ログイン‘ใบไม้’...ผู้ชายชื่อ ‘ไคล์’ เขาเกิดมาเพื่อเป็นของฉัน! ฉะนั้นไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีวันได้เขาไปเด็ดขาด! ‘เจแปน’...ความฝันสูงสุดคือการได้เป็นแอร์ชั้นเฟิร์สคลาส แต่ได้รูทบินต่างประเทศไม่ทันไร ก็ตกกระไดพลอยโจนใช้รหัสลับรหัสสวาทกับ ‘กัปตันต้นไม้’ เข้า และเขาก็ใช้รหัสนี้เพื่อขู่ให้เธอเป็นของเขา! _________________________ มือเล็กปัดป่ายตามผนังห้องน้ำพัลวัน เพราะกระโปรงทรงเอตัวสั้นกำลังถูกเขาถกขึ้นเหนือบั้นท้าย ยิ่งไปกว่านั้น..แอร์สาวเธอกำลังเจอกับแรงสั่นสะเทือนหลายริกเตอร์เกินจะต้านไหว เธอเกือบหลุดส่งเสียงออกไปอยู่หลายครั้ง "อย่าเสียงดัง!" ริมฝีปากบางปิดสนิททันทีเมื่อถูกสั่ง เธอได้แต่ส่ายหน้าไปมาอย่างทรมาน จนผมเผ้าที่ถูกรวบตึงเป็นทางการนั้นเริ่มยุ่งเหยิง แรงดันอากาศที่ว่าน้อย กับเสียงเครื่องที่ดัง ไม่เท่ากับเสียงกระเส่าจากริมฝีปากบางๆของเธอ ไม่น่าหลุดพูดรหัสลับออกไปเลย ไม่น่าเลยจริงๆ!
もっと見る"ถามจริง? o_O เฮ้อ...สงสารน้องนะ แต่จะทำยังไงได้ เราว่าไทเปเข้าใจเชนนะ อย่าคิดมากเลย^^"เจแปนยังน่ารักและดีกับผม ขนาดผมทำร้ายจิตใจเธอและนอกใจเธอมานานซึ่งผมรู้สึกโชคดีมาก..ที่สิ่งที่ผมทำ มันไม่ได้จบที่เสียใครสักคนไปผมยังมีเพื่อนที่ดี มีแฟนที่ดี..และได้ลงเอยกับคนที่รักผมทั้งใจและตอนนี้มีผมก็มีพยายา
พามาส่งงั้นเหรอ?ผมอึ้งไปเลย...ผมรู้สึกผิดมาก ทำไมผมต้องถ่อไปพระรามสองดูชุดเครื่องนอนเอาวันนี้ ทำไมผมถึงทิ้งโทรศัพท์ปล่อยให้เธอโทรเข้าจนแบตหมดทำไมวะ?!ถ้าไทเปกับลูกเป็นอะไร ผมไม่ให้อภัยตัวเองแน่ๆ"ขอบคุณมากครับ ขอบคุณจริงๆ"ผมยกมือไหว้พี่บุรุษไปรษณีย์รอบที่สิบ ก่อนที่ผู้ชายคนนั้นจะยิ้มและตบไหล่ผมเบ
ฉันขยับตัวซ้ายทีขวาทีบนโซฟา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ที่เพิ่งวางหมาดๆ ขึ้นมากดโทรหาพี่เชนอีกครั้งแต่โทรเท่าไหร่พี่เชนก็ไม่รับ แถมสายหลังๆยังปิดเครื่องอีกต่างหากเขาขับรถอยู่ ติดประชุม หรือยุ่ง? ทำไมไม่บอกฉันบ้าง นี่จะมืดค่ำแล้วนะฉันเป็นห่วง และท้องฉันก็แก่มากด้วย ทำไมพี่เชนกล้าทิ้งฉันไว้แบบนี้ตุบๆฉันคลำ
ตอนนี้เราคุยไปทำไป..แถมยังห้ามลูกเด็กเล็กแดงไปด้วย จนสักพักของเซอร์ไพรส์เราเสร็จ ฉันพับกระดาษผลตรวจเป็นรูปหัวใจห้อยลูกโป่งไว้เพียบแต่!....ลูกโป่งหลายลูก กระดาษพับหัวใจก็หลายดวง พี่เชนจะมีความอดทนไขปริศนาแสนเซอร์ไพรส์ฉันได้ไหม?!"เรียบร้อย! เฮ้อ..พี่เจแปนคิดแผนเซอร์ไพรส์เก่งแบบนี้ เซอร์ไพรส์พี่กัปตั
"ของเราอีกสองเดือน คงตรงกับวันวาเลนไทน์^^" ไคล์หันมายิ้ม แล้วเขี่ยพุงฉัน ตอนนี้เรากำลังขับรถไปรับโบอิ้งที่บ้านย่า เพราะสองสามวันที่ผ่านมาแม่สาวชาววังงอแงอยากไปค้างกับณเพชร ณภัทรมาถึงไคล์ก็ลงจากรถเดินอ้อมมาเปิดประตูให้ฉัน เพราะฉันเริ่มท้องแก่จวนคลอด จะเดินจะก้าวขาก็ลำบาก แต่พอเข้าบ้านก็เจอเสียงร้องเ
พูดประชดประชันจบก็ทำเป็นดูทีวีหลบตาฉัน"เชนแค่ไปเรียน รอหน่อยนะ บางที..." ฉันพูดไม่ทันจบไทเปก็ขัดขึ้นมา"รอเหรอคะ?ไทเปรอให้เขารักมาเจ็ดปี เขายังไม่รักไทเปเลยค่ะ พอแล้วค่ะพี่เจแปน มันเจ็บ มันเป็นบาปกรรมของไทเปเองล่ะ ที่แย่งพี่เชนจากพี่เจแปนมา สมควรแล้วค่ะ..ที่จะเสียไป"ฉันรีบจับไหล่สั่นระริกของไทเปไว
กัปตันต้นไม้ : ที่ผมมอมเหล้า..มันเหมือนเป็นการเปิดใจและเปิดตัวตนของเจแปนออกมา เห็นไหมล่ะ..ว่าเธอก็ต้องการผม เราต้องการกันและกัน มันเป็นเรื่องพรหมลิขิตนะเอาจริงๆ เจแปนบินรูทต่างประเทศไฟลท์แรกก็เจอผมเลย"ฮ่าๆ ไอ้ไม้โว้ยยยยยย~!" ต้นกล้าน้องชายเขาตะโกนแซว พร้อมๆกับคุณพ่อคุณแม่ที่เริ่มก้มหน้า..นวดขมับช้า
"อ๊าส์!" ฉันแผดเสียงกระเส่าเชิดหน้าขึ้น ลงแรงทั้งหมดไปกับมือที่บีบไหล่กว้างของคนร่างใหญ่ เพราะใบหน้าที่ซุกตามหว่างขานั้น..ไม่ทันไรเขาก็ส่งลิ้นอุ่นๆเข้ามากลืนกินฉันแล้วฉันเสียว..แม่เจ้า!! ฉันหายใจไม่ทัน ฉันต้องทำยังไง! ยิ่งเสียงจ๊วบ~ที่เขาดูดยอดเกษรดังขึ้นเท่าไหร่ ฉันยิ่งหายใจติดขัดทรมานไปทั่วท้อง"






レビュー