แย่งแหวนฉันไป ต้องคุกเข่าคืนมา

น้องสาวในปกครอง? ฟังดูไม่น่าใช่ความสัมพันธ์ที่บริสุทธิ์ใจเท่าไหร่เลยนะ

ถ้าวันนี้ลูก้าให้คำอธิบายที่น่าพอใจไม่ได้ งานหมั้นครั้งนี้คงต้องล่มไม่เป็นท่าเดี๋ยวนี้แหละ

ฉันกดโทรออกไปยังเบอร์ที่เมมไว้แต่ไม่เคยคิดจะโทรหาทันที วินาทีที่ปลายสายกดรับ น้ำเสียงที่ฉันพูดนั้นเรียบง่ายและตรงไปตรงมา

“‘น้องสาวในปกครอง’ ของคุณกำลังแย่งแหวนหมั้นที่ฉันเล็งไว้ คุณจะว่ายังไง?”

ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงเย็นชาและห่างเหินของลูก้าจะตอบกลับมา

“คุณเป็นใคร? เรื่องของผมกับโซเฟีย ไม่ใช่เรื่องที่คนนอกจะมีสิทธิ์มาตั้งคำถาม”

ฉันกำลังจะเอ่ยปากบอกชื่อ แต่เขากลับชิงวางสายไปอย่างหน้าตาเฉย

ฟังเสียงสัญญาณตัดสายที่ดังในหูแล้ว ฉันถึงกับหลุดขำด้วยความโมโห เยี่ยมมากลูก้า นี่นายกล้าไม่เมมเบอร์คู่หมั้นตัวเองไว้ในเครื่องเลยงั้นเหรอ?

เสียงหัวเราะของโซเฟียดังแทรกผ่านฝูงชนเข้ามา เต็มไปด้วยความสะใจจนน่ารำคาญ

“ยัยโง่! ไปเอาเบอร์ใครมามั่วซั่ว แล้วคิดจะมาตีสนิทงั้นเหรอ? ขำตายล่ะ”

เธอเชิดหน้าขึ้น ปลายนิ้วม้วนลอนผมเล่นอย่างเชื่องช้า แล้วกวาดตามองฉันอีกครั้ง “ดูสภาพชุดที่เธอใส่สิ แม่นมบ้านมาริโนยังแต่งตัวดีกว่าเธอเลย”

ลูกสมุนรอบตัวเธอพากันหัวเราะเยาะอย่างขบขัน

ฉันยึดถือคติว่าความสบายสำคัญกว่าแบรนด์เนมมาตลอด แต่ท่ามกลางของประมูลอันระยิบระยับนี้ ดูเหมือนจะไม่มีใครชื่นชมจุดยืนนี้สักคน ฉันเม้มปากแน่น ไฟโทสะเริ่มลามขึ้นมาถึงกลางอก

“เธอยังตัดสินคนจากเสื้อผ้าอยู่อีกเหรอ? ความตื้นเขินจนน่าประทับใจจริงๆ รสนิยมในการเลือกน้องสาวในปกครองของลูก้านี่มัน... ไม่เหมือนใครจริงๆ เลยนะ”

โดนเธอก่อกวนขนาดนี้ อารมณ์อยากประมูลของฉันหายเกลี้ยง ฉันหันไปหาผู้ดำเนินการประมูล แล้วชี้ไปที่แหวน ‘หัวใจนิรันดร์’

“ฉันขอเปิดระบบประมูลอัตโนมัติ ไม่ว่าผู้หญิงคนนี้จะเสนอราคาเท่าไหร่ ฉันจ่ายให้สองเท่า”

ผู้ดำเนินการประมูลเหลือบมองโซเฟียอย่างกล้าๆ กลัวๆ ด้วยสีหน้าลำบากใจ “คุณผู้หญิงครับ คือ... ระบบประมูลอัตโนมัติของเราสงวนสิทธิ์ให้เฉพาะลูกค้าที่ถือบัตรวีไอพัเท่านั้นครับ”

โซเฟียแค่นหัวเราะหยัน ล้วงบัตรวีไอพีสีทองออกจากกระเป๋าถือแล้วตบลงบนโต๊ะเสียงดัง “ปัง!”

“ฉันมียอดใช้จ่ายที่นี่ปีละเจ็ดหลักเป็นอย่างต่ำ แล้วเธอล่ะ? มีปัญญาอะไรมาเทียบกับฉัน?”

ฉันสูดหายใจลึก ดึงบัตรสีดำสนิทที่ไม่มีสัญลักษณ์ใดๆ แต่กลับเปล่งประกายความหรูหราแบบด้านๆ ออกมาจากกระเป๋าสตางค์ แล้วยื่นออกไป

“แบล็คการ์ดวงเงินไม่จำกัด เงินแค่นี้พอไหม? ทำบัตรให้ฉันเดี๋ยวนี้ แล้วเริ่มประมูลใหม่”

เสียงฮือฮาด้วยความไม่อยากเชื่อดังขึ้นรอบทิศ รอยยิ้มของโซเฟียค่อยๆ หุบลง น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ

“ที่นี่มันถิ่นของตระกูลมาริโน ใครกล้าฟังคำสั่งมัน ฉันจะทำให้มันไม่มีที่ซุกหัวนอนในเมืองนี้อีกเลย!”

ใบหน้าของผู้ดำเนินการประมูลซีดเผือดลงทันตา น้ำเสียงสั่นเครือ “คุณ... คุณผู้หญิงครับ ผมเป็นแค่พนักงานธรรมดา ผมล่วงเกินตระกูลมาริโนไม่ได้จริงๆ”

แขกเหรื่อรอบข้างที่เห็นเหตุการณ์เริ่มกระซิบเตือนฉันเบาๆ

“พอเถอะครับคุณผู้หญิง ผมเคยเจอคุณโซเฟียมาสองสามครั้ง คุณลูก้าตามใจเธอมากจริงๆ”

“เดือนก่อนมีคนไม่รู้อิโหน่อิเหน่ไปทำให้เธอไม่พอใจ วันรุ่งขึ้นธุรกิจของเขาก็พังยับเยินเลยนะ”

“คุณผู้หญิงครับ ต่อให้คุณพอมีฐานะ แต่ก็อย่าไปงัดข้อกับตระกูลมาริโนเลย อิทธิพลของพวกเขาไม่ใช่เรื่องที่เราจะจินตนาการได้ รีบขอโทษแล้วขอให้คุณโซเฟียยกโทษให้เถอะครับ”

ท่ามกลางเสียงซุบซิบและสายตาหวาดกลัว ความรู้สึกเหนือกว่าของโซเฟียก็พุ่งถึงขีดสุด

เธอกอดอก เดินเข้ามาใกล้ฉัน แววตาฉายความสุขบนความทุกข์ของคนอื่นอย่างปิดไม่มิด

“ได้ยินที่พวกเขาพูดแล้วใช่ไหม? คุกเข่าลงซะ แล้วตะโกนดังๆ สามรอบว่า ‘ฉันมันคนกระจอก ฉันสำนึกผิดแล้ว’ บางที... ฉันอาจจะพิจารณาปล่อยเธอไปก็ได้นะ”