กบภูเขามีสถานะการอนุรักษ์อย่างไรในปัจจุบัน?

ภาพ 'ควอกกา' ยิ้มที่เห็นบ่อยตามรูปถ่ายท่องเที่ยว ทำให้ฉันอยากรู้สถานะของมันมากขึ้น ฉันติดตามข้อมูลและอ่านเอกสารต่าง ๆ มาสักพัก จึงบอกได้ว่า 'ควอกกา' ถูกจัดอยู่ในระดับการอนุรักษ์ว่าเปราะบาง (Vulnerable) ตามการประเมินขององค์การระหว่างประเทศที่ดูแลรายการแดง สิ่งที่ทำให้สถานะนี้น่าเป็นห่วงคือแนวโน้มจำนวนประชากรบนแผ่นดินใหญ่ลดลง ขณะที่ประชากรบนเกาะบางแห่งยังคงหนาแน่นและดูเหมือนจะเสถียรกว่า ในมุมของการอนุรักษ์ การรักษาพื้นที่คุ้มครองและการจัดการศัตรูที่นำเข้ามา เช่น สุนัขจิ้งจอกและแมว เป็นเรื่องสำคัญมาก บนเกาะที่ปราศจากผู้ล่าเหล่านี้ เช่นบางเกาะเล็ก ๆ ในรัฐเวสเทิร์นออสเตรเลีย ประชากรค่อนข้างดี แต่เมื่อกลับมาบนแผ่นดินใหญ่ พื้นที่อยู่อาศัยถูกแบ่งแยกโดยถนนและการทำเกษตร ทำให้เสี่ยงต่อการชนรถและการสูญพันธุ์เฉพาะถิ่น ในฐานะคนที่ชอบดูธรรมชาติ ฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ได้เป็นแค่ตัวเลขในรายงาน แต่มันคือการทำให้เราตระหนักว่าการท่องเที่ยวหรือการพัฒนาที่ดูเหมือนไม่เป็นอันตราย อาจมีผลเสียต่อสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมตัวเล็กตัวหนึ่งได้จริง ๆ

การปีนเขาทำให้ฉันได้ใกล้ชิดกับกบภูเขามากขึ้นกว่าที่คาดไว้ เพราะในประเทศไทยกบที่คนเรียกว่า 'กบภูเขา' มักจะอาศัยอยู่ในเขตภูเขาสูงและป่าดิบเขา ซึ่งมีความชื้นสูง อากาศเย็นกว่าระดับที่ราบ และแหล่งน้ำไหลเชี่ยว เช่น ลำธารบนไหล่เขาและแอ่งหินที่น้ำไหลตลอดปี พื้นที่เหล่านี้พบได้ในหลายเทือกเขาทั่วประเทศ เช่น ดอยอินทนนท์ ดอยผ้าห่มปก ดอยสุเทพ ในภาคเหนือ เทือกเขาเพชรบูรณ์อย่างภูหินร่องกล้า ภูทับเบิก และในภาคใต้ก็มีเทือกเขาต่อเนื่อง เช่น เทือกเขาตะนาวศรีและเขาหลวงในนครศรีธรรมราชที่มีป่าฝนเขตร้อนชื้น แต่ยังคงอุณหภูมิที่เหมาะกับกบภูเขา การกระจายของกบภูเขาไม่ได้จำกัดแค่ยอดเขาสูงสุดเท่านั้น ส่วนใหญ่จะพบตามความสูงตั้งแต่ประมาณ 600-2,000 เมตรขึ้นไป ขึ้นอยู่กับชนิดของกบ บางชนิดชอบธารน้ำที่ไหลแรงและโขดหิน ซึ่งตัวอ่อน (ลูกอ๊อด) ของพวกมันมักถูกปรับให้สามารถยึดเกาะหินหรืออยู่ในกระแสน้ำได้ ในขณะที่บางชนิดเลือกซ่อนตัวใต้ใบไม้ชื้นหรือในพงมอสใกล้ทรงต้นไม้ใหญ่ ช่วงฤดูฝนจะเป็นช่วงที่กบภูเขากลายเป็นที่สังเกตได้ง่ายขึ้นเพราะจะส่งเสียงร้องหาคู่และเคลื่อนไหวมากขึ้น ทำให้เราได้ยินเสียงร้องประจำถิ่นนั้น ๆ ในคืนที่ฝนตกหลังฟ้าผ่า สิ่งที่แตกต่างจากกบในที่ราบคือพฤติกรรมการใช้ชีวิตและการผสมพันธุ์ของกบภูเขามักผูกพันกับแหล่งน้ำที่มีคุณภาพสูง หากป่าถูกตัดหรือแหล่งน้ำถูกเปลี่ยนแปลงด้วยการสร้างเขื่อนและถนน จะส่งผลกระทบรุนแรงต่อประชากรของพวกมัน นี่เป็นเหตุผลที่สวนป่าและอุทยานแห่งชาติต่าง ๆ มีบทบาทสำคัญในการอนุรักษ์ชนิดพันธุ์เหล่านี้ เช่น การคงไว้ซึ่งลำธารธรรมชาติและป่ารอบ ๆ บริเวณ สำหรับผู้ที่สนใจการดูสัตว์เล็กในป่า การสังเกตเสียงร้องในยามค่ำคืนและการศึกษาลักษณะของถิ่นที่อยู่อาศัยทำให้เข้าใจวงจรชีวิตของกบภูเขาได้ชัดเจนขึ้น โดยส่วนตัวแล้ว การเจอรอยเท้าเล็ก ๆ ริมลำธารหรือได้ยินเสียงกบเรียกกันในคืนหมอกหนาเป็นความทรงจำที่อบอุ่น มันทำให้รู้สึกเชื่อมโยงกับธรรมชาติและตระหนักว่าการรักษาพื้นที่เหล่านี้ไม่ได้มีความสำคัญแค่กับเรา แต่ยังเป็นบ้านของสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ อย่างกบภูเขาด้วย

พูดถึง 'หมาป่าไทย' แล้วภาพฝูงวิ่งผ่านทิวป่าก็ผุดขึ้นมาในหัวทันที — สำหรับคนที่ติดตามเรื่องสัตว์ป่าอย่างฉัน มันเป็นภาพที่ทั้งน่าตื่นเต้นและกังวลใจไปพร้อมกัน ผมติดตามข่าวและงานวิจัยมาพอสมควรแล้ว จึงรู้ว่า 'หมาป่าไทย' ซึ่งมักหมายถึงกลุ่มจิ้งจอกเอเชียหรือ dhole (Cuon alpinus) ถูกจัดอยู่ในสถานะอนุรักษ์ค่อนข้างวิกฤตโดยองค์การระหว่างประเทศหลายแห่ง สถานะระดับโลกคือ 'ใกล้สูญพันธุ์'/ 'เสี่ยงสูญพันธุ์' (Endangered) — แนวคิดหลักคือจำนวนประชากรลดลงต่อเนื่อง อาณาเขตถูกแบ่งแยก และแหล่งอาหารหดหาย การรบกวนจากมนุษย์ เช่น การล่าสัตว์ แย่งที่อยู่อาศัย และโรคจากสัตว์เลี้ยง ถูกยกเป็นปัจจัยหลัก ในประเทศไทย 'หมาป่าไทย' ได้รับการคุ้มครองภายใต้กฎหมายสัตว์ป่าและมีการพบรายงานจากพื้นที่คุ้มครองหลายแห่ง งานอนุรักษ์ที่ทำจริงๆ มีทั้งการเฝ้าระวังด้วยกล้องดักถ่าย การป้องกันการล่า และความพยายามเชื่อมต่อผืนป่าเพื่อให้ฝูงเคลื่อนย้ายได้อย่างปลอดภัย แต่ปัญหายังมีอีกมาก — จุดที่ผมมักคิดถึงคือการจัดการสุนัขบ้านและการลดการล่าเหยื่อในพื้นที่ เพราะถ้าพื้นที่ป่าไม่มีอาหารเพียงพอ ฝูงก็อยู่ไม่ได้ สรุปคือสถานการณ์ไม่สบายใจนัก แต่ก็ยังมีความหวังถ้ามีการร่วมมือกันทั้งชุมชน นักวิจัย และหน่วยงานรัฐ

เก้งเป็นสัตว์ที่สะท้อนสภาพป่าและการล่าในท้องถิ่นได้ชัดเจน เพราะตัวเล็กและชอบหลบอยู่ตามพุ่มไม้ ผลกระทบที่เห็นได้บ่อยคือการหายไปหรือพบเห็นน้อยลงในพื้นที่ที่ถูกล่าหรือถูกถมเป็นพื้นที่เกษตร ในระดับสากลมีสปีชีส์เก้งหลายชนิด และสถานะทางการอนุรักษ์จะแตกต่างกันไป บรรดาเก้งที่แพร่หลาย เช่นกลุ่มที่คนไทยมักเจอในป่าผสม ถูกจัดว่าสถานะไม่สูงเป็นภัยทาง IUCN (เช่นจัดอยู่ในกลุ่ม Least Concern สำหรับชนิดที่มีการกระจายกว้าง) แต่ก็ต้องย้ำว่าการประเมินแบบรวมทั้งหมดไม่ได้สะท้อนสถานการณ์ท้องถิ่นเสมอไป พื้นที่จำกัดหรือประชากรที่ถูกกดดันหนัก เช่นเก้งบนเกาะเล็กๆ หรือกลุ่มที่โดนล่าและถิ่นที่อยู่อาศัยถูกแบ่งแยก อาจมีความเสี่ยงสูงและบางกรณีต้องการมาตรการคุ้มครองเข้มข้น ดังนั้นคำตอบสั้น ๆ คือ: ไม่ใช่ทุกชนิดของเก้งจะเสี่ยงสูญพันธุ์ แต่บางชนิดและบางประชากรมีความเสี่ยงจริง ต้องติดตามและจัดการในระดับท้องถิ่นควบคู่กับการคุ้มครองพื้นที่อนุรักษ์

ลองนึกภาพกบตัวหนึ่งกำลังเกาะริมลำธารบนภูเขาสูงและกบอีกตัวว่ายนิ่งในบึงใกล้ทุ่งนา ความแตกต่างแรกที่ฉันชอบสังเกตคือรูปลักษณ์ภายนอกและการออกแบบร่างกายเพื่อการอยู่รอด กบภูเขามักมีรูปร่างเพรียว แขนขาแข็งแรงและเท้ามีอุปกรณ์ช่วยยึดเกาะ เช่น นิ้วที่มีพังผืดน้อยหรือแผ่นท้องและนิ้วเท้าที่แบนเพื่อเกาะหินในกระแสน้ำไหล ส่วนกบน้ำมักมีผิวลื่นเป็นมันวาวและพังผืดระหว่างนิ้วเท้าชัดเจนช่วยให้ว่ายน้ำได้คล่อง ตัวใหญ่ขึ้นบ้างในบางชนิด เช่นกบหนองน้ำที่ว่ายได้เร็วและเคลื่อนไหวคล่องในน้ำ ในทางสีสัน กบภูเขามักใช้สีสันเรียบหรือเป็นลายพรางกลมกลืนกับหินและใบไม้ ส่วนกบน้ำอาจมีลายหรือสีสดใสขึ้นอยู่กับการสื่อสารระหว่างคู่ผสมและการหลบซ่อนในน้ำและพืชน้ำ อีกประเด็นหนึ่งที่น่าสนใจคือพฤติกรรมและการปรับตัวด้านชีวิตประจำวัน กบภูเขาต้องรับมืออุณหภูมิที่เปลี่ยนแปลงมาก จึงมักมีพฤติกรรมหลบหนาวหรือเรียนรู้ใช้มุมของหินและซอกไม้เพื่อรักษาอุณหภูมิร่างกาย บางชนิดปรับเมตาบอลิซึมให้ช้าลงและใช้เวลาออกหาอาหารน้อยกว่า ในขณะที่กบน้ำพึ่งพาน้ำเป็นหลักทั้งในการหาอาหาร การสืบพันธุ์ และการหลบภัย พวกมันจะว่ายเข้าหาพื้นที่ที่มีพืชน้ำหนาแน่นตอนกลางคืนหากหาอาหาร และมักจะกระโดดลงน้ำหนีเมื่อตกใจ เรื่องการวางไข่ก็สะท้อนความต่างชัดเจน กบภูเขาบางชนิดวางไข่ตามช่องว่างในหินหรือในสระน้ำขนาดเล็กที่มีการไหลของน้ำเล็กน้อย ในขณะที่กบน้ำส่วนมากจะวางไข่เป็นก้อนหรือแพในน้ำตื้นที่นิ่ง ไข่และลูกอ๊อดของกบภูเขาบางชนิดพัฒนาช้ากว่าและอาจมีลักษณะพิเศษ เช่นปากที่ช่วยเกาะหินเพื่อต้านกระแสน้ำ ด้านการสื่อสารและเสียงร้องก็มีความต่างที่น่าสนใจ เสียงร้องของกบภูเขาอาจสั้นและคม เพื่อส่งสัญญาณในสภาพแวดล้อมที่ลมแรงหรือมีเสียงน้ำไหลกลบได้ ในขณะที่กบน้ำบางชนิดพัฒนาการร้องที่ก้องและยาวเพื่อให้คลื่นเสียงเดินทางไกลผ่านน้ำและอากาศ เหล่านี้มีผลต่อการเลือกแหล่งน้ำและเวลาที่ออกหาคู่ บางครั้งการอยู่บนภูเขาทำให้กบต้องเป็นนักปีนและนักกระโดดที่เก่งขึ้น แต่กบน้ำจะเน้นทักษะการว่ายน้ำและการซ่อนตัวใต้พืชน้ำมากกว่า นอกจากนี้ ระบบการหายใจและการรักษาน้ำในร่างกายระหว่างชนิดต่างๆ ก็มีความแตกต่าง เช่น กบภูเขาอาจต้องการผิวที่ค่อนข้างทนน้ำและมีการควบคุมการสูญเสียน้ำให้ดีขึ้นเพราะต้องเผชิญกับลมแห้งในบางช่วง สรุปสั้นๆ ว่าความแตกต่างระหว่างกบภูเขาและกบน้ำอยู่ที่การปรับตัวให้เข้ากับที่อยู่อาศัย รูปร่างและโครงสร้างร่างกาย พฤติกรรมการสืบพันธุ์ และวิธีการหาอาหารและป้องกันตัว การสังเกตกบสองแบบนี้ทำให้ฉันยิ่งชื่นชมความหลากหลายของธรรมชาติและชอบจดจำภาพกบเล็กๆ ที่ปรับตัวจนเหมาะกับแต่ละมุมโลกด้วยความฉลาดและความงดงามเฉพาะตัว

พูดถึงเอมี แอดัมส์แล้วภาพความอบอุ่นจากบทบาทเจ้าหญิงสมัยใหม่ใน 'Enchanted' มักลอยขึ้นมาในหัวเสมอ ฉันมองว่าเธอเป็นนักแสดงที่เลือกงานอย่างพิถีพิถันและให้ความสำคัญกับความเป็นส่วนตัวของครอบครัวมากกว่าช่วงเวลาที่เธออยู่บนพรมแดง ชีวิตครอบครัวของเธอค่อนข้างตรงไปตรงมา: เอมีแต่งงานกับดาร์เรน เล กัลโล (Darren Le Gallo) คู่ชีวิตซึ่งทำงานในวงการศิลปะและการแสดงเช่นกัน พวกเขาจัดงานแต่งขึ้นในปี 2015 และมีลูกสาวหนึ่งคนชื่อ Aviana ที่เกิดในปี 2010 การเป็นพ่อแม่ดูจะเป็นสิ่งสำคัญสำหรับทั้งคู่ ทำให้การรับงานของเอมีมักมีความระมัดระวังเพื่อยังคงสมดุลระหว่างงานกับบ้าน มุมมองส่วนตัวคือความประทับใจที่เห็นเธอสามารถสลับบทหนักทางอารมณ์ใน 'American Hustle' กับบทที่เต็มไปด้วยเสน่ห์และความไร้เดียงสาได้อย่างลงตัว ชีวิตส่วนตัวของเธอยังคงถูกเก็บไว้อย่างเรียบง่ายและเป็นกันเอง ไม่ค่อยมีข่าวฉาวและเธอก็ดูจะชอบให้ครอบครัวอยู่ห่างจากสปอตไลต์ แต่ก็ยังคงยืนหยัดเป็นหนึ่งในนักแสดงที่ฉันติดตามผลงานอยู่เสมอ

เราเป็นคนที่มักจะหยุดมองแมลงตัวเล็กๆ นิ่งอยู่บนยอดหญ้าริมบ่อ แล้วก็ตกหลุมรักนางอายทุกครั้งที่เห็นการบินที่ละเอียดและชัดเจนของมัน นางอายจริงๆ แล้วเป็นกลุ่มแมลงในลำดับ Odonata ฝ่าย Zygoptera ซึ่งต่างกับแมลงปอในด้านรูปร่างและท่วงท่าการบิน ช่วงชีวิตของพวกมันผูกติดกับแหล่งน้ำจืด เพราะระยะตัวอ่อนอาศัยอยู่ใต้น้ำเป็นเวลานาน ดังนั้นสภาพของหนอง บึง ลำคลอง หรือนาเกษตรกรรมจึงมีผลโดยตรงต่อจำนวนประชากร ความจริงที่น่ากังวลคือ แม้ว่าหลายชนิดจะยังไม่ถูกจัดระดับความเสี่ยงบนมาตรฐานสากล แต่หลายพื้นที่มีรายงานการลดลงอย่างชัดเจน โดยสาเหตุหลักมาจากการทำลายแหล่งน้ำ การระบายน้ำทำเกษตรแบบเดิมที่เปลี่ยนแปลงระบบนิเวศ และการปนเปื้อนของสารเคมีทางการเกษตร ในมุมมองการอนุรักษ์ แนวทางที่เห็นผลคือการปกป้องและฟื้นฟูที่อยู่อาศัยของนางอาย เช่น การอนุรักษ์บึงน้ำธรรมชาติ การสร้างคอร์ริดอร์น้ำเชื่อมต่อพื้นที่ชุ่มน้ำ และการลดการใช้ยาฆ่าแมลงที่เข้มข้น นอกจากนี้ การส่งเสริมเกษตรกรรมแบบยั่งยืนหรือการมีแถบพืชพรรณในคูน้ำช่วยให้ตัวอ่อนมีที่หลบซ่อนและหาอาหารได้ดีขึ้น การเฝ้าระวังด้วยโครงการประชาชนมีส่วนร่วมก็ช่วยให้ข้อมูลการกระจายตัวดีขึ้นและกระตุ้นการปกป้องพื้นที่ท้องถิ่นด้วยจิตสำนึกของชุมชน มุมมองส่วนตัว มองนางอายเป็นสัญลักษณ์ของน้ำที่ยังไม่ถูกทำลายหมดจด ถ้าเราอยากเห็นพวกมันบินคู่อยู่เหนือผิวน้ำในอนาคต ก็ต้องเริ่มจากการรักษาคุณภาพของน้ำด้านพื้นที่ใกล้ตัวอย่างจริงจัง และสนับสนุนมาตรการอนุรักษ์แบบเชื่อมโยงกันระหว่างชุมชนกับหน่วยงานท้องถิ่น แค่การลดการใช้สารเคมีในนาเล็กๆ น้อยๆ ก็ทำให้ตัวอ่อนมีโอกาสรอดสูงขึ้นแล้ว เหล่านี้คือความคิดและสิ่งที่ทำได้จริง เมื่อยามได้ยืนมองนางอายลอยเดียวดายเหนือผิวน้ำ ความอ่อนช้อยของมันก็เตือนให้รู้ว่าธรรมชาติยังต้องการพื้นที่ให้หายใจเช่นกัน

เราอยากเล่าแบบตรงๆ ว่ากบภูเขาโดยธรรมชาติกินแมลงและสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังเป็นหลัก เช่น จิ้งหรีด หนอนสายพันธุ์ต่างๆ ตัวต่อ แมลงวัน และไส้เดือน บางชนิดที่ตัวใหญ่ขึ้นก็สามารถจับสัตว์เล็กอย่างกุ้งฝอย ลูกปลา ตัวอ่อนกบ หรือลูกหนูตัวจิ๋วได้ด้วย อาหารจริงๆ ขึ้นกับขนาดและสปีชีส์ของกบภูเขานั้นๆ — กบเล็กยังคงต้องเป็นอาหารชิ้นเล็กและมีโปรตีนสูง ขณะที่กบใหญ่ต้องการอาหารชิ้นใหญ่ขึ้นและบางครั้งต้องการการเสริมหรืออาหารหลากหลายเพื่อความสมดุลทางโภชนาการ การเข้าใจพฤติกรรมการล่าและขนาดปากเป็นกุญแจสำคัญในการเลือกให้อาหารที่เหมาะสม การให้อาหารในกรงเลี้ยงต้องเน้นเรื่องความปลอดภัยและคุณค่าทางโภชนาการ เรามักใช้จิ้งหรีด ไส้เดือน หรือลูกแมลงวันเป็นหลัก โดยจะเลือกขนาดของเหยื่อไม่เกินความกว้างของหัวกบ เพื่อป้องกันการสำลัก ควรทำ "gut-loading" กับแมลงที่ให้ เช่น ให้อาหารที่มีวิตามินและแคลเซียมล่วงหน้าก่อนให้เป็นอาหารกบ แล้วค่อย "dusting" หรือเคลือบผงแคลเซียมกับวิตามินเพิ่มเติมตามความจำเป็น โดยปกติสำหรับลูกกบทานวันละครั้งถึงสองครั้ง ส่วนกบโตให้ทุก 2–3 วันและโรยแคลเซียมสัปดาห์ละ 2–3 ครั้ง ร่วมกับวิตามินรวมประมาณสัปดาห์ละครั้ง การให้เหยื่อยังควรเป็นแบบมีชีวิตเพื่อกระตุ้นการล่า แต่ต้องระวังแหล่งที่มาของแมลง หลีกเลี่ยงแมลงจับจากแปลงที่อาจมีสารเคมีหรือยาฆ่าแมลง เพราะจะเป็นอันตรายต่อกบ เรื่องน้ำและสภาพแวดล้อมสำคัญพอๆ กับอาหาร กบภูเขาต้องการจานน้ำตื้นสะอาดให้แช่ตัวได้ เพื่อช่วยการย่อยและรักษาความชุ่มชื้น ควรเปลี่ยนน้ำเป็นประจำและทำความสะอาด ส่วนอุณหภูมิและความชื้นควรปรับให้ใกล้เคียงถิ่นอาศัย เช่น บางสปีชีส์ชอบอากาศเย็นและชื้นกว่ากบทั่วไป การให้อาหารด้วยแหนบหรือคีมจะปลอดภัยกว่าการให้อาหารด้วยมือ เพราะกบบางตัวอาจกัดแรงและเกิดบาดแผล นอกจากนี้ควรสังเกตมูลและสภาพตัวกบ ถ้ามูลเหลวหรือกบซึมอาจเป็นสัญญาณของปัญหาอาหารหรือการติดเชื้อ เมื่อต้องดูแลช่วงลูกอ๊อด (ทาโดปล) ก็ต้องเปลี่ยนวิธีเลี้ยง ทาโดปลาส่วนใหญ่กินพืช สาหร่าย หรืออาหารเม็ดสำหรับปลาที่มีคุณค่าทางพืช แต่บางสปีชีส์เป็นนักล่าตัวอ่อนจึงต้องให้อาหารโปรตีนเหมาะสม ช่วงเปลี่ยนร่างควรให้ตัวอ่อนและลูกกบอาหารที่ย่อยง่ายและมีแคลเซียมพอเพียง การสังเกตน้ำหนักตัว การเติบโต และพฤติกรรมการกินจะช่วยปรับแผนการให้อาหารได้ดีขึ้น สุดท้ายแล้วการเลี้ยงกบภูเขาทำให้เราได้เชื่อมต่อกับธรรมชาติและเรียนรู้รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของแต่ละตัว — วางระบบให้อาหารดี ดูแลสภาพแวดล้อม และใส่ใจสัญญาณจากกบ จะทำให้พวกมันสุขภาพดีและเรามีความสุขทุกครั้งที่เห็นการกระโดดอย่างกระฉับกระเฉง

ภาพถ่ายของเสือดาวหิมะทำให้หัวใจฉันกระตุกทุกครั้งที่เห็นแสงอ่อน ๆ บนขนหนาท่ามกลางหิมะ การอนุรักษ์สถานะของสัตว์ชนิดนี้จึงมีความหมายกับฉันมากกว่าแค่ตัวเลขบนกระดาษ เสือดาวหิมะถูกจัดให้อยู่ในสถานะ 'เสี่ยงต่อการสูญพันธุ์' ระดับที่เรียกว่า Vulnerable ตามเกณฑ์สากล ซึ่งสะท้อนว่าจำนวนประชากรยังไม่มากนักและเผชิญภัยคุกคามหลายด้าน จำนวนสัตว์ที่คาดกันในธรรมชาติยังมีไม่กี่พันตัวเท่านั้น ทำให้แต่ละประชากรย่อยมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อความหลากหลายทางพันธุกรรมและการฟื้นตัวในระยะยาว ภัยคุกคามหลัก ๆ ที่ฉันกังวลคือการถูกล่าเพื่อเอาขนและชิ้นส่วน การแก้แค้นจากชาวบ้านเมื่อมันล่าควายหรือแกะ ตลอดจนการสูญเสียถิ่นที่อยู่เพราะการขยายตัวของการทำเหมือง การสร้างถนน และการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศที่ผลักดันเหยื่อขึ้นไปสูงขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ขอบเขตที่อยู่แคบลง กิจกรรมอนุรักษ์ที่ได้ผลในหลายพื้นที่เน้นการสร้างความร่วมมือกับชุมชน เช่น การทำคอกสัตว์ที่ปลอดภัย การจ่ายชดเชย และโครงการที่เพิ่มรายได้ทางเลือกให้ชาวบ้าน เหล่านี้ทำให้การอยู่ร่วมกันเป็นไปได้และเป็นเหตุผลว่าทำไมงานคุ้มครองต้องไปไกลกว่าการตั้งเขตรักษาพันธุ์เพียงอย่างเดียว