เข้าสู่ระบบ‘ใบไม้’...ผู้ชายชื่อ ‘ไคล์’ เขาเกิดมาเพื่อเป็นของฉัน! ฉะนั้นไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีวันได้เขาไปเด็ดขาด! ‘เจแปน’...ความฝันสูงสุดคือการได้เป็นแอร์ชั้นเฟิร์สคลาส แต่ได้รูทบินต่างประเทศไม่ทันไร ก็ตกกระไดพลอยโจนใช้รหัสลับรหัสสวาทกับ ‘กัปตันต้นไม้’ เข้า และเขาก็ใช้รหัสนี้เพื่อขู่ให้เธอเป็นของเขา! _________________________ มือเล็กปัดป่ายตามผนังห้องน้ำพัลวัน เพราะกระโปรงทรงเอตัวสั้นกำลังถูกเขาถกขึ้นเหนือบั้นท้าย ยิ่งไปกว่านั้น..แอร์สาวเธอกำลังเจอกับแรงสั่นสะเทือนหลายริกเตอร์เกินจะต้านไหว เธอเกือบหลุดส่งเสียงออกไปอยู่หลายครั้ง "อย่าเสียงดัง!" ริมฝีปากบางปิดสนิททันทีเมื่อถูกสั่ง เธอได้แต่ส่ายหน้าไปมาอย่างทรมาน จนผมเผ้าที่ถูกรวบตึงเป็นทางการนั้นเริ่มยุ่งเหยิง แรงดันอากาศที่ว่าน้อย กับเสียงเครื่องที่ดัง ไม่เท่ากับเสียงกระเส่าจากริมฝีปากบางๆของเธอ ไม่น่าหลุดพูดรหัสลับออกไปเลย ไม่น่าเลยจริงๆ!
ดูเพิ่มเติม"ถามจริง? o_O เฮ้อ...สงสารน้องนะ แต่จะทำยังไงได้ เราว่าไทเปเข้าใจเชนนะ อย่าคิดมากเลย^^"เจแปนยังน่ารักและดีกับผม ขนาดผมทำร้ายจิตใจเธอและนอกใจเธอมานานซึ่งผมรู้สึกโชคดีมาก..ที่สิ่งที่ผมทำ มันไม่ได้จบที่เสียใครสักคนไปผมยังมีเพื่อนที่ดี มีแฟนที่ดี..และได้ลงเอยกับคนที่รักผมทั้งใจและตอนนี้มีผมก็มีพยายา
พามาส่งงั้นเหรอ?ผมอึ้งไปเลย...ผมรู้สึกผิดมาก ทำไมผมต้องถ่อไปพระรามสองดูชุดเครื่องนอนเอาวันนี้ ทำไมผมถึงทิ้งโทรศัพท์ปล่อยให้เธอโทรเข้าจนแบตหมดทำไมวะ?!ถ้าไทเปกับลูกเป็นอะไร ผมไม่ให้อภัยตัวเองแน่ๆ"ขอบคุณมากครับ ขอบคุณจริงๆ"ผมยกมือไหว้พี่บุรุษไปรษณีย์รอบที่สิบ ก่อนที่ผู้ชายคนนั้นจะยิ้มและตบไหล่ผมเบ
ฉันขยับตัวซ้ายทีขวาทีบนโซฟา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ที่เพิ่งวางหมาดๆ ขึ้นมากดโทรหาพี่เชนอีกครั้งแต่โทรเท่าไหร่พี่เชนก็ไม่รับ แถมสายหลังๆยังปิดเครื่องอีกต่างหากเขาขับรถอยู่ ติดประชุม หรือยุ่ง? ทำไมไม่บอกฉันบ้าง นี่จะมืดค่ำแล้วนะฉันเป็นห่วง และท้องฉันก็แก่มากด้วย ทำไมพี่เชนกล้าทิ้งฉันไว้แบบนี้ตุบๆฉันคลำ
ตอนนี้เราคุยไปทำไป..แถมยังห้ามลูกเด็กเล็กแดงไปด้วย จนสักพักของเซอร์ไพรส์เราเสร็จ ฉันพับกระดาษผลตรวจเป็นรูปหัวใจห้อยลูกโป่งไว้เพียบแต่!....ลูกโป่งหลายลูก กระดาษพับหัวใจก็หลายดวง พี่เชนจะมีความอดทนไขปริศนาแสนเซอร์ไพรส์ฉันได้ไหม?!"เรียบร้อย! เฮ้อ..พี่เจแปนคิดแผนเซอร์ไพรส์เก่งแบบนี้ เซอร์ไพรส์พี่กัปตั
"ไม่ใช่ของผม..โทรศัพท์ใคร?" ฉันส่ายหน้าเบาๆแล้วหยิบกุญแจรถบนโต๊ะไม่สนใจ แต่ก่อนที่จะเดินออกมาพร้อมไคล์ผ่านโซฟายาว ฉันก็เห็นโทรศัพท์ไอโฟนสีขาวเครื่องนึงที่โซฟาพอดีโทรศัพท์ใคร? หมอฮาวายเหรอ?! เชี่ย...แต่มองเคสไกลๆมันมุ้งมิ้งแปลกๆนะ ไม่น่าใช่..หรือจะเป็นของเจแปน ?ขณะที่ฉันยืนสงสัยและคาดการณ์ความอันตร
"เอ้อ..ป้ากิ่งโทรหาผมเมื่อเช้า" ระหว่างที่ไคล์เดินไปเตรียมจานกับช้อนเขาก็พูดขึ้นมาลอยๆ จนฉันที่ยืนดูกับข้าวบนโต๊ะอยู่รู้สึกตกใจนิดหน่อย"อืม.. แม่ว่าไงบ้าง?""แค่ถามว่าป้าอยู่กับผมไหมแค่นั้น ไงครับ..น่ากินรึป่าว?^^" ไคล์ถามพลางส่งจานให้ ฉันรับมาและนึกสงสัย แม่ถามแค่นั้นจริงอ่ะ? แต่ช่างเถอะ..แม่คงปลง
หลังจากทิชาลงไปซื้อยากับน้ำเปล่าให้ ฉันก็เอี้ยวไปเบาะหลังหาโทรศัพท์ตัวเอง แล้วเปิดไลน์ที่ค้างไว้อ่านLINE-KAI-KAI : อย่ากินยาคุมนะฉันมองกล่องยาคุมบนตักแวบนึง เอ่อ..กินไปแล้วฉัน : กินแล้ว-_-KAI : ป้า! ป้าไม่เสียดายน้ำผมเหรอ? อุส่าห์ใส่จัดเต็มบ้าเอ้ย... หน้าฉันร้อนไปถึงหู ยังไม่แต่งงาน..ไคล์เขาจร
หลังจากหมอรู้และทวนเรื่องไทเปคราวๆ ฉันที่นั่งตรงข้ามก็กำซองเอกสารในมือแน่น ตอนนี้พูดอะไรไม่ออกจริงๆ ทำได้แค่มองหน้าหมอ และรอ..รอว่าเขาจะแนะนำอะไรต่อ"ดีแล้วครับที่เข้ามาปรึกษาก่อน แต่ถ้าจะรักษา..คุณต้องพาคนไข้มาเจอผมด้วย ผมอยากคุยกับเธอ^^"งานยากเลยล่ะ..ฟังจากที่เชนเล่าในคลิปเสียง ไม่ต้องเดาให้ปวดหั






ความคิดเห็น