All Tomorrows จักรวาลแห่งวันพรุ่งนี้ มีฉบับแปลไทยไหม?

คำถามแบบนี้พาให้ย้อนกลับไปคิดถึงกฎของโลกในมังงะหลายเรื่องเลย โดยส่วนตัวผมมองว่า 'ผู้กำหนด' จุดเริ่มต้นของจักรวาลในมังงะคือผู้สร้างเรื่อง — คนที่คิดกฎ กำหนดพรมแดนของเวทมนตร์ เทคโนโลยี หรือประวัติศาสตร์พื้นฐานของโลกนั้นไว้ตั้งแต่แรก แต่ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นคำสั่งเดียวเสมอไป เพราะบ่อยครั้งแนวคิดพื้นฐานถูกปรับแต่งระหว่างการวาดจริง เมื่อต้องต่อสู้กับข้อจำกัดด้านหน้าเล่มหรือความยาวของซีรีส์ ยกตัวอย่างพอเป็นภาพชัด เจอเรื่องอย่าง 'Fullmetal Alchemist' เราจะเห็นว่ากฎของอัลเคมีและผลตามมาทั้งหมดเริ่มจากความคิดของผู้เขียนที่ตั้งไว้ชัดเจน แต่พอเล่าไปลึกขึ้น รายละเอียดเสริมบางอย่างถูกเติมเข้ามาเพื่อเชื่อมเหตุการณ์หรือทำให้ธีมชัดขึ้น ซึ่งทำให้ความเป็นต้นกำเนิดของจักรวาลกลายเป็นงานร่วมกันระหว่างไอเดียดิบกับการแก้ปัญหาระหว่างทาง นี่แหละที่ทำให้โลกในมังงะมีความเป็นธรรมชาติและมีชั้นเชิงกว่าแค่คำจำกัดความเดียว

โลกใน 'All Tomorrows' กลายเป็นหนึ่งในจักรวาลที่แปลกประหลาดที่สุดที่เคยอ่านมา มันไม่ได้แค่สร้างอารยธรรมต่างดาว แต่พาเราไปสำรวจวิวัฒนาการของมนุษย์ที่ถูกแปรรูปโดยสิ่งมีชีวิตทรงภูมิปัญญา ผ่านกาลเวลาเนิ่นนานจนแทบจำต้นตอไม่ได้ จุดโดดเด่นคือการเล่าเรื่องผ่านมุมมองนักบรรพชีวินวิทยาในอนาคต ที่พยายามปะติดปะต่อหลักฐานจากซากดึกดำบรรพ์ 'มนุษย์' ที่กลายพันธุ์ไปเป็นสปีชีส์ต่างๆ สิ่งนี้ทำให้เรื่องมีความลึกซึ้งแบบวิทยาศาสตร์ผสมจินตนาการสุดบรรเจิด ไม่เหมือนนิยายSci-Fiทั่วไปที่มักจบแค่การต่อสู้หรือเทคโนโลยีชั้นสูง

การได้เจอตัวละคร 'ออลราวน์เดอร์' ที่เอาดีได้ทุกด้านแบบไม่ต้องฝืนเป็นอะไรที่สะกิดจินตนาการได้ดีเลยนะ 'ลูเฟียส' จาก 'Overlord' นี่แหละตัวอย่างชัดเจน ทั้งเป็นจอมเวทผู้แข็งแกร่ง แถมยังวางแผนการเมืองได้อย่างแม่นยำ สไตล์การนำทีมก็โหดๆ อบอุ่นๆ ปนกันไป สิ่งที่น่าสนใจคือผู้เขียนไม่ทำให้เขาดูเพอร์เฟกต์เกินไป แต่ใช้จุดอ่อนด้านอารมณ์มาเป็นเครื่องมือพัฒนาตัวละคร ทำให้เราอยากติดตามว่าเขาจะรับมือกับสถานการณ์ต่างๆ อย่างไร บางครั้งการได้เห็นตัวละครที่เก่งหลายด้านแต่ยังมีมิติซ่อนอยู่ก็ให้ความรู้สึกเหมือนได้เจอมนุษย์คนหนึ่งจริงๆ

ชีวิตในวงการอนิเมะมันช่างรวดเร็วกว่าที่คิด ตอนที่เริ่มดู 'พรุ่งนี้ไม่สายที่จะรักกัน' ยังรู้สึกเหมือนเพิ่งเปิดตัวมาไม่นานเลยนะ แต่ตอนนี้ก็ถึงเวลาต้องบอกลาแล้ว ซีรีส์นี้ให้ความรู้สึกอบอุ่นแบบพิเศษกับฉัน ช่วงที่ฮานาฮาระกับเซโตะค่อยๆ เติบโตไปด้วยกัน มันทำให้เราอยากมีใครซักคนที่พร้อมจะเดินเคียงข้างแบบนั้นบ้าง แม้ตอนจบจะดูห้วนๆ ไปนิด แต่ก็ถือว่าเติมเต็มความฝันของแฟนๆ โรแมนติกได้ไม่น้อย บางทีการจบแบบไม่ยืดเยื้อก็ดีกว่าครับ ปล่อยให้เราได้จินตนาการต่อเองว่าคู่主角จะมีความสุขยังไงหลังจากนี้

ยอมรับเลยว่าพอเห็นชื่อ 'มหาสงครามล้างจักรวาล' ความคิดของฉันก็ลอยไปหา 'Avengers: Infinity War' ก่อนเป็นอันดับแรก เพราะเวอร์ชันนั้นเป็นช่วงที่แฟรนไชส์รับนักแสดงหน้าใหม่เข้ามาเติมพลังอย่างชัดเจน ถ้าวัดจากมุมมองแฟนหนังที่ติดตามมายาวนาน นักแสดงที่ถือเป็น 'หน้าใหม่' ในความหมายว่าพึ่งได้พื้นที่เด่นบนจอในช่วงนั้นได้แก่ Letitia Wright (Shuri) และ Winston Duke (M'Baku) — ทั้งคู่เพิ่งเปิดตัวเต็มตัวในจักรวาลภาพยนตร์ก่อนหน้านั้นไม่นาน และพอมาเจอฉากมหาศึกใน 'Infinity War' ก็กลายเป็นใบหน้าที่คนจำได้ทันที ฉันชอบการที่บทของ Shuri แม้จะสั้นแต่ให้ความรู้สึกว่าเป็นกุญแจสำคัญของทีมวิทยาศาสตร์ ส่วน M'Baku ก็เติมสีสันและมิติให้กับฉากสงคราม การเห็นนักแสดงหน้าใหม่จากพื้นเพต่างกันช่วยให้เรื่องไม่รู้สึกเป็นการรวมตัวของคนเก่าเพียงอย่างเดียว ในมุมของฉัน นี่คือช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนผ่านที่ทำให้แฟรนไชส์ยังมีชีวิต ทั้งสองคนกลายเป็นหน้าที่แฟนๆ ติดตามต่อไปหลังจากฉากใหญ่จบลง

เสียงเปียโนเปิดขึ้นมาแล้วฉันหยุดหายใจ — นาทีนั้นเพลงใน 'อุบัติรักข้ามจักรวาล' กลายเป็นตัวพาฉันเข้าไปในโลกของเรื่องได้ไม่ทันตั้งตัว ฉันชอบเริ่มจากเพลงเปิด (Opening Theme) เพราะนั่นคือเพลงที่ตั้งอารมณ์ได้ชัดเจนที่สุด เพลงเปิดของ 'อุบัติรักข้ามจักรวาล' ผสมทั้งกลิ่นอายซินธ์และเมโลดี้อบอุ่น เหมือนเพลงที่บอกว่าเรื่องนี้จะพาเราไปไกลและใกล้พร้อมกันเลย ฟังครั้งแรกก็รู้สึกถึงความหวังปนเศร้า ทำให้ฉากเปิดหลายฉากมีน้ำหนักมากขึ้น เพลงธีมหลัก (Main Theme) เป็นอีกชิ้นที่ต้องฟังซ้ำ เพราะมันถูกผูกเข้ากับโมเมนต์สำคัญของตัวละคร เมื่อฉากที่ความทรงจำหรือการตัดสินใจมาถึง เสียงธีมนี้จะดันความรู้สึกขึ้นไปอีกระดับเดียว นี่คือเพลงที่ทำให้ฉันนึกถึงธีมของ 'Your Name' ในแง่ของการใช้เมโลดี้พาเราไต่ระดับอารมณ์จนพลิกฉากจากเรียบเป็นทรงพลัง สุดท้าย แทร็กอินเสิร์ทที่เล่นในฉากใกล้ชิดระหว่างตัวเอก สั้นแต่ชวนสะเทือนและติดหูมาก เพลงนี้เหมาะกับการเปิดฟังแบบตั้งใจ จะได้จับโครงสร้างเล็กๆ ของมันและเห็นว่าทำนองเล็กน้อยแค่ไหนที่ช่วยประสานความรู้สึกของฉาก ถ้าจะเลือกแค่สามชิ้น เริ่มจากเพลงเปิด, ธีมหลัก, และอินเสิร์ทนี้ แล้วค่อยกลับมาฟังละเอียดอีกครั้ง — จะได้ค้นพบชั้นความหมายที่ซ่อนอยู่ในแต่ละทำนอง

ความแตกต่างที่ชัดเจนที่สุดใน 'ตำนานเทพกู้จักรวาล ตอนที่ 5' คือการเปลี่ยนโฟกัสจากฉากแอ็กชันดุดันไปสู่การสำรวจจิตใจตัวละครอย่างลึกซึ้ง ตอนก่อนๆมักเน้นการต่อสู้ระหว่างเทพเจ้ากับปีศาจ แต่ตอนนี้กลับให้พื้นที่กับบทสนทนาระหว่างตัวละครหลักอย่าง 'เทพแสงตะวัน' กับ 'นางฟ้าคืนดาว' ที่สะท้อนความขัดแย้งภายในระหว่างหน้าที่กับความปรารถนาส่วนตัว มีฉากนั่งจิบชาบนยอดเขาที่สื่ออารมณ์ได้อย่างงดงาม แม้จะไม่มีดาบหรือเวทมนตร์ปรากฏ แต่กลับทำให้เห็นมิติใหม่ของเรื่องที่เราไม่เคยพบในสี่ตอนแรก การตัดต่อที่ช้าลงและสีโทนเย็นกว่าปกติช่วยเสริมบรรยากาศครุ่นคิดนี้ได้เป็นอย่างดี

มีหนังเลสเบี้ยนเรื่อง 'Portrait of a Lady on Fire' ที่สร้างความสั่นสะเทือนให้กับวงการมากๆ ไม่ได้มีแค่เรื่องความรักระหว่างผู้หญิง แต่ยังพูดถึงศิลปะ การต่อสู้กับกรอบสังคมในศตวรรษที่ 18 ได้อย่างงดงาม ฉากวาดรูปที่เต็มไปด้วยความเขินอายแต่แฝงไปด้วยความปรารถนา เป็นการบอกเล่าเรื่องราวที่ละเมียดละไมและทรงพลัง อีกเรื่องที่ประทับใจคือ 'The Handmaiden' ของปาร์ก ชาน-วุก ที่ดัดแปลงจากนวนิยาย 'Fingersmith' แนวเพลทรอยด์ที่ทั้งโหดเหี้ยมและโรแมนติก ตัวละครหลักทั้งสองสลับบทบาทกันอย่างคาดไม่ถึง พล็อตเรื่องที่ซับซ้อนและฉากความรักที่ร้อนแรงทำให้หนังเรื่องนี้กลายเป็นหนึ่งในผลงานที่คนพูดถึงไม่รู้จบ