ทานตะวันในกองเพลิง

ท้ายหาดแห่งหนึ่งในพัทยา บ้านที่มีขนาดเล็กจนไม่น่าเชื่อว่าจะมีชีวิตสองชีวิตอาศัยอยู่ที่นี่ได้  สภาพของบ้านมีลักษณะเป็นเพิงหมาแหงนเก่า ๆ สร้างขึ้นโดยใช้ต้นไม้จากป่าละเมาะ ขนาดเท่าขายึดเป็นเสาจำนวนเก้าต้น ตีแปะมุงด้วยสังกะสีสนิมเขรอะ จากโรงสีที่บริจาคให้กับ ‘ยายบุญมี’ ด้วยความสงสาร  ยายบุญมีอาศัยอยู่กับหลานสาววัย  20  ปี ที่ลูกสาวนำมาทิ้งไว้ให้เลี้ยงตั้งแต่แบเบาะผ่านมา  20  ปี ลูกสาวก็หายหน้าหายตาไป  ไม่ได้พบเจอกันอีกเลย

ยายบุญมีตั้งชื่อให้หลานสาวว่า ‘ทานตะวัน’ เพราะแกชอบดอกทานตะวันเป็นการส่วนตัว  นับตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้  ทานตะวันโตเป็นสาวสวยสะพรั่ง  ส่วนยายบุญมีก็แก่ชราลงทุกที  โรคมากมายรุมเร้าจนแทบเอาชีวิตไม่รอด  ห่วงก็แต่ทานตะวันสิจะอยู่อย่างไร อันตรายรอบตัวมันมากมายไปหมด  ยิ่งต้องไปทำงานหามรุ่งหามค่ำ หาเงินมาเลี้ยงปากเลี้ยงท้องทุกวัน  รวมถึงค่าหยูกยาที่ทานตะวันจะต้องหามารักษาเธออีก

คิดแล้วก็น้อยใจตัวเองที่มีปัญญาส่งหลานเรียนได้แค่  ม.3  หากทานตะวันได้เรียนสูงกว่านี้สักหน่อย  ก็คงไม่ต้องมาทนลำบากหาเงินเลี้ยงคนแก่ใกล้ตายอยู่อย่างนี้

“ยายหนูเป็นยังไงบ้างคะหมอ” เสียงใสๆ เอ่ยถามด้วยความเป็นกังวล  เมื่อคืนก่อนยายบุญมีล้มหัวฟาดกับพื้น  ขณะที่ทานตะวันออกไปทำงานในช่วงกลางคืน  เมื่อกลับมาถึงก็เห็นยายบุญมีนอนนิ่งไปเสียแล้ว  แต่เธอก็ไม่รอช้ารีบขอให้เพื่อนบ้านใกล้เคียงพายายมาส่งที่โรงพยาบาลทันทีหลังจากที่พบเห็น โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดก็ดันเป็นโรงพยาบาลเอกชนที่ค่ารักษาสูงเสียด้วย

“อาการน่าเป็นห่วงครับ  ถ้าไม่รีบผ่าตัดด่วน  หมอต้องพูดกันตามตรงว่าคงไม่รอด” เหมือนฟ้าผ่าลงกลางอก  ยายเป็นทุกอย่างของเธอ  เป็นทั้งพ่อ และแม่  ถ้าเธอไม่มียาย ชีวิตนี้ก็ไม่มีใครอีกแล้ว

แม้ตอนเรียนจะโดนล้ออยู่เสมอ ว่าเสื้อผ้าที่ใส่เก็บมาจากกองขยะ  แต่นั่นมันก็เป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่ยายจะมอบให้กับเธอได้  ตัวของยายเองนั้นไม่เคยซื้อเสื้อผ้าใส่เลย  แต่ทุกวันปีใหม่ยายจะแอบเอาเงินที่ขายของเก่าได้ ไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้กับทานตะวันทุกปี  

ยายมักจะกินข้าวแค่พออิ่ม  แล้วเหลือไว้ให้หลานได้กินเต็มที่ เพราะกลัวหลานจะกินไม่อิ่ม วันไหนหาเก็บของเก่าไม่ได้  ยายบุญมีก็จะไปขโมยของในตลาดมาทำกับข้าวให้หลานกิน  จนตัวเองต้องถูกแม่ค้าขว้างปาข้าวของใส่ราวกับหมูกับหมา  แต่เพราะคนส่วนใหญ่มองว่าแกสติไม่ดี  จึงไม่ได้ถือสาอะไร  หรือบางครั้งเขาเห็นแกไปด้อม ๆ มอง ๆ อยู่แถวนั้น  ก็อาจจะมอบของให้บ้างเล็ก ๆ น้อย ๆ พอได้เอามาแบ่งกันกินกับหลาน

“ใช้เงินเยอะไหมคะหมอ”

“น่าจะไม่ต่ำกว่าแสนนะครับ”

“สะ แสนหนึ่ง....เลยเหรอคะ” เงินตั้งแสนเธอจะไปหาจากไหนได้ ลำพังทุกวันนี้ล้างจานจนมือเปื่อย ก็ยังได้แค่วันละสามร้อยบาทเท่านั้น  เด็กสาวได้แต่รำพันในใจ  

หลังจากไปดูยายในห้องแล้ว  ทานตะวันก็ออกมาทำงานในร้านที่เธอทำงานอยู่ประจำ  เธอทำงานอยู่หลังร้านตลอดเวลา  จนเหมือนเป็นบ้านหลังที่สองไปเสียแล้ว  เธอเดินเข้าออกทุกวันจนเคยชิน  แต่วันนี้มันไม่เหมือนทุกวัน  ในหัวนั้นคิดแต่เรื่องยาย กับเงินหนึ่งแสน  ที่ก็ยังไม่รู้เลยว่าจะหามาจากไหนได้

เพล้งงง!! เสียงจานกระเบื้องหล่นกระทบพื้นดังสนั่น เศษจานแตกกระจัดกระจายไปทั่วพื้น

“เฮ้ยตะวันระวังหน่อย เจ๊มาเห็นเข้าได้หักไม่เหลือกินเลยนะเว้ย” เสียงของ ‘ฟ้า’ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของทานตะวันกระซิบกระซาบเตือน ทานตะวันรีบก้มลงเก็บเศษจาน แต่เหมือนว่าจะช้าไป

“นังตะวัน นังฟ้า ฉันได้ยินเสียงจานแตก!!” ร่างบางของ ‘ซ้อหลิว’ ปรากฏขึ้นที่หน้าประตู แม่หม้ายสาวสองพันปี เจ้าของร้านหน้าเลือดที่เค็มยิ่งกว่าเกลือทั้งทะเล รีบวิ่งมาดูทันทีจริงๆ การรอหักเงินลูกจ้าง๔อเป็นงานถนัดของเจ๊หลิว ยิ่งลูกจ้างอย่างทานตะวันกับฟ้าที่มักจะถูกหักยิบหักย่อยอยู่เสมอ ถ้ามีที่อื่นไปสองสาวคงไม่ทนอยู่ที่นี่เป็นแน่ ซ้อหลิวเปิดร้านอาหารขึ้นมาบังหน้าอีกธุรกิจที่ทำเงินได้ดีกว่านั่นคือธุรกิจขายบริการ ชั้นใต้ดินในร้านถูกเปิดเป็นซ่องค้ากามให้กับเหล่ามาเฟียใหญ่ๆ และพวกคนมีอิทธิพล ด้วยความหน้าเงินซ้อหลิว ทำให้เธอค่อนข้างที่จะเลือกลูกค้า ไม่ใช่จะปล่อยให้ใครเข้ามาได้มั่วซั่ว เพราะกลัวจะไม่คุ้มค่าแรงเด็กๆ ไหนจะเสี่ยงกับตำรวจอีก ปล่อยให้แต่รายใหญ่กระเป๋าหนักๆเพราะเธอเชื่อเสมอว่า เสียน้อยเสียยาก เสียมากเสียง่าย