ทรานฟอเมอร์5

ฉากเปิดของ 'Transformers: The Last Knight' บอกเลยว่าภาพยนตร์พยายามขยายขอบเขตของจักรวาลให้เป็นเรื่องราวประวัติศาสตร์ผสมไซไฟในเวลาเดียวกัน

ผมติดตามเส้นเรื่องของเคด เยเกอร์ (Cade Yeager) ที่กลับเข้ามามีบทบาทสำคัญอีกครั้ง ร่วมกับตัวละครใหม่ๆ อย่างเซอร์เอ็ดมันด์ เบอร์ตันและวิเวียน เว็มบลีย์ ซึ่งค่อยๆ เผยว่าเทคโนโลยีหุ่นยนต์ไม่ได้เป็นแค่เหตุการณ์สมัยใหม่ แต่เป็นส่วนหนึ่งของตำนานมนุษยชาติ หนังพาเราไปเจอความลับตั้งแต่เมอร์ลินจนถึงตำนานอัศวิน โดยที่การเปิดเผยเหล่านี้ก็เป็นปมสำคัญที่นำไปสู่ความขัดแย้ง

ปมใหญ่ที่เป็นสปอยล์หลักคือการปรากฏตัวของตัวร้ายฝ่ายนอกโลกที่ชื่อว่าควินเทสซา ซึ่งประกาศตัวว่าเป็นผู้สร้างหรือผู้เกี่ยวข้องกับกำเนิดของหุ่นยนต์ เธอพยายามใช้ทรัพยากรของโลกเพื่อฟื้นฟูบ้านเกิดของหุ่นยนต์ และใช้วิธีชักจูง/ควบคุมออพติมัส ไพรม์ให้กลายเป็นเครื่องมือ ในช่วงไคลแมกซ์มีการต่อสู้ครั้งใหญ่ระหว่างฝ่ายมนุษย์-ออโต้บอตกับกองกำลังฝ่ายตรงข้าม ผลคือมีความสูญเสียตามมา ออพติมัสเองก็ผ่านการทดสอบด้านศีลธรรมและความทรงจำ จบเรื่องด้วยการตัดสินใจที่ทำให้เส้นทางของเขาเปลี่ยนไปและเปิดช่องให้คนดูคิดต่อถึงอนาคตของโลกกับหุ่นยนต์ ความรู้สึกหลังดูจบคือทั้งตื่นตาและหนักแน่น — หนังทิ้งร่องรอยของประวัติศาสตร์ที่เชื่อมกับอนาคตไว้อย่างชัดเจน

การเชื่อมต่อของ 'Transformers: The Last Knight' กับภาคก่อนไม่ได้เป็นแค่การนำหุ่นยนต์ตัวเดิมกลับมาแต่มันขยายเส้นเรื่องต่อจาก 'Age of Extinction' ในหลายมิติ ผมชอบที่หนังเลือกให้ตัวเอกมนุษย์จากภาคก่อนยังคงมีบทบาทต่อเนื่อง — คาเด้ เยเกอร์กลับมาเป็นแกนกลางของเรื่อง ทำให้รู้สึกว่าการเปลี่ยนผ่านจากยุคหนึ่งไปสู่อีกยุคหนึ่งมีน้ำหนัก ไม่ได้เป็นการรีเซ็ตทั้งหมดแบบสะดวก ๆ

นอกจากตัวละครแล้ว หนังเชื่อมต่อผ่านองค์ประกอบเทคโนโลยีและผลกระทบทางสังคมที่ถูกปูไว้ใน 'Age of Extinction' เช่นแนวคิดเรื่องโลหะที่แปลงรูปได้ (Transformium) และการล่าแปลงร่างของสิ่งมีชีวิต เครื่องจักรเหล่านี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของโลกยุคใหม่ที่ผู้คนหวาดกลัวและรัฐบาลเข้มงวด ซึ่ง TLK นำมาขยายเป็นฉากใหญ่ของความขัดแย้งระหว่างมนุษย์กับหุ่นยนต์

อีกประเด็นที่เชื่อมต่อชัดคือเส้นทางของออพติมัส ไพรม์จากภาคก่อน — การออกจากโลก การค้นหาที่มาของหุ่นยนต์ และการถูกล่อลวงให้กลายเป็นเวอร์ชันอื่นของตนเอง กลไกเหล่านี้ทำให้เหตุการณ์ในภาคก่อนไม่ถูกทิ้งไว้เป็นเสี้ยวความทรงจำ แต่กลายเป็นแรงขับเคลื่อนให้ตัวละครและโลกในภาคต่อเดินหน้าไปอย่างมีเหตุผลสำหรับผมแล้วการต่อเนื่องแบบนี้ทำให้หนังมีพื้นฐานพอที่จะลากความสนใจจากแฟนเดิมมาสู่แนวคิดใหม่ของเรื่องได้

หลายคนยังพูดถึงความอลังการของฉากแอ็กชันเมื่อ 'Transformers: The Last Knight' เข้าโรงที่ไทยในช่วงกลางปี 2017 — การฉายตามกำหนดหลักคือวันที่ 22 มิถุนายน 2017

เราไปดูรอบเย็นวันเปิดตัวแล้วชอบตรงที่ระบบเสียงกับฉากใหญ่ทำให้คนในโรงเชื่อมกับจังหวะหนังได้ทันที ใครที่อยากได้ฟีลเต็มๆ น่าจะเลือกรอบ IMAX หรือระบบ 4DX ถ้ามีให้เลือกในเมืองใหญ่ ฉากที่มีการชนกันของหุ่นยนต์ท่ามกลางตึกในเมืองส่งผลต่ออารมณ์ผู้ชมอย่างชัดเจน และความตลกร้ายจากพฤติกรรมตัวละครมนุษย์ก็ช่วยบาลานซ์ความหนักของแอ็กชันได้ดี

มองย้อนกลับแล้ว การเข้าฉายในไทยจัดอยู่ในช่วงเทศกาลหนังบล็อกบัสเตอร์ฤดูร้อน ทำให้บรรยากาศหน้าโรงคึกคัก และคนไทยที่ชอบงานโปรดักชันใหญ่ๆ มีโอกาสได้สัมผัสฉากต่อสู้ที่ออกแบบมาเน้นสเกล ความรู้สึกหลังดูสำหรับเราคือมันเป็นหนังที่เหมาะสำหรับการชมบนจอใหญ่กับเสียงดังๆ มากกว่าจะดูเพื่อเนื้อเรื่องลึกซึ้ง

แปลกตาจริงๆที่ 'ทรานฟอเมอร์5' เลือกจะนำเสนอวายร้ายแนวเทพเจ้าอย่าง Quintessa ซึ่งทำให้เรื่องราวของแฟรนไชส์ขยับไปอีกมิติหนึ่ง

การออกแบบของเธอดึงความรู้สึกว่ามาจากตำนานมากกว่าหุ่นยนต์ทั่ว ๆ ไป—มีความเป็นลึกลับ ผสมกับอันตรายที่เยือกเย็น เวลาฉากเธอปรากฏผมรู้สึกว่าภาพยนตร์พยายามเล่นกับแนวคิดเรื่องต้นกำเนิดและชะตากรรมของหุ่นยนต์ การใช้พลังซ่อนเร้นและการพูดจาที่เหมือนคำทำนายทำให้ฉากของเธอมีความหนักแน่นกว่าแค่การปะทะด้วยกำลังเหมือนกับศัตรูรายก่อน ๆ

นอกจากรูปลักษณ์แล้ว น้ำเสียงและการแสดงออกของตัวละครยังช่วยยกระดับความน่ากลัวในแบบที่ไม่ต้องพึ่งฉากแอ็กชั่นตลอดเวลา ฉากที่เธอเปิดเผยแรงจูงใจส่วนตัวให้เห็นมุมมองที่ทำให้แฟน ๆ ต้องคิดใหม่เกี่ยวกับเรื่องราวเบื้องหลังของหุ่นยนต์ การนำอุดมคติและความโหดร้ายมาเชื่อมกันทำให้ Quintessa กลายเป็นตัวละครที่น่าจับตามองจริง ๆ — ไม่ใช่แค่วายร้ายเพื่อฉากแอ็กชั่นเท่านั้น

ความเปลี่ยนแปลงที่เห็นได้ชัดใน 'ทรานฟอร์เมอร์5' สำหรับฉันคือการพยายามขยายขอบเขตเรื่องราวจากแค่การปะทะกันของหุ่นยนต์ไปสู่การลากเส้นเชื่อมกับตำนานและประวัติศาสตร์ของมนุษย์ ซึ่งหนังกล้าเล่นกับไอเดียว่าหุ่นยนต์ไม่ได้เพิ่งมาเมื่อเร็วๆ นี้ แต่มีส่วนเกี่ยวพันกับตำนานโบราณ ทั้งการโยงไปถึงเวทมนตร์ อังกฤษยุคกลาง และตัวละครอย่าง Sir Edmund Burton ที่ทำให้โทนของหนังโค้งไปทางเทพปกรณัมมากกว่าภาคก่อนๆ ที่เน้นแค่สงครามหุ่นยนต์กับฉากแอ็กชันล้วนๆ

วิธีเล่าเรื่องของหนังภาคนี้ค่อนข้างต่างจากภาคต้นฉบับอย่างเห็นได้ชัด จากที่เคยมีเนื้อเรื่องแนวเรียบง่ายตามฮีโร่ฝั่งมนุษย์ หนังพยายามผสมปมต้นกำเนิดของ Transformers เข้ากับการเปิดเผยความลับของโลก แนวทางนี้ทำให้โครงเรื่องซับซ้อนและกระโดดข้ามเวลาไปมาระหว่างอดีตกับปัจจุบัน บทบาทของตัวละครมนุษย์เองก็ดูเปลี่ยนไป—ความสนใจถูกแบ่งไประหว่างตัวละครที่เป็นนักประวัติศาสตร์และคนธรรมดาที่เคยเป็นตัวเอกจนกลายเป็นแนวร่วมมากกว่าแนวหน้า

ด้านสไตลิงและเซตพีซก็มีความเปลี่ยนแปลง เช่น การออกแบบฉากที่ผสานบรรยากาศประวัติศาสตร์กับเทคโนโลยียักษ์ ทำให้บางครั้งภาพดูอลังการและแปลกใหม่ แต่ก็แลกมาด้วยความรู้สึกที่กระจัดกระจาย พักหนึ่งที่ชอบคือฉากที่เปิดเผยไอเดียว่ามีการเชื่อมโยงระหว่างโลกมนุษย์กับแหล่งกำเนิดของหุ่นยนต์ แต่ข้อเสียคือบางความพยายามในการยืดขยายจักรวาลทำให้เนื้อเรื่องไม่กระชับและมีจุดที่คนดูต้องใช้ความพยายามมากกว่าปกติที่จะตาม ในมุมมองของฉัน นี่เป็นความกล้าที่จะทำอะไรแตกต่าง แต่ก็ไม่ได้ลงตัวในทุกส่วน—ยังมีความเพลิดเพลินจากฉากแอ็กชันและงานภาพอยู่บ้าง แต่มันถูกปกคลุมด้วยโครงเรื่องที่พยายามเยอะเกินไปจนบางครั้งหลุดจังหวะไปบ้าง

เครดิตตอนท้ายของ 'Transformers: The Last Knight' มีซีนสั้นๆ ที่ควรรอดูก่อนลุกออกจากโรงหนัง ซึ่งฉากนั้นไม่ใช่ฉากยาวหรือกว้างขวาง แต่ทำหน้าที่เป็นท่อนต่อที่ชัดเจนสำหรับพล็อตในอนาคตของตัวละครหลัก

ฉากหลังเครดิตที่ว่ามีโทนชวนขมและทิ้งเบาะแสเกี่ยวกับชะตากรรมของออพติมัส พูดง่ายๆ คือมันให้ความรู้สึกเหมือนเป็นจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายที่เชื่อมเหตุการณ์หลักกับแผนการของฝ่ายร้าย ฉันรู้สึกว่าการวางซีนแบบนี้ช่วยเพิ่มความอยากติดตามว่าต่อไปจะเกิดอะไร เหมาะสำหรับคนที่ชอบสังเกตสัญญาณเล็กๆ ในหนังบล็อกบัสเตอร์

ถ้าตั้งใจจะดูฉากพิเศษ แนะนำให้อยู่จนครบทั้งเครดิตเพราะมันมาไม่กี่วินาทีและวางไว้หลังเครดิตจริงๆ ส่วนถ้าดูแบบสตรีมมิ่งหรือเวอร์ชันที่ตัดฉากท้ายเครดิตออก บางครั้งก็ต้องพึ่งข้อมูลจากคนดูคนอื่น แต่โดยรวมฉากนั้นเป็นท่อนสั้นๆ ที่สร้างความอยากรู้ต่อได้ดีและไม่ได้เปลี่ยนความหมายของหนังหลักมากนัก

นี่คือตัวร้ายที่ทำให้ผมต้องหยุดดูซ้ำเพื่อจับรายละเอียดทุกอย่าง: ใน 'Transformers: Rise of the Beasts' ตัวร้ายหลักถูกวางให้เป็นภัยเชิงระบบมากกว่าศัตรูแบบปัจเจก — พลังของมันเน้นไปที่การควบคุมพลังงานและการเปลี่ยนโครงสร้างเทคโนโลยีรอบตัว

ผมเห็นว่าพลังหลักมีสามด้านชัดเจน: การกลืนหรือดูดซับ Energon/พลังงานอื่นเพื่อเพิ่มขีดจำกัดตัวเอง, การแพร่เชื้อทางเทคโนโลยีที่เปลี่ยนเครื่องจักรธรรมดาให้กลายเป็นกองทัพลูกสมุน และความสามารถในการเปลี่ยนรูปร่างแบบ techno-organic ที่ไม่จำกัดเฉพาะรูปแบบยานพาหนะ ทำให้มันสามารถถอดชิ้นส่วนแล้วประกอบใหม่เป็นอาวุธหรือแนวป้องกันได้ทันที

นอกจากนั้นยังมีแง่มุมเสริมอย่างการปล่อยสนามรบทางแม่เหล็กหรือแรงโน้มถ่วงเพื่อล้มสมดุลของฝ่ายตรงข้าม และการฟื้นฟูตัวเองจากชิ้นส่วนของศัตรูที่ถูกทำลาย — จบด้วยภาพที่ทำให้ความรู้สึกว่าการต่อสู้ไม่ใช่แค่ปะทะกันของโลหะ แต่เป็นการชนกันของระบบนิเวศเทคโนโลยี ซึ่งสำหรับผมแล้วเพิ่มมิติความน่ากลัวให้กับเรื่องอย่างมาก

แสงและเงาในฉากแอ็กชันมีวิวัฒนาการจนเห็นได้ชัดจากงานยุคแรกๆ ถึงของยุคใหม่

ความรู้สึกแรกที่ผมมีเวลาดูซีนการต่อสู้ใน 'Transformers' (2007) เทียบกับฉากใน 'Transformers: Rise of the Beasts' คือรายละเอียดบนพื้นผิวกับการไล่โทนสีถูกปรับให้ซับซ้อนขึ้นมาก โมเดลหุ่นมีการสะท้อนแสงและรอยขีดข่วนที่สมจริงกว่า แสงสภาพแวดล้อม (ambient lighting) กับเส้นเงาที่ซ้อนกันทำให้แยกทรงซิลูเอทได้ชัดขึ้น ทั้งยังมีพาร์ทิเคิลซิมูเลชั่นที่ลื่นไหลกว่าเดิม

อย่างไรก็ดีการใส่รายละเอียดมากขึ้นไม่ได้แปลว่าองค์รวมดีเสมอไป บางฉากในงานล่าสุดยอดเยี่ยมตรงความคมชัดของเมทัลและการเคลื่อนไหว แต่ถ้าผู้กำกับชอบใช้กล้องสั่นจัดหรือตัดเร็วเกินไป เอฟเฟกต์ที่ละเอียดอาจกลายเป็นความยุ่งเหยิงแทนที่จะเพิ่มอารมณ์ ฉะนั้นคำตอบสั้นๆ ว่าดีกว่าไหม: ในเชิงเทคนิคใช่ แต่ผลลัพธ์สุดท้ายขึ้นกับการคุมโทนของหนังจริงๆ — ความสมดุลระหว่างโชว์เทคนิคและการเล่าเรื่องยังคงเป็นหัวใจสำคัญของการดูหุ่นยักษ์ต่อสู้

ฉันรู้สึกตื่นเต้นกับเส้นเรื่องของแฟรนไชส์นี้เสมอ แล้วพอพูดถึงภาคล่าสุดที่คนทั่วไปมักถามถึง มุมมองของฉันคือควรแยกสองสายเวลาออกจากกัน

ถ้าพูดถึงภาพยนตร์ที่ออกมาแล้วและถูกเรียกว่า 'ล่าสุด' โดยหลายคนในช่วงหลัง ข้อสรุปที่ชัดเจนคือภาพยนตร์เรื่องนั้นต่อเนื่องจาก 'Bumblebee' (2018) — กล่าวคือภาคที่มีบรรยากาศเป็นมิตรกับตัวละคร และเป็นการเริ่มต้นเส้นใหม่ของจักรวาล

ภาพยนตร์ที่ตามมาได้นำแนวคิดจาก 'Bumblebee' ขยายต่อ ทั้งเรื่องโทนที่เป็นมิตรกับครอบครัว การวางตัวของ Bumblebee เอง และการผสมผสานเผ่าพันธุ์ใหม่ๆ ของหุ่นยนต์เข้าไปด้วย ดังนั้นถ้าใครถามว่า "ภาคล่าสุดมีเนื้อเรื่องต่อจากภาคไหน" ทางปฏิบัติคำตอบที่ตรงที่สุดคือมันต่อจากแนวทางและเส้นเรื่องที่เริ่มใน 'Bumblebee' มากกว่าจะไปผูกกับไตรภาคของผู้กำกับคนก่อนหน้า นี่คือความรู้สึกแบบแฟนที่ติดตามมาเรื่อยๆ และชอบการรีเซ็ตที่ทำให้ตัวละครมีพื้นที่หายใจมากขึ้น

บอกตามตรงว่าฉากแรกๆ ของ 'Transformers: The Last Knight' ตอกย้ำความคิดเรื่องมรดกและอดีตที่ตามหลอกหลอนอย่างชัดเจน

พล็อตหลักสำหรับฉันคือการผสานประวัติศาสตร์มนุษย์กับประวัติศาสตร์ของทรานส์ฟอร์เมอร์ — ไม่ใช่แค่การต่อสู้รถหุ่น แต่เป็นการตั้งคำถามว่าอดีตนำพาอะไรมาให้ปัจจุบัน เรื่องราวพยายามเชื่อมตำนานของคิงอาเธอร์กับเทคโนโลยีต่างดาว ทำให้ฉากที่ปรากฏเป็นทั้งการเปิดเผยและการโต้เถียงระหว่างความเชื่อเก่าและความจริงทางวิทยาศาสตร์

อีกจุดที่ผมรู้สึกว่าสำคัญคือธีมของการหายไปและการฟื้นคืน ความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับหุ่นยนต์มีทั้งความไว้วางใจและการหักหลัง — โดยเฉพาะเส้นเรื่องของผู้นำหุ่นยนต์ที่เปลี่ยนบทบาทจากฮีโร่เป็นผู้คุกคาม แล้วกลับมาเป็นคำถามเรื่องการไถ่บาป ความยิ่งใหญ่ของงานสร้างภาพและแอ็กชันอาจโดดเด่น แต่แก่นของหนังยังคงวนเวียนอยู่ที่คำถามว่าใครเป็นคนกำหนดอนาคต และมรดกที่เราทิ้งไว้หมายถึงอะไร — นั่นแหละคือสิ่งที่ถกเถียงได้ยาว ๆ และเป็นหัวใจหลักที่ทำให้หนังมีน้ำหนักกว่าการ์ตูนแอ็กชันปกติ