รอคุณออนไลน์ Pdf

นางมองเขาทั้งรักและโหยหา ในใจมีแต่ภาพยามที่พวกเราพบหน้าสนทนาอย่างหวานชื่น ทว่า...บัดนี้มิอาจทำแบบเดิมได้อีก "จำไว้ พบแล้วพรากในวันวานไม่เป็นไร แต่จากกันวันนี้ย่อมได้เจอกันใหม่ ข้าพร้อมเฝ้ารออย่างเชื่อใจ" นี่อาจเป็นพลังแห่งศรัทธา

เพราะความผิดพลาดในคืนหนึ่ง คนสองคนจึงเกิดความสัมพันธ์ที่ยากจะเปิดเผย จำต้องมีอะไรเกินเลยแค่ในที่ลับเท่านั้น #รักหวานแหวว แนวฟิน เน้นฟิลกู๊ด #อ่านสบาย เนื้อหาไม่ได้เข้มข้น ไม่มีดราม่าหนักหน่วงปวดใจแต่อย่างใด #นางเอกแอบแซ่บ #พระเอกแอบชอบ #เล่มเดียวจบ ไม่น่าเชื่อว่าริมฝีปากแดงๆ กับจมูกโด่งๆ จะมีประสิทธิภาพในการกักหัวใจใครสักคนเอาไว้ได้อยู่หมัด ยังไม่รวมพันธนาการสุดพิเศษชนิดหนึ่งยามตกอยู่ใต้ร่าง ในอ้อมแขนแสนอบอุ่น และจังหวะขยับเรือนร่างที่เรียกว่า... หญิงสาวคิดคำต่อจากนั้นได้หลากหลายบนความหมายใกล้เคียงกับคำว่าวาบหวามน่าอาย ทว่ามันกลับไม่ใช่แค่เรื่องของสัญชาตญาณตามธรรมชาติ ไม่ใช่แค่ความปรารถนาในเพลิงอารมณ์ตามวัย แต่มันเป็นรักซึมลึกที่เกิดขึ้นอย่างช้าๆ ทว่าที่ชัดเจนยิ่งกว่าคือความมั่นคงทางจิตใจ สำหรับเธอ ...เขาคือคนที่ใช่มาตั้งนานแล้ว แต่สำหรับเขา ...เธอจะเป็นคนที่ใช่ตลอดไปหรือเปล่า?

อยากได้ใจเธอต้องทำยังไง ใครก็ได้บอกผมที... 'กวินทร์' หนุ่มหล่อ ดีกรีนักศึกษาแพทย์ ผู้ชายโปรไฟล์ดี ที่ผู้หญิงหลายคนต่างอยากจับจองเป็นเจ้าของหัวใจ แต่ก็ยังไม่มีใครที่ทำให้เขาหวั่นไหวได้สักคน 'ไอริส' สาวคณะวิศวะ ชั้นปีที่สี่ เจ้ใหญ่สุดโหดของรุ่นน้อง มีความสวยเป็นที่สะดุดตา แต่ทว่าข่าวลือในคณะที่เกินจริงทำให้ความสวยของเธอโดนบดบัง และผลของมันก็ทำให้เธออยู่ในสถานะ 'โสด' มาเนิ่นนาน แต่แล้วไง!! ใครแคร์ เพราะทุกวันนี้เธอก็ใช้ชีวิตแฮปปี้ดี มีผัวมโนเป็นพระเอกซีรี่ย์ตั้งหลายคน คิดว่าคงโสดไปนานๆ แต่ที่ไหนได้อยู่ๆ ก็มีผู้ชายหน้าตาดีหลงเข้ามา แถมยังไม่ใช่ผู้ชายโปรไฟล์ธรรมดา เพราะมีความหล่อแบบตะโกน เพื่อนๆ บอกเธอว่าของดี ต้องจับให้มั่น แต่สำหรับเธอ... ไม่รู้สิ!! ถ้าคิดว่าจีบติดก็ลองดู แต่การจะจีบสาววิศวะให้ติดบอกตรงนี้เลยครับว่า "ไม่ใช่เรื่องง่าย" ดังนั้นถ้าอยากได้หัวใจเธอก็ต้องมีผู้ช่วยฝีมือดี เข้าร่วมปฏิบัติการสอยเกียร์ให้ลุล่วง งานนี้แผนจีบสาวจะพังหรือจะปัง มาร่วมลุ้นกันในBeside you(เคียงข้างคุณ)

คนหัวสมัยใหม่แถมยังรักอิสระที่สุดอย่าง 'ศิวดล' เขาเกลียดวิธีการโบราณคร่ำครึอย่างการนัดดูตัวที่พ่อแม่ตนจัดขึ้น ทั้งยังต่อต้านอย่างสุด ๆ แต่ใครจะไปนึกล่ะว่าจู่ ๆ เขาดันไปตกหลุมรักคู่ดูตัวของตัวเองเข้าเต็มเปา และทุกอย่างก็คงจะราบรื่นกว่านี้ถ้าเขาไม่ดันไปก่อเรื่องกับเธอก่อนเจอกันเพียง 1 วัน ส่วน 'โรสิตา' เองก็ไม่นึกไม่ฝันว่าชีวิตนี้ตนจะได้มาเจอกับชายแปลกหน้าที่จู่ ๆ เข้ามาลวนลามเธออย่างอุกอาจจนรอดมาได้อย่างหวุดหวิด ซ้ำร้ายผู้ชายคนนั้นดันกลายมาเป็นคู่หมายที่พ่อแม่ของเธอตั้งใจพามาให้ได้เจอกันอีก เมื่อคนหนึ่งอยากจะสานสัมพันธ์แต่อีกคนกลับปิดประตูใส่หน้าไม่ยอมรับ แล้วความสัมพันธ์ครั้งนี้จะได้รับการสานต่อ ถักทอเป็นรักได้ดั่งหวังตั้งใจหรือไม่ มาลุ้นไปกับความรักเคล้ากลิ่นไวน์นี้กันนะคะ

“เมื่อโลกมันไม่ได้ใจดีกับฉันแล้วทำไมฉันจะต้องใจดีกับคนทั้งโลกด้วย ในเมื่อคนเราอยู่ได้ด้วยข้อตกลงก็แค่ใช้มันเพื่ออยู่ร่วมกันมันก็ถูกต้องแล้วไม่ใช่เหรอคะ…. ที่รัก” “คุณหมอมีคนรักหรือยังคะ” “คุณอัยเรศ นี่เป็นคำถามครั้งที่สี่ที่คุณถามผมแล้ว คุณต้องการอะไรกันแน่” “แต่คุณหมอยังไม่เคยตอบอัยย์เลยนี่คะ” จากหมอเจ้าของไข้ สู่เงื่อนไขที่เธอเสนอให้เขาจนยากที่จะปฎิเสธ ดังนั้นบทบาทของ "คู่รักปลอม ๆ" ของทั้งคู่จึงได้เริ่มขึ้น

อยู่คนละเมืองมาสามปี หลังทำงานล่วงเวลาอยู่เป็นเดือนจนสะสมเวลาไปหาแฟนหนุ่มได้ เขากลับติดต่อไม่ได้เสียแล้ว ฉันต้องนั่งรออยู่คนเดียวในต่างเมืองที่ไม่คุ้นเคยนานถึงสิบชั่วโมงเต็ม กว่าเขาจะส่งข้อความตอบกลับมาอย่างเอื่อยเฉื่อย ปลายสายนั้น เพื่อนสนิทที่สุดของฉันพูดกลั้วหัวเราะอย่างร่าเริงว่า “เฉียวเหนียน เซอร์ไพรส์ไหมล่ะ! ฉันเที่ยวเมืองเซียงซื่อแทนเธอไปรอบหนึ่งแล้ว สนุกสุดๆ ไปเลย โจวเฉวียนหลินเป็นไกด์นำเที่ยวที่ทำหน้าที่ได้สมบูรณ์แบบจริงๆ!” เธอส่งเสียงเจื้อยแจ้วแบ่งปันเรื่องสนุกสนาน ราวกับมองไม่เห็นสายที่ไม่ได้รับถึงสามสิบสายบนโทรศัพท์ของโจวเฉวียนหลินแม้แต่น้อย ฉันรับฟังอยู่เงียบๆ จนกระทั่งเธอเอ่ยปากออกมาคำหนึ่งว่าหนาวจังเลย โจวเฉวียนหลินถึงค่อยรับโทรศัพท์ไป แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสั้นกระชับว่า “ผมพาเธอไปส่งที่โรงแรมก่อน คุณรออีกสักพักนะ” สิ้นเสียงของเขา ฉันก็เอ่ยถามขึ้นมาฉับพลันว่า “คุณรู้ไหมว่าฉันรอมานานแค่ไหนแล้ว?” โจวเฉวียนหลินชะงักไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงมีแววห่างเหินเย็นชา “เธอเป็นเพื่อนสนิทของคุณนะ แม้แต่เรื่องนี้คุณยังจะต้องชิงดีชิงเด่นอีกเหรอ?” ภายใต้การตำหนิอย่างเห็นได้ชัด ความอยากที่จะพูดอธิบายของฉันพลันมลายหายไปโดยสิ้นเชิง หลังจากกดวางสาย รถร่วมเดินทางกลับเมืองจิงซื่อก็มาถึงพอดี คนขับรถเหลือบมองฉันแวบหนึ่ง ก่อนอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นว่า “แม่หนู นี่มันเที่ยงคืนกว่าแล้วนะ แถบนี้เปลี่ยวและอันตรายจะตาย คนในครอบครัวทำใจทิ้งหนูให้อยู่คนเดียวที่นี่ได้ยังไงกัน” ฉันก้มลงมองรองเท้าที่เปียกปอนไปด้วยหิมะและละอองน้ำแข็ง ก่อนจะเอ่ยพึมพำรับคำเบาๆ ว่านั่นสินะ จากนั้นก็คลี่ยิ้มตอบกลับไปว่า “ไม่แล้วล่ะค่ะ หลังจากนี้จะไม่มีวันเป็นแบบนั้นอีกแล้ว”