Short
แย่งแหวนฉันไป ต้องคุกเข่าคืนมา

แย่งแหวนฉันไป ต้องคุกเข่าคืนมา

By:  หมอนเน่าCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
7Chapters
18.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ฉันคืออิซา ลูกสาวของเจ้าพ่ออันดับหนึ่งของซิซิลี ฉันเป็นคนหัวรั้นมาตั้งแต่เด็ก พ่อกลัวว่าฉันจะไปแต่งงานกับผู้ชายไม่เอาไหนเพราะอารมณ์ชั่ววูบ จึงออกคำสั่งเด็ดขาดให้ฉันหมั้นหมายกับลูก้าทายาทตระกูลมาริโนที่กำลังเรืองอำนาจ แม้จะเป็นการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ทางการเมือง แต่อย่างน้อยฉันก็อยากจะเลือกแหวนที่ถูกใจด้วยตัวเอง ฉันจึงไปเข้าร่วมงานประมูลของตระกูลมาเฟีย เมื่อแหวนอัญมณีซึ่งเป็นไฮไลต์ของงานปรากฏขึ้น ฉันก็ยกป้ายประมูลทันที แต่ยังไม่ทันที่ค้อนประมูลจะเคาะลง เสียงของผู้หญิงที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง "เด็กบ้านนอกอย่างเธอ กล้าดียังไงมาแข่งแย่งของกับฉัน? สองล้าน! ถ้าฉลาดหน่อยก็ไสหัวออกไปซะ" บรรยากาศในงานเงียบกริบไปชั่วอึดใจ มีเพียงเสียงชัตเตอร์กล้องถ่ายรูปดังอย่างแผ่วเบา ฉันหันกลับไปมอง เห็นผู้หญิงคนหนึ่งในชุดราตรีโอต์กูตูร์สีทอง เธอยกยิ้มที่มุมปากอย่างไม่ยี่หระ ราวกับว่าลานประมูลแห่งนี้เป็นเวทีส่วนตัวของเธอ ยังไม่ทันที่ฉันจะเอ่ยปาก ผู้ดำเนินการประมูลก็รีบเคาะค้อนปิดการขายอย่างลนลาน "ขายแล้วครับ! ขอแสดงความยินดีกับคุณโซเฟียที่ได้ครอบครองแหวน 'หัวใจนิรันดร์' ที่เป็นไฮไลต์ของค่ำคืนนี้ครับ!" ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อย ไฟโทสะเริ่มคุกรุ่นในใจ "ประมูลยังไม่จบก็เคาะค้อนได้แล้วงั้นเหรอ? ที่นี่ชักจะไร้กฎเกณฑ์เกินไปหน่อยแล้วมั้ง" โซเฟียหันขวับมา สายตาคมกริบราวกับมีด กวาดมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า "กฎเกณฑ์งั้นเหรอ?" เธอหัวเราะแห้ง "ที่รัก ฉันคือโซเฟียน้องสาวในปกครองสุดที่รักของลูก้า ทายาทตระกูลมาริโน ที่นี่... ฉันนี่แหละคือกฎ!" ฉันอดขำออกมาไม่ได้ ช่างบังเอิญอะไรขนาดนี้ ลูก้าคือชื่อคู่หมั้นของฉันพอดี ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาต่อสายทันที "ลูก้า 'น้องสาวในปกครอง' ของคุณแย่งแหวนหมั้นที่ฉันเล็งไว้ เรื่องนี้จะเอายังไงดี?"

View More

Chapter 1

บทที่ 1

「池上先生、江川病院への異動……本当に決めたのか?」

斉藤勉(さいとう つとむ)院長は、池上由奈(いけがみ ゆな)の異動願を手にして目を丸くした。

由奈はわずかにまつげを震わせ、苦みを含んだ笑みを浮かべる。「はい、もう決めました」

その瞳に揺るがぬ決意を見て、勉は深いため息をつき、静かに署名した。

院長室を出て廊下を歩いたとき、由奈は白衣を着た長門歩実(ながと あゆみ)と、その隣にいる滝沢祐一(たきざわ ゆういち)、そして小さな男の子に出くわした。

一瞬、足が止まる。

まるで幸せな家族のような光景が、目に飛び込んできたのだ。

二人の間を歩く男の子が、左右の手をそれぞれ歩実と祐一にぎゅっと握られ、無邪気な笑顔を浮かべている。

由奈の胸に鋭い痛みが走った。

祐一が歩実と子どもに向ける柔らかな眼差し、穏やかで優しい仕草――それは、由奈が一度も与えられたことのないものだった。

彼は自分を憎んでいるのだと、由奈はよく知っている。

祐一の初恋の相手は歩実だった。だが、由奈が祐一の祖母・和恵(かずえ)と取引をして彼と結婚したとき、すでに二人は別れていた。とはいえ、その事実を知ったのは結婚後のことだった。

結局祐一にとって由奈は、隙を突き、卑怯な手で妻の座を奪った女でしかないのだ。

けれど――彼は知らない。

本当は、由奈の方が先に祐一と出会っていたのだ。だが彼は、その記憶をとっくに忘れていた。

結婚すれば思い出してくれる。冷え切った心も、寄り添えば少しずつ温まっていく。由奈はそう信じていた。

けれど、それは思い上がりにすぎなかった。

祐一は彼女を憎んでいる。愛してくれることなど、決してないのだ。

その証拠に、六年間の結婚生活のあいだ、彼は周囲に「独身だ」と言い続け、妻である由奈をまるで存在しない人間のように扱った。

「池上先生?」歩実が気づいて声をかける。

祐一は眉を寄せ、じっと由奈を見つめる。その視線には、まるで「余計なことを口にするな」と言いたげな緊張があった。

その距離感が、刹那に由奈の胸を締めつける。けれど彼女はすぐに表情を整え、頭を下げた。

「長門先生、滝沢社長、お疲れ様です」

祐一は最近、中央病院の出資者となり、病院経営に名を連ねている。もちろん、それは由奈のためではなく、歩実のためだった。

歩実が帰国してすぐ、祐一が彼女を中央病院に入れ、外科部長として推薦したのだ。院内では誰もが「歩実の後ろ盾が滝沢社長」と噂し、さらには二人が恋人関係だという話まで広がっていたが、祐一は何一つ否定しなかった。

歩実は祐一の腕を自然に取り、にこやかに言う。

「そんなにかしこまらなくていいのよ。私なんてまだ入ったばかりだし、これからいろいろ教えてもらわないと」

そのとき、男の子が祐一にしがみついた。「パパ、疲れた。抱っこして?」

由奈の顔色がさっと変わる。

――パパ?

歩実は慌ててしかめ顔をつくる。

「健斗、だめでしょ。そんな呼び方したら」そう言いながら祐一へ申し訳なさそうに視線を向けた。

「ごめんなさい、祐一。子どもがわかってなくて」

祐一はちらりと由奈を見たが、怒ることもなくただ穏やかに子どもを抱き上げた。

「いいんだ」

「僕、祐一パパが大好き!本当に僕のパパになってくれたらいいのに!」

健斗(けんと)は祐一の首に腕を回し、甘えるように声を弾ませた。

「もう、しょうがない子ね」歩実は苦笑しながら彼の頭を撫でた。

由奈は拳を固く握りしめる――こんなに優しい祐一を、彼女は見たことがない。

……もう諦めた。

どんなに頑張っても、冷たい心を温めることはできなかった。なら、終わりにするしかない。

重い気持ちを押し込み、由奈は三人を追い抜いてエレベーターに乗り込んだ。

……

異動の件は誰にも知らせていない、もちろん祐一にも。

知らせる必要がないと思ったし、彼が知りたがるはずもないのだから。

車を走らせ、由奈は滝沢家の本邸へ向かう。門前でチャイムを押すと、しばらくして使用人の森田(もりた)が出てきた。

「奥さま、お帰りなさいませ」

「おばあさまはいらっしゃる?」

「はい、中でお待ちです。どうぞ」

滝沢家の重鎮である和恵。祐一の祖父が亡くなって以来、家の一切を取り仕切ってきた女性だ。

彼女は南の町の商家の出で、若いころから手腕を発揮してきた。姑から疎まれても、表立って彼女を逆らう者はいなかった。

森田に案内され、由奈は静かな和室へ入る。そこでは和恵が座布団に正座し、数珠を手に念仏を唱えていた。

「奥さまがお見えです」

和恵はゆるやかに目を開き、横顔のまま「こちらへ」と告げる。

森田が下がると、由奈も正座して仏前に手を合わせた。

和恵は熱心な仏教徒で、よく寺に参拝し、香をあげていた。出かけると、戻るまでに半月ほどかかることもあった。

しばし沈黙が続いたのち、由奈は小さな声で切り出した。

「おばあさま……私、祐一さんと離婚したいと思っています」
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Natthathida Yulai
Natthathida Yulai
ทำไมเติมเงินเข้าระบบแล้ว ยังปลดล็อค อ่านนิยายไม่ได้อีก งงกับแอพนี้มาก จะบังคับให้ลูกค้าจ่ายเป็น รายสัปดาห์ รายเดือน รายปี ให้ได้ ห่วยแตก
2026-01-16 18:29:24
1
0
วิทยา สาธาระณะ
วิทยา สาธาระณะ
ทำไมอ่านต่อตอนที่4ไม่ได้คะ
2026-01-15 12:42:11
0
0
Imji Dapanee
Imji Dapanee
ตอนจบเหมือนถูกตัดทิ้งไปเฉยๆ
2026-01-04 22:49:24
3
0
7 Chapters
บทที่ 1
น้องสาวในปกครอง? ฟังดูไม่น่าใช่ความสัมพันธ์ที่บริสุทธิ์ใจเท่าไหร่เลยนะถ้าวันนี้ลูก้าให้คำอธิบายที่น่าพอใจไม่ได้ งานหมั้นครั้งนี้คงต้องล่มไม่เป็นท่าเดี๋ยวนี้แหละฉันกดโทรออกไปยังเบอร์ที่เมมไว้แต่ไม่เคยคิดจะโทรหาทันที วินาทีที่ปลายสายกดรับ น้ำเสียงที่ฉันพูดนั้นเรียบง่ายและตรงไปตรงมา“‘น้องสาวในปกครอง’ ของคุณกำลังแย่งแหวนหมั้นที่ฉันเล็งไว้ คุณจะว่ายังไง?”ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงเย็นชาและห่างเหินของลูก้าจะตอบกลับมา“คุณเป็นใคร? เรื่องของผมกับโซเฟีย ไม่ใช่เรื่องที่คนนอกจะมีสิทธิ์มาตั้งคำถาม”ฉันกำลังจะเอ่ยปากบอกชื่อ แต่เขากลับชิงวางสายไปอย่างหน้าตาเฉยฟังเสียงสัญญาณตัดสายที่ดังในหูแล้ว ฉันถึงกับหลุดขำด้วยความโมโห เยี่ยมมากลูก้า นี่นายกล้าไม่เมมเบอร์คู่หมั้นตัวเองไว้ในเครื่องเลยงั้นเหรอ?เสียงหัวเราะของโซเฟียดังแทรกผ่านฝูงชนเข้ามา เต็มไปด้วยความสะใจจนน่ารำคาญ“ยัยโง่! ไปเอาเบอร์ใครมามั่วซั่ว แล้วคิดจะมาตีสนิทงั้นเหรอ? ขำตายล่ะ”เธอเชิดหน้าขึ้น ปลายนิ้วม้วนลอนผมเล่นอย่างเชื่องช้า แล้วกวาดตามองฉันอีกครั้ง “ดูสภาพชุดที่เธอใส่สิ แม่นมบ้านมาริโนยังแต่งตัวดีกว่าเธอเลย”ลูก
Read more
บทที่ 2
ฉันมีชีวิตมายี่สิบหกปี นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนกล้ากำเริบเสิบสานต่อหน้าฉันขนาดนี้“ไหนพูดอีกทีซิ จะให้ฉันตะโกนว่าอะไรนะ?”“หูหนวกหรือไง? ฉันบอกว่า 'ฉันมันคนกระจอก ฉันสำนึกผิดแล้ว'! แค่นี้ชัดพอหรือยัง?” โซเฟียตวาดซ้ำเสียงแหลมฉันยกยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา “อืม ได้ยินชัดแจ๋วเลยล่ะ”“ในเมื่อเธอยอมรับเองว่าเป็นคนกระจอก ก็รีบไสหัวไปซะ อย่ามาทำให้ชื่อเสียงตระกูลมาริโนต้องแปดเปื้อน”ใบหน้าของโซเฟียแดงก่ำราวกับตับหมู ในที่สุดก็รู้ตัวว่าฉันกำลังปั่นหัวเธอเล่น “นี่... นี่แกกล้าหลอกด่าฉันเหรอ?!”เธอกรีดร้องแล้วถลันเข้ามาจะตบฉัน สภาพดูเหมือนแม่ไก่สติแตกไม่มีผิดน่าขำสิ้นดีฉันฝึกศิลปะการต่อสู้กับบอดี้การ์ดของตระกูลที่ซิซิลีมาเป็นสิบปี จะมากลัวท่าทางงูๆ ปลาๆ ของเธอเนี่ยนะ?ฉันฟาดลูกเตะด้านข้างเข้าไปอย่างแม่นยำ โซเฟียล้มคว่ำทันที ตัวงอเป็นกุ้งร้องครวญครางอยู่บนพรมด้วยความเจ็บปวดเสียงสูดหายใจเฮือกด้วยความตกใจดังไปทั่ว“คุณพระช่วย! เธอกล้าลงไม้ลงมือกับคุณโซเฟีย!” “ถ้าคุณลูก้ารู้เข้า เธอต้องโดนสับเละเอาไปโยนให้ปลากินแน่!” “จบเห่แล้ว พระเจ้าก็ช่วยเธอไม่ได้แล้วงานนี้”ฉันขี้เกียจจะใส่ใจคำนินท
Read more
บทที่ 3
ได้ยินพ่อบอกว่า กว่าจะจัดการแต่งงานครั้งนี้ให้เกิดขึ้นได้ ท่านผู้นำตระกูลมาริโนต้องลงแรงไปไม่น้อย ถ้าเขารู้ว่าลูกชายตัวดีทำความร่วมมือของครอบครัวพังยับเยิน สีหน้าคงดูไม่จืดเลยทีเดียวพอคิดได้แบบนี้ ความขุ่นเคืองในใจก็จางลงบ้าง ฉันขี้เกียจจะตอแยกับพวกโง่เง่าพวกนี้อีก จึงหันหลังเตรียมจะเดินออกไป แต่โซเฟียกลับเหมือนหมาไนที่ได้กลิ่นเลือด เธอสับส้นสูงเข้ามาขวางทางฉันอีกครั้ง ด้านหลังเธอมีบอดี้การ์ดตระกูลมาริโนหน้าตาถมึงทึงสองคน ที่เอวเผยให้เห็นซองปืนสีดำโผล่ออกมา“นังตัวดี! คิดจะหนีเหรอ? แย่งแหวนฉัน แถมยังกล้าตบฉัน บัญชีนี้ยังไม่ได้สะสางเลยนะ!”ฉันปรายตามองเธออย่างเย็นชา “แล้วเธออยากจะสะสางยังไง?”โซเฟียหลงคิดว่าฉันกลัว จึงง้างมือเตรียมตบหน้าฉัน “ก็ตบสั่งสอนจนกว่าฉันจะบอกให้หยุดไงล่ะ!”แต่ฝ่ามือของเธอยังไม่ทันร่วงลงมา ฉันก็คว้าข้อมือเธอไว้ แล้วสะบัดหลังมือตบสวนกลับไปฉาดใหญ่ เพียะ!เธอกุมหน้า จ้องฉันตาถลนด้วยความไม่อยากเชื่อ “นังชั้นต่ำ! นี่แกกล้า...” “ทำไมฉันจะไม่กล้า?” ฉันไม่รอให้เธอพูดจบ ตบสวนกลับไปอีกฉาด “พอใจหรือยัง?”ตบฉาดใหญ่สองทีทำเอาโซเฟียสิ้นฤทธิ์ความอวดดี น้ำตาแตกพร
Read more
บทที่ 4
เมื่อเงาของพ่อปรากฏขึ้นที่หน้าประตูโรงประมูล บรรยากาศภายในห้องราวกับถูกแช่แข็งจนหยุดนิ่งดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองไปทั่วงาน ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของฉันซึ่งกำลังถูกกดให้นอนแนบพื้นทว่าโซเฟียกลับไม่รู้ตัวสักนิดว่าหายนะกำลังมาเยือน เธอยังแค่นหัวเราะแล้วก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว“แกคือพ่อของนังแพศยานี่สินะ? มาได้จังหวะพอดี ลูกสาวตัวดีของแกแย่งแหวนฉัน แถมยังกล้าตบฉัน ตอนนี้พวกแกสองพ่อลูกรีบกราบขอโทษฉันซะดีๆ ไม่งั้นตระกูลมาริโนไม่ปล่อยพวกแกไว้แน่!”เสียงซุบซิบดังขึ้นรอบทิศ แขกที่มุงดูบางคนค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้พ่อฉันอย่างระมัดระวัง“ท่านครับ ยอมอ่อนข้อให้เถอะครับ คุณโซเฟียคนนี้คือน้องสาวในปกครองที่คุณลูก้ารักที่สุด” “ในนิวยอร์ก ไม่มีใครกล้าล่วงเกินตระกูลมาริโนหรอกนะครับ” “เพื่อความปลอดภัยของคุณกับลูกสาว ยอมรับผิดไปเถอะครับ ไม่เสียศักดิ์ศรีหรอก”พ่อของฉันไม่แม้แต่จะปรายตามองคนหวังดีเหล่านั้น ท่านเพียงแค่ขยับนิ้วมือเบาๆ บอดี้การ์ดสองคนด้านหลังก็พุ่งเข้ามาทันที เตะชายฉกรรจ์ที่กดทับฉันออกไปอย่างคล่องแคล่ว แล้วประคองฉันลุกขึ้นฉันเซถลาเข้าไปซุกในอ้อมกอดพ่อ ท่านกอดฉันไว้แน่นพลางลูบหล
Read more
บทที่ 5
ลูก้าพยายามดิ้นรนให้หลุดจากการพันธนาการ เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปนด้วยความโกรธ “ปล่อยฉันนะ! พวกแกรู้ไหมว่าทำแบบนี้แล้วผลจะเป็นยังไง?”พ่อมองลงมาที่พวกเขาด้วยสายตาของผู้เหนือกว่า “ผลที่จะตามมางั้นเหรอ?” น้ำเสียงของพ่อราบเรียบจนน่าขนลุก “ตอนที่พวกแกลงมือทำร้ายลูกสาวฉัน เคยคิดถึงผลที่จะตามมาบ้างหรือเปล่าล่ะ?”พ่อหันมาหาฉัน น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนทันที “อิซ่า ลูกสาวของพ่อ ลูกอยากจัดการพวกมันยังไงดี?”ฉันเดินเข้าไปหาโซเฟียที่คุกเข่าอยู่ทีละก้าว ความเจ็บปวดที่นิ้วมือทำให้ทุกย่างก้าวหนักอึ้ง แต่เพลิงโทสะในใจกลับช่วยพยุงร่างฉันไว้ ฉันกระชากผมที่จัดทรงมาอย่างดีของโซเฟีย บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตาฉัน“พวกมันทำกับหนูไว้ยังไง หนูก็จะเอาคืนแบบนั้นสิคะ”ฉันเอ่ยเสียงเย็นชา ก่อนจะง้างมือตบหน้าเธอฉาดใหญ่ติดต่อกันหลายที แก้มของโซเฟียบวมเป่งขึ้นทันตา แต่เธอยังคงจ้องฉันตาเขียวปัด เลือดไหลซึมที่มุมปาก แต่ปากยังดีไม่เลิก “นังแพศยา! แกคอยดูเถอะ ลูก้าต้องทำให้แกตายทั้งเป็นแน่!”ลูก้าเห็นดังนั้นก็พยายามตะเกียกตะกายจะลุกขึ้น “หยุดนะ!”ฉันหันขวับแล้วถีบเข้าที่กลางอกเขาเต็มแรง ส่งเขาล้มกลิ้งไ
Read more
บทที่ 6
วันนัดรวมตัวของห้าตระกูลใหญ่มาถึง สถานที่ยังคงเป็นโรงประมูลแห่งเดิมเมื่อฉันและพ่อก้าวเท้าเข้าสู่ห้องโถงของงาน สายตาของทุกคนก็จับจ้องมาที่พวกเราเป็นจุดเดียว ฉันสวมชุดราตรียาวสีแดงเข้ม มือขวาสวมถุงมือกำมะหยี่สีเดียวกับชุด เพื่อปกปิดบาดแผลที่ยังไม่หายดีไว้อย่างสง่างามอันโตนิโอรีบก้าวเข้ามาต้อนรับด้วยสีหน้าตึงเครียด “คุณรอสซี่ คุณหนูอิซ่า ขอบพระคุณที่กรุณาให้เกียรติมาร่วมงานครับ”ฉันพยักหน้ารับเล็กน้อย กวาดตามองไปทั่วงาน “เอาตัวพวกมันออกมา” พ่อออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบง่ายบอดี้การ์ดหลายคนเข็นกรงขนาดใหญ่เข้ามาใต้แสงสปอตไลท์ เมื่อภาพในกรงปรากฏต่อสายตาฝูงชน เสียงอุทานด้วยความตกใจก็ดังระงมไปทั่วห้องอย่างกลั้นไม่อยู่ลูก้าและโซเฟียนอนขดตัวอยู่ในกรง สภาพเสื้อผ้าฉีกขาด มอมแมมไปด้วยคราบสกปรก ชุดราตรีสีทองของโซเฟียถูกฉีกทึ้งจนดูไม่ได้ ส่วนสูทราคาแพงของลูก้าก็เต็มไปด้วยคราบดินและคราบเลือด บนใบหน้าและแขนของทั้งคู่มีบาดแผลเหวอะหวะ เห็นได้ชัดว่าหลายวันที่ผ่านมาพวกเขาต้องเจอเรื่องสาหัสแค่ไหนบอดี้การ์ดเปิดประตูกรง แล้วกระชากร่างพวกเขาออกมาอย่างหยาบคายลูก้าพยายามทรงตัวยืนให้นิ่ง ส
Read more
บทที่ 7
เสียงกรีดร้องของโซเฟียดังแสบแก้วหูไปทั่วห้องโถง ลูกน้องคนหนึ่งของหัวหน้าวีโต้เดินเข้าไป ตบหน้าเธอฉาดใหญ่หลายที จนในที่สุดเธอก็ยอมหุบปาก“พอได้แล้ว!” ลูก้าสะบัดตัวหลุดจากการจับกุม แล้วพุ่งเข้ามาขวางหน้าโซเฟีย“เรื่องทั้งหมดไม่เกี่ยวกับเธอ เป็นเพราะผมมีตาหามีแววไม่ล่วงเกินคุณหนูอิซ่า ความผิดทั้งหมดผมขอรับไว้คนเดียว พวกคุณได้โปรดปล่อยโซเฟียไปเถอะครับ”โซเฟียซบลงในอ้อมกอดลูก้า น้ำตาคลอเบ้าพลางพูดว่า “ลูก้า ฉันรู้ว่าคุณดีกับฉันที่สุด”ฉันมองฉากรักซึ้งกินใจนี้แล้วปรบมือเบาๆ “ช่างเป็นความรักที่ลึกซึ้งน่าประทับใจจริงๆ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันก็จะสงเคราะห์พวกคุณเอง”ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน ฉันพูดต่อว่า “ตอนนี้คุณพาเธอไปได้เลย ฉันขอเอาชื่อตระกูลรอสซี่เป็นประกัน จะไม่มีใครขัดขวางพวกคุณ”ลูก้ามองฉันอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ส่วนแววตาของโซเฟียประกายความหวังขึ้นมาวูบหนึ่ง“แต่ว่า...” ฉันเปลี่ยนน้ำเสียง “จำไว้ ตั้งแต่วินาทีนี้ไป พวกคุณไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับตระกูลมาริโนอีก พวกคุณจะไม่เหลืออะไรเลยสักอย่าง”ลูก้ากัดฟันแน่น ประคองโซเฟียลุกขึ้น “เราไปกันเถอะ”มองดูพวกเขาประคองกันเดินออกจาก
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status