กระดาษบุ๊คหนาเท่าไรจึงเหมาะสำหรับพิมพ์นิยายขาย?

ฉันมักจะเริ่มคิดเรื่องกระดาษตั้งแต่ร่างเลย์เอาต์แรก เพราะวัสดุเป็นสิ่งที่ส่งผลกับความรู้สึกเมื่อพลิกหน้าจริงๆ ในมุมของคนทำหนังสือภาพทั่วไป ฉันมักแนะนำให้ใช้กระดาษอาร์ตสองแบบตามงบและผลลัพธ์ที่ต้องการ: ถ้าต้องการสีสด คอนทราสต์ดี และพื้นผิวเรียบ เลือกกระดาษเคลือบ (coated) ประมาณ 150–170 แกรม จะให้สีเพียบนิ่งและลดการซึมของหมึก เหมาะกับภาพประกอบสีจัดหรือภาพถ่าย ส่วนถ้าต้องการโทนที่อบอุ่นและรอยพู่กัน/เท็กซ์เจอร์ของสีน้ำให้ปรากฏชัด กระดาษไม่เคลือบ 120–150 แกรมจะเก็บรายละเอียดได้สวยกว่า แต่ต้องระวังการซึมและการเห็นภาพทะลุหน้า (show-through) ปกมักอยากให้หนักและทน ฉันเลือกกระดาษปก 250–350 แกรม แล้วเคลือบลามิเนตด้านหรือเคลือบเงาเล็กน้อย ถ้าเป็นหนังสือเด็กที่ถูกจับถี่ๆ อย่าง 'Where the Wild Things Are' เวอร์ชันที่ทำใหม่บางเล่มก็ใช้กระดาษภายในหนาขึ้นเป็น 170–200 แกรม เพื่ออายุการใช้งานที่ดีกว่า สำหรับหนังสือบอร์ดหรือหนังสือแข็ง ต้องเปลี่ยนแนวคิดไปใช้บอร์ด 2–3 มม. หรือกระดาษแข็งเคลือบหนา 300–400 แกรม แล้วปิดผิวด้วยฟิล์มกันรอย ฉันมักจะคุยเรื่องการเข้าเล่มด้วยเสมอ — เลือก saddle-stitch สำหรับเล่มบาง แต่ถ้าเล่มหนาและต้องเปิดราบ แนะนำ perfect หรือ case binding สุดท้าย ฉันคิดว่าสิ่งสำคัญคือการพิมพ์ตัวอย่าง (proof) ก่อนพิมพ์จริง เพื่อเช็กว่าโทนสีและการดูดหมึกพอดีหรือไม่ เพราะตัวเลขแกรมแม้จะเป็นแนวทาง แต่ลักษณะหมึก เทคโนโลยีเครื่องพิมพ์ และการเคลือบ ทำให้ผลลัพธ์ต่างไปได้ การเลือกกระดาษที่เหมาะจึงต้องบาลานซ์ระหว่างภาพ ความทนทาน และงบประมาณ — นี่แหละที่ทำให้หนังสือภาพ "จับแล้วรู้สึกใช่" ได้

การกำหนดขนาดไฟล์ปกนิยายสำหรับการพิมพ์มีหลายปัจจัยที่ต้องพิจารณาและผมมักเริ่มจากการเลือกขนาดตัดสำเร็จ (trim size) ก่อน เช่น นิยายทั่วไปมักใช้ขนาด 5"×8" (127×203 มม.), 5.5"×8.5" (140×216 มม.), หรือขนาด A5 (148×210 มม.) ขนาดเหล่านี้เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีเพราะโรงพิมพ์และแม่พิมพ์หลายแห่งรองรับโดยตรง เมื่อเลือกขนาดตัดแล้ว ดิฉันจะเพิ่มพื้นที่ตัดตก (bleed) อย่างน้อย 3 มม. รอบด้านเพื่อให้แน่ใจว่าภาพหรือพื้นสีที่ลากจรดขอบไม่ถูกตัดออกผิดพลาด และต้องเผื่อพื้นที่ปลอดภัย (safe area) ประมาณ 5–10 มม. ภายในขอบตัดสำหรับข้อความสำคัญ เช่น ชื่อเรื่อง หรือตัวอักษรบนสันปก ในกรณีของปกแบบปกหลัง+สัน+ปกหน้า ให้คำนวณความกว้างของสันปกจากจำนวนหน้า โดยใช้สูตรง่ายๆ ว่า ความกว้างสัน (มม.) = จำนวนหน้า × ความหนาต่อหน้า (มม./หน้า) ซึ่งค่าความหนาต่อหน้าจะแตกต่างตามกระดาษ เช่น กระดาษในรอยดำ 80 gsm มักอยู่ที่ประมาณ 0.06–0.08 มม./หน้า ถ้าหนังสือมี 300 หน้า และถือค่า 0.07 มม./หน้า จะได้สันประมาณ 21 มม. ตัวอย่างนี้ช่วยให้รู้ว่าจะต้องเผื่อพื้นที่กลางสำหรับสันอย่างไร เรื่องคุณภาพไฟล์มีหลักสำคัญที่ผมยึดคือภาพต้องเป็นความละเอียด 300 dpi (หรือสูงกว่าเล็กน้อยสำหรับรายละเอียดละเอียดมาก), ใช้โหมดสี CMYK สำหรับการพิมพ์จริง, ฝังฟอนต์และแปลงเป็นเวกเตอร์ถ้าเป็นโลโก้หรือข้อความสำคัญ ส่งไฟล์ในรูปแบบ PDF/X (เช่น PDF/X-1a หรือ PDF/X-4) และตรวจสอบว่าชั้นโปร่งใสถูกผสาน (flatten) อย่างเหมาะสม ไฟล์ภาพขนาดใหญ่สามารถทำให้ขนาดไฟล์รวมโตมาก แนะนำให้ปรับขนาดภาพให้พอดีกับความละเอียดที่ต้องการก่อนนำเข้า และบันทึกด้วยการบีบอัดแบบไม่ลดคุณภาพมากนัก ผลลัพธ์สุดท้ายที่ผมมักได้คือไฟล์ที่มีขนาดจัดการได้โดยโรงพิมพ์และให้คุณภาพพิมพ์ที่คมชัด เช่น ปกนิยายคลาสสิกอย่าง 'The Hobbit' ที่ต้องการความละเอียดสีและอัตราตัดที่แม่นยำแบบนี้

หน้ากระดาษของมังงะเล่มนี้มีรายละเอียดเล็กๆ แต่สำคัญที่คนชอบจับต้องจะรู้สึกได้ ผมมักจะเริ่มจากของพื้นฐานก่อน คือกระดาษภายในมังงะทั่วไปที่วางขายในรูปแบบหนังสือรวม (รูปเล่ม) มักใช้ 'กระดาษครีม' หรือที่เรียกกันว่า uncoated woodfree paper ซึ่งให้โทนสีอบอุ่น ลดแสงจ้าและถนอมสายตา ตราชั่งทั่วไปจะอยู่ในช่วงประมาณ 70–90 แกรม (gsm) สำหรับหน้าขาวดำทั่วไป ในกรณีที่มีหน้าสีแทรกอยู่ สำนักพิมพ์มักใช้ 'กระดาษอาร์ต' หรือ coated art paper สำหรับหน้าสีนั้น น้ำหนักจะหนาขึ้นราว 110–157 แกรม ทำให้สีสดและซับหมึกได้ดี ปกหนังสือและหน้าปกสีเต็มจะพิมพ์บนกระดาษปกหนัก (cover stock) ที่ให้ความหนาและความคงตัวมากกว่า เช่น 200–300 แกรม แล้วจะเคลือบด้วยลามิเนตเงาหรือด้านเพื่อกันรอยขีดข่วนและเพิ่มความคงทน วิธีเข้าเล่มโดยมากเป็นการไสกาว (perfect binding) ซึ่งทำให้กระดาษภายในต้องมีความหนา/คุณภาพที่เหมาะสมเพื่อให้การเปิดอ่านไม่แตกง่าย โดยสรุปแล้ว ถ้าถือเล่มนี้ในมือตามนิสัย ผมจะคาดว่าส่วนเนื้อหาขาวดำคือราว 70–90 แกรม ปก 200–300 แกรม และหากมีหน้าสีแทรกจะใช้กระดาษอาร์ต 110–157 แกรม ซึ่งเป็นสเปคมาตรฐานของมังงะหลายชุดที่ผมสะสมอยู่ เช่น เล่มรวมบางชุดของ 'Attack on Titan' ที่ผมพกประจำ ให้สัมผัสคล้ายๆ กัน และรู้สึกว่าสัดส่วนกระดาษแบบนี้บาลานซ์ระหว่างราคากับความทนทานได้ดี

กลิ่นหมึกสดกับกระดาษหนาทำให้รู้สึกว่าเล่มนั้นมีคุณค่าจริงจัง และนั่นคือเหตุผลที่ผมให้ความสำคัญกับการเลือกโรงพิมพ์เมื่อจะทำหนังสือสักเล่ม การพิมพ์หนังสือคุณภาพดีไม่ได้ขึ้นกับชื่อร้านเพียงอย่างเดียว แต่ขึ้นกับรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ร้านสามารถจัดการได้ เช่น การเลือกชนิดกระดาษที่เหมาะกับเนื้อหา — นิยายทั่วไปมักใช้กระดาษครีมหรือขาวขุ่นน้ำหนักระหว่าง 70–100 แกรม ส่วนหนังสือภาพหรืออาร์ตบุ๊กควรใช้กระดาษอาร์ต 150 แกรมขึ้นไปเพื่อให้สีเด่นและไม่ทะลุหลัง อีกจุดสำคัญคือรูปแบบการเข้าเล่ม: การเย็บกี่แบบ Smyth/sewn จะทนกว่าการแปะกาวเพียงอย่างเดียวสำหรับเล่มหนา และการเคลือบปก (ลามิเนตด้าน/เงา หรือเคลือบยูวีเฉพาะจุด) จะเพิ่มความพรีเมียม ประสบการณ์ที่ดีคือให้ขอตัวอย่างกระดาษจริงและขอพิมพ์ตัวอย่างหน้าจำนวนหนึ่งก่อนสั่งพิมพ์จริง ร้านที่ผมชอบมักให้สีตรงกับไฟล์ต้นฉบับได้ดี และมีการทำ Color proof หรือการพรีวิว PDF พร้อมแนวตัดสำเร็จเพื่อเช็กขอบและการจัดหน้า สุดท้ายควรถามเรื่องขั้นต่ำ ราคา/เล่ม ระยะเวลาผลิต และเงื่อนไขการแก้แม่พิมพ์ เพราะบางครั้งการเพิ่มงบเล็กน้อยเพื่อเลือกกระดาษหรือการเย็บที่ดีกว่าจะทำให้หนังสืออยู่ได้นานและน่าเก็บมากกว่า

ชอบทำสมุดเล่มเล็กแบบพกพาเหมือนกันเลย แล้วมักคิดเสมอว่ากระดาษหนาเท่าไหร่ถึงจะพอดีสำหรับการใช้งานจริง ๆ เพราะความหนาของกระดาษมีผลทั้งกับการเขียน การพิมพ์ การเย็บเล่ม และความรู้สึกเวลาถือไว้ในมือ โดยทั่วไปถ้าเป็นสมุดโน้ตพกพาที่เน้นเขียนปากกาเมจิก ปากกาหมึกเจล ดินสอ หรือปากกาลูกลื่น กระดาษน้ำหนักประมาณ 70–90 gsm ถือว่าเป็นมาตรฐานที่สมดุล น้ำหนักนี้เขียนลื่น เก็บเล่มได้เยอะโดยไม่หนาจนเกินไป และถ้าอยากให้รู้สึกพรีเมียมขึ้นก็เลือก 100–120 gsm จะดีขึ้นมาก โดยเฉพาะถ้าชอบใช้ปากกาหมึกซึมหรือหมึกที่อาจซึมทะลุ 80–100 gsm มักให้ผลที่น่าพอใจ เพราะลดการเบลอและไม่ทะลุได้ดีขึ้น สำหรับงานศิลป์เบา ๆ หรือชอบใช้มาร์กเกอร์ แปรงหมึก หรือสีน้ำแบบเบา ๆ ควรใช้กระดาษที่หนาขึ้น เช่น 150–200 gsm จะช่วยให้สีไม่ทะลุและกระดาษไม่โก่ง ถ้าทำสเก็ตช์สีน้ำจริงจัง แนะนำกระดาษเฉพาะสีน้ำ 300 gsm ขึ้นไป เพราะรับน้ำได้ดีและรักษาพื้นผิวไม่ให้ลอน ส่วนการใช้กระดาษบางพิเศษอย่าง 'Tomoe River' ที่มีน้ำหนักเพียง ~52 gsm แต่ขึ้นชื่อเรื่องการต้านการซึมของหมึก ก็เป็นตัวเลือกดีถ้าต้องการจำนวนหน้าเยอะแต่ยังอยากให้ปากกาหมึกซึมงานสวย อย่างไรก็ตามกระดาษประเภทนี้บางมากและอาจยับง่ายเมื่อเย็บเล่ม อีกสิ่งสำคัญคือการออกแบบปกกับวิธีเย็บเล่ม: หากใช้วิธีเย็บมุงหลังคา (staple/saddle stitch) ควรจำกัดจำนวนหน้าไม่ให้หนาจนเกินไป โดยปกติถ้าใช้กระดาษ 80 gsm จำนวนหน้ารวมประมาณ 48–64 หน้า (24–32 แผ่น) จะยังเย็บได้เรียบร้อย ถ้าอยากทำเล่ม 100–200 หน้า ควรพิจารณาการเข้าเล่มแบบกาว (perfect binding) หรือห่วงเกลียว (spiral) ซึ่งต้องใช้ปกที่หนาขึ้น 200–300 gsm หรือกระดาษการ์ด 300–350 gsm เพื่อให้ขอบปกคงรูปและทนต่อการใช้งาน นอกจากนี้อย่าลืมคำนวณความหนาของกระดาษเป็นมิลลิเมตรคร่าว ๆ โดยประมาณ กระดาษ 80 gsm หนาประมาณ 0.1 มม. ต่อแผ่น ดังนั้น 24 แผ่น (48 หน้า) หนาประมาณ 2.4 มม. บวกปกอีก 0.3–0.8 มม. ก็จะได้ความหนาโดยรวมที่จับต้องได้ สุดท้ายเรื่องการพิมพ์และเครื่องมือที่ใช้ ถ้าจะพิมพ์ด้วยปริ้นเตอร์ตามบ้าน อย่าลืมเช็กว่าปริ้นเตอร์รองรับน้ำหนักกระดาษถึงเท่าไร ปกติเครื่องบ้านจะรองรับได้ถึง 160–200 gsm แต่บางรุ่นอาจทำได้ไม่ดีเมื่อใช้กระดาษหนาจริง ๆ ถ้าไม่แน่ใจ เลือก 90–120 gsm จะปลอดภัยและให้ผลพิมพ์สวย ส่วนปกถ้าต้องการความทนทานและความเป็นมืออาชีพ กระดาษการ์ด 250–350 gsm หรือกระดาษแฮนด์เมดหนา ๆ จะให้สัมผัสที่ต่างกันชัดเจน สำหรับฉันมักใช้ 90 gsm ภายในผสมกับปก 300 gsm เพราะได้ความพกพาง่ายแต่ยังคงความแข็งแรงของเล่ม ทำให้ยิ้มทุกครั้งที่เปิดสมุดใหม่

ขนาดหนังสือมีพลังมากกว่าที่หลายคนคาดคิด และการเลือกทริมไซส์ที่เหมาะสมคือกุญแจสำคัญในการทำให้หนังสือขายดีและอ่านง่าย ผมมักมองว่า B6 เป็นจุดกึ่งกลางที่ตอบโจทย์ได้ดีสำหรับนิยายทั่วไป เพราะพกพาสะดวก หน้ากระดาษไม่หนาเว่อร์และออกแบบปกได้สวย โดยเฉพาะนิยายที่ไม่มีภาพประกอบหนัก ๆ จะลดต้นทุนกระดาษแต่ยังให้ความรู้สึกคุ้มค่าแก่ผู้อ่านได้ ตัวอย่างของงานที่เหมาะกับขนาดนี้คือผลงานเล่าเรื่องยาวแบบเดียวกับ 'The Lord of the Rings' เวอร์ชันย่อหรือแปล ซึ่งผู้อ่านต้องการความต่อเนื่องแต่ไม่อยากหิ้วเล่มหนาเกินไป สำหรับนิยายที่มีภาพประกอบหรือต้องการงานพิมพ์ที่ดูพรีเมียม เช่น ฉบับพิเศษของนักเขียนที่มีแฟนคลับเหนียวแน่น การเลือก A5 จะช่วยให้ภาพและการจัดหน้าดูหรูขึ้นและอ่านสบายตา แต่ต้นทุนพิมพ์และค่าขนส่งจะสูงกว่า ดังนั้นการวางราคาและจำนวนพิมพ์ครั้งแรกต้องคำนวณให้ดี ท้ายสุด ผมคิดว่าสำนักพิมพ์ควรกำหนดไลน์สินค้าที่ชัดเจน: ซีรีส์ราคาย่อมเยาในขนาดพ็อกเก็ต (A6 หรือ B6) กับฉบับสะสมในขนาด A5 หรือ B5 สำหรับแฟน ๆ ที่อยากสะสม นั่นแหละจะช่วยกระจายความเสี่ยงและจับกลุ่มผู้อ่านได้กว้างขึ้น

เลือกความหนาที่เหมาะสมเป็นสิ่งแรกที่ผมคำนึงเมื่อต้องสั่งกระดาษพื้นหลังสีขาวล้วน เพราะมันกำหนดทั้งความทึบ ความแข็งแรง และการแสดงผลของหมึกบนพื้นขาว เมื่อจะบอกเป็นตัวเลขง่ายๆ สำหรับงานพิมพ์ทั่วไป: ถ้าต้องการแค่พื้นหลังสำหรับถ่ายภาพสินค้า หรืองานแผ่นที่ไม่เน้นความหนามาก 120–170 แกรม กำลังพอดี มันไม่บางจนทะลุหรือยับง่าย แต่ยังพับเก็บได้สะดวก ส่วนถ้าอยากได้แผ่นที่แข็งและเรียบกว่าจริงๆ เช่นโปสเตอร์ขนาดใหญ่หรือแผ่นที่ต้องแขวนไว้ 200–250 แกรมจะให้ความรู้สึกมีน้ำหนักและเรียบกว่า อีกเรื่องที่ผมให้ความสำคัญคือผิวกระดาษและความขาว (brightness/whiteness) กระดาษเคลือบ (coated) จะช่วยให้สีดำของขอบและตัวอักษรคมชัดขึ้น เหมาะกับงานกราฟิกที่มีเส้นคม เช่นโปสเตอร์สไตล์ภาพยนตร์ที่บางครั้งยึดโทนมืดสว่างคล้ายฉากจาก 'Your Name' แต่ถ้าต้องการพื้นขาวสะอาดไม่สะท้อน (เพื่อถ่ายภาพสินค้าหรือแฟนอาร์ตที่ต้องการความสบายตา) ผมมักเลือกแบบผิวด้านหรือสเตตินต์แสงน้อย ท้ายที่สุดก็ต้องคำนึงถึงเครื่องพิมพ์และงบประมาณด้วย เพราะแกรมสูงขึ้นราคาก็ขึ้นตาม แต่ผมมักเลือก 170–250 แกรม เป็นค่ากลางที่ลงตัวระหว่างคุณภาพและการใช้งาน

การเลือกขนาดหนังสือไม่ควรเป็นเรื่องยากเกินไปถ้ามองจากมุมของคนเขียนที่อยากเห็นงานตัวเองพิมพ์ออกมาสวยและจับถนัดมือ ฉันมักคิดว่าจุดเริ่มต้นคือกำหนดเป้าหมายผู้อ่านก่อน: ถ้าต้องการให้คนพกพาสะดวก ขนาดประมาณ 5 x 8 นิ้ว (ประมาณ 127 x 203 มม.) หรือ B6 จะเป็นตัวเลือกที่ลงตัว แต่ถ้าหนังสือเน้นภาพหรือฟอนต์ใหญ่กว่า การขยับเป็น 5.5 x 8.5 นิ้ว จะช่วยให้หน้าดูหายใจได้และอ่านสบายกว่า อีกเรื่องที่ฉันย้ำเสมอคือเรื่องความยาวเป็นตัวกำหนดค่าใช้จ่ายและการจัดหน้า ถ้าคุณมีงานประมาณ 50,000–80,000 คำ จะได้หน้าอยู่ในช่วง 180–320 หน้าซึ่งพิมพ์ง่ายและไม่แพงมาก ผู้แต่งหลายคนที่ฉันรู้จักซึ่งชอบแนวแฟนตาซีมักต้องตัดแบ่งเป็นเล่มย่อยเพื่อหลบปัญหาหนาปึ๊กเหมือนบางเล่มอย่าง 'Harry Potter' การกำหนดขนาดตั้งแต่แรกจะช่วยให้การออกแบบปก การคำนวณสัน หนังสือหน้าหนาเท่าไร และต้นทุนการพิมพ์ชัดเจนขึ้น ทำให้กระบวนการพิมพ์เป็นเรื่องสนุกแทนที่จะน่าหวั่นใจ

แสงสะท้อนบนกระดาษพื้นขาวมักทำให้รายละเอียดเล็กๆ ของสินค้าชัดขึ้นกว่าพื้นหลังที่มีลวดลายหรือสีเข้ม ฉันมักเลือกกระดาษพื้นขาวสำหรับถ่ายภาพสินค้าที่ต้องการความรู้สึกเรียบ โปร่ง และสื่อให้สินค้าดูเป็นกลางมากขึ้น เวลาที่ถ่าย 'Spirited Away' แบบโปรดักต์สไตล์มินิมอล (ในจินตนาการ) สิ่งที่เด่นที่สุดมักเป็นตัวสินค้าเอง ไม่ใช่ฉากหลัง และนี่แหละคือข้อดีของพื้นขาวล้วนกระดาษ: มันไม่แย่งความสนใจจากสินค้า ทำให้การปรับสีและการไล่โทนหลังถ่ายทำได้ง่ายขึ้นด้วยการเก็บแสงสะท้อนและเงาเพียงเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม ฉันเคยเจอปัญหาว่ากระดาษขาวล้วนบางชนิดสะท้อนแสงมากเกินไป ทำให้ไฮไลต์บางส่วนล้นหรือดูแบน การเลือกกระดาษที่มีเนื้อตามความต้องการ (ด้านหรือกึ่งเงา) ช่วยได้มาก อีกเรื่องที่มักถูกมองข้ามคือขนาดและความเรียบของกระดาษ ถ้าไม่เรียบหรือมีริ้ว จะเกิดเงาและรอยพับที่ต้องรีทัช ซึ่งเพิ่มเวลาในการตัดต่อ สรุปสั้น ๆ ว่า กระดาษพื้นขาวล้วนเหมาะกับสินค้าที่ต้องการความชัดเจนและความเป็นกลาง แต่ควรเลือกเนื้อและการจัดไฟให้พอดีเพื่อไม่ให้รายละเอียดหายไป การทดลองสองสามครั้งจะช่วยให้รู้ว่ากระดาษแบบไหนเหมาะกับสไตล์สินค้าของเราที่สุด

การเลือกขนาดปกไม่ได้มีแค่ความสวยงาม แต่มันยังเกี่ยวพันกับกระบวนการพิมพ์และต้นทุนอย่างลึกซึ้งด้วย การเริ่มต้นที่ดีคือกำหนด 'trim size' ก่อนเป็นอันดับแรก เพราะขนาดตัดสุดท้ายจะเป็นตัวกำหนดทั้งพื้นที่ลายปก พื้นที่สัน และการวางบาร์โค้ด ผมมักเริ่มจากพิจารณารูปแบบหนังสือที่ต้องการ — นิยายทั่วไป มังงะ หรืออาร์ตบุ๊ก — แล้วเลือกขนาดมาตรฐานที่ตลาดยอมรับ เช่น A5, 5"x8" หรือ 6"x9" เพื่อให้การจัดวางภายในและการวางบนชั้นหนังสือเป็นไปได้ง่าย เมื่อตัดสินใจขนาดตัดแล้ว ต้องเผื่อ bleed และ safe area เสมอ ปกพิมพ์ควรเผื่อ bleed ประมาณ 3 มม. รอบด้านเพื่อป้องกันการตัดเพี้ยน ผมยังระวังเรื่องความกว้างสันหนังสือซึ่งคำนวณจากจำนวนหน้าและความหนากระดาษ เพราะงานเหมือนฉบับ 'The Lord of the Rings' ที่มีแผนที่หรือแผ่นพับ จะต้องเผื่อสันมากขึ้นสำหรับการเย็บหรือการเข้าเล่ม สุดท้ายอย่าลืมตั้งค่าไฟล์สำหรับพิมพ์เป็น CMYK ที่ 300 DPI และตรวจสอบกับโรงพิมพ์ล่วงหน้า เพราะสเปคแต่ละที่จะมีข้อจำกัดแตกต่างกันไป