Short
แย่งแหวนฉันไป ต้องคุกเข่าคืนมา

แย่งแหวนฉันไป ต้องคุกเข่าคืนมา

에:  หมอนเน่า참여
언어: Thai
goodnovel4goodnovel
7챕터
18.1K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

ฉันคืออิซา ลูกสาวของเจ้าพ่ออันดับหนึ่งของซิซิลี ฉันเป็นคนหัวรั้นมาตั้งแต่เด็ก พ่อกลัวว่าฉันจะไปแต่งงานกับผู้ชายไม่เอาไหนเพราะอารมณ์ชั่ววูบ จึงออกคำสั่งเด็ดขาดให้ฉันหมั้นหมายกับลูก้าทายาทตระกูลมาริโนที่กำลังเรืองอำนาจ แม้จะเป็นการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ทางการเมือง แต่อย่างน้อยฉันก็อยากจะเลือกแหวนที่ถูกใจด้วยตัวเอง ฉันจึงไปเข้าร่วมงานประมูลของตระกูลมาเฟีย เมื่อแหวนอัญมณีซึ่งเป็นไฮไลต์ของงานปรากฏขึ้น ฉันก็ยกป้ายประมูลทันที แต่ยังไม่ทันที่ค้อนประมูลจะเคาะลง เสียงของผู้หญิงที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง "เด็กบ้านนอกอย่างเธอ กล้าดียังไงมาแข่งแย่งของกับฉัน? สองล้าน! ถ้าฉลาดหน่อยก็ไสหัวออกไปซะ" บรรยากาศในงานเงียบกริบไปชั่วอึดใจ มีเพียงเสียงชัตเตอร์กล้องถ่ายรูปดังอย่างแผ่วเบา ฉันหันกลับไปมอง เห็นผู้หญิงคนหนึ่งในชุดราตรีโอต์กูตูร์สีทอง เธอยกยิ้มที่มุมปากอย่างไม่ยี่หระ ราวกับว่าลานประมูลแห่งนี้เป็นเวทีส่วนตัวของเธอ ยังไม่ทันที่ฉันจะเอ่ยปาก ผู้ดำเนินการประมูลก็รีบเคาะค้อนปิดการขายอย่างลนลาน "ขายแล้วครับ! ขอแสดงความยินดีกับคุณโซเฟียที่ได้ครอบครองแหวน 'หัวใจนิรันดร์' ที่เป็นไฮไลต์ของค่ำคืนนี้ครับ!" ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อย ไฟโทสะเริ่มคุกรุ่นในใจ "ประมูลยังไม่จบก็เคาะค้อนได้แล้วงั้นเหรอ? ที่นี่ชักจะไร้กฎเกณฑ์เกินไปหน่อยแล้วมั้ง" โซเฟียหันขวับมา สายตาคมกริบราวกับมีด กวาดมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า "กฎเกณฑ์งั้นเหรอ?" เธอหัวเราะแห้ง "ที่รัก ฉันคือโซเฟียน้องสาวในปกครองสุดที่รักของลูก้า ทายาทตระกูลมาริโน ที่นี่... ฉันนี่แหละคือกฎ!" ฉันอดขำออกมาไม่ได้ ช่างบังเอิญอะไรขนาดนี้ ลูก้าคือชื่อคู่หมั้นของฉันพอดี ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาต่อสายทันที "ลูก้า 'น้องสาวในปกครอง' ของคุณแย่งแหวนหมั้นที่ฉันเล็งไว้ เรื่องนี้จะเอายังไงดี?"

더 보기

1화

บทที่ 1

Chapitre 1

Maïté prit un verre au bar de la boîte de nuit sophistiquée où son amie riche l’avait traînée ce soir-là. Elle marcha lentement parmi les gens de la haute société, dont les conversations tournaient autour des affaires et des voyages internationaux.

Elle n’appartenait clairement pas à ce monde.

« Ce n’est pas exactement ce que je voudrais… mais je n’y verrais aucun inconvénient si j’avais beaucoup d’argent », pensa-t-elle en riant doucement d’elle-même.

Le sourire s’effaça instantanément. Parmi tant de personnes bien habillées, un homme se distinguait de façon presque absurde. Il était plus grand que la plupart et avait les épaules larges. Sa présence dominait l’espace.

Quelqu’un avec une mallette courait derrière lui, l’air affolé, tandis que l’homme se dirigeait vers le bar… exactement du côté où se trouvait Maïté.

« Monsieur… monsieur, s’il vous plaît », insista l’autre, manquant presque de trébucher sur ses propres pieds.

L’homme soupira, visiblement irrité, au bord de la patience.

« Ça suffit, Angelo. Je ne signerai pas ce document. Si je le fais, je finirai par me pendre », dit-il en passant la main dans ses cheveux légèrement grisonnants aux tempes. « Un double whisky, s’il vous plaît. »

Maïté tenta de faire semblant de ne pas s’intéresser, mais ses yeux la trahirent. Elle l’observa du coin de l’œil tandis qu’il s’appuyait au comptoir, desserrant discrètement le nœud de sa cravate pendant que l’autre homme s’éloignait, vaincu.

Il sentit qu’on l’observait.

Il se tourna lentement et croisa son regard.

« On dirait que je ne suis pas le seul à avoir besoin d’un verre fort ce soir », commenta-t-il d’un ton séducteur, avec un léger sourire sur ses lèvres parfaitement dessinées.

Maïté leva son verre.

« Je crois que tout le monde ici en a besoin. Certains font juste semblant mieux. »

Le sourire de l’homme s’élargit ; il était intrigué par cette femme mystérieuse.

« Enfin quelqu’un d’honnête dans cet endroit. »

***

Daphné termina sa conversation avec le dernier client et se dirigea vers Maïté quand elle la vit discuter avec son client VIP. Elle ralentit le pas, observa la scène de loin et décida qu’il valait mieux ne pas s’approcher, du moins pas pour l’instant.

Elle sourit pour elle-même.

Cela faisait partie du jeu. Dans ce genre de soirées, flirter était presque un réflexe. Et visiblement, son amie n’aurait pas besoin d’elle ce soir.

Daphné observa une nouvelle fois.

L’homme souriait à Maïté d’une façon charmante, confiante, du genre qui n’avait pas besoin de faire d’efforts pour attirer l’attention d’une femme. C’était le type d’homme que toutes les femmes remarquaient dès qu’il entrait quelque part.

« Maïté va craquer rapidement », pensa-t-elle, amusée. « Et qui ne craquerait pas ? » Elle rit doucement et s’éloigna, se fondant dans la foule.

***

Pendant ce temps, au bar, l’atmosphère entre Maïté et l’inconnu devenait de plus en plus intime.

« Qu’est-ce qui vous amène dans un endroit comme celui-ci ? » demanda-t-il en se penchant légèrement vers elle. « Vous êtes PDG ? Dois-je m’inquiéter ? »

Maïté sourit, fit tourner son verre entre ses doigts avant de répondre.

« Pas besoin de vous inquiéter… pour l’instant », dit-elle en flirtant ouvertement.

Il comprit l’intention immédiatement.

Et il aima. Son sourire s’approfondit.

« J’aime les femmes mystérieuses », murmura-t-il. « Surtout celles qui ne fuient pas quand on les provoque. »

Maïté sentit un léger frisson lui parcourir l’échine.

Tandis qu’ils parlaient, le verre de Maïté se vida. Elle posa le verre vide sur le comptoir, sans remarquer quand il fit un léger signe au barman.

« Un autre ? » demanda-t-il, sachant déjà la réponse.

« Seulement si c’est vous qui payez », répondit-elle, amusée.

« Avec plaisir. »

Quelques personnes autour lançaient des regards curieux. Il n’était pas difficile de remarquer la connexion entre eux. Parmi les observateurs, un homme tenta de s’approcher trop près, feignant de regarder son téléphone. Un reporter, mal déguisé.

La sécurité intervint rapidement en voyant le suspect s’approcher. En quelques secondes, il fut identifié et escorté hors des lieux sous ses protestations.

« Moi ! Attendez ! Je suis un invité… »

Maïté écarquilla légèrement les yeux.

« Ça arrive souvent ? » demanda-t-elle.

« Plus que je ne le voudrais », répondit-il, indifférent.

Après quelques verres, quelque chose changea.

Son regard devint plus intense. Plus attentif. Plus… malicieux.

Il avait fait un effort colossal pour maintenir sa posture, pour ne pas laisser ses yeux trahir les pensées qui ne correspondaient pas à l’image maîtrisée qu’il avait l’habitude de projeter. Mais à ce stade, le contrôle commençait à vaciller.

Le décolleté en V de la robe de Maïté se détachait plus qu’avant. Peut-être était-ce la lumière. Peut-être l’alcool. Peut-être simplement la façon dont elle bougeait avec naturel, inconsciente de l’effet qu’elle produisait.

Mais cette fois, il ne détourna pas le regard. Il laissa ses yeux suivre lentement le chemin de la peau exposée, imaginant ce que ce serait au toucher. La peau de cette femme semblait extrêmement douce… et dangereusement invitante.

Maïté perçut le changement en lui. Elle haussa un sourcil, sans aucune gêne. Probablement l’alcool la rendait-elle plus détendue.

« Tout va bien ? » demanda-t-elle en le regardant avec intérêt.

Il soutint son regard.

« Maintenant, oui », répondit-il sans hésiter, sentant l’intérêt qu’elle lui portait.

Silence.

Il posa le coude sur le comptoir, se penchant un peu plus, réduisant l’espace entre eux à une limite dangereusement intime.

« Vous savez », dit-il à voix basse, « que ce genre de regard est généralement interprété comme une invitation ? »

Elle sentit son cœur s’accélérer, mais continua la provocation.

« Et vous acceptez souvent les invitations d’inconnues ? »

« Seulement quand elles ont l’air de savoir exactement ce qu’elles font. »

Elle sourit, consciente de l’effet qu’elle produisait sur lui.

« Peut-être que je sais », répondit-elle. « Ou peut-être que je suis simplement fatiguée des règles. »

Cela suffit pour lui. Il respira profondément, comme s’il prenait une décision qu’il évitait habituellement. Il prit son verre, avala la dernière gorgée de whisky et le posa sur le comptoir.

« Alors soyons honnêtes », dit-il. « Je ne suis pas intéressé par les bavardages inutiles. Ni par des promesses que je n’ai pas l’intention de tenir. »

Elle sentit un frisson parcourir sa peau.

« Tant mieux », répondit-elle. « Je n’aime pas non plus les illusions. »

Son regard s’assombrit ; la réponse lui plut.

« Il y a un endroit pas loin d’ici. Discret. » Il marqua une courte pause, évaluant sa réaction. « On peut continuer la soirée là-bas… ou faire comme si rien ne s’était passé ici. »

Maïté regarda autour d’elle : la boîte de nuit luxueuse, les gens qui ne la connaissaient pas, le monde auquel elle n’avait jamais appartenu. Puis elle reporta son regard sur lui.

« Faire semblant n’a jamais été mon fort », dit-elle en prenant son sac.

Il esquissa un sourire lent.

« Parfait. Alors venez avec moi. »

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기

리뷰

Natthathida Yulai
Natthathida Yulai
ทำไมเติมเงินเข้าระบบแล้ว ยังปลดล็อค อ่านนิยายไม่ได้อีก งงกับแอพนี้มาก จะบังคับให้ลูกค้าจ่ายเป็น รายสัปดาห์ รายเดือน รายปี ให้ได้ ห่วยแตก
2026-01-16 18:29:24
1
0
วิทยา สาธาระณะ
วิทยา สาธาระณะ
ทำไมอ่านต่อตอนที่4ไม่ได้คะ
2026-01-15 12:42:11
0
0
Imji Dapanee
Imji Dapanee
ตอนจบเหมือนถูกตัดทิ้งไปเฉยๆ
2026-01-04 22:49:24
3
0
7 챕터
บทที่ 1
น้องสาวในปกครอง? ฟังดูไม่น่าใช่ความสัมพันธ์ที่บริสุทธิ์ใจเท่าไหร่เลยนะถ้าวันนี้ลูก้าให้คำอธิบายที่น่าพอใจไม่ได้ งานหมั้นครั้งนี้คงต้องล่มไม่เป็นท่าเดี๋ยวนี้แหละฉันกดโทรออกไปยังเบอร์ที่เมมไว้แต่ไม่เคยคิดจะโทรหาทันที วินาทีที่ปลายสายกดรับ น้ำเสียงที่ฉันพูดนั้นเรียบง่ายและตรงไปตรงมา“‘น้องสาวในปกครอง’ ของคุณกำลังแย่งแหวนหมั้นที่ฉันเล็งไว้ คุณจะว่ายังไง?”ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงเย็นชาและห่างเหินของลูก้าจะตอบกลับมา“คุณเป็นใคร? เรื่องของผมกับโซเฟีย ไม่ใช่เรื่องที่คนนอกจะมีสิทธิ์มาตั้งคำถาม”ฉันกำลังจะเอ่ยปากบอกชื่อ แต่เขากลับชิงวางสายไปอย่างหน้าตาเฉยฟังเสียงสัญญาณตัดสายที่ดังในหูแล้ว ฉันถึงกับหลุดขำด้วยความโมโห เยี่ยมมากลูก้า นี่นายกล้าไม่เมมเบอร์คู่หมั้นตัวเองไว้ในเครื่องเลยงั้นเหรอ?เสียงหัวเราะของโซเฟียดังแทรกผ่านฝูงชนเข้ามา เต็มไปด้วยความสะใจจนน่ารำคาญ“ยัยโง่! ไปเอาเบอร์ใครมามั่วซั่ว แล้วคิดจะมาตีสนิทงั้นเหรอ? ขำตายล่ะ”เธอเชิดหน้าขึ้น ปลายนิ้วม้วนลอนผมเล่นอย่างเชื่องช้า แล้วกวาดตามองฉันอีกครั้ง “ดูสภาพชุดที่เธอใส่สิ แม่นมบ้านมาริโนยังแต่งตัวดีกว่าเธอเลย”ลูก
더 보기
บทที่ 2
ฉันมีชีวิตมายี่สิบหกปี นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนกล้ากำเริบเสิบสานต่อหน้าฉันขนาดนี้“ไหนพูดอีกทีซิ จะให้ฉันตะโกนว่าอะไรนะ?”“หูหนวกหรือไง? ฉันบอกว่า 'ฉันมันคนกระจอก ฉันสำนึกผิดแล้ว'! แค่นี้ชัดพอหรือยัง?” โซเฟียตวาดซ้ำเสียงแหลมฉันยกยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา “อืม ได้ยินชัดแจ๋วเลยล่ะ”“ในเมื่อเธอยอมรับเองว่าเป็นคนกระจอก ก็รีบไสหัวไปซะ อย่ามาทำให้ชื่อเสียงตระกูลมาริโนต้องแปดเปื้อน”ใบหน้าของโซเฟียแดงก่ำราวกับตับหมู ในที่สุดก็รู้ตัวว่าฉันกำลังปั่นหัวเธอเล่น “นี่... นี่แกกล้าหลอกด่าฉันเหรอ?!”เธอกรีดร้องแล้วถลันเข้ามาจะตบฉัน สภาพดูเหมือนแม่ไก่สติแตกไม่มีผิดน่าขำสิ้นดีฉันฝึกศิลปะการต่อสู้กับบอดี้การ์ดของตระกูลที่ซิซิลีมาเป็นสิบปี จะมากลัวท่าทางงูๆ ปลาๆ ของเธอเนี่ยนะ?ฉันฟาดลูกเตะด้านข้างเข้าไปอย่างแม่นยำ โซเฟียล้มคว่ำทันที ตัวงอเป็นกุ้งร้องครวญครางอยู่บนพรมด้วยความเจ็บปวดเสียงสูดหายใจเฮือกด้วยความตกใจดังไปทั่ว“คุณพระช่วย! เธอกล้าลงไม้ลงมือกับคุณโซเฟีย!” “ถ้าคุณลูก้ารู้เข้า เธอต้องโดนสับเละเอาไปโยนให้ปลากินแน่!” “จบเห่แล้ว พระเจ้าก็ช่วยเธอไม่ได้แล้วงานนี้”ฉันขี้เกียจจะใส่ใจคำนินท
더 보기
บทที่ 3
ได้ยินพ่อบอกว่า กว่าจะจัดการแต่งงานครั้งนี้ให้เกิดขึ้นได้ ท่านผู้นำตระกูลมาริโนต้องลงแรงไปไม่น้อย ถ้าเขารู้ว่าลูกชายตัวดีทำความร่วมมือของครอบครัวพังยับเยิน สีหน้าคงดูไม่จืดเลยทีเดียวพอคิดได้แบบนี้ ความขุ่นเคืองในใจก็จางลงบ้าง ฉันขี้เกียจจะตอแยกับพวกโง่เง่าพวกนี้อีก จึงหันหลังเตรียมจะเดินออกไป แต่โซเฟียกลับเหมือนหมาไนที่ได้กลิ่นเลือด เธอสับส้นสูงเข้ามาขวางทางฉันอีกครั้ง ด้านหลังเธอมีบอดี้การ์ดตระกูลมาริโนหน้าตาถมึงทึงสองคน ที่เอวเผยให้เห็นซองปืนสีดำโผล่ออกมา“นังตัวดี! คิดจะหนีเหรอ? แย่งแหวนฉัน แถมยังกล้าตบฉัน บัญชีนี้ยังไม่ได้สะสางเลยนะ!”ฉันปรายตามองเธออย่างเย็นชา “แล้วเธออยากจะสะสางยังไง?”โซเฟียหลงคิดว่าฉันกลัว จึงง้างมือเตรียมตบหน้าฉัน “ก็ตบสั่งสอนจนกว่าฉันจะบอกให้หยุดไงล่ะ!”แต่ฝ่ามือของเธอยังไม่ทันร่วงลงมา ฉันก็คว้าข้อมือเธอไว้ แล้วสะบัดหลังมือตบสวนกลับไปฉาดใหญ่ เพียะ!เธอกุมหน้า จ้องฉันตาถลนด้วยความไม่อยากเชื่อ “นังชั้นต่ำ! นี่แกกล้า...” “ทำไมฉันจะไม่กล้า?” ฉันไม่รอให้เธอพูดจบ ตบสวนกลับไปอีกฉาด “พอใจหรือยัง?”ตบฉาดใหญ่สองทีทำเอาโซเฟียสิ้นฤทธิ์ความอวดดี น้ำตาแตกพร
더 보기
บทที่ 4
เมื่อเงาของพ่อปรากฏขึ้นที่หน้าประตูโรงประมูล บรรยากาศภายในห้องราวกับถูกแช่แข็งจนหยุดนิ่งดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองไปทั่วงาน ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของฉันซึ่งกำลังถูกกดให้นอนแนบพื้นทว่าโซเฟียกลับไม่รู้ตัวสักนิดว่าหายนะกำลังมาเยือน เธอยังแค่นหัวเราะแล้วก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว“แกคือพ่อของนังแพศยานี่สินะ? มาได้จังหวะพอดี ลูกสาวตัวดีของแกแย่งแหวนฉัน แถมยังกล้าตบฉัน ตอนนี้พวกแกสองพ่อลูกรีบกราบขอโทษฉันซะดีๆ ไม่งั้นตระกูลมาริโนไม่ปล่อยพวกแกไว้แน่!”เสียงซุบซิบดังขึ้นรอบทิศ แขกที่มุงดูบางคนค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้พ่อฉันอย่างระมัดระวัง“ท่านครับ ยอมอ่อนข้อให้เถอะครับ คุณโซเฟียคนนี้คือน้องสาวในปกครองที่คุณลูก้ารักที่สุด” “ในนิวยอร์ก ไม่มีใครกล้าล่วงเกินตระกูลมาริโนหรอกนะครับ” “เพื่อความปลอดภัยของคุณกับลูกสาว ยอมรับผิดไปเถอะครับ ไม่เสียศักดิ์ศรีหรอก”พ่อของฉันไม่แม้แต่จะปรายตามองคนหวังดีเหล่านั้น ท่านเพียงแค่ขยับนิ้วมือเบาๆ บอดี้การ์ดสองคนด้านหลังก็พุ่งเข้ามาทันที เตะชายฉกรรจ์ที่กดทับฉันออกไปอย่างคล่องแคล่ว แล้วประคองฉันลุกขึ้นฉันเซถลาเข้าไปซุกในอ้อมกอดพ่อ ท่านกอดฉันไว้แน่นพลางลูบหล
더 보기
บทที่ 5
ลูก้าพยายามดิ้นรนให้หลุดจากการพันธนาการ เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปนด้วยความโกรธ “ปล่อยฉันนะ! พวกแกรู้ไหมว่าทำแบบนี้แล้วผลจะเป็นยังไง?”พ่อมองลงมาที่พวกเขาด้วยสายตาของผู้เหนือกว่า “ผลที่จะตามมางั้นเหรอ?” น้ำเสียงของพ่อราบเรียบจนน่าขนลุก “ตอนที่พวกแกลงมือทำร้ายลูกสาวฉัน เคยคิดถึงผลที่จะตามมาบ้างหรือเปล่าล่ะ?”พ่อหันมาหาฉัน น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนทันที “อิซ่า ลูกสาวของพ่อ ลูกอยากจัดการพวกมันยังไงดี?”ฉันเดินเข้าไปหาโซเฟียที่คุกเข่าอยู่ทีละก้าว ความเจ็บปวดที่นิ้วมือทำให้ทุกย่างก้าวหนักอึ้ง แต่เพลิงโทสะในใจกลับช่วยพยุงร่างฉันไว้ ฉันกระชากผมที่จัดทรงมาอย่างดีของโซเฟีย บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตาฉัน“พวกมันทำกับหนูไว้ยังไง หนูก็จะเอาคืนแบบนั้นสิคะ”ฉันเอ่ยเสียงเย็นชา ก่อนจะง้างมือตบหน้าเธอฉาดใหญ่ติดต่อกันหลายที แก้มของโซเฟียบวมเป่งขึ้นทันตา แต่เธอยังคงจ้องฉันตาเขียวปัด เลือดไหลซึมที่มุมปาก แต่ปากยังดีไม่เลิก “นังแพศยา! แกคอยดูเถอะ ลูก้าต้องทำให้แกตายทั้งเป็นแน่!”ลูก้าเห็นดังนั้นก็พยายามตะเกียกตะกายจะลุกขึ้น “หยุดนะ!”ฉันหันขวับแล้วถีบเข้าที่กลางอกเขาเต็มแรง ส่งเขาล้มกลิ้งไ
더 보기
บทที่ 6
วันนัดรวมตัวของห้าตระกูลใหญ่มาถึง สถานที่ยังคงเป็นโรงประมูลแห่งเดิมเมื่อฉันและพ่อก้าวเท้าเข้าสู่ห้องโถงของงาน สายตาของทุกคนก็จับจ้องมาที่พวกเราเป็นจุดเดียว ฉันสวมชุดราตรียาวสีแดงเข้ม มือขวาสวมถุงมือกำมะหยี่สีเดียวกับชุด เพื่อปกปิดบาดแผลที่ยังไม่หายดีไว้อย่างสง่างามอันโตนิโอรีบก้าวเข้ามาต้อนรับด้วยสีหน้าตึงเครียด “คุณรอสซี่ คุณหนูอิซ่า ขอบพระคุณที่กรุณาให้เกียรติมาร่วมงานครับ”ฉันพยักหน้ารับเล็กน้อย กวาดตามองไปทั่วงาน “เอาตัวพวกมันออกมา” พ่อออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบง่ายบอดี้การ์ดหลายคนเข็นกรงขนาดใหญ่เข้ามาใต้แสงสปอตไลท์ เมื่อภาพในกรงปรากฏต่อสายตาฝูงชน เสียงอุทานด้วยความตกใจก็ดังระงมไปทั่วห้องอย่างกลั้นไม่อยู่ลูก้าและโซเฟียนอนขดตัวอยู่ในกรง สภาพเสื้อผ้าฉีกขาด มอมแมมไปด้วยคราบสกปรก ชุดราตรีสีทองของโซเฟียถูกฉีกทึ้งจนดูไม่ได้ ส่วนสูทราคาแพงของลูก้าก็เต็มไปด้วยคราบดินและคราบเลือด บนใบหน้าและแขนของทั้งคู่มีบาดแผลเหวอะหวะ เห็นได้ชัดว่าหลายวันที่ผ่านมาพวกเขาต้องเจอเรื่องสาหัสแค่ไหนบอดี้การ์ดเปิดประตูกรง แล้วกระชากร่างพวกเขาออกมาอย่างหยาบคายลูก้าพยายามทรงตัวยืนให้นิ่ง ส
더 보기
บทที่ 7
เสียงกรีดร้องของโซเฟียดังแสบแก้วหูไปทั่วห้องโถง ลูกน้องคนหนึ่งของหัวหน้าวีโต้เดินเข้าไป ตบหน้าเธอฉาดใหญ่หลายที จนในที่สุดเธอก็ยอมหุบปาก“พอได้แล้ว!” ลูก้าสะบัดตัวหลุดจากการจับกุม แล้วพุ่งเข้ามาขวางหน้าโซเฟีย“เรื่องทั้งหมดไม่เกี่ยวกับเธอ เป็นเพราะผมมีตาหามีแววไม่ล่วงเกินคุณหนูอิซ่า ความผิดทั้งหมดผมขอรับไว้คนเดียว พวกคุณได้โปรดปล่อยโซเฟียไปเถอะครับ”โซเฟียซบลงในอ้อมกอดลูก้า น้ำตาคลอเบ้าพลางพูดว่า “ลูก้า ฉันรู้ว่าคุณดีกับฉันที่สุด”ฉันมองฉากรักซึ้งกินใจนี้แล้วปรบมือเบาๆ “ช่างเป็นความรักที่ลึกซึ้งน่าประทับใจจริงๆ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันก็จะสงเคราะห์พวกคุณเอง”ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน ฉันพูดต่อว่า “ตอนนี้คุณพาเธอไปได้เลย ฉันขอเอาชื่อตระกูลรอสซี่เป็นประกัน จะไม่มีใครขัดขวางพวกคุณ”ลูก้ามองฉันอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ส่วนแววตาของโซเฟียประกายความหวังขึ้นมาวูบหนึ่ง“แต่ว่า...” ฉันเปลี่ยนน้ำเสียง “จำไว้ ตั้งแต่วินาทีนี้ไป พวกคุณไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับตระกูลมาริโนอีก พวกคุณจะไม่เหลืออะไรเลยสักอย่าง”ลูก้ากัดฟันแน่น ประคองโซเฟียลุกขึ้น “เราไปกันเถอะ”มองดูพวกเขาประคองกันเดินออกจาก
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status