวิญญาณผู้อาภัพ ที่นั่นนางได้พบกับ "หานไท่หยาง" ชินอ๋องรูปงาม ผู้มีนิสัยอำมหิต เย็นชาและโหดเหี้ยม พรหมลิขิตแห่งเวลาบันดาลให้นางมาใช้ชีวิตกับเขาในฐานะ "สามีภรรยา" แล้วนางจะทำวิธีใดเพื่อเอาชนะใจสามีผู้นี้ได้

ช่วงนี้นางฝันร้ายอยู่ทุกคืนวัน ในฝันนางถูกบุรุษผู้หนึ่งบั่นคอจนตาย เลือดไหลนองไปทั่วทั้งลานหิน ฟู่ลี่อิ๋ง คุณหนูผู้ถูกตามใจมาตั้งแต่ยังเยาว์เลยสาบานต่อหน้าฟ้าดิน นางจะไม่เป็นสตรีชั่วช้าอีกต่อไปแล้ว

เหวินซูมีความลับเพียงสองเรื่องในชีวิตแต่งงาน เรื่องแรกคือ ตระกูลเซิ่งไม่ถูกใจสะใภ้อย่างเธอ ทั้งครอบครัวหลอกให้เซิ่งเจิงโจวเซ็นสัญญาหย่าร้างก่อนแต่งงานโดยที่เขาไม่รู้ ชีวิตแต่งงานของพวกเขาคงอยู่ได้เพียงเจ็ดปีเท่านั้น เรื่องที่สองคือ... เธอปิดบังเซิ่งเจิงโจวคลอดลูกสาวคนหนึ่ง ชีวิตแต่งงานเจ็ดปี เซิ่งเจิงโจวไม่เคยรู้ว่าเขายังมีลูกวัยห้าขวบอีกคน เดิมคิดว่าเวลาเจ็ดปี การทุ่มเททั้งกายใจของเธอคงจะทำให้เซิ่งเจิงโจวยอมเปิดใจได้บ้าง ทว่าสามเดือนก่อนที่สัญญาหย่าจะมีผล เธอเพิ่งรู้อย่างหวาดหวั่นว่าสามีเองก็มีความลับเช่นกัน ...รักฝังใจของเขา คือน้องสะใภ้ของตัวเอง เจ็ดปีที่ทุ่มเทไปราวกับเรื่องตลกที่ไร้สาระและน่าขัน! เหวินซูหัวใจตายด้าน ตัดสินใจจะไม่บอกความจริงเรื่องที่พวกเขามีลูกด้วยกันแล้ว หย่าอย่างเด็ดขาด ทิ้งพ่อเก็บลูกอย่างสง่างาม! ถือว่าเขาเป็นเพียงเครื่องมือผลิตเด็กหลอดแก้วที่มีลมหายใจก็พอ! จนกระทั่งเหวินซูกลับคืนสู่จุดสูงสุด จากแม่บ้านที่เคยถูกดูแคลน กลายเป็นผู้ได้รับรางวัลทางการแพทย์ที่อายุน้อยที่สุด! ผู้ชายที่เคยเมินเฉยต่อเธอสารพัดในอดีต ในที่สุดก็รู้ว่าเธอตัดสินใจจะหย่ามานานแล้ว และไม่ต้องการเขาอีกนานแล้ว การมีอยู่ของลูกสาวก็ถูกเปิดเผยต่อสาธารณะ ชายหนุ่มที่ปกติเย็นชาไร้ความรู้สึกกลับต้อนเธอไว้ท่ามกลางสายตาผู้คน กัดฟันถามว่า “หย่างั้นเหรอ? ทิ้งพ่อเก็บลูกงั้นเหรอ? ที่รัก คุณอยากจะเอาชีวิตผมหรือไง?” เหวินซูจูงมือลูกสาวยิ้มบางๆ “ประธานเซิ่ง ฟังให้ชัดๆ นะ ลูกสาวฉัน แซ่ฮั่ว ไม่ได้แซ่เซิ่ง!”

"พี่ธาม..." "...พี่ไม่ได้ทำแบบนั้นกับวาใช่ไหม พี่ไม่ได้หลอกวาใช่ไหม มันไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหมคะ" เจ้าของใบหน้าใสยังคงถามคนตรงหน้าออกไปน้ำตาคลอ "อืม ฉันเข้าหาเธอ...ก็เพื่อสิ่งนั้นเท่านั้น" ทันทีที่ริมฝีปากหนาตอบความจริงกลับมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเฉยชาก็ทำเอารุ่นน้องสาวร้องไห้ออกมาราวกับว่าทุกอย่างนั้นได้พังทลายลง "ฮึก พะ...พี่..."

ชื่ออื่น ๆ (แพทย์ยอดพธูแห่งใต้หล้า) (หมอยิ้มงามล่มเมือง) หมออัจฉริยะแห่งวงการแพทย์ผู้ทะลุเวลามากลายเป็นพระชายาที่ถูกทอดทิ้งของอ๋องฉู่ เพิ่งจะมาถึงก็พบกับคนที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส เธอยึดมั่นในจรรยาบรรณของหมอในการเข้าช่วยรักษา จนเกือบจะทำให้ตัวเองเกือบเข้าคุก จักรพรรดิ์ประชวรหนัก เธอพยายามหาทางรักษา แต่ถูกเข้าใจผิด และถูกตำหนิจากตู๋อ๋องผู้น่ารังเกียจ การทำความดีทำได้ยากขนาดนั้นเลยเหรอ? ผู้ชายคนนี้สร้างปัญหาให้เธอตลอด ไม่เป็นไร เธอทนได้ แต่ที่ทนไม่ได้ที่สุดคือ เขายังแต่งอนุเข้ามาเย้ยหยันเธอนี่สิ! “เจ้าคิดว่าเจ้าทำให้ข้าเกลียดเจ้าเช่นนั้นรึ ข้าเกลียดเจ้า เพราะเจ้ามันน่ารังเกียจตั้งแต่แรกพบด้วยซ้ำ” ตู๋อ๋องพูดวาจาทิ่มแทงอย่างไร้เยื่อใย หยวนชิงหลิงคลี่ยิ้มออกมา“ท่านไม่คิดรึว่าข้าเองก็ไม่ได้ชอบท่านเช่นกัน เพียงแต่ทุกคนที่นี่ล้วนมีการศึกษา และข้าเองก็ไม่อยากทำให้ท่านต้องขายหน้าหรอกนะเพคะ”

แพทย์นิติเวชหญิงเยี่ยนเว่ยฉือที่กำลังตั้งครรภ์ลูกน้อยแสนล้ำค่าบังเอิญได้เดินทางข้ามเวลา มือซ้ายของนางถือมีดเพื่อเป็นกระบอกเสียงให้ผู้วายชนม์ มือขวาถือเข็มเพื่อรักษาคนที่ยังมีลมหายใจ ไม่ว่าเรื่องของคนเป็นหรือคนตายนางพร้อมลุยได้หมด! เยี่ยนเว่ยฉือ : ด้วยความสามารถของข้า จะมีชีวิตที่รุ่งโรจน์ในยุคโบราณไม่ได้เลยหรือ? ผู้ชายหรือ? ผู้ชายคืออะไร? พวกผู้ชายมีแต่จะส่งผลต่อความเร็วที่ข้าชักมีดก็เท่านั้น อ้อ ยกเว้นผู้ชายรูปงาม! ซ่างกวนซี องค์รัชทายาทแห่งราชวงศ์ต้าซางผู้หล่อเหลาเป็นอันดับหนึ่งในใต้หล้าถูกใส่ร้ายป้ายสี  เขามีทักษะศิลปะการต่อสู้ที่โดดเด่นยากจะหาใครเปรียบ ทั้งยังน่ากลัวและโหดเหี้ยมจนไร้คู่ต่อสู้ในสนามประลอง ตัวตน ตำแหน่ง ความมั่งคั่งและเกียรติยศศักดิ์ศรี ทุกสิ่งล้วนสลายหายไปจนเหลือเพียงความว่างเปล่าเนื่องจากต้องคดีที่ไม่ได้รับความเป็นธรรม ซ่างกวนซี : เจ้าต้องช่วยข้า เยี่ยนเว่ยฉือ : ขอเหตุผลหน่อยสิ ซ่างกวนซี : หากเจ้าอยากช่วยชีวิตคน ข้าก็จะเป็นคนป่วย! หากเจ้าอยากฆ่าคน ข้าก็จะมอบชีวิตให้! หากเจ้าอยากจะรักใคร ข้าก็ว่างอยู่! เยี่ยนเว่ยฉือ : กล้าพูดกับข้าเช่นนี้เชียว ช่างอาจหาญเสียจริง!