คนกรุงเทพจะหา Secret Bar ซีเครท บาร์ ซ่อนอยู่ที่ไหน?

ในซอกมุมของเมืองที่ฉันชอบเดินตอนกลางคืน ประตูเล็กๆ ที่ไม่มีป้ายมักเป็นสิ่งที่กระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นที่สุดสำหรับฉัน — บาร์แบบลับไม่ได้เกิดขึ้นเพราะต้องการซ่อนสมบัติ แต่สร้างบรรยากาศว่าใครก้าวเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องเล่าเล็กๆ แห่งคืน เหมือนฉากใน 'John Wick' ที่มีองค์กรและกฎเกณฑ์ของตัวเอง การตามหาทางเข้าแบบสุภาพสุดท้ายคือการเป็นคนที่สังเกตและเคารพความเป็นส่วนตัวของคนอื่น การเริ่มต้นสำหรับฉันมักไม่ใช่การไล่หาประตูที่ปิดล็อกจนเกินไป แต่เป็นการสังเกตวิธีที่คนในท้องถิ่นพูดถึงที่นั่น — คำบอกเล่าจากบรรดาเพื่อนร่วมงาน พนักงานคาเฟ่ หรือดีเจที่ฉันคุยด้วยในงานมักให้เบาะแสแบบเป็นมิตร เช่น บาร์ต้องจองล่วงหน้า มีรหัสผ่านสำหรับคืนนั้น หรือเปิดเฉพาะวันพิเศษ การสมัครรับจดหมายข่าวของบาร์ในย่านนั้น หรือติดตามบัญชีโซเชียลที่เป็นของเจ้าของบาร์ จะช่วยให้รู้เรื่องอีเวนต์หรือรอบเปิดพิเศษโดยที่ไม่ต้องยุ่มย่ามกับความเป็นส่วนตัวของคนจัด กฎทองที่ฉันยึดเสมอคือต้องเคารพพื้นที่และคนในนั้น — ถ้าเจอทางเข้าเป็นประตูเล็กๆ ที่มีอินเทอร์คอม อย่ากดจนเป็นการรบกวน คนบางแห่งอยากให้บรรยากาศนั้นคงความพิเศษไว้ด้วยการคัดกรองแขก และนั่นก็โอเค ถ้าพบว่าเข้าร่วมได้ก็เตรียมตัวยอมรับกฎ เช่น แต่งตัวให้เหมาะสม พูดคุยสุภาพ และไม่ถ่ายรูปแบบที่ทำให้คนอื่นอึดอัด ช่วงหนึ่งฉันเข้าไปงานปาร์ตี้เล็กๆ ในบาร์ใต้ดินที่มีการเล่นแจ๊สสด — ประตูไม่มีป้ายแต่คนต้อนรับอบอุ่นจนรู้สึกเหมือนกลับบ้าน การค้นพบที่แท้จริงไม่ใช่แค่เจอทางเข้า แต่มันคือความรู้สึกว่าตัวเองเป็นแขกที่ได้รับเชิญ และนั่นแหละคือความสนุกที่ทำให้คืนหนึ่งกลายเป็นความทรงจำ

ลองนึกภาพว่าคุณกำลังจะจองที่นั่งในบาร์ที่ไม่มีป้ายหน้าร้านและเปิดรับเฉพาะคนที่รู้กันตรงกัน — นั่นคือเสน่ห์ของการจอง 'ซีเครท บาร์' แต่ก็มีมารยาทและเทคนิคที่ช่วยให้การเข้าไปสัมผัสบรรยากาศนั้นราบรื่นและน่าจดจำมากขึ้น การเตรียมตัวขั้นแรกคือการทำความเข้าใจว่าบาร์แบบนี้มักให้ความสำคัญกับความเป็นส่วนตัวและการคงบรรยากาศ ดังนั้นการติดต่อจองผ่านช่องทางที่บาร์ให้มา (เช่น ข้อความส่วนตัวบนโซเชียลหรือแบบฟอร์มที่เข้ารหัส) จะได้ผลดีกว่าโทรไปแบบสุ่ม ๆ การเขียนข้อความจองควรชัดเจนและสุภาพ ระบุจำนวนคน วัน เวลา และเหตุผลเล็ก ๆ น้อย ๆ ถ้ามี เช่น ฉลองวันเกิดหรืออยากลองค็อกเทลเฉพาะของบาร์ การให้ข้อมูลเรื่องแพ้อาหารหรือข้อจำกัดด้านเครื่องดื่มตั้งแต่แรกจะช่วยให้เจ้าบาร์เตรียมตัวและทำให้ค่ำคืนนั้นราบรื่นยิ่งขึ้น เหตุผลนี้ทำให้การจองดูเป็นการร่วมงานกัน ไม่ใช่แค่การขอใช้บริการเพียงอย่างเดียว เมื่อการจองยืนยันแล้ว การไปถึงตามเวลาที่นัดถือว่าสำคัญมาก ถ้าจะมาช้าควรแจ้งก่อนล่วงหน้าและไม่ควรมาถึงเร็วเกินไปจนล้นพื้นที่รับแขก บาร์ลับหลายแห่งมีที่นั่งจำกัดและต้องรักษาจังหวะการบริการ การแต่งกายไม่จำเป็นต้องเป็นทางการสุดโต่ง แต่ควรดูเรียบร้อยและกลมกลืนกับบรรยากาศ—บางบาร์ชอบความเท่แบบวินเทจ บางที่ชอบความเรียบหรู การสั่งเครื่องดื่มลองเปิดใจให้กับค็อกเทลซิกเนเจอร์ของบาร์ ความตั้งใจที่จะคุยกับบาร์เทนเดอร์หรือเจ้าของจะเปิดประตูสู่เรื่องเล่าพิเศษ ๆ ที่มักไม่เผยกับคนทั่วไป และสุดท้ายจงให้ความเคารพต่อกฎความลับของสถานที่ ถ้ามีกติการะบุห้ามถ่ายรูปหรือห้ามเปิดเผยที่ตั้ง ควรปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด เพราะความลับคือเสน่ห์หลักของบาร์แบบนี้ การได้จิบเครื่องดื่มท่ามกลางแสงไฟสลัวและบทเพลงเบา ๆ จะกลายเป็นความทรงจำที่นุ่มนวล หากคุณเข้าหามันด้วยความสุภาพและการให้เกียรติ เสน่ห์แบบนั้นจะคงอยู่ต่อไป

คืนหนึ่งประตูไม้เล็ก ๆ เปิดให้ฉันเดินผ่านเข้าไปเหมือนกำลังหลุดเข้าไปในฉากหลังของนิยายที่ไม่มีใครรู้จบ การกะพริบไฟสลัวเฉพาะจุดทำให้เงาของแก้วครึ่งใบและฝ้ากระจกดูมีชีวิต ฉันนั่งลงที่บาร์ไม้เก่า ๆ รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นจากแสงเทียนเล็ก ๆ และกลิ่นของวานิลลา ผสมกับยางของขวดเหล้าบางขวดที่วางเรียงอย่างตั้งใจ — มันไม่ใช่แค่การดื่ม แต่เป็นการอ่านหน้าหนังสือที่มีหัวใจเต้นเบา ๆ ฉันสังเกตคนตรงข้ามเป็นนักเดินทางที่ดูเหมือนกำลังพิมพ์ข้อความไม่เสร็จ บาร์เทนเดอร์ยิ้มแบบคนที่รู้จักชื่อเครื่องดื่มของผู้มาเยือนโดยไม่ต้องถาม และเพลงแจ๊สเบา ๆ ทำให้บทสนทนาทุกอย่างฟังเป็นเรื่องส่วนตัวมากขึ้น การไปบาร์ลับสำหรับฉันมักหมายถึงการพบเรื่องเล็ก ๆ ที่ทำให้วันธรรมดากลายเป็นฉากสำคัญ บางคืนมีคนเล่าเรื่องการเดินทาง บางคืนมีนักร้องคนเดียวที่สามารถทำให้เวลาหยุดไหล ผู้คนที่นี่บางคนเหมือนตัวละครจาก 'Cowboy Bebop' — ผ่านโลกมืด ๆ แต่ยังรักษาอารมณ์ชวนฝันไว้ได้ หรือบางครั้งการนั่งเงียบ ๆ ทำให้ฉันนึกถึงความเงียบเรียบง่ายของหนังอย่าง 'Lost in Translation' ที่เสียงและมุมมองกลายเป็นคำพูดแทนใจ การแชร์ค็อกเทลกับคนแปลกหน้าสามารถกลายเป็นการเล่าเรื่องที่อบอุ่นกว่าการพูดคุยกับคนรู้จักหลายคน การแลกเปลี่ยนคำแนะนำเพลงหรือคำแนะนำร้านหนังสือ กลายเป็นเส้นใยเล็ก ๆ ที่เย็บโลกทั้งสองฝั่งให้เชื่อมกัน แม้จะมีเสน่ห์ แต่บาร์ลับก็มีมารยาทบางอย่าง — ไม่ใช่มารยาทที่ทำให้การอยู่ร่วมกันเย็นชา แต่อยู่ในความรู้สึกว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นถูกให้ความเคารพ การเลือกมุม เปิดโอกาสให้คนอื่นได้พื้นที่ หรือปล่อยให้บทสนทนาจากคนข้าง ๆ ได้ต่อ เป็นการร่วมเล่นบทละครเล็ก ๆ ที่ทำให้ค่ำคืนนี้มีความหมายมากขึ้น ทุกครั้งที่ออกจากบาร์ ฉันมักเดินลงบันไดด้วยความรู้สึกเหมือนมีของฝากชิ้นเล็ก ๆ — อาจเป็นคำพูดหนึ่งประโยค กลิ่นเครื่องดื่มที่ติดปลายจมูก หรือภาพเงารอยยิ้มจากคนแปลกหน้า นั่นแหละคือเสน่ห์ของสถานที่ที่ไม่ประกาศตัว แต่กระซิบบอกว่าที่นี่ขอเก็บความทรงจำไว้ให้เฉพาะคนที่รู้จักฟัง

บาร์ลับกลางซอกซอยแห่งนี้มักจะมีคนที่รู้จักเมนูดีเป็นพิเศษมากกว่าที่คิด—ไม่ใช่แค่เมนูบนกระดาษเท่านั้น แต่เป็นเมนูลับที่บาร์เทนเดอร์รังสรรค์ขึ้นมาเองตามคืนและลูกค้าในวันนั้นๆ บาร์เทนเดอร์ประจำร้านมักเป็นคนแรกที่ควรขอคำแนะนำ เพราะพวกเขาจำรสนิยมลูกค้าประจำได้ดีและมักมีสูตรพิเศษ เช่น เวลาที่อยากได้อะไรที่ควันๆ และหนึบๆ ให้บอกเค้าว่าอยากได้ทิศทางแบบนั้น บาร์เทนเดอร์จะผสม 'Smoky Old Fashioned' ให้เหมาะกับจังหวะของเพลงในร้าน หรือถ้าอยากได้ความสดชื่นแบบญี่ปุ่นเขาจะชง 'Yuzu Highball' ที่บาลานซ์น้ำส้มยูสุกับวิสกี้อย่างลงตัว อีกคนที่มักให้คำแนะนำเจ๋งๆ คือแขกประจำที่นั่งที่บาร์ แค่คุยกับคนเหล่านี้สักสองสามประโยคก็ได้คำแนะนำเมนูที่ไม่เคยเห็นในเมนูปกติ และถ้าโชคดี เจ้าของบาร์หรือมิกโซโลจิสต์จะออกมาแนะนำ 'bartender's choice' ซึ่งมักกลายเป็นหนึ่งในประสบการณ์ที่คุ้มค่าของค่ำคืนนั้น ลองปล่อยให้บาร์เทนเดอร์เลือกให้สักหนึ่งแก้ว แล้วเก็บความประทับใจไว้เป็นความลับของคืนคืนนั้นเอง

บาร์ลับหลายแห่งมักตั้งราคาที่ทำให้รู้สึกพิเศษตั้งแต่แก้วแรก — และ 'secret bar' ก็ไม่ต่างกันในแง่ของการตั้งราคาแบบมีคอนเซ็ปต์ที่สะท้อนทั้งวัตถุดิบและประสบการณ์ ผมมักเจอช่วงราคาที่ค่อนข้างกว้างเพราะบาร์แนวนี้เล่นกับองค์ประกอบมาก: เบียร์อาจเริ่มต้นที่ราว 120–250 บาทต่อขวดหรือแก้ว ขณะที่ค็อกเทลคลาสสิกธรรมดาๆ อยู่ที่ประมาณ 250–450 บาท แต่ถ้าเป็นค็อกเทลซิกเนเจอร์ที่มีการใช้วัตถุดิบพิเศษหรือกรรมวิธีแบบโฮมเมด ราคาอาจพุ่งไป 350–800 บาทต่อแก้วเลยทีเดียว ส่วนเหล้ารินดื่มเล็กๆ แบบวิสกี้หรือรัมจากขวดพิเศษจะมีราคาต่อช็อตตั้งแต่ 300 ขึ้นไป และในบางบาร์ที่เน้นขวดพรีเมียมหรือมีรายการเทสติ้งเมนู ราคาเฉลี่ยต่อแก้วโดยรวมมักจะอยู่ราว 350–700 บาท ปัจจัยที่ฉุดหรือดันราคามีทั้งทำเล ค่าตกแต่งที่ต้องสร้างบรรยากาศลับเฉพาะ ค่าแรงบาร์เทนเดอร์ที่มีสกิลสูง และการเลือกวัตถุดิบที่หาได้ยาก บางแห่งมีค่าที่นั่งหรือค่าเข้าชมงานเล็กๆ ด้วย ซึ่งควรเผื่อไว้เมื่อวางแผนไปดื่ม หากอยากประหยัด ผมมักเลือกไปช่วงแรกของคืนที่อาจมีราคาเมนูพิเศษหรือเลือกสั่งเฮาส์ค็อกเทลที่มักคุ้มค่ากว่าซิกเนเจอร์ การจ่ายเพิ่มสำหรับประสบการณ์จริงๆ ก็มีเหตุผล — แต่ถ้าแค่อยากลองบรรยากาศแล้วสั่งอย่างระมัดระวังก็ยังพอดูแลงบได้ โดยสรุปสำหรับการไปที่ 'secret bar' ครั้งแรก ควรเผื่อประมาณ 400–700 บาทต่อคนเป็นค่าเครื่องดื่มถ้าตั้งใจลองค็อกเทลสองแก้วหรือขวดเล็กๆ ร่วมกับคนรู้ใจ นี่เป็นเพียงกรอบกว้างจากประสบการณ์การไปบาร์แนวนี้หลายแห่ง แต่จุดที่ผมชอบสุดคือการได้จ่ายเงินเพื่อคืนค่าความคิดสร้างสรรค์และบรรยากาศ — มันทำให้นาทีที่อยู่ตรงนั้นรู้สึกคุ้มค่าในแบบของมันเอง

นี่คือภาพรวมง่ายๆ ที่ผมมักเล่าให้เพื่อนฟังเมื่อมีคนถามว่าอยากได้ของแท้จาก 'ซีเครท' ควรไปที่ไหนก่อน โดยส่วนตัว ผมเริ่มจากหน้าเว็บทางการของศิลปินหรือวงเสมอ เพราะมักจะมีลิงก์ไปยังร้านออนไลน์ที่เป็นทางการ รวมทั้งประกาศทัวร์ คอนเสิร์ต และงานพิเศษที่มักมีการวางขายเมอร์ชานไดส์แบบลิมิเต็ดเฉพาะงาน เมื่อไปดูที่เว็บแล้วผมก็จะเช็กช่องทางขายอื่นๆ ที่วงยืนยัน เช่น Instagram หรือ Facebook เพจของทางการ เพราะมักปักหมุดลิงก์ร้านจริงเอาไว้ เมื่อมาถึงการซื้อตัวจริง ผมชอบไปร้านขายของที่ร่วมมือกับศิลปินหรือบูธที่งานคอนเสิร์ตมากกว่า เพราะได้ของที่แพ็คอย่างเป็นทางการและมีสติ๊กเกอร์รับรอง บางครั้งก็มีของพิเศษเฉพาะงานซึ่งหาไม่ได้ในร้านออนไลน์ทั่วไป การซื้อจากแหล่งเหล่านี้ทำให้สบายใจมากขึ้นและได้ประสบการณ์ตรงกับชุมชนแฟนด้วย

การตามหาคาเฟ่ชื่อ 'ห้องลับ' ในไทยมีหลายเส้นทางที่ผสมกันได้ซึ่งมักใช้ผลลัพธ์จากโลกออนไลน์เป็นจุดเริ่มต้นก่อนแล้วค่อยเชื่อมต่อกับข้อมูลท้องถิ่นจริง ๆ วิธีที่ฉันใช้บ่อยคือเปิดแอปแผนที่แล้วพิมพ์ชื่อร้านพร้อมดูรีวิวล่าสุดและรูปภาพที่ผู้ใช้โพสต์ เพราะบางครั้งที่ตั้งจะถูกแท็กผิดพิกัดแล้วภาพกับคำบรรยายช่วยบอกว่าเข้าซอยไหน นอกจากนี้ยังปักหมุดจากโพสต์ใน Instagram หรือ TikTok ที่มีแท็กสถานที่ ซึ่งมักจะมีมุมถ่ายรูปหรือเมนูเด่นที่บอกได้ว่าใช่ร้านที่ตามหาไหม เมื่อได้พิกัดแล้วจะเช็กเวลาเปิดปิดผ่านเพจเฟซบุ๊กหรือโปรไฟล์ร้าน ถ้ามีเบอร์โทรก็ค่อยโทรถามโดยตรงเพื่อยืนยัน วินมอเตอร์ไซค์หรือคนขายของแถวซอยก็ช่วยได้บ่อย ๆ โดยเฉพาะย่านที่ร้านเป็นร้านเล็ก ๆ ซ่อนตัว ถ้าร้านเป็นแบบป๊อปอัพหรือเปิดแบบมีที่นั่งจำกัด การจองคิวล่วงหน้าจะประหยัดเวลาและลดความผิดหวังได้มาก

แนะนำให้เริ่มจากแพลตฟอร์มที่มีลิขสิทธิ์ก่อนเลย — นี่เป็นวิธีที่ฉันใช้เสมอเมื่ออยากดูซีรีส์เกาหลีพร้อมซับไทย ในความคิดของฉัน แพลตฟอร์มสตรีมมิงที่ใหญ่ ๆ จะใส่ซับไทยให้ค่อนข้างเร็วและคุณภาพคงที่ เช่น Netflix ที่มักมีซับไทยครบทั้งซีซั่นหรือ Viu กับ iQIYI ที่เน้นซีรีส์เอเชียและมักลงซับไทยทันตามตารางออกอากาศ ถ้าอยากได้ตัวเลือกฟรีในบางครั้งช่องทางอย่าง 'KBS World' บน YouTube ก็มีคลิปหรือตอนเต็มที่ใส่ซับไทยบางเรื่อง ส่วนบริการในไทยอย่าง TrueID หรือ WeTV ก็เป็นอีกทางเลือกที่มีลิขสิทธิ์ และมักจะมีซับไทยให้เลือกในเมนูคำบรรยาย ผมมักจะสังเกตด้วยว่าแพลตฟอร์มไหนใส่ซับแบบปรับปรุงบ่อย เพราะบางเรื่องซับไทยอาจถูกอัปเดตแก้คำแปลหรือคำขึ้นต้นใหม่ ๆ ระหว่างที่ซีรีส์ออกอากาศ ยกตัวอย่างเช่นตอนที่ฉันดู 'Crash Landing on You' บน Netflix ฉันเห็นการแก้คำแปลในบางฉากที่ทำให้ความหมายชัดขึ้น การเลือกช่องทางที่มีการอัปเดตแบบนี้ช่วยให้ประสบการณ์ดูราบรื่นขึ้นและยังเป็นการสนับสนุนผลงานอย่างถูกต้องตามกฎหมาย สรุปคือเริ่มจากบริการลิขสิทธิ์หลัก ๆ แล้วค่อยขยับไปดูช่องทางของสถานีหรือยูทูบทางการเมื่อมีตอนย่อยหรือคลิปเสริมไว้ดูเพิ่มเติม

หนึ่งในร้านที่ฉันชอบพาเพื่อนไปลองคือ 'Escape Hunt Bangkok' เพราะที่นี่มักมีห้องที่ออกแบบมาเป็นวงกตจริงจัง ไม่ใช่แค่ปริศนาแบบตั้งโต๊ะ แต่เป็นการเดินทะลุห้องหลายห้อง มีมุมแคบ ๆ ให้คลาน มีทางแยกให้เลือกทาง ซึ่งทำให้ความรู้สึกหลงทางมีน้ำหนักกว่าการจ้องกระดาษคำใบ้จากโต๊ะเดียว ห้องพวกนี้มักเล่นกับแสงเงาและเสียง ทำให้การหาเส้นทางเป็นทั้งปริศนาและการเอาตัวรอดไปพร้อมกัน ฉันชอบตรงที่แต่ละห้องมีธีมชัดเจน—บางห้องให้ความรู้สึกเขาวงกตโบราณ บางห้องให้ความรู้สึกเหมือนทดลองวิทยาศาสตร์ที่หลุดจากแปลน ทำให้การตัดสินใจแต่ละครั้งมีความหมายมากกว่าแค่ไขรหัส การไปเล่นแบบวงกตแนะนำให้เตรียมตัวเรื่องรองเท้าและเสื้อผ้าด้วย เพราะต้องเคลื่อนไหวบ่อย บางห้องอาจมีอุปสรรคทางกายหรือช่องแคบ ๆ ที่ต้องก้มตัว ฉันมักบอกเพื่อนให้มาถึงก่อนเวลาสองสามนาที เผื่อทีมได้ฟังบรีฟอย่างละเอียดและไม่พลาดจุดเริ่มต้นสำคัญ อีกข้อที่ชอบคือพนักงานที่นี่ให้เบาะแสเป็นจังหวะ เหมือนคุมจังหวะความตึงเครียดดี ทำให้เกมไม่ยืดเยื้อเกินไปแต่ยังคงความท้าทายไว้ได้ นอกจากบรรยากาศแล้ว เรื่องความยากก็หลากหลาย หากอยากลองแบบเน้นเดินหลงและค้นหาเส้นทางจริง ๆ ให้มองหาห้องที่เขียนว่า 'multi-room' หรือมีคำอธิบายว่าเป็น labyrinth/maze ระบบจองออนไลน์ของร้านค่อนข้างสะดวก และมักมีตัวเลือกระดับความยาก เลือกแบบที่ทีมของคุณพอเหมาะกับคนที่กลัวที่แคบหรือไม่ชอบมืดได้ด้วย สรุปคือถ้าอยากได้ประสบการณ์วงกตที่ครบทั้งความตื่นเต้นและบรรยากาศ 'Escape Hunt Bangkok' เป็นจุดเริ่มต้นที่ดี และถ้าทีมชอบความท้าทาย อย่าลืมเลือกห้องที่เป็นหลายห้องต่อเนื่อง รับประกันว่าบางจังหวะจะทำให้หัวหมุนแบบสนุก ๆ

เราเป็นคนที่หลงรักซาวด์แทร็กเปียโนช้าๆ เลยต้องขอพูดถึง 'ซีเครท' ในมุมของภาพยนตร์เรื่องนั้นก่อน เพราะเพลงธีมหลักที่มีท่อนเปียโนเป็นเอกลักษณ์มักจะถูกคนพูดถึงมากที่สุด ท่อนหลักของเพลงประกอบภาพยนตร์ 'ซีเครท' ที่หลายคนจำได้คือธีมเปียโนซึ้งๆ ซึ่งมักถูกเรียกสั้นๆ ว่าเพลงธีมของภาพยนตร์ โดยเวอร์ชันต้นฉบับมักจะรวมอยู่ในอัลบั้มซาวด์แทร็กของหนัง ถ้าต้องการเป็นเจ้าของแบบดิจิทัลให้มองหาในบริการหลักอย่าง Spotify หรือ Apple Music (iTunes) ส่วนถาชอบแผ่นจริง อัลบั้มภาพยนตร์แบบซีดีมักมีขายตามร้านซีดีใหญ่ เช่น Tower Records สาขาใหญ่ๆ หรือร้านหนังสือและร้านเพลงออนไลน์ที่รับนำเข้า เมื่อพูดถึงการได้ยินซ้ำๆ สะสมสกอร์เปียโนหรือโน้ตเพลง นอกจากอัลบั้มแล้วบางครั้งหนังสือโน้ตเพลงหรือเลย์เอาต์เปียโนจะมีขายแยก ซึ่งหาซื้อได้จากเว็บไซต์ขายโน้ตเพลงสากลหรือร้านขายเครื่องดนตรีที่มีแผนกหนังสือเพลง สรุปคือถาต้องการเพลงจาก 'ซีเครท' ให้เริ่มจากสตรีมมิงสำหรับฟังเร็วๆ หรือมองหาอัลบั้มซีดีจากร้านนำเข้าเพื่อคุณภาพเสียงและปกที่เก็บเป็นของสะสมได้ดี