Novel & Cerita Secret

อรวิภานั่งอยู่บนรถเมย์ ระหว่างทางกลับไปยังคอนโดมิเนียมซึ่งอยู่ไม่ไกลจากตึกบริษัทสักเท่าไหร่นัก เธอเลือกนั่งรถเมย์เพราะไม่อยากสิ้นเปลือง และรู้สึกว่าปลอดภัยกว่านั่งรถแท็กซี่หลายเท่า เสียงข้อความไลน์ดังขึ้น ปลุกเธอจากการมองวิวนอกหน้าต่างได้อย่างชะงัด เธอคิดว่าเป ็นข้อความจากแฟนทอมจึงรีบเปิดขึ้นดู แต่ปรากฏว่ามันเป็นไลน์จากคนในบริษัท ซึ่งเธอไม่เคยพูดคุยเป็นการส่วนตัวกับเขาอย่างแน่นอน

"เรื่องที่อยู่กับงานพิเศษก็ไปทำเรื่องออกซะ...นี่เป็นคีย์การ์ดกับรหัสห้องผม" เขาว่าพร้อมก้าวเข้ามาใกล้และยื่นคีย์การ์ดสีเงินวาววับคู่กับกระดาษใบเล็กที่จดตัวเลขรหัสหกหลักเอาไว้บนนั้น เธอพยักหน้ารับค้อมศีรษะขอบคุณเขาอีกครั้ง "เอ่อ...คือ ทิชาจะได้เงินวันที่เซ็นสัญญาใช่ไหมคะ?"

ไอ้คีย์ : 5000 กูรีบใช้ มินตรา : ไปไม่ได้วิชานี้สำคัญ ไอ้คีย์ : คลิปเสียงความยาว 30 วินาที มือเล็กของมีนค่อยๆกดฟังคลิปเสียงนั่น โดยไม่ได้ตั้งใจ {อร๊ายยยยยย อ๊ะ อ๊ะ คีย์สุดยอดไปเลยค่ะ ลูกปลาเสียวรูมากเลย อ๊ะอ๊ะๆ} ไอ้คีย์ไอ้บัดซบ! เล่นอะไรไม่รู้จักเวล่ำเวลา

com =====

ฉันไม่อยากอยู่ตามลำพังกับเขา และฉันพยายามหลีกเลี่ยง วัลหรือว่าวัลพนาผู้ชายคนที่ฉันพยายามหลบและหลีกเลี่ยงมาเกือบปีที่ผ่านมารวมไปถึงตอนนี้เขาอยู่ในฐานนะผู้เลี้ยงของฉัน เขาเป็นสามีใหม่ของแม่ที่เข้ามาทำงานได้ไม่ถึงหกเดือน การที่ฉันไม่อยากเจอไม่ใช่ว่าเขาจะทำอะไรไม่ดีกับตัวเอง นะแต่เป็นการแสดงออกทางสายตามากกว่าที่ทำให้รู้สึกว่าไม่ค่อยปลอดภัยการเซฟตัวเองจึงเป็นสิ่งที่ฉันทำมาตลอดทุกครั้งและในวันนี้ดูเหมือนฉันเลือกถูกเพราะพอผู้ชายคนนั้นมาถึงบ้านพักเขาตรงเข้าไปในห้องฉันเลย

“ดีเลย! สุดยอดไปเลยเพื่อน!” “เป็นดาร์กช็อกโกแลตนะจ๊ะ ดีต่อสุขภาพหัวใจของเธอด้วย” ฉู่ลี่เหยียนหยิบแท่งช็อกโกแลตสีเข้มออกมาจากตู้เย็นอย่างรวดเร็ว มันคือดาร์กช็อกโกแลตสอดไส้มินต์ยี่ห้อดังจากสวิตเซอร์แลนด์นั่นเอง ซ่งจื่อหานยิ้มกว้างออกมาจนแก้มแทบปริ มันเป็นดาร์ก

พร้อมเสียงกระซิบแผ่วดังมาจากเศษเสี้ยวลึกของหัวใจ ให้ถอยหนีอย่าเอาตัวไปใกล้ชิด ถ้าไม่อยากสัมผัสกับความน่ากลัวอย่างสุดประมาณการได้ ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่งามสง่าในทุกท่วงท่าผนวกกับความมีเสน่ห์อันล้นเหลือ อีกทั้งใบหน้าเคร่งขรึม ดวงตาสีแปลกๆ มีเพื่อนบอกว่าเป็นสีคล้ายหินที่มี ชื่อเรียกว่า ‘อเมทิสต์’ ที่แฝงไว้ด้วยความเย็นชา ทว่าสามารถสะกดให้คนที่อยู่รอบข้างตกอยู่ในอำนาจได้โดยง่ายดาย ยิ่งเป็นผู้หญิงด้วยแล้ว เธอเหล่านั้นคงเป็นดังแมลงเม่าบินเข้ากองไฟที่พร้อมเผาผลาญทุกชีวีให้มอดไหม้

“ข้าจะฆ่ามัน เด็ดไข่ออกมายัดปากมัน” [1] 1 ฉื่อ เท่ากับ 0.33 เมตร

:บริษัทเคเอ็ก “คะน้าไปทานข้าวกับพี่ไหมพี่เลี้ยง” มาอีกแล้ว ฉันรีบเดินหนีแถบไม่ทันเมื่อพี่แซมสงเสียงทักทายมาแต่ไกลแต่ทำไมพี่แซมยังเดินตามมาอีกนะฉันแสดงออกไม่พอเหรอว่าไม่อยากยุ่งด้วยน่ะ พี่แซมเป็นพนักงานประจำของที่นี่ที่รู้สึกเหมือนจะสนใจฉันเป็นพิเศษ (ซึ่งฉันไม่อยากได ้ความสนใจนั้นเลย=_=)

///เอางี้ไหมครับ เดี๋ยวพี่ส่งของขวัญไปให้ ถ้าไม่กลัวว่าเป็นการเปิดเผยที่อยู่/// ///พี่ยังเปิดขนาดนี้ ผมก็ไม่มีปัญหาเรื่องที่อยู่ครับ แต่พี่จะส่งอะไรมาครับถามได้ป่าว///