Falling all in you...โอบหัวใจ..ไว้ด้วยไอรัก

Falling all in you...โอบหัวใจ..ไว้ด้วยไอรัก

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-04-03
Oleh:  Over the rainbowTamat
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
30Bab
797Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ครูเอ๋ยกับหมอมาร์ค อดีตคนรัก ที่ต้องเลิกราเพราะความเข้าใจผิดเล็กน้อย โคจรมาเจอกันอีกครั้ง... โดยมีดอกเหมยหลานสาวตัวน้อยเป็นสื่อรักชักนำพา ครูสาวที่กำลังคบหากับชายคนใหม่.. หมอหนุ่มที่เดินหน้าง้อเต็มที่... ชายใดจะชนะใจครูเอ๋ยกันนะ..

Lihat lebih banyak

Bab 1

Ep. 1

氷室彩葉(ひむろ いろは)は力なくベッドに横たわり、冷たい器具が、鈍く痛む下腹部を滑っていく感触に耐えていた。

「赤ちゃんは……大丈夫ですか……?」震える声で尋ねると、医師は憐れむように溜息をついた。

「切迫流産です。残念ながら……お子さんの心音は、もう聞こえません」

その瞬間、彩葉はシーツを強く握りしめた。心臓が氷の手で鷲掴みにされたように、軋む。

「仮に心音が確認できたとしても、出産は推奨できませんでした。火災で大量の有毒煙を吸い込まれている。胎児への影響は計り知れません」

二時間前──氷室グループ傘下の新エネルギー研究室で火災が発生し、彩葉は開発中の最新チップを守るため、躊躇なく炎の中に飛び込んだ。

チップは守れたものの、彼女自身は濃い煙に巻かれて意識を失ったのだ。

救急室に運ばれた時、体は擦り傷だらけで、下半身からは血が流れ、目を覆いたくなるほどの惨状だったという。

家庭と仕事に昼夜を問わず奔走し、心身ともに疲れ果てていた彼女は、この時になって初めて、自分のお腹に新しい命が宿っていたこと──妊娠二ヶ月だったことを知った。

「あなたはまだ若い。きっとまた授かりますよ」

医師はそう慰めながら、「今は安静が第一です。ご主人に連絡して、付き添ってもらってください」と告げた。

身を起こすことすら億劫な体で、彩葉は夫である氷室蒼真(ひむろ そうま)に電話をかけるのを躊躇った。

二日前、彼は息子の氷室瞳真(ひむろ とうま)を連れてM国へ出張したばかりだ。

「プロジェクトの商談だ」と彼は言っていた。仕事中の彼が、邪魔をされることを何よりも嫌うことを、彩葉は知っていた。ここ二日間、彼からの連絡は一切ない。それほど忙しいのだろうか。

その時、携帯の短い振動が静寂を破った。

画面に表示されたのは、異母妹である林雫(はやし しずく)の名前。

震える指でメッセージを開いた彩葉は、息を呑んだ。

そこに添付されていたのは、一枚の写真。雫が息子の瞳真を抱きしめ、二人で笑顔のハートマークを作っている。そしてその隣には、眉目秀麗な夫・蒼真が静かに座っていた。

結婚写真すら「くだらない」と撮ろうとしなかった彼が、その写真の中では、薄い唇の端をわずかに上げ、滅多に見せない穏やかな笑みを浮かべていた。

その姿は、まるで幸せな三人家族そのものだった。

【お姉ちゃん、今ね、蒼真さんと瞳真くんとミュージカルを観てるの。「ナイチンゲールの歌」って、お姉ちゃんが一番好きな作品よね?お姉ちゃんの代わりに、私が先に観ちゃった!】

チケットは常に完売で、手に入れることすら困難な人気の演目。

いつか一緒に観に行きたい、と何度も蒼真に伝えたが、いつも冷たく突き放されるだけだった。

「今忙しいんだ。それに瞳真もまだ小さい。また今度だ」

……忙しいんじゃなかった。ただ、自分と行きたくなかっただけなんだ。

元々張り裂けそうだった胸に、鋭い杭を打ち込まれたような激痛が走る。

それでも諦めきれず、病室に戻った彩葉は腹部の痛みに耐えながら、蒼真に電話をかけた。

数回のコールの後、低く、それでいて芯のある冷ややかな声が鼓膜を揺らす。

「……どうした」

「蒼真……ごめんなさい、体調が悪くて、病院にいるの。少しだけ、早く帰ってきてもらえないかな……?」彼女の顔は蒼白で、声には力がなかった。

「こっちはまだ商談中だ。戻るのは二日後になる。家のことは山根に任せろ」蒼真の態度は、どこか冷めていた。

彩葉はスマホとを握りしめる。「……ねえ。もしかして、雫と一緒にいるの?」

その問いに、蒼真の声は露骨な苛立ちを滲ませた。「彩葉、そんな詮索に何の意味がある?もう五年だぞ。雫は妹のようなものだと何度も言ったはずだ。仮に一緒にいたとして、それがどうした。

最近のお前は、仮病まで使って同情を引こうとするようになったのか?」

「パパ、声大きいよ!僕と雫の邪魔しないでよ!」

電話の向こうから、瞳真の高い声が響いた。「もうママなんてほっときなよ!本当にうざいんだから!」

彩葉が何かを言う前に、通話は一方的に切られた。

ほんの少しの時間すら、彩葉のために割いてはくれない。

がらんとした病室で、彼女は布団を固く握りしめ、体の芯から冷えていくのを感じていた。

三日後、彩葉は無理を言って退院した。

研究開発部の仕事が、まだ山のように残っていたからだ。

特に今回の新製品発表会は、蒼真も期待を寄せている。そして自分にとっても、この二年間心血を注いできたプロジェクトを、成功させたかった。

夕方、疲れ切った体を引きずってブリリアージュ潮見の自宅に戻ると、リビングから楽しげな笑い声が聞こえてきた。

息子の瞳真と、雫の声だ。

胸がどきり、と嫌な音を立てる。彩葉はとっさに身を隠し、鉢植えの影からリビングの様子を窺った。

ソファには、氷室父子の間に座る雫の姿があった。テーブルの上には、バースデーケーキ。そして彼女の首には、赤いルビーのネックレスが輝いていた。それは某高級ブランドの世界限定品だ。

先月、ショーウィンドウで見かけて心惹かれたものの、目を見張るような値段に諦めた、あのネックレス。

それが今、雫の胸元を飾っている。

「蒼真さん、素敵なプレゼントをありがとう。すごく嬉しいわ」雫はペンダントに優しく触れ、潤んだ瞳で男の端整で凛々しい顔を見つめる。「でも、こんな高価なもの……これからは無理しないで。気持ちだけで十分嬉しいから」

蒼真は淡然とした表情で言った。「金などどうでもいい。お前が喜んでくれるなら、それが一番だ」

「ねえねえ雫、お目々閉じて!」瞳真がはしゃいだ声で言った。

雫が素直に瞳を閉じると、瞳真は小さな手で、色とりどりのクリスタルが繋がれたブレスレットを彼女の腕に通した。

「もう開けていいよ!」

「わぁ、綺麗!」雫は驚きの表情を見せた。

瞳真はへへっと笑い、頭を掻く。「これね、僕が一つひとつ選んで、糸に通したんだ。雫への誕生日プレゼント!」

「ありがとう、瞳真くん。一生大切にするわ」雫が身をかがめて瞳真の額にキスをしようとした、その時。

瞳真は自ら顔を上げ、ちゅっ、と音を立てて雫の頬にキスをした。

瞳真は父親に似て、どこか冷めた子供だった。実の母親である彩葉にさえ、ほとんど懐こうとしなかったのに。

自分が喉から手が出るほど欲しかったものを、雫はこんなにもたやすく手に入れてしまう。

嫉妬と絶望で、胸の奥がキリキリと痛んだ。

瞳真はキラキラした目で雫を見つめ、真剣な顔で言う。「雫は体が弱いから、これからは僕とパパが守ってあげる。だから安心してね」

「ふふっ……ありがとう。頼りにしてるわね」雫は恥じらうように頬を染め、ちらりと隣の男に視線を送る。

蒼真は切れ長の瞳を細め、自らケーキを一切れ切り、雫の手に渡す。

血の気が、すうっと引いていく。立っていられなくなりそうだった。

全身全霊で愛した夫は、他の女の誕生日を祝い、命がけで産んだ息子は、母親からすべてを奪った女を守ると誓う。

彩葉は、赤く染まった目で静かに笑った。そして踵を返すと、五年もの間自分を縛り付けた結婚という名の牢獄から、毅然と歩み出した。

自宅の外は、冷たい雨が降っていた。

全身ずぶ濡れになりながら、彩葉は道端に立ち、久しぶりにかける番号を呼び出す。電話の向こうから、懐かしい声が聞こえた。

「お嬢!お久しぶり!元気か?」

「えぇ、元気よ」彼女は微笑んだ。その美しい瞳には、かつてないほど冷徹な光が宿っていた。

「離婚することにしたの。だからお願い、離婚協議書を用意してちょうだい。なるべく、早くね」

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
30 Bab
Ep. 1
Ep. 1“น้าเอ๋ย...เหมยปวดท้อง..ฮือ..” เสียงร้องโอดโอยของหลานสาวตัวน้อย..ปลุกฉันให้ตื่นขึ้นในกลางดึก..มือเล็กๆขาวๆของดอกเหมยกุมมือฉันไว้แน่น..ใบหน้าขาวนวลเนียนที่มีเลือดฝาดอยู่เป็นนิจ..กลับซีดเผือดจนน่าตกใจ..“เหมย..เดี๋ยวน้าเอ๋ยจะพาไปโรงพยาบาลนะ..” ด้วยอารามตกใจฉันอุ้มร่างเล็กไว้แนบอก..คว้ากุญแจรถวิ่งออกไปนอกบ้าน..เปิดประตูรถค่อยๆวางหลานสาวตัวน้อยลงที่เบาะหน้าคาดเข็มขัดนิรภัย..ส่วนตัวเองก็พุ่งพรวดเข้ามานั่งที่คนขับและบึ่งรถออกไปทันที..โชคดีที่ห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลรัฐที่อยู่ใกล้ที่สุดแทบไม่มีผู้ป่วยเลย..พอจอดรถเสร็จฉันก็อุ้มดอกเหมยไปที่หน้าห้องฉุกเฉินทันที..“คุณแม่..น้องเป็นอะไรมาคะ” พยาบาลสาวทำการซักประวัติ..หลังจากที่ส่งตัวหลานสาวไปพบแพทย์ประจำห้องฉุกเฉินแล้ว..และฉันก็ไม่ได้สนใจจะแก้ตัวว่าไม่ใช่แม่ของเด็กแต่อย่างใด..“น้องปวดท้องค่ะ ในรถก็มีอาเจียนด้วย” ระหว่างทางนอกจากอาการปวดท้องแล้ว..ดอกเหมยยังอ้วกไม่หยุด..ฉันกลัวจนแทบขับรถไปต่อไม่ไหว..กลัวหลานสาวจะเป็นอะไรไป..หัวใจของฉันคงแหลกสลาย..“เดี๋ยวคุณหมอจะออกมาตรวจอาการนะคะ” พยาบาลสาวคนเดิมเดินเข้าไปในห้องพักแพทย์เวรห้องฉุกเฉิน..ฉันนั่
Baca selengkapnya
Ep. 2
Ep. 2Mark talksสี่ปีที่แล้ว....เป็นช่วงที่เอ๋ยซึ่งเรียนครุศาสตร์ซึ่งเธอฝึกสอนครบหนึ่งปีแล้ว..และเตรียมสอบบรรจุแต่งตั้งเพื่อรับราชการครู..ส่วนผมจบปีห้าและกำลังจะเป็นหมอเอ็กเทิร์นปีหก..วันนั้นผมพาเพื่อนมาฉลองที่คอนโด..แอลกอฮอล์ของมึนเมาจัดเต็มเหมือนเป็นการปลดปล่อยจากการสอบที่เคร่งเครียด..ผมดื่มหนักพอสมควร..รู้สึกมึนหัวจึงนั่งพักที่โซฟามองเพื่อนชายหญิงที่กำลังเมาได้ที่ตะโกนคุยกันเสียงดังอย่างสนุกสนาน..ร่างบางของเอมิเพื่อนนักศึกษาแพทย์นั่งลงที่ข้างๆผม..กลิ่นน้ำหอมเจือกลิ่นวิสกี้ชั้นดีที่มิกกี้ลูกชายเจ้าของห้างดังหอบหิ้วมาจากบ้านเพื่อให้เพื่อนได้ลิ้มลองรสชาติเหล้าชั้นดี..หญิงสาวขยับเข้ามาใกล้ๆผม..“มาร์ค..เรามาสนุกกันไหม..ฉันไม่บอกใครหรอก..” ริมฝีปากบางเคลือบลิปสติกสีแดงเลื่อนมาใกล้ๆใบหน้าของผม..พลางช้อนสายตามองอย่างยั่วยวน..ทุกคนในห้องต่างไม่มีใครสนใจใคร..“เฮ้ย..จะบ้าเหรอ? เพื่อนกันจะนอนด้วยกันได้ไง” ผมเขยิบตัวออกห่าง..ที่สำคัญผมรักเอ๋ยมาก..และไม่มีวันนอกใจเอ๋ย..“ทำไม..แกกลัวยัยครูเอ๋ยนั่นมากเหรอ?” เอมิหัวเราะในลำคอ..“เออ..” ถ้าเอ๋ยมาเห็นห้องในสภาพนี้..เอ๋ยต้องต่อว่าผมแน่ๆ..เพราะเธอ
Baca selengkapnya
Ep. 3
Ep. 3พอสอนคาบสุดท้ายเสร็จได้เวลาเลิกเรียน..ฉันต้องรีบไปรับดอกเหมยที่โรงเรียนอนุบาลประจำจังหวัด..พอเดินมาถึงโรงรถปรากฏว่า..ล้อหลังแบนสนิทแถมยังมีตะปูเสียบโชว์เป็นหลักฐานชั้นดีว่าทำไมล้อถึงแฟ่บได้ขนาดนั้น..ฉันดูเวลาในนาฬิกาข้อมือ..ตอนนี้หลานรักคงกำลังยืนรออยู่ที่หน้าโรงเรียนแน่ๆ..“ครูเอ๋ย..มีอะไรรึเปล่าครับ” เสียงห้าวทุ้มทรงเสน่ห์ของรองผู้อำนวยการภาณิณดังขึ้น..ร่างสูงจอดรถคันหรูอยู่ตรงหน้าฉัน“รถของดิฉันเหยียบตะปูค่ะ..แบนสนิทเลย” ฉันทำหน้าเสียพลางถอนหายใจ..“เดี๋ยวผมช่วยครับ..” รองภาณิณจอดรถถอดเสื้อสูทพลางพับแขนเสื้อเชิร์ตสีขาวตัวในขึ้น..“ไม่เป็นไรค่ะ..ดิฉันรีบไปรับหลาน” ฉันกดโทรศัพท์โทรหาครูเตยเพื่อนสาวที่เป็นครูประจำชั้นของดอกเหมยว่าให้ช่วยดูแลหลานสาวไปก่อน..และจะรีบหารถออกไปรับ“งั้นเอาอย่างนี้..ครูเอ๋ยทิ้งรถไว้โรงเรียนเดี๋ยวผมจะให้ช่างมาเปลี่ยนยางสำรองให้..ผมจะพาไปรับหลานเอง..” ท่านรองเปิดประตูให้..เหมือนเชื้อเชิญฉันเป็นนัยๆ จนฉันไม่กล้าปฏิเสธและเดินขึ้นรถของเขา..“หลานสาวอยู่โรงเรียนอะไรครับ” ท่านรองถามขึ้น..ฉันแอบพิจารณาชายในฝันของมะปรางอย่างตั้งใจ..ชายหนุ่มไม่ได้มีผิวกายที่ขาว
Baca selengkapnya
Ep. 4
Ep. 4Mark talks“เหมยเป็นอะไรคะ” เสียงหวานๆของเอ๋ยพูดด้วยความตกใจและรีบปล่อยมือจากผู้ชายคนที่เอ๋ยเพิ่งจะแนะนำว่าเป็นแฟนทันที“เหมยไม่อยากให้น้าเอ๋ยมีแฟน..ฮือ....เหมยเสียใจ” หลานสาวของเอ๋ยนอนที่พื้นและร้องไห้เหมือนเสียอกเสียใจที่กำลังจะโดนผู้ชายคนนั้นแย่งน้าเอ๋ยที่รักไปจากตัวเอง..“เหมยไม่ร้องไห้นะคะ..” อดีตคนรักของผมพยายามปลอบใจหลานสาว..แต่ดอกเหมยยังร้องไห้ไม่หยุด..“ก็ได้ค่ะ..น้าเอ๋ยไม่มีแฟนก็ได้” ร่างบางถอนหายใจ..พลางใช้มือลูบหลังเด็กหญิงตัวน้อยเบาๆ..“จริงๆนะคะ..ฮึก...ฮือ..” ใบหน้าเล็กๆขาวนวลเนียนแดงก่ำเพราะเพิ่งจะผ่านการร้องไห้อย่างหนัก..และผมรู้แล้วว่าจะเข้าหาเอ๋ยได้ยังไง..ผมไม่เชื่อสักนิดว่าผู้ชายคนนี้จะเป็นแฟนเอ๋ย..เพราะถ้าเป็นคนรักจริงๆดอกเหมยคงไม่แสดงท่าทีต่อต้านขนาดนี้หรอก..แสดงว่าเอ๋ยแค่อยากให้ผมเลิกยุ่งกับตัวเองเท่านั้นแหละ..แต่สายตาของหนุ่มหล่อเข้มคนนี้มองเอ๋ยด้วยแววตาที่เรียกได้ว่าชื่นชมและชอบเอ๋ยแน่นอน..แต่ผมว่า..ผมได้เปรียบผู้ชายคนนี้อย่างหนึ่ง..“ดอกเหมยครับ..หิวไหม..น้าหมอจะเอารถมารับนะครับ..ดอกเหมยรอตรงนี้กับน้าเอ๋ยนะครับ”“หิวมากค่ะ..ฮือ..น้าเอ๋ยไปกับน้าหมอนะคะ..ฮ
Baca selengkapnya
Ep. 5
Ep. 5พอไปส่งดอกเหมยเสร็จหมอมาร์คก็มาส่งฉันที่โรงเรียน..ฉันต้องจำยอมมากับเขาเพราะว่าดอกเหมยอยากมากับน้าหมอมาร์คแค่คนเดียว..หมอหนุ่มจอดรถหน้าตึกและเมื่อฉันเดินลงจากรถเรียบร้อยแล้วแทนที่เขาจะออกรถไป..หมอมาร์คกลับลงจากรถและยืนมองฉันขณะที่กำลังจะขึ้นตึก..ครูหลายคนแถวนั้นหันมามองด้วยความสนใจเพราะร้อยวันพันปี..ครูเอ๋ยจะมีผู้ชายมาส่งฉัน..เรียกง่ายๆคือไม่มีเลยตะหาก“หมอมาร์คไปได้แล้วค่ะ..ขอบคุณที่มาส่ง” ร่างสูงยังยืนยิ้มโชว์ใบหน้าหล่อๆให้ครูสาวที่เดินผ่านไปผ่านมาได้หัวใจสั่นเล่นๆ..“เอ๋ยเดินขึ้นไปก่อนสิ..แล้วมาร์คค่อยไป”“หมอมาร์คสวัสดีค่ะ” เสียงของมะปรางเพื่อนรักดังขึ้น..เจ้าหล่อนเดินตรงเข้ามาหาฉันกับหมอมาร์ค..“ครูมะปรางสวัสดีครับ..ไม่ได้เจอกันนานเลย..แต่เดี๋ยวคงได้เจอกันบ่อยๆ” อดีตคนรักของฉันยิ้มกว้างแถมพูดเหมือนมีนัยสำคัญ..และเพื่อนรักของฉันก็คงกำลังคิดไปถึงไหนต่อไหนเพราะหันมาทำตาล้อเลียนฉัน..“โล่งอกซะที..ในที่สุดเอ๋ยก็ยอมคืนดีกับหมอมาร์ค..” ยัยเพื่อนทรยศยกมือทาบอก..ทำท่าทีปลื้มปริ่มยินดีที่ฉันยอมกลับไปรีเทิร์นกับหมอมาร์คเหมือนที่หล่อนกรอกหูฉันอยู่ทุกวัน..“ไม่ได้คืนดี..และคงไม่มีวันนั้น
Baca selengkapnya
Ep. 6
Ep. 6Mommy Linjong talksหลังจากลูกชายหัวแก้วหัวแหวนขอกลับไปทำงานโดยฝากเด็กหญิงตัวน้อยๆไว้กับฉัน..ฉันมองร่างเล็กๆนั้นอย่างพิจารณา..ใบหน้าเล็กขาวนวลเนียนอมเลือดฝาดธรรมชาติ..ดวงตากลมโตรับกับคิ้วโก่งราวกับวาดไว้..จมูกเล็กๆที่โด่งเป็นสันนั่นอีก..โตขึ้นคงไม่ต้องศัลยกรรมให้เสียเงิน..ที่สำคัญยังมีปากบางอมชมพูเหมือนคนสุขภาพดี..จะว่าไปหน้าตาของอาดอกเหมยก็คล้ายๆกับเอ๋ย..อาจเพราะหมอมาร์คบอกว่าเด็กคนนี้เป็นหลานสาวของอาเอ๋ยนั่นเอง..“แม่หนูลื้ออยากกินอะไร..เดี๋ยวฉัน..เอ่อ..อาม่าจะให้ไปซื้อให้” ฉันแทนตัวเองว่าอาม่าเพราะนึกเอ็นดูเด็กน้อยเด็กอะไรก็ไม่รู้น่ารักน่าเอ็นดูจนฉันอยากได้เป็นหลานจริงๆ..รอแต่หมอมาร์คเมื่อไหร่จะแต่งงานก็ไม่รู้..อาเอ๋ยมาจะถามให้รู้เรื่อง..จะได้ผลิตทายาทซะที..ลูกของหมอมาร์คกับอาเอ๋ยคงจะน่ารักน่าชังเหมือนอาดอกเหมยแน่ๆ..“เหมยอยากกินขนมเค้กค่ะคุณย่า” น้ำเสียงใสๆพูดอย่างออดอ้อน..แถมมือเล็กป้อมๆนั้นก็กอดแขนฉันพลางถูใบหน้าไปมา..โอ้ย..ทำไมเด็กนี่น่ารักอะไรอย่างนี้..“อาสมหมาย..ไปซื้อขนมเค้กเจ้าดังที่ห้างมาสิบกล่อง” ฉันส่งเสียงเรียกพนักงานในโชว์รูม..ชายหนุ่มรูปร่างสันทัดในชุดฟอร์มพนัก
Baca selengkapnya
Ep. 7
Ep. 7“เอ๋ย..แกจะไปไหน” ขณะที่ฉันกำลังจะเปิดประตูรถยนต์เสียงเรียกของมะปรางดังขึ้น..“ก็ไปรับดอกเหมยแล้วก็กลับบ้านไง” ตอนนี้ได้เวลาเลิกเรียนแล้ว..ฉันจึงเก็บกระเป๋าข้าวของเพื่อจะไปรับหลานสาว..“แกไม่ได้อ่านไลน์กลุ่มเหรอ? ประชุมเกี่ยวกับการประเมินโรงเรียนด่วน..” จริงสิ..พอสอนเสร็จฉันก็ยังไม่ได้จับโทรศัพท์เลย..พอเปิดมาเท่านั้นแหละ..ข้อความจากไลน์ส่วนตัวเอย..ไลน์กลุ่มเอย..เด้งขึ้นมารัวๆ..บันทึกข้อความเรียกประชุมด่วนแบบนี้ไม่แคล้วคงได้แจกข้าวกล่องในห้องประชุมเลยทีเดียว..“โทรไปบอกยัยเตยสิ..ฝากหลานไว้ก่อน” ครูเตยเป็นลูกพี่ลูกน้องกับมะปรางเพื่อนรักของฉัน..ฉันต่อสายโทรหาครูเตยทันที..“เตย..พอดีเอ๋ยมีประชุมด่วน..ฝากเหมยไว้บ้านเตยได้ไหม..พอประชุมเสร็จเอ๋ยจะรีบไปรับ..วะ..ว่าไงนะ..ไปกับหมอมาร์คแล้ว” ปลายสายบอกว่ามีคุณหมอรูปหล่อมารับดอกเหมยไปแล้ว..ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหน..อดีตคนรักของฉันนั่นเอง..[ มีแฟนเป็นหมอรูปหล่อก็ไม่บอกนะแก.. ]“ใครบอกว่าหมอมาร์คเป็นแฟนฉัน..” ฉันแทบจะกรี๊ด..นี่อีตาหมอมาร์คต้องไปบอกครูเตยแบบนั้นแน่ๆ..[ ดอกเหมยบอกเอง..คุณหมอก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ] คงจะยิ้มอย่างมีความสุขที่สามารถทำใ
Baca selengkapnya
Ep. 8
Ep. 8 Mommy Linjong talksทันทีที่เห็นหลานสาวของอดีตคนรักลูกชายเดินจูงมือมากับหมอมาร์ค..ฉันก็รีบตรงเข้าไปหาอาดอกเหมยด้วยความดีใจ..ไม่รู้ว่าตัวเองถูกชะตากับเด็กคนนี้อะไรนักหนา..“อาเหมยของอาม่า..มานี่เร็วเข้า..อาม่าซื้อตุ๊กตาบาร์บี้มาให้ด้วย” เมื่อตอนบ่ายฉันไปห้างเพื่อซื้อของเล่นให้ดอกเหมย..ตอนนี้ลูกชายยังไม่มีหลานให้เลี้ยง..เลี้ยงอาดอกเหมยไปพลางๆก่อนก็ได้..“อาม่า..คิดถึงจังเลยค่ะ” เด็กน้อยก็ช่างพูดช่างเจรจาน่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกิน..อาจเพราะมัวแต่สนใจดอกเหมยเลยไม่ทันมองหน้าหมอมาร์คที่ตาแดงก่ำเต็มไปด้วยน้ำตา..“อามาร์ค..ลื้อร้องไห้ทำไม..”“ม้า...” ฉันตกใจที่ลูกชายคนเดียวเข้ามากอดฉันแน่น..ซบใบหน้าลงมาที่ไหล่..พลางสะอื้นเบาๆ“ลื้อเป็นอะไร..ไหนบอกม้าสิ..” ฉันใช้มือลูบหลังลูกชายตัวโตที่ตอนนี้ร้องไห้เป็นเด็กๆ..“ดอกเหมยเป็นลูกของมาร์คกับเอ๋ย..” พอลูกชายพูดจบ..ฉันถึงกับตกตะลึงไปพักใหญ่..ผละจากลูกชายมองหน้าเด็กหญิงตัวน้อย..จะว่าไป..เด็กคนนี้นอกจากจะหน้าเหมือนอาเอ๋ยแต่ก็มีส่วนคล้ายอามาร์คอยู่เหมือนกัน..โดยเฉพาะดวงตาสีเข้มที่กำลังจ้องมองด้วยควา
Baca selengkapnya
Ep. 9
Ep. 9 ฉันไปรับดอกเหมยที่โชว์รูมรถหรูของหม่าม้า..ปรากฏว่านอกจากหม่าม้าจะพาดอกเหมยทานอาหารเย็นเรียบร้อยแล้ว..ยังอาบน้ำปะแป้งเปลี่ยนเป็นชุดนอนให้อีกด้วยเพราะกว่าที่ฉันจะเลิกประชุมก็ปาเข้าไปเกือบสองทุ่ม..ตอนที่ไปรับดอกเหมยซึ่งเล่นทำกิจกรรมที่โรงเรียนมาทั้งวันก็ออกอาการง่วงเหงาหาวนอนและหลับมาในรถ..จนฉันต้องอุ้มเด็กน้อยมาที่เตียง..ตอนนี้หลานสาวไม่ได้ตัวเล็กเหมือนแต่ก่อน..อุ้มแต่ละทีไหล่แทบทรุด..พอส่งดอกเหมยเข้านอนฉันก็อาบน้ำเปลี่ยนชุดนอนและเชคกลอนประตูหน้าต่างให้เรียบร้อยเพราะผู้หญิงกับเด็กตัวเล็กๆอยู่แค่สองคนในบ้าน..ใช่ว่าจะเป็นเรื่องที่ปลอดภัย..เสียงออดหน้าบ้านดังขึ้นแบบรัวๆ..ใครมาตอนนี้นะ..มะปรางเหรอ? ฉันแง้มผ้าม่านโผล่หน้าออกไปที่ประตูหน้าบ้าน..ร่างสูงของหมอมาร์คที่สวมเสื้อกาวน์แขนสั้นกับกางเกงสแลคยืนอยู่หน้าบ้าน..ฉันหันไปมองนาฬิกาตอนนี้สามทุ่มเศษๆ...แต่จะใจร้ายไม่ยอมออกไปดูก็ใช่เรื่อง..ออกไปถามสักหน่อยดีกว่า..เพราะหลายวันมานี้ก็มีเขากับหม่าม้าช่วยดูแลดอกเหมยหลังเลิกเรียน..“หมอมาร์คมาทำไมดึกดื่น”“เอ๋ย..มาร์คมีเรื่องสำคัญจะพูด..เอ๋ยเปิดประตูให้มาร์คได้ไหม” ตาของหมอหนุ่มแดงก่ำเหมือนผ่า
Baca selengkapnya
Ep. 10
Ep. 10ฉันตื่นขึ้นในตอนเช้าวันเสาร์..ช่วงวันหยุดแบบนี้เราสองน้าหลานจะนอนตื่นสายสักหน่อย..ทานอาหารเช้าและไปรีสอร์ตที่เชียงดาว..เพื่อพาดอกเหมยไปเยี่ยมคุณยายและพ่อกับแม่ของดอกเหมย..พอพลิกร่างจะมากอดหลานรัก..ปรากฏว่าที่นอนว่างเปล่า..ฉันลุกขึ้นจากเตียงลากร่างที่ยังงัวเงียเพราะเมื่อคืนแทบไม่ได้นอน..มัวแต่คิดเรื่องของอดีตคนรัก..ฉันให้โอกาสเขาในฐานะพ่อของลูกและให้กุญแจบ้านกับเขาหนึ่งชุด..“เหมยอยู่ไหนคะ..” พอลงมาจนถึงชั้นล่าง..เสียงหัวเราะคิกคักของดอกเหมยประสานกับเสียงของผู้ชายที่คุ้นหู.“เอ๋ยมากินข้าวเช้าครับ” หมอมาร์คกำลังตักข้าวต้มใส่ช้อนพลางเป่าให้เย็นและป้อนดอกเหมย..“แม่เอ๋ยกินข้าวค่ะ..” ดอกเหมยยิ้มกว้างพลางลากฉันมานั่งข้างๆหมอมาร์ค..แม่เอ๋ยงั้นเหรอ..?? ฉันมองหน้าหมอมาร์คอย่างขอคำตอบ..“ดอกเหมยโตพอจะรู้ความแล้ว..มาร์คก็อยากทำหน้าที่พ่อ..และอยากให้ดอกเหมยได้รู้ว่าแม่ที่แท้จริงคือใคร” ดวงตาสีเข้มของหมอหนุ่มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของฉัน..วินาทีนั้น..ฉันรู้สึกเหมือนเราได้ย้อนวันเวลามาอยู่ในช่วงที่เราคบหากัน..“เอ๋ย..ขอบคุณที่อยู่กับมาร์คมาตลอดหลายปีนะ..” หลังจากที่เราผ่านช่วงเวลาที่มีอะไรกัน..
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status