การใช้คำว่า ชาติ หมาย ถึง ในบทสนทนาซีรีส์มีผลต่อความเข้าใจไหม?

เรื่องของเรา...จะเอายังไง โดย แสงเทียน >>> ผมไม่สนว่าคุณจะเป็น หรือ ไม่เป็นอะไรกับมัน! แต่ ได้ ผม แล้ว ก็รับผิดชอบกันด้วย!! โปรยปก "คุณอย่ากระแทกแรง ฉันเจ็บ...." "คุณแค่อึดอัด...ไม่ได้เจ็บ" "มะ ไม่...ฉันเจ็บ คุณ..." "เรียกชื่อผมสิ...นนท์ คุณนนท์ เรียกสิมิน" "คุณนนท์ มินเจ็บ อึกกก!!"

"ตะวันกูมีเรื่องจะคุยกับมึง เรื่องสำคัญ" 'เรื่อง???" "กูว่ากูกับมึงกลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมเหอะว่ะ กูว่ากูกับมึงคงไปด้วยไม่รอด" "แล้ว?" "เราเลิกกันเหอะ" "อืม" "หมายความว่า" "เลิกก็เลิก" "ทำไมมึงพูดง่ายขนาดนี้วะมึงไม่โวยวายสักหน่อยเหรอ" "จะให้กูโวยวายเพื่อกูรู้ว่าสักวันมึงต้องพูดคำนี้" "แล้วมึงเสียใจมั้ย" "หึไม่อ่ะกูทำใจไว้ละ" "แล้วพ่อแม่มึงกับพ่อแม่กู" "มึงไม่ต้องห่วงเดี๋ยวกูเคลียร์เอง" "มึงแน่ใจว่าเคลียร์ได้โดยเฉพาะพ่อมึง" "หรือมึงจะไปเคลียร์กับพ่อกูเอง" "กูยอมรับว่ากูขี้ขลาดว่ะกูยังไม่อยากตายตอนนี้เพราะโดนพ่อมึงเอาปืนมาไล่ยิงกะบาลกู" "เหอะมึงกลัวตายด้วยเหรอ" "ลูกชายกูยังใช้งานไม่คุ้มเลยจะให้กูรีบตายไปไหนวะ" "หึ มึงก็คิดได้แค่นี้อ่ะเนอะ" " ตกลงกูกับมึงเลิกกัน" "เออ" "แต่เราเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมใช่ไหม" "มึงอยากเป็นอะไรก็เป็น"  

เพื่อตอบแทนบุญคุณเลี้ยงดู นางจึงยินยอมสวมนามออกเรือนแทนพี่สาวที่ป่วยหนัก เพื่อตอบแทนรักของสามี นางจึงยินยอมสวมนามออกรบแทนสามีที่หายตัวไป ห้าปีในสนามรบนางสู้สุดชีวิตต้านสุดกำลังจนได้เกียรติยศเป็นถึงรองแม่ทัพไร้พ่าย ทว่ายามหวนคืนจากสงครามกลับได้รับคำว่า "ทรยศ" เป็นผลตอบแทนจากพี่สาวและสามี "เจ้าเป็นตัวแทนพวกเรามา 5 ปีแล้ว ตอนนี้ก็สมควรส่งคืนเสียที" คมดาบที่ทะลุผ่านกายยังไม่เจ็บเท่าความจริงที่ได้ยินผ่านหู เปลวเพลิงที่โหมแรงยังไม่เท่าเพลิงแค้นที่ปะทุในอก ชีวิตนี้ข้าช่างโง่งม หากมีโอกาสอีกครั้งข้าจะไม่ยอมเป็นสตรีตัวแทนผู้ใด ราวสวรรค์เมตตา มอบกาลเวลาหวนคืน ยามที่เมิ่งหว่านชิงเปิดดวงตาขึ้นอีกครั้งกลับพบว่าตนเองยืนอยู่ที่หน้าประตูเรือนเถาฮวา ของตระกูลกู้ “นายท่าน อนุเสวี่ยกับคุณหนูเมิ่ง มาถึงแล้วขอรับ” เกิดใหม่ชาตินี้ข้าไม่ขอเป็นสตรีตัวแทนของผู้ใด ความแค้นในชาติก่อนข้าจะทวงคืนกลับในชาตินี้ทั้งต้น ทั้งดอก!

  "พี่กลัวน้องชายตัวเองจะไม่ได้เมียหรือไงถึงตามติดผมขนาดนี้" ผมยืนกอดอกจ้องหน้าพี่สาวไอ้ซันอย่างเหลืออดแล้วถามคำถามที่ผมคันปากจะพูดมาหลายวันเพราะวันๆ แม่งไม่ทำอะไรเอาแต่ตามติดผมแจจะไปไหนทำอะไรก็ตาม ตามแม่งทั้งวัน "ก็ถ้านายไม่ไปยุ่งวุ่นวายกับตะวันพี่ก็ไม่มาตามให้เสียเวลาแบบนี้หรอกจะบอกให้ คิดว่าอยากมารึไงร้อนก็ร้อน เชอะ"  ผมเหลือบมองการกระทำซายน์พี่สาวของไอ้ซันเธอสะบัดหน้าพรึดแบบโกรธๆ หึ นิสัยแบบนี้แม่งเป็นกันทั้งพี่ทั้งน้องเลยสินะ "ถ้าน้องชายพี่มันทำตัวดีกับตะวันผมก็คงไม่เข้าไปยุ่งหรอกแต่นี่น้องชายพี่มันทำเลวไงแปลกตรงไหนที่ผมจะปกป้องคนที่ผมรัก" ผมรักตะวันผมก็บอกว่ารักไม่คิดจะปิดบังแล้วซายน์จะมาทำหน้าหงิกหน้างอใส่ผมทำไมผมไม่เข้าใจ "แต่ตะวันรักซันไม่ได้รักนายยังไงตะวันก็ต้องกลับมาคืนดีกับน้องชายพี่อยู่ดี" พี่สาวที่แสนดีกลัวน้องจะไม่ได้เมีย หึ  (ตะวันกับซันเดย์อยู่ในเรื่อง เพื่อนที่แปลว่าเมียนะคะไปอ่านกันได้ค่า รับประกันว่าต้องมีเสียน้ำตา)  

เมื่อฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็เห็น 'เซเรน่า ชอว์' น้องสาวของฉันกำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้า ร้องไห้สะอึกสะอื้นพร้อมกับกดมีดปอกผลไม้จ่อไว้ที่ข้อมือของตัวเอง "นอร่า ฉันสาบานว่าฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันดื่มหนักไปหน่อย ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันกับลูคัสไปจบลงแบบนั้นได้ยังไง..." ฉันแทบจะหลุดขำออกมา เพราะฉันเคยเห็นฉากนี้มาแล้ว ในชาติที่แล้ว เซเรน่าร้องไห้ฟูมฟายทำตัวเป็นเหยื่อหลังจากไปนอนกับ 'ลูคัส อาร์เดน' คู่หมั้นของฉัน ทุกคนต่างพากันปลอบโยนเธอ ลูคัสแต่งงานกับเธอเพื่อกอบกู้ชื่อเสียงของเธอ ส่วนฉันกลับถูกผลักไสให้ไปแต่งงานกับ 'แกรแฮม เวสต์' อดีตคู่หมั้นที่ถูกเซเรน่าทิ้ง ก่อนงานแต่งงาน ลูคัสโชว์รอยสักชื่อฉันบนข้อมือของเขาให้ดู และให้คำมั่นสัญญาว่าเขาจะรักแค่ฉันคนเดียว ฉันโง่เชื่อเขา ฉันสูญเสียเวลาไปถึงห้าปีกับการอยู่เคียงข้างสามีที่โหยหาน้องสาวของฉัน และเฝ้ารอคอยผู้ชายที่แต่งงานกับเธอไปแล้ว จากนั้น... เซเรน่าก็ตาย ฉันคิดว่าในที่สุดลูคัสก็จะกลับมาหาฉัน แต่เปล่าเลย... ฉันพบเขาที่งานศพ เขากำลังกอดรูปถ่ายของเธอไว้แน่นราวกับเพิ่งสูญเสียรักแท้หนึ่งเดียวในชีวิตไป "เธอเป็นภรรยาของผม" เขาบอกกับฉัน "ปล่อยวางเถอะนะ นอร่า" ในงานเลี้ยงวันเกิดของฉัน ลูคัสกับแกรแฮมชกต่อยแย่งชิงเซเรน่ากันบนดาดฟ้า คนหนึ่ง... เคยแต่งงานกับเธอ ส่วนอีกคน... ไม่เคยหยุดโหยหาเธอ และในขณะที่พวกเขากำลังฟาดฟันกันเพื่อเธอ ฉันกลับถูกผลักตกลงไปบนถนนที่มีรถพลุกพล่าน และตายลงภายใต้แสงไฟหน้ารถที่สาดส่องเข้ามา เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ได้กลับมายังจุดเริ่มต้น ครั้งนี้ ฉันคิดว่าฉันเป็นคนเดียวที่จำอดีตชาติได้ แต่ฉันคิดผิด ลูคัสจำได้... แกรแฮมก็จำได้... และถึงแม้จะมีโอกาสครั้งที่สอง ผู้ชายทั้งสองคนก็ยังคงเลือกเซเรน่า แต่ในชาตินี้... ฉันจะไม่ยอมเป็นสิ่งของที่ถูกนำไปแลกเปลี่ยน ถูกเลือก หรือถูกโยนทิ้งอีกต่อไป ครั้งนี้ ฉันจะสร้างอาณาจักรของตัวเอง... สิ่งที่พวกมันจะไม่มีวันแย่งชิงไปจากฉันได้

ความน่ารักเป็นเหตุ เพราะคำว่าไม่มีงานทำให้กลับบ้านไปเลี้ยงควายของแม่ ขึ้นรถผิดคันวันไปสัมภาษณ์ เลยทำให้โดนใจคนขับเข้าอย่างจัง กับเกณฑ์การพิจารณาผู้ช่วยสุดแปลก "มึงถามไปเลยบ้านใครเลี้ยงควาย?...