ตราบฟ้ามีตะวัน ตอนที่ 113

จางอวิ๋นซี เป็นแพทย์นิติเวชที่ย้อนเวลามาในอดีตนับพันปี ตามคำร้องขอของดวงวิญญาณผู้อาภัพ ที่นั่นนางได้พบกับ "หานไท่หยาง" ชินอ๋องรูปงาม ผู้มีนิสัยอำมหิต เย็นชาและโหดเหี้ยม พรหมลิขิตแห่งเวลาบันดาลให้นางมาใช้ชีวิตกับเขาในฐานะ "สามีภรรยา" แล้วนางจะทำวิธีใดเพื่อเอาชนะใจสามีผู้นี้ได้

ช่วงนี้นางฝันร้ายอยู่ทุกคืนวัน ในฝันนางถูกบุรุษผู้หนึ่งบั่นคอจนตาย เลือดไหลนองไปทั่วทั้งลานหิน ฟู่ลี่อิ๋ง คุณหนูผู้ถูกตามใจมาตั้งแต่ยังเยาว์เลยสาบานต่อหน้าฟ้าดิน นางจะไม่เป็นสตรีชั่วช้าอีกต่อไปแล้ว

เหวินซูมีความลับเพียงสองเรื่องในชีวิตแต่งงาน เรื่องแรกคือ ตระกูลเซิ่งไม่ถูกใจสะใภ้อย่างเธอ ทั้งครอบครัวหลอกให้เซิ่งเจิงโจวเซ็นสัญญาหย่าร้างก่อนแต่งงานโดยที่เขาไม่รู้ ชีวิตแต่งงานของพวกเขาคงอยู่ได้เพียงเจ็ดปีเท่านั้น เรื่องที่สองคือ... เธอปิดบังเซิ่งเจิงโจวคลอดลูกสาวคนหนึ่ง ชีวิตแต่งงานเจ็ดปี เซิ่งเจิงโจวไม่เคยรู้ว่าเขายังมีลูกวัยห้าขวบอีกคน เดิมคิดว่าเวลาเจ็ดปี การทุ่มเททั้งกายใจของเธอคงจะทำให้เซิ่งเจิงโจวยอมเปิดใจได้บ้าง ทว่าสามเดือนก่อนที่สัญญาหย่าจะมีผล เธอเพิ่งรู้อย่างหวาดหวั่นว่าสามีเองก็มีความลับเช่นกัน ...รักฝังใจของเขา คือน้องสะใภ้ของตัวเอง เจ็ดปีที่ทุ่มเทไปราวกับเรื่องตลกที่ไร้สาระและน่าขัน! เหวินซูหัวใจตายด้าน ตัดสินใจจะไม่บอกความจริงเรื่องที่พวกเขามีลูกด้วยกันแล้ว หย่าอย่างเด็ดขาด ทิ้งพ่อเก็บลูกอย่างสง่างาม! ถือว่าเขาเป็นเพียงเครื่องมือผลิตเด็กหลอดแก้วที่มีลมหายใจก็พอ! จนกระทั่งเหวินซูกลับคืนสู่จุดสูงสุด จากแม่บ้านที่เคยถูกดูแคลน กลายเป็นผู้ได้รับรางวัลทางการแพทย์ที่อายุน้อยที่สุด! ผู้ชายที่เคยเมินเฉยต่อเธอสารพัดในอดีต ในที่สุดก็รู้ว่าเธอตัดสินใจจะหย่ามานานแล้ว และไม่ต้องการเขาอีกนานแล้ว การมีอยู่ของลูกสาวก็ถูกเปิดเผยต่อสาธารณะ ชายหนุ่มที่ปกติเย็นชาไร้ความรู้สึกกลับต้อนเธอไว้ท่ามกลางสายตาผู้คน กัดฟันถามว่า “หย่างั้นเหรอ? ทิ้งพ่อเก็บลูกงั้นเหรอ? ที่รัก คุณอยากจะเอาชีวิตผมหรือไง?” เหวินซูจูงมือลูกสาวยิ้มบางๆ “ประธานเซิ่ง ฟังให้ชัดๆ นะ ลูกสาวฉัน แซ่ฮั่ว ไม่ได้แซ่เซิ่ง!”

“มึงไม่ชอบกู แต่แฉะขนาดนี้? มึงปล่อยให้กูทำแบบนี้ ถ้าเกิดกูจะเอามึงจริงๆ ขึ้นมา มึงคิดว่ายังไง?”

“พี่วิน!...นี่มันอะไรกัน” รินลณีร้องออกมาอย่างตกใจ หัวใจเธอเต้นแรงเหมือนมันจะหลุดออกมาจากอก ร่างกายชาไปทั้งร่าง ไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะยืนไม่เคยคิดว่าชีวิตนี้จะมาเห็นภาพแบบนี้ “พี่พัฒน์ ผมชอบพี่ ...รินณีเราเลิกกันเถอะ”นาวินก็ตกใจพอกัน ภาพที่เธอเห็นเขาคงปฏิเสธไม่ได้เพราะมันชัดเจนมากขนาดนี้...ชายหนุ่มได้แต่พูดว่า “ขอโทษ” “ไอ้เลว” รินลณีด่าออกไปทั้งน้ำตา..เธอวิ่งขึ้นรถไฟฟ้ากลับคอนโดมิเนียม โดยไม่ได้สนใจเสียงเรียกของนาวิน ส่วนระพีพัฒน์นะเหรอเขาก็ยังยืนเอามือล้วงกระเป๋าเสื้อกาวน์แบบไม่ได้สนใจอะไร นี่มันอะไรกัน มันคือโลกที่ชะนีแบบเธออยู่ยากจริง ๆ เธอกลับมาร้องไห้ต่อที่ห้อง ภาพอดีตของเธอกับนาวินไหลผ่านเข้ามาในหัวเธอไม่หยุด เพราะเขาเป็นเกย์ใช่ไหม? เธอกับเขาเลยเข้ากันได้ดี ไม่ว่าจะไปทำผม ชอปปิงเขาไม่เคยบ่น ไม่เคยว่ามันน่าเบื่อ

จีน่าจำใจขายตัวให้มาเฟียอัคนีเพื่อความอยู่รอด จากสัญญาบำเรอรักที่เริ่มต้นด้วยไฟปรารถนา กลับกลายเป็นรักแท้ที่หลอมละลายหัวใจอันเย็นชาของเขา แต่เมื่อความรักทำให้เขามีจุดอ่อน อันตรายจากแฟนเก่าหวนกลับมาทวงแค้น โดยมีชีวิตของเธอเป็นเดิมพัน