ในฐานะคนที่อ่านนิยายแนวผจญภัยและแฟนตาซีมาไม่ต่ำกว่าหลายสิบเล่ม ผมมักจะค่อยๆ สะสมความทรงจำเกี่ยวกับตัวละครหมาป่าโดยเฉพาะหมาป่าสีขาวที่มักถูกวางไว้เป็นสัญลักษณ์ของความบริสุทธิ์ โชคร้าย หรือความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับธรรมชาติ ตัวอย่างชัดเจนที่ผมยกขึ้นมาได้ทันทีคือ 'White Fang' ของ Jack London — แม้จะไม่ใช่หมาป่าเพียวๆ เสมอไป แต่ตัวเอกคือสัตว์ผสมระหว่างหมาป่าและสุนัขที่มีสีอ่อนและผ่านการดัดแปลงชีวิตจนกลายเป็นสัญลักษณ์ของความดิบเถื่อนผสมความปรับตัว ขณะที่บนโลกแฟนตาซีสมัยใหม่ ผมชอบการปรากฏตัวของหมาป่าสีขาวใน 'A Game of Thrones' (หรือชุด 'A Song of Ice and Fire') ของ George R.R. Martin — หัวใจของมันคือ Ghost หมาป่าไดร์ร์โวลฟ์สีขาวของ Jon Snow ที่ไม่ได้เป็นแค่สัตว์เลี้ยง แต่สะท้อนถึงชะตากรรม ความโดดเดี่ยว และเชื่อมโยงกับพลังเหนือธรรมชาติในเรื่อง