Falling all in you...โอบหัวใจ..ไว้ด้วยไอรัก

Falling all in you...โอบหัวใจ..ไว้ด้วยไอรัก

last updateLast Updated : 2025-04-03
By:  Over the rainbowCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
30Chapters
738views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ครูเอ๋ยกับหมอมาร์ค อดีตคนรัก ที่ต้องเลิกราเพราะความเข้าใจผิดเล็กน้อย โคจรมาเจอกันอีกครั้ง... โดยมีดอกเหมยหลานสาวตัวน้อยเป็นสื่อรักชักนำพา ครูสาวที่กำลังคบหากับชายคนใหม่.. หมอหนุ่มที่เดินหน้าง้อเต็มที่... ชายใดจะชนะใจครูเอ๋ยกันนะ..

View More

Chapter 1

Ep. 1

Liora

I, Liora, seventeen, the only princess of the Royal Pack. The first female alpha in decades.

My life had already been set—years of family education, waiting to become the heir, and eventually marrying a stranger with political value... I’ve always been seen as more my title — more than myself.

So, I made a wager with my father—

"You won, my princess... I will help you hide your identity. You can go to school and find your mate now."

The second my claws sank into my father’s shoulder, he… smiled.

“So I win?” I stood straighter in the settling dust.

Defeat him in combat.

That was our wager.

I had challenged him for so long on the training grounds, and today, I was finally going to achieve success.

If I successed, he would give me the charm that could hide my identity, mask my aura, erase my scent. With it, I could attend school as a wolfless.

Not a princess, not crowned, not a symbol of a title... That’s exactly what I longed for.

“You’re damn right you do,” he muttered, and tossed me the necklace I had dreamed about since I was ten.

The dust and sweat from the training ground clung to us as I caught it without flinching, hearing the voices of the maids behind me.

"...Oh my, Princess Liora actually defeated her father, the Alpha King! He used to be the strongest in the pack!"

"She looks so cool with that indifferent expression... I heard she's a total genius. It's hard to imagine what kind of mate could be worthy of her."

"Shh... Quiet, don't let the princess hear you."

For wolf shifters, a mate is sacred. As the female heir, I had long prepared to sacrifice my marriage for duty. But even I couldn’t help but secretly hope for a mate of my own.

I ignored the maids' whispers and simply hugged my father.

“The charm will mask your scent,” my father said, rotating his sore shoulder. “No one will identify you as royalty. Just another wolfless transfer.”

“Excellent.” I twirled the pendant between my fingers, my true scent masking as soon as it touched my skin. “And the arranged engagement?”

“Terminated. For now.”

My father said,"A few months from now, during the homecoming, I'll go to the school as a board member and reveal your identity. This 'game' will end then. If you haven’t found your mate by then —”

I said: “— Then, I’ll return home and accept an arranged marriage."

I gave my first smile of the day. Raised as the heir through homeschool since childhood, I knew just how hard-earned this freedom was.

“...Thank you, dad.”

“Just don’t fall for some weak-willed beta who writes poetry about the moon.” He sighed again—one of those exaggerated ones he usually reserved for politics and marriage talk.

But I could feel him holding me tightly, giving my back a firm pat.

A few days later, I stood in front of the mirror, adjusting the necklace. For the first time in my life, the charm around my neck labeled me wolfless. A low-class nobody, anonymous.

It was a feeling of ease I had never experienced before.

I couldn’t help but smirk at my fabricated identity: faded jeans, oversized hoodie, hair pulled into a nondescript ponytail.

On the way to school, I was filled with this odd excitement.

I’d anticipated some awkward navigation. Maybe a few polite stares, but a clean, uneventful B-line to the enrollment office.

But the moment I stepped through the school gates, I realized: I may had miscalculated.

The entrance was swarming. A crowd had formed ahead—loud, frenzied, irrational. It looked like a celebrity sighting.

Between the swaying, jumping bodys I then found the source of the disruption, what the girls seemed to be fawning over.

Tall. Broad-shouldered. Dark hair deliberately tousled. He was holding a bouquet of roses like someone had passed on, or maybe for a suitor.

A few girls were hyperventilating. One was literally fanning herself with a composition notebook.

And then it hit me, and my whole body perked up.

That scent…my mate?

It was faint, but impossible to miss.

My heart fluttered despite my narrowing eyes. No. It couldn’t be. Not so soon.

“Excuse me,” I said, tapping a girl’s shoulder. “I’m new. Could you—”

But she pushed right past me, nearly knocking me off balance as I dropped to one knee.

“Um...!” She recoiled, her nose wrinkling like I’d stepped out of a landfill. “Back off, barehide.”

Ah, slur for wolfless.

“Ugh. Why is this country bumpkin the one who showed up?” A girl with claw-length pink acrylics sneered. “Watch where you’re going, we’re going to miss her!”

I kept my expression neutral as I stood, brushing the dirt from my knees. “Typically, the person at fault offers an apology,” I said evenly. “I assumed that was common practice.”

She spun around, snarling. “Excuse you, furless! You’ll learn to watch your tongue around here!”

Her real claws nearly pierced through her acrylics before her friend stepped in and pulled her away.

“Forget her! Where’s the female alpha? She’s supposed to be here today, right?”

“Wait there!” The girl with pink acrylics pointed behind me as a black, expensive car pulled up. “That must be her! The princess!”

…Princess?

…Female Alpha?!

Just as I froze, he moved.

The popular boy, the one everyone seemed to orbit, the one whose scent had struck me like lightning straight through bone.

He walked toward me through the crowd, casual and unhurried, with a trailing entourage of admirers hanging on his every breath.

I should have stepped back. I should’ve looked away.

But I couldn’t.

We brushed past each other, and the scent hit again. It made my stomach twist and my pulse stutter. It was him.

I knew it in a way that didn’t require logic. It was like the part of me I’d spent years taming suddenly reared its head and roared.

And then his eyes met mine.

I stood frozen, realizing that he must have sensed our connection.

Mate.

...We are fated mates!

But his expression shifted into a frown. His indifferent gaze pushed away toward the school gates of that luxury car.

My brow furrowed as the crowd surged forward, desperate for a glimpse of the ‘princess’.

Visibility was limited at first, but she was hard to miss.

The car door opened and the chattered silenced.

She exited the car with deliberate precision, dressed like she’d stepped out of a curated fashion campaign. The skirt was impractically short, the heels louder than necessary with little bells on their straps, and her perfume so overapplied it lingered in the air like chemical warfare.

Every movement was calibrated for attention, and yet she was beautiful, so none of it was in vain.

Who… was she?

“Look at that car, her outfit, she must have that unique and dazzling nobility!” “Yes, it must be her, it has to be her…!”

Through the whispers of the crowd, my mate walked ahead.

I wanted to speak to him, my hand reaching out for him. “Ah, wait! …Excuse me, we—”

But he looked back at me with a gaze I couldn’t quite understand, like he’d already assessed me in seconds.

No aura. No scent. Novalue.

“Step aside,” he said flatly.

Then, like tossing away trash, he turned without hesitation and walked straight toward the girl by the luxury car.

I watched as he offered the roses to her instead, posture relaxed, voice softened. He smiled.

Effortlessly. Publicly.

"Welcome to our school," he said to the girl. "It's your first day here, would you like me to help guide you...?"

My mate… chose someone else?!

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
30 Chapters
Ep. 1
Ep. 1“น้าเอ๋ย...เหมยปวดท้อง..ฮือ..” เสียงร้องโอดโอยของหลานสาวตัวน้อย..ปลุกฉันให้ตื่นขึ้นในกลางดึก..มือเล็กๆขาวๆของดอกเหมยกุมมือฉันไว้แน่น..ใบหน้าขาวนวลเนียนที่มีเลือดฝาดอยู่เป็นนิจ..กลับซีดเผือดจนน่าตกใจ..“เหมย..เดี๋ยวน้าเอ๋ยจะพาไปโรงพยาบาลนะ..” ด้วยอารามตกใจฉันอุ้มร่างเล็กไว้แนบอก..คว้ากุญแจรถวิ่งออกไปนอกบ้าน..เปิดประตูรถค่อยๆวางหลานสาวตัวน้อยลงที่เบาะหน้าคาดเข็มขัดนิรภัย..ส่วนตัวเองก็พุ่งพรวดเข้ามานั่งที่คนขับและบึ่งรถออกไปทันที..โชคดีที่ห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลรัฐที่อยู่ใกล้ที่สุดแทบไม่มีผู้ป่วยเลย..พอจอดรถเสร็จฉันก็อุ้มดอกเหมยไปที่หน้าห้องฉุกเฉินทันที..“คุณแม่..น้องเป็นอะไรมาคะ” พยาบาลสาวทำการซักประวัติ..หลังจากที่ส่งตัวหลานสาวไปพบแพทย์ประจำห้องฉุกเฉินแล้ว..และฉันก็ไม่ได้สนใจจะแก้ตัวว่าไม่ใช่แม่ของเด็กแต่อย่างใด..“น้องปวดท้องค่ะ ในรถก็มีอาเจียนด้วย” ระหว่างทางนอกจากอาการปวดท้องแล้ว..ดอกเหมยยังอ้วกไม่หยุด..ฉันกลัวจนแทบขับรถไปต่อไม่ไหว..กลัวหลานสาวจะเป็นอะไรไป..หัวใจของฉันคงแหลกสลาย..“เดี๋ยวคุณหมอจะออกมาตรวจอาการนะคะ” พยาบาลสาวคนเดิมเดินเข้าไปในห้องพักแพทย์เวรห้องฉุกเฉิน..ฉันนั่
Read more
Ep. 2
Ep. 2Mark talksสี่ปีที่แล้ว....เป็นช่วงที่เอ๋ยซึ่งเรียนครุศาสตร์ซึ่งเธอฝึกสอนครบหนึ่งปีแล้ว..และเตรียมสอบบรรจุแต่งตั้งเพื่อรับราชการครู..ส่วนผมจบปีห้าและกำลังจะเป็นหมอเอ็กเทิร์นปีหก..วันนั้นผมพาเพื่อนมาฉลองที่คอนโด..แอลกอฮอล์ของมึนเมาจัดเต็มเหมือนเป็นการปลดปล่อยจากการสอบที่เคร่งเครียด..ผมดื่มหนักพอสมควร..รู้สึกมึนหัวจึงนั่งพักที่โซฟามองเพื่อนชายหญิงที่กำลังเมาได้ที่ตะโกนคุยกันเสียงดังอย่างสนุกสนาน..ร่างบางของเอมิเพื่อนนักศึกษาแพทย์นั่งลงที่ข้างๆผม..กลิ่นน้ำหอมเจือกลิ่นวิสกี้ชั้นดีที่มิกกี้ลูกชายเจ้าของห้างดังหอบหิ้วมาจากบ้านเพื่อให้เพื่อนได้ลิ้มลองรสชาติเหล้าชั้นดี..หญิงสาวขยับเข้ามาใกล้ๆผม..“มาร์ค..เรามาสนุกกันไหม..ฉันไม่บอกใครหรอก..” ริมฝีปากบางเคลือบลิปสติกสีแดงเลื่อนมาใกล้ๆใบหน้าของผม..พลางช้อนสายตามองอย่างยั่วยวน..ทุกคนในห้องต่างไม่มีใครสนใจใคร..“เฮ้ย..จะบ้าเหรอ? เพื่อนกันจะนอนด้วยกันได้ไง” ผมเขยิบตัวออกห่าง..ที่สำคัญผมรักเอ๋ยมาก..และไม่มีวันนอกใจเอ๋ย..“ทำไม..แกกลัวยัยครูเอ๋ยนั่นมากเหรอ?” เอมิหัวเราะในลำคอ..“เออ..” ถ้าเอ๋ยมาเห็นห้องในสภาพนี้..เอ๋ยต้องต่อว่าผมแน่ๆ..เพราะเธอ
Read more
Ep. 3
Ep. 3พอสอนคาบสุดท้ายเสร็จได้เวลาเลิกเรียน..ฉันต้องรีบไปรับดอกเหมยที่โรงเรียนอนุบาลประจำจังหวัด..พอเดินมาถึงโรงรถปรากฏว่า..ล้อหลังแบนสนิทแถมยังมีตะปูเสียบโชว์เป็นหลักฐานชั้นดีว่าทำไมล้อถึงแฟ่บได้ขนาดนั้น..ฉันดูเวลาในนาฬิกาข้อมือ..ตอนนี้หลานรักคงกำลังยืนรออยู่ที่หน้าโรงเรียนแน่ๆ..“ครูเอ๋ย..มีอะไรรึเปล่าครับ” เสียงห้าวทุ้มทรงเสน่ห์ของรองผู้อำนวยการภาณิณดังขึ้น..ร่างสูงจอดรถคันหรูอยู่ตรงหน้าฉัน“รถของดิฉันเหยียบตะปูค่ะ..แบนสนิทเลย” ฉันทำหน้าเสียพลางถอนหายใจ..“เดี๋ยวผมช่วยครับ..” รองภาณิณจอดรถถอดเสื้อสูทพลางพับแขนเสื้อเชิร์ตสีขาวตัวในขึ้น..“ไม่เป็นไรค่ะ..ดิฉันรีบไปรับหลาน” ฉันกดโทรศัพท์โทรหาครูเตยเพื่อนสาวที่เป็นครูประจำชั้นของดอกเหมยว่าให้ช่วยดูแลหลานสาวไปก่อน..และจะรีบหารถออกไปรับ“งั้นเอาอย่างนี้..ครูเอ๋ยทิ้งรถไว้โรงเรียนเดี๋ยวผมจะให้ช่างมาเปลี่ยนยางสำรองให้..ผมจะพาไปรับหลานเอง..” ท่านรองเปิดประตูให้..เหมือนเชื้อเชิญฉันเป็นนัยๆ จนฉันไม่กล้าปฏิเสธและเดินขึ้นรถของเขา..“หลานสาวอยู่โรงเรียนอะไรครับ” ท่านรองถามขึ้น..ฉันแอบพิจารณาชายในฝันของมะปรางอย่างตั้งใจ..ชายหนุ่มไม่ได้มีผิวกายที่ขาว
Read more
Ep. 4
Ep. 4Mark talks“เหมยเป็นอะไรคะ” เสียงหวานๆของเอ๋ยพูดด้วยความตกใจและรีบปล่อยมือจากผู้ชายคนที่เอ๋ยเพิ่งจะแนะนำว่าเป็นแฟนทันที“เหมยไม่อยากให้น้าเอ๋ยมีแฟน..ฮือ....เหมยเสียใจ” หลานสาวของเอ๋ยนอนที่พื้นและร้องไห้เหมือนเสียอกเสียใจที่กำลังจะโดนผู้ชายคนนั้นแย่งน้าเอ๋ยที่รักไปจากตัวเอง..“เหมยไม่ร้องไห้นะคะ..” อดีตคนรักของผมพยายามปลอบใจหลานสาว..แต่ดอกเหมยยังร้องไห้ไม่หยุด..“ก็ได้ค่ะ..น้าเอ๋ยไม่มีแฟนก็ได้” ร่างบางถอนหายใจ..พลางใช้มือลูบหลังเด็กหญิงตัวน้อยเบาๆ..“จริงๆนะคะ..ฮึก...ฮือ..” ใบหน้าเล็กๆขาวนวลเนียนแดงก่ำเพราะเพิ่งจะผ่านการร้องไห้อย่างหนัก..และผมรู้แล้วว่าจะเข้าหาเอ๋ยได้ยังไง..ผมไม่เชื่อสักนิดว่าผู้ชายคนนี้จะเป็นแฟนเอ๋ย..เพราะถ้าเป็นคนรักจริงๆดอกเหมยคงไม่แสดงท่าทีต่อต้านขนาดนี้หรอก..แสดงว่าเอ๋ยแค่อยากให้ผมเลิกยุ่งกับตัวเองเท่านั้นแหละ..แต่สายตาของหนุ่มหล่อเข้มคนนี้มองเอ๋ยด้วยแววตาที่เรียกได้ว่าชื่นชมและชอบเอ๋ยแน่นอน..แต่ผมว่า..ผมได้เปรียบผู้ชายคนนี้อย่างหนึ่ง..“ดอกเหมยครับ..หิวไหม..น้าหมอจะเอารถมารับนะครับ..ดอกเหมยรอตรงนี้กับน้าเอ๋ยนะครับ”“หิวมากค่ะ..ฮือ..น้าเอ๋ยไปกับน้าหมอนะคะ..ฮ
Read more
Ep. 5
Ep. 5พอไปส่งดอกเหมยเสร็จหมอมาร์คก็มาส่งฉันที่โรงเรียน..ฉันต้องจำยอมมากับเขาเพราะว่าดอกเหมยอยากมากับน้าหมอมาร์คแค่คนเดียว..หมอหนุ่มจอดรถหน้าตึกและเมื่อฉันเดินลงจากรถเรียบร้อยแล้วแทนที่เขาจะออกรถไป..หมอมาร์คกลับลงจากรถและยืนมองฉันขณะที่กำลังจะขึ้นตึก..ครูหลายคนแถวนั้นหันมามองด้วยความสนใจเพราะร้อยวันพันปี..ครูเอ๋ยจะมีผู้ชายมาส่งฉัน..เรียกง่ายๆคือไม่มีเลยตะหาก“หมอมาร์คไปได้แล้วค่ะ..ขอบคุณที่มาส่ง” ร่างสูงยังยืนยิ้มโชว์ใบหน้าหล่อๆให้ครูสาวที่เดินผ่านไปผ่านมาได้หัวใจสั่นเล่นๆ..“เอ๋ยเดินขึ้นไปก่อนสิ..แล้วมาร์คค่อยไป”“หมอมาร์คสวัสดีค่ะ” เสียงของมะปรางเพื่อนรักดังขึ้น..เจ้าหล่อนเดินตรงเข้ามาหาฉันกับหมอมาร์ค..“ครูมะปรางสวัสดีครับ..ไม่ได้เจอกันนานเลย..แต่เดี๋ยวคงได้เจอกันบ่อยๆ” อดีตคนรักของฉันยิ้มกว้างแถมพูดเหมือนมีนัยสำคัญ..และเพื่อนรักของฉันก็คงกำลังคิดไปถึงไหนต่อไหนเพราะหันมาทำตาล้อเลียนฉัน..“โล่งอกซะที..ในที่สุดเอ๋ยก็ยอมคืนดีกับหมอมาร์ค..” ยัยเพื่อนทรยศยกมือทาบอก..ทำท่าทีปลื้มปริ่มยินดีที่ฉันยอมกลับไปรีเทิร์นกับหมอมาร์คเหมือนที่หล่อนกรอกหูฉันอยู่ทุกวัน..“ไม่ได้คืนดี..และคงไม่มีวันนั้น
Read more
Ep. 6
Ep. 6Mommy Linjong talksหลังจากลูกชายหัวแก้วหัวแหวนขอกลับไปทำงานโดยฝากเด็กหญิงตัวน้อยๆไว้กับฉัน..ฉันมองร่างเล็กๆนั้นอย่างพิจารณา..ใบหน้าเล็กขาวนวลเนียนอมเลือดฝาดธรรมชาติ..ดวงตากลมโตรับกับคิ้วโก่งราวกับวาดไว้..จมูกเล็กๆที่โด่งเป็นสันนั่นอีก..โตขึ้นคงไม่ต้องศัลยกรรมให้เสียเงิน..ที่สำคัญยังมีปากบางอมชมพูเหมือนคนสุขภาพดี..จะว่าไปหน้าตาของอาดอกเหมยก็คล้ายๆกับเอ๋ย..อาจเพราะหมอมาร์คบอกว่าเด็กคนนี้เป็นหลานสาวของอาเอ๋ยนั่นเอง..“แม่หนูลื้ออยากกินอะไร..เดี๋ยวฉัน..เอ่อ..อาม่าจะให้ไปซื้อให้” ฉันแทนตัวเองว่าอาม่าเพราะนึกเอ็นดูเด็กน้อยเด็กอะไรก็ไม่รู้น่ารักน่าเอ็นดูจนฉันอยากได้เป็นหลานจริงๆ..รอแต่หมอมาร์คเมื่อไหร่จะแต่งงานก็ไม่รู้..อาเอ๋ยมาจะถามให้รู้เรื่อง..จะได้ผลิตทายาทซะที..ลูกของหมอมาร์คกับอาเอ๋ยคงจะน่ารักน่าชังเหมือนอาดอกเหมยแน่ๆ..“เหมยอยากกินขนมเค้กค่ะคุณย่า” น้ำเสียงใสๆพูดอย่างออดอ้อน..แถมมือเล็กป้อมๆนั้นก็กอดแขนฉันพลางถูใบหน้าไปมา..โอ้ย..ทำไมเด็กนี่น่ารักอะไรอย่างนี้..“อาสมหมาย..ไปซื้อขนมเค้กเจ้าดังที่ห้างมาสิบกล่อง” ฉันส่งเสียงเรียกพนักงานในโชว์รูม..ชายหนุ่มรูปร่างสันทัดในชุดฟอร์มพนัก
Read more
Ep. 7
Ep. 7“เอ๋ย..แกจะไปไหน” ขณะที่ฉันกำลังจะเปิดประตูรถยนต์เสียงเรียกของมะปรางดังขึ้น..“ก็ไปรับดอกเหมยแล้วก็กลับบ้านไง” ตอนนี้ได้เวลาเลิกเรียนแล้ว..ฉันจึงเก็บกระเป๋าข้าวของเพื่อจะไปรับหลานสาว..“แกไม่ได้อ่านไลน์กลุ่มเหรอ? ประชุมเกี่ยวกับการประเมินโรงเรียนด่วน..” จริงสิ..พอสอนเสร็จฉันก็ยังไม่ได้จับโทรศัพท์เลย..พอเปิดมาเท่านั้นแหละ..ข้อความจากไลน์ส่วนตัวเอย..ไลน์กลุ่มเอย..เด้งขึ้นมารัวๆ..บันทึกข้อความเรียกประชุมด่วนแบบนี้ไม่แคล้วคงได้แจกข้าวกล่องในห้องประชุมเลยทีเดียว..“โทรไปบอกยัยเตยสิ..ฝากหลานไว้ก่อน” ครูเตยเป็นลูกพี่ลูกน้องกับมะปรางเพื่อนรักของฉัน..ฉันต่อสายโทรหาครูเตยทันที..“เตย..พอดีเอ๋ยมีประชุมด่วน..ฝากเหมยไว้บ้านเตยได้ไหม..พอประชุมเสร็จเอ๋ยจะรีบไปรับ..วะ..ว่าไงนะ..ไปกับหมอมาร์คแล้ว” ปลายสายบอกว่ามีคุณหมอรูปหล่อมารับดอกเหมยไปแล้ว..ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหน..อดีตคนรักของฉันนั่นเอง..[ มีแฟนเป็นหมอรูปหล่อก็ไม่บอกนะแก.. ]“ใครบอกว่าหมอมาร์คเป็นแฟนฉัน..” ฉันแทบจะกรี๊ด..นี่อีตาหมอมาร์คต้องไปบอกครูเตยแบบนั้นแน่ๆ..[ ดอกเหมยบอกเอง..คุณหมอก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ] คงจะยิ้มอย่างมีความสุขที่สามารถทำใ
Read more
Ep. 8
Ep. 8 Mommy Linjong talksทันทีที่เห็นหลานสาวของอดีตคนรักลูกชายเดินจูงมือมากับหมอมาร์ค..ฉันก็รีบตรงเข้าไปหาอาดอกเหมยด้วยความดีใจ..ไม่รู้ว่าตัวเองถูกชะตากับเด็กคนนี้อะไรนักหนา..“อาเหมยของอาม่า..มานี่เร็วเข้า..อาม่าซื้อตุ๊กตาบาร์บี้มาให้ด้วย” เมื่อตอนบ่ายฉันไปห้างเพื่อซื้อของเล่นให้ดอกเหมย..ตอนนี้ลูกชายยังไม่มีหลานให้เลี้ยง..เลี้ยงอาดอกเหมยไปพลางๆก่อนก็ได้..“อาม่า..คิดถึงจังเลยค่ะ” เด็กน้อยก็ช่างพูดช่างเจรจาน่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกิน..อาจเพราะมัวแต่สนใจดอกเหมยเลยไม่ทันมองหน้าหมอมาร์คที่ตาแดงก่ำเต็มไปด้วยน้ำตา..“อามาร์ค..ลื้อร้องไห้ทำไม..”“ม้า...” ฉันตกใจที่ลูกชายคนเดียวเข้ามากอดฉันแน่น..ซบใบหน้าลงมาที่ไหล่..พลางสะอื้นเบาๆ“ลื้อเป็นอะไร..ไหนบอกม้าสิ..” ฉันใช้มือลูบหลังลูกชายตัวโตที่ตอนนี้ร้องไห้เป็นเด็กๆ..“ดอกเหมยเป็นลูกของมาร์คกับเอ๋ย..” พอลูกชายพูดจบ..ฉันถึงกับตกตะลึงไปพักใหญ่..ผละจากลูกชายมองหน้าเด็กหญิงตัวน้อย..จะว่าไป..เด็กคนนี้นอกจากจะหน้าเหมือนอาเอ๋ยแต่ก็มีส่วนคล้ายอามาร์คอยู่เหมือนกัน..โดยเฉพาะดวงตาสีเข้มที่กำลังจ้องมองด้วยควา
Read more
Ep. 9
Ep. 9 ฉันไปรับดอกเหมยที่โชว์รูมรถหรูของหม่าม้า..ปรากฏว่านอกจากหม่าม้าจะพาดอกเหมยทานอาหารเย็นเรียบร้อยแล้ว..ยังอาบน้ำปะแป้งเปลี่ยนเป็นชุดนอนให้อีกด้วยเพราะกว่าที่ฉันจะเลิกประชุมก็ปาเข้าไปเกือบสองทุ่ม..ตอนที่ไปรับดอกเหมยซึ่งเล่นทำกิจกรรมที่โรงเรียนมาทั้งวันก็ออกอาการง่วงเหงาหาวนอนและหลับมาในรถ..จนฉันต้องอุ้มเด็กน้อยมาที่เตียง..ตอนนี้หลานสาวไม่ได้ตัวเล็กเหมือนแต่ก่อน..อุ้มแต่ละทีไหล่แทบทรุด..พอส่งดอกเหมยเข้านอนฉันก็อาบน้ำเปลี่ยนชุดนอนและเชคกลอนประตูหน้าต่างให้เรียบร้อยเพราะผู้หญิงกับเด็กตัวเล็กๆอยู่แค่สองคนในบ้าน..ใช่ว่าจะเป็นเรื่องที่ปลอดภัย..เสียงออดหน้าบ้านดังขึ้นแบบรัวๆ..ใครมาตอนนี้นะ..มะปรางเหรอ? ฉันแง้มผ้าม่านโผล่หน้าออกไปที่ประตูหน้าบ้าน..ร่างสูงของหมอมาร์คที่สวมเสื้อกาวน์แขนสั้นกับกางเกงสแลคยืนอยู่หน้าบ้าน..ฉันหันไปมองนาฬิกาตอนนี้สามทุ่มเศษๆ...แต่จะใจร้ายไม่ยอมออกไปดูก็ใช่เรื่อง..ออกไปถามสักหน่อยดีกว่า..เพราะหลายวันมานี้ก็มีเขากับหม่าม้าช่วยดูแลดอกเหมยหลังเลิกเรียน..“หมอมาร์คมาทำไมดึกดื่น”“เอ๋ย..มาร์คมีเรื่องสำคัญจะพูด..เอ๋ยเปิดประตูให้มาร์คได้ไหม” ตาของหมอหนุ่มแดงก่ำเหมือนผ่า
Read more
Ep. 10
Ep. 10ฉันตื่นขึ้นในตอนเช้าวันเสาร์..ช่วงวันหยุดแบบนี้เราสองน้าหลานจะนอนตื่นสายสักหน่อย..ทานอาหารเช้าและไปรีสอร์ตที่เชียงดาว..เพื่อพาดอกเหมยไปเยี่ยมคุณยายและพ่อกับแม่ของดอกเหมย..พอพลิกร่างจะมากอดหลานรัก..ปรากฏว่าที่นอนว่างเปล่า..ฉันลุกขึ้นจากเตียงลากร่างที่ยังงัวเงียเพราะเมื่อคืนแทบไม่ได้นอน..มัวแต่คิดเรื่องของอดีตคนรัก..ฉันให้โอกาสเขาในฐานะพ่อของลูกและให้กุญแจบ้านกับเขาหนึ่งชุด..“เหมยอยู่ไหนคะ..” พอลงมาจนถึงชั้นล่าง..เสียงหัวเราะคิกคักของดอกเหมยประสานกับเสียงของผู้ชายที่คุ้นหู.“เอ๋ยมากินข้าวเช้าครับ” หมอมาร์คกำลังตักข้าวต้มใส่ช้อนพลางเป่าให้เย็นและป้อนดอกเหมย..“แม่เอ๋ยกินข้าวค่ะ..” ดอกเหมยยิ้มกว้างพลางลากฉันมานั่งข้างๆหมอมาร์ค..แม่เอ๋ยงั้นเหรอ..?? ฉันมองหน้าหมอมาร์คอย่างขอคำตอบ..“ดอกเหมยโตพอจะรู้ความแล้ว..มาร์คก็อยากทำหน้าที่พ่อ..และอยากให้ดอกเหมยได้รู้ว่าแม่ที่แท้จริงคือใคร” ดวงตาสีเข้มของหมอหนุ่มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของฉัน..วินาทีนั้น..ฉันรู้สึกเหมือนเราได้ย้อนวันเวลามาอยู่ในช่วงที่เราคบหากัน..“เอ๋ย..ขอบคุณที่อยู่กับมาร์คมาตลอดหลายปีนะ..” หลังจากที่เราผ่านช่วงเวลาที่มีอะไรกัน..
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status